Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ: ΟΛΕΣ OI ΝΕΟ-ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙΣ(NEOCON), ΔΕΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ.
Με τον όρο «νεοσυντηρητικοί», "neocon", εννοούμε όλους εκείνους τους ανθρώπους, τόσο δεξιούς όσο και αριστερούς, που πιστεύουν ακράδαντα στην ηθική ανωτερότητα της Αμερικής και της Δύσης και -δανειζόμενοι αυτήν την αντίληψη από τον εθνικισμό-αποικισμό του 19ου-20ού αιώνα- πιστεύουν επίσης σε ένα ιστορικό πεπρωμένο που δίνει στους Δυτικούς το «δικαίωμα» να επιτίθενται στρατιωτικά σε άλλα έθνη.
Αυτά τα άτομα, στις περιπτώσεις της Βενεζουέλας και του Ιράν, έχουν καυχηθεί ότι γνωρίζουν τη βούληση μακρινών λαών και, βασιζόμενοι αποκλειστικά στις απόψεις των εκπροσώπων αυτών των χωρών που ζουν στο εξωτερικό, έχουν επαινέσει για μήνες για το πόσο πολύ λαχταρούσαν αυτοί οι λαοί να δεχθούν εισβολή, βομβαρδισμό και λεηλασία των πόρων τους.
Αυτή η υπερεθνικιστική και νεοαποικιακή αλαζονεία, λοιπόν, έχει αποκαλυφθεί και στις δύο περιπτώσεις, αλλά σαφώς πληρέστερα και απροκάλυπτα στην περίπτωση του Ιράν: όχι μόνο δεν υπήρξε αλλαγή καθεστώτος στην Περσία και η Ισλαμική Δημοκρατία παρέμεινε σταθερά στην επιφάνεια, αλλά χάρη στην επιθετικότητα, η κοινωνική συνοχή του περσικού λαού έχει επίσης εδραιωθεί και η συναίνεση προς το ισλαμιστικό σύστημα έχει αυξηθεί.
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΝΙΚΗΣΕΙ ΠΡΟΣ ΣΤΙΓΜΗΝ;: Ο ΙΡΑΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ-ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΑΝΙΚΟ.
Σε στενή συσχέτιση με την ιδεολογική ήττα του νεοσυντηρητικού παραδείγματος, ο ιρανικός λαός, τον οποίο βλέπουμε να βγαίνει στους δρόμους, κάτω από τις βόμβες, κάθε βράδυ για πάνω από ένα μήνα, νά λάμπει με θριαμβευτικό φως.
Τήν αποφασιστικότητα και τήν συνοχή των Ιρανών, μάς έχουν δείξει οι νέες γυναίκες, που διαρκώς αντιτίθενται στην υποχρέωση να φορούν χιτζάμπ, πού βγαίνουμε στους δρόμους δίπλα στους αντιπάλους τους, τους Πασνταράν. Αυτό, λοιπόν, υποδηλώνει δύο θεωρητικές σκέψεις:
1) Το θέμα της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, που έχει ήδη αναφερθεί στα έγγραφα των χωρών BRICS, αντιπροσωπεύει τον στρατηγικό πυρήνα αντίστασης στους ιμπεριαλισμούς τόσο εθνικιστικής όσο και παγκοσμιοποιητικής προέλευσης. Μετά από πολλά χρόνια οπισθοδρόμησης στην πολιτική θεωρία, αυτό το θέμα επιστρέφει επιτέλους στο προσκήνιο ως διεθνής αρχή, και έτσι η στενή σύνδεση μεταξύ της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και του διεθνισμού που χαρακτήριζε τους αντιαποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες του περασμένου αιώνα σε όλο τον κόσμο πραγματοποιείται για άλλη μια φορά.
2) Χθες το βράδυ, μετά την απειλή του Τραμπ για πυρηνικά όπλα, ο ιρανικός λαός βγήκε στους δρόμους με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το τι θα έκανε ο ιταλικός λαός -που αποτελείται από ατομικιστές που σε μεγάλο βαθμό περιφρονούν την ίδια τους τη χώρα- σε παρόμοιες συνθήκες.
Από αυτή την άποψη, ίσως είναι χρήσιμο να επανεξετάσουμε την ανάλυση της ψυχολογίας του πλήθους που προτάθηκε πριν από δύο αιώνες από τον ανθρωπολόγο Gustave Le Bon. Επεκτείνοντας το πεδίο εφαρμογής σε κατηγορίες που χρονολογούνται από την εποχή του Αριστοτέλη, μπορούμε να συνοψίσουμε ότι η ανθρώπινη συλλογικότητα εκδηλώνεται στα επίπεδα: α) ΠΛΗΘΟΣ, β) ΜΑΖΑ, γ) ΛΑΟΣ. Σύμφωνα με αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, το πλήθος, η μάζα και ο λαός αντιπροσωπεύουν τρία διακριτά επίπεδα αυτογνωσίας στα οποία μπορεί να ανέλθει η ίδια συλλογική ουσία.
Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, θα μπορούσαμε να τολμήσουμε να πούμε ότι οι Ιταλοί σήμερα είναι κυρίως ένα πλήθος, ενώ οι Ιρανοί, από την άλλη πλευρά, είναι κυρίως ένας λαός.
Υ.Γ.: (Στίς επαφές μου υπέρ του Τραμπ, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχω ήδη διαβάσει τα σχόλια του Landi και άλλων και ως εκ τούτου είμαι ήδη εξοικειωμένος με τη θέση τους για έναν ακόμη «θρίαμβο» του ήρωά τους, ο οποίος φέρεται να τρόλαρε τους πάντες, κ.λπ. Γνωρίζω τη θέση και τη θεωρώ ψευδή επειδή προϋποθέτει ένα πραγματικό γεγονός της εσωτερικής διαλεκτικής του ισραηλοαμερικανικού άξονα - δηλαδή, τις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου - ενώ ισχυρίζεται ότι αυτό το γεγονός αρνείται την ίδια την ύπαρξη του προαναφερθέντος άξονα.)
Σε στενή συσχέτιση με την ιδεολογική ήττα του νεοσυντηρητικού παραδείγματος, ο ιρανικός λαός, τον οποίο βλέπουμε να βγαίνει στους δρόμους, κάτω από τις βόμβες, κάθε βράδυ για πάνω από ένα μήνα, νά λάμπει με θριαμβευτικό φως.
Τήν αποφασιστικότητα και τήν συνοχή των Ιρανών, μάς έχουν δείξει οι νέες γυναίκες, που διαρκώς αντιτίθενται στην υποχρέωση να φορούν χιτζάμπ, πού βγαίνουμε στους δρόμους δίπλα στους αντιπάλους τους, τους Πασνταράν. Αυτό, λοιπόν, υποδηλώνει δύο θεωρητικές σκέψεις:
1) Το θέμα της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, που έχει ήδη αναφερθεί στα έγγραφα των χωρών BRICS, αντιπροσωπεύει τον στρατηγικό πυρήνα αντίστασης στους ιμπεριαλισμούς τόσο εθνικιστικής όσο και παγκοσμιοποιητικής προέλευσης. Μετά από πολλά χρόνια οπισθοδρόμησης στην πολιτική θεωρία, αυτό το θέμα επιστρέφει επιτέλους στο προσκήνιο ως διεθνής αρχή, και έτσι η στενή σύνδεση μεταξύ της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και του διεθνισμού που χαρακτήριζε τους αντιαποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες του περασμένου αιώνα σε όλο τον κόσμο πραγματοποιείται για άλλη μια φορά.
2) Χθες το βράδυ, μετά την απειλή του Τραμπ για πυρηνικά όπλα, ο ιρανικός λαός βγήκε στους δρόμους με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το τι θα έκανε ο ιταλικός λαός -που αποτελείται από ατομικιστές που σε μεγάλο βαθμό περιφρονούν την ίδια τους τη χώρα- σε παρόμοιες συνθήκες.
Από αυτή την άποψη, ίσως είναι χρήσιμο να επανεξετάσουμε την ανάλυση της ψυχολογίας του πλήθους που προτάθηκε πριν από δύο αιώνες από τον ανθρωπολόγο Gustave Le Bon. Επεκτείνοντας το πεδίο εφαρμογής σε κατηγορίες που χρονολογούνται από την εποχή του Αριστοτέλη, μπορούμε να συνοψίσουμε ότι η ανθρώπινη συλλογικότητα εκδηλώνεται στα επίπεδα: α) ΠΛΗΘΟΣ, β) ΜΑΖΑ, γ) ΛΑΟΣ. Σύμφωνα με αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, το πλήθος, η μάζα και ο λαός αντιπροσωπεύουν τρία διακριτά επίπεδα αυτογνωσίας στα οποία μπορεί να ανέλθει η ίδια συλλογική ουσία.
Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, θα μπορούσαμε να τολμήσουμε να πούμε ότι οι Ιταλοί σήμερα είναι κυρίως ένα πλήθος, ενώ οι Ιρανοί, από την άλλη πλευρά, είναι κυρίως ένας λαός.
Υ.Γ.: (Στίς επαφές μου υπέρ του Τραμπ, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχω ήδη διαβάσει τα σχόλια του Landi και άλλων και ως εκ τούτου είμαι ήδη εξοικειωμένος με τη θέση τους για έναν ακόμη «θρίαμβο» του ήρωά τους, ο οποίος φέρεται να τρόλαρε τους πάντες, κ.λπ. Γνωρίζω τη θέση και τη θεωρώ ψευδή επειδή προϋποθέτει ένα πραγματικό γεγονός της εσωτερικής διαλεκτικής του ισραηλοαμερικανικού άξονα - δηλαδή, τις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου - ενώ ισχυρίζεται ότι αυτό το γεγονός αρνείται την ίδια την ύπαρξη του προαναφερθέντος άξονα.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου