Πηγή: Massimo Maraviglia
Ο κόσμος γύρισε ανάποδα: Ο Capezzone, ένας γενναίος υποστηρικτής του χασάπη του Τελ Αβίβ, αποκαλεί τον Χαμενεΐ «χασάπη της Τεχεράνης», ενώ ταυτόχρονα επαινεί τον Τραμπ, τον υποστηρικτή και προωθητή της πρακτικής της πολιτικής δολοφονίας και του κατακτητικού πολέμου. Την αηδιαστική δεξιά, πατριώτη άλλων χωρών, υπηρέτη άλλων συμφερόντων, ανίκανο θαυμαστή της εξουσίας των άλλων, ικανή να θέλει μόνο ό,τι θέλουν οι προστάτες της, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς τιμή. Σε αυτόν, ο αντικομμουνισμός παίζει θεμελιώδη ρόλο: ένα αξιοκαταφρόνητο εκλογικό πρόσχημα από εκείνους που έλεγαν ότι ο αντιφασισμός είναι άνευ νοήματος ελλείψει φασισμού, ένα πρόσχημα που ισχύει από τη δεκαετία του 1960 και δικαιολογεί τις πιο ατιμωτικές πολιτικές θέσεις που αντίκεινται στην πολιτιστική και πατριωτική μας ταυτότητα και τα εθνικά μας συμφέροντα, βασισμένο στην παραληρηματική υπόθεση ότι τα συμφέροντα των Συμμάχων είναι πάντα δικά μας. Όσο για τον Μαδούρο, ο Τραμπ δεν έχει απελευθερώσει κανέναν. Στη χειρότερη περίπτωση, ο λαός της Βενεζουέλας απλώς άλλαξε αφέντη, περνώντας από έναν εσωτερικό σε έναν εξωτερικό (κάτι που είναι σίγουρα χειρότερο). Επιπλέον, ετοιμάζεται να δει τους πόρους του να λεηλατούνται από τον νέο δικτάτορα. Θέλω πραγματικά να δω τη Βενεζουέλα να «ευημερεί» τα επόμενα χρόνια... υποθέτοντας, φυσικά, ότι ένας εμφύλιος πόλεμος δεν θα καταστρέψει την ελάχιστη τάξη που υπήρχε υπό τον έκπτωτο πρόεδρο και δεν θα καταδικάσει τους Βενεζουελάνους σε ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια. Με λίγα λόγια, όποιος λέει ότι τα πράγματα ήταν καλά υπό τον Μαδούρο ψεύδεται, αλλά η ευθύνη δεν βαρύνει αποκλειστικά τον Μαδούρο, αλλά μάλλον τις δυτικές κυρώσεις που έχουν επιχειρήσει να στραγγαλίσουν την οικονομία της χώρας της Νότιας Αμερικής, λιμοκτονώντας τους πολίτες της. Όσοι υποστηρίζουν την αμερικανική παρέμβαση, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν ότι μια χώρα έχει το δικαίωμα να εισβάλει σε μια άλλη που δεν την απειλεί (μόνο ένας αξιοκαταφρόνητος υπηρέτης όπως η Μελόνι θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για «αυτοάμυνα», κλέβοντας τη δουλειά του φίλου της Ζελένσκι ως κωμικός), ότι μπορεί να συλλάβει έναν πρόεδρο και ξένους αρχηγούς κρατών, αμφισβητώντας τη νομιμότητά τους, ότι μπορεί να βομβαρδίσει πολίτες κατά βούληση, ότι μπορεί να κλέψει οικονομικούς πόρους από όλο τον κόσμο, βασιζόμενος στον εκβιασμό και τη στρατιωτική υπεροχή. Φυσικά, το επιχείρημα είναι ότι το διεθνές δίκαιο δεν λειτούργησε ποτέ και το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει κάνει περισσότερες παραβιάσεις του ιταλικού δικαίου από ό,τι ο Τότο Ρίινα είναι άσχετο σε έναν κόσμο όπου μόνο οι σχέσεις εξουσίας έχουν σημασία. Ένα εξαιρετικό επιχείρημα, αναμφίβολα! Το πρόβλημα είναι ότι η δεξιά δεν έχει πολιτισμό ή ιστορική μνήμη, ούτε καν των μεγάλων πνευματικών της πατέρων. Ο Καρλ Σμιτ, ένας ρεαλιστής συγγραφέας που έχει συχνά δείξει πώς στην πραγματικότητα οι χειρισμοί του δικαίου δεν είναι ασυνήθιστοι από την πλευρά των ηγεμονικών δυνάμεων, έχει γράψει την ιστορία του jus gentium υπογραμμίζοντας πώς η εγκυρότητά του στον πολιτισμό της σύγχρονης Ευρώπης (από τη Βεστφαλία και μετά) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια πολιτική ισορροπίας μεταξύ των διεθνών δρώντων,που συμφωνούν να διαμορφώσουν τις σχέσεις τους με τη δικαιοσύνη, θέτοντας ένα όριο, όσο προσωρινό και ασταθές κι αν είναι, στην φυσική κατάσταση που τείνει να επικρατεί εκεί που δεν υπάρχει αναγνωρισμένη ανώτερη εξουσία. Αυτή είναι μια εναλλακτική λύση στην αποδοχή της αυτοκρατορικής αλαζονείας, με πρότυπο τον λόγο των Αθηναίων προς τους Μήλιους, ο οποίος είτε λαμβάνει μορφές που περιφρονούν κάθε νομιμότητα (όπως συμβαίνει σήμερα με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου) είτε χειραγωγεί συστηματικά τη νομιμότητα προς όφελός της (όπως συνέβη πρόσφατα με τον Ομπάμα και τον Μπάιντεν). Η ιδέα ότι οι ΗΠΑ τελικά ξεπερνούν τα νομικά εμπόδια και κάνουν αυτό που θέλουν προδίδει την αποδοχή μιας διεθνούς δικτατορίας που βασίζεται στην ανισορροπία όπου ένα άτομο στον κόσμο διατάζει και οι άλλοι υπακούν. Αυτό είναι το τέλος των δεξιών δημοκρατών: το τερατούργημα μιας εξουσίας που κυβερνά επειδή κυβερνά, της ωμής βίας ενός γεγονότος χωρίς λόγο και χωρίς νόμο, ενός καουμπόικου ή πειρατικού μοντέλου, που είναι, επιπλέον, το κυρίαρχο αγγλοσαξονικό μοντέλο. Εδώ είναι το άδοξο τέλος των «πατριωτών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου