Μια παρουσίαση για το βιβλίο του Antonello Cresti, το οποίο επιχειρεί να προσδώσει θεωρητικό βάθος στην έννοια του κυριαρχισμού, υπερβαίνοντας τις απλές δημοσιογραφικές ταμπέλες. Ο συγγραφέας αναλύει πώς ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός μετατρέπει τους πολίτες σε παθητικούς καταναλωτές, διαβρώνοντας την εθνική δημοκρατία και την ατομική ταυτότητα. Μέσα από την κριτική φαινομένων όπως η πολιτική ορθότητα, η τεχνοκρατική διαχείριση της υγείας και το δίπολο των μεγάλων κομμάτων, προτείνεται μια επιστροφή στις κοινοτικές αξίες και την πνευματικότητα. Το έργο προωθεί τη λαϊκή κυριαρχία ως ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό όραμα, θεωρώντας τη μάχη των ιδεών απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή. Τέλος, τονίζεται η σημασία της αντίστασης στην ομογενοποίηση, με στόχο την ανάκτηση του ελέγχου των λαών πάνω στη ζωή και το μέλλον τους.
Βασικοί πυλώνες της κυριαρχικής κουλτούρας κατά τον Cresti:
Αντι-παγκοσμιοποίηση: Επιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση ως ένα συνολικό σχέδιο που εξαλείφει την εθνική δημοκρατία και μετατρέπει τους ανθρώπους σε εναλλάξιμους καταναλωτές
Το σώμα ως κυριαρχία: Θεωρεί το ανθρώπινο σώμα ως την «πρώτη κυριαρχία» και το έσχατο αδιαπέραστο όριο ενάντια σε επιβολές από υπερεθνικά συμφέροντα και τεχνοκρατίες
Η επιστροφή του Ιερού: Υποστηρίζει την ανάγκη επανένταξης της διάστασης του ιερού στη ζωή των ανθρώπων, η οποία σήμερα έχει υποκατασταθεί από ευτελείς καταναλωτικές συνήθειες
Αμφισβήτηση της κυρίαρχης προπαγάνδας: Επιδιώκει την αποδόμηση της κυρίαρχης κουλτούρας, την οποία ορίζει ως κουλτούρα της χειραγώγησης και της προπαγάνδας, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας εναλλακτικός τρόπος σκέψης
Σύμφωνα με τον Antonello Cresti, οι επικρίσεις απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τη μετατροπή του ατόμου σε «καταναλωτή-μάζα» είναι ριζικές και αγγίζουν κάθε πτυχή της σύγχρονης κοινωνίας.
Οι κύριοι άξονες της κριτικής του είναι οι εξής:
Η Παγκοσμιοποίηση ως Συνολικό Σχέδιο: Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η παγκοσμιοποίηση δεν πρέπει να επικρίνεται μόνο για τις οικονομικές της πτυχές, αλλά ως ένα συνολικό σχέδιο που στοχεύει στην εξάλειψη της εθνικής δημοκρατίας. Θεωρεί ότι είναι η ιδεολογία που επιτρέπει στις υπερεθνικές τεχνοκρατίες να κυριαρχούν επί των εθνικών κρατών
Ο «Εναλλάξιμος Καταναλωτής»: Μια από τις πιο δριμείες κριτικές του αφορά τη μετατροπή των ατόμων σε μια άπειρη μάζα εναλλάξιμων καταναλωτών. Το σύστημα επιδιώκει να εξαλείψει την ατομικότητα και την ταυτότητα, επιβάλλοντας πανομοιότυπα στυλ ζωής και πρότυπα κατανάλωσης σε όλο τον πλανήτη, ώστε τα προϊόντα των πολυεθνικών να μπορούν να πωλούνται παντού με τον ίδιο τρόπο.
Η Υποκατάσταση του Ιερού από τον Καταναλωτισμό: Ο Cresti επισημαίνει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει τη διάσταση του ιερού και της υπερβατικότητας. Αυτό το κενό καλύπτεται από «trivial» (ευτελείς) εκδηλώσεις, όπου οι άνθρωποι περιμένουν στην ουρά για το νέο iPhone ή ένα μπέργκερ των McDonald's με την ίδια ευλάβεια που παλαιότερα θα επιδείκνυαν σε έναν ναό.
Το Σώμα ως Εμπόρευμα: Στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, το ανθρώπινο σώμα παύει να είναι το έσχατο όριο της κυριαρχίας του ατόμου και μετατρέπεται σε εμπόρευμα (merchandise). Αυτό οδηγεί σε μια «σχιζοφρενική» κοινωνία όπου η υπερβολική έκθεση του σώματος και η σεξουαλικοποίηση δεν φέρνουν απελευθέρωση, αλλά μια νέα μορφή σκλαβιάς που στερεί από τους ανθρώπους την ομορφιά και τον αληθινό ερωτισμό.
Η Κουλτούρα της Χειραγώγησης: Ο συγγραφέας περιγράφει την κυρίαρχη κουλτούρα ως μια κουλτούρα προπαγάνδας και χειραγώγησης, η οποία μέσω των ΜΜΕ και των «opinion makers» λειτουργεί ως αναισθητικό για τη σκέψη. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί «υπηκόους αγράμματους» (sudditi ignoranti) που είναι εύκολα διαχειρίσιμοι από το σύστημα.
Συγκέντρωση Υπερεθνικών Συμφερόντων: Επικρίνει οργανισμούς όπως ο ΠΟΥ και οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες (Big Pharma), θεωρώντας τους μηχανισμούς συσσώρευσης κεφαλαίου που δεν λογοδοτούν σε δημοκρατικές δομές και επιβάλλουν τη δική τους θέαση για την υγεία πάνω στα σώματα των ανθρώπων.
Συνοψίζοντας, ο Cresti θεωρεί ότι η μόνη απάντηση σε αυτή την κατάσταση είναι η οικοδόμηση μιας κυριαρχικής κουλτούρας που θα επαναφέρει την ιδέα των λαών ως πρωταγωνιστών, απέναντι στις ανώνυμες ροές των αγορών και των εμπορευμάτων.
Η μάχη των ιδεών αποτελεί για τον Antonello Cresti τη «μητέρα των μαχών» και την πρώτη αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε αλλαγή. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η πολιτιστική μάχη πρέπει πάντα να προηγείται της πολιτικής, καθώς χωρίς μια στέρεη θεωρία και ένα εναλλακτικό φαντασιακό, η πολιτική δράση παραμένει κενή.
Ακολουθούν τα βασικά σημεία της προσέγγισής του:
Οι «Ένοπλες Ιδέες» ως Εργαλεία: Ο Cresti χρησιμοποιεί τη μεταφορά των «ένοπλων ιδεών» (idee armate), θεωρώντας την κουλτούρα ως ένα «χαράκωμα» (trincea). Για εκείνον, τα βιβλία δεν είναι αντικείμενα για το ράφι αλλά «όπλα» που πρέπει να μεταφέρονται στο δημόσιο χώρο, σε εκδηλώσεις και συζητήσεις, για να προκαλέσουν ρήξεις στο κυρίαρχο αφήγημα. Τονίζει ότι οι ιδέες είναι από τη φύση τους διχαστικές (divisive) και αυτό είναι θετικό, καθώς επιτρέπει την οικοδόμηση μιας πιο τεκμηριωμένης σκέψης.
Η Παγίδα του «Αντισυστήματος»: Ο συγγραφέας ασκεί κριτική στον λεγόμενο «αντισυστημικό» χώρο στην Ιταλία, υποστηρίζοντας ότι συχνά υποφέρει από μια «υπαρξιακή ηττοπάθεια». Πολλοί επαναπαύονται στην «άνεση» της παρεξηγημένης μειονότητας μέσα σε μια «κόγχη» (nicchia) ασφαλείας, φοβούμενοι την ευθύνη του να γίνουν όντως πλειοψηφικοί. Το αντισύστημα, κατά τον Cresti, πρέπει να σταματήσει να περιορίζεται στο στείρο «όχι» και το παράπονο (lamentela) και να περάσει στην επεξεργασία ενός «αντισυστήματος» (controsistema) που θα βασίζεται σε μια συγκροτημένη και συνεκτική θεωρία.
Η Αποδόμηση της Προπαγάνδας: Η κυρίαρχη κουλτούρα περιγράφεται ως μια κουλτούρα «προπαγάνδας και χειραγώγησης», όπου δημοσιογράφοι, διανοούμενοι και άνθρωποι του θεάματος λειτουργούν ως απλοί προπαγανδιστές του συστήματος. Η εύρεση εργαλείων για την αποδόμηση αυτής της προπαγάνδας είναι η πρώτη ανάγκη για τη δημιουργία εναλλακτικής σκέψης. Ο Cresti υποστηρίζει ότι ζούμε σε μια εποχή με την πιο καταπιεστική μαζική λογοκρισία, η οποία δεν εκδηλώνεται με κάψιμο βιβλίων, αλλά με τη σιωπή και τον αποκλεισμό όσων βγαίνουν εκτός των προκαθορισμένων ορίων.
Από τη Φιλοδοξία στη Δράση: Αντί για την ηττοπάθεια, προτείνει μια «φιλοδοξία» στην υπηρεσία μιας ιδέας. Οι πολίτες και οι στοχαστές πρέπει να έχουν τη φιλοδοξία να επιτύχουν αποτελέσματα, μετατρέποντας το αίσθημα του αποκλεισμού σε δημιουργική δύναμη για την ανατροπή της παγκοσμιοποιημένης ιδεολογίας.
Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=0JPEQQnD8_I
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου