Ας μετατοπίσουμε τόν άξονα της σύγκρουσης

Martino Mora

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό και πνευματικό τοπίο, οι παλιές κατηγορίες «Δεξιά» και «Αριστερά» εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο σαν άδεια κελύφη, απομεινάρια ενός εικοστού αιώνα που δεν κατάφερε να προβλέψει την πραγματική ρήξη του εικοστού πρώτου αιώνα. Το ρήγμα σήμερα δεν εκτείνεται μεταξύ εθνών ή κοινοβουλευτικών παρατάξεων, αλλά μεταξύ δύο ασυμβίβαστων ανθρωπολογικών αντιλήψεων: αφενός, το πνευματικό όραμα της ύπαρξης, που βασίζεται στους πυλώνες του Θεού, της Πατρίδας και της Οικογένειας· αφετέρου, η υλιστική και αθεϊστική μετατόπιση, που υποβιβάζει τον άνθρωπο σε έναν απλό ατομικισμένο καταναλωτή.
Για έναν ταυτοτικό Χριστιανό, ο αληθινός εχθρός δεν είναι ο «άλλος» ως οπαδός μιας διαφορετικής θρησκείας, αλλά το μηδενιστικό κενό που καταβροχθίζει τη Δύση. Το μοντέλο της κοσμικής Γαλλίας αντιπροσωπεύει την κορύφωση αυτής της παρακμής: ένα κράτος που, στο όνομα της αφηρημένης ανοχής, έχει εξαλείψει το ιερό από τη δημόσια σφαίρα, μετατρέποντας την κοινωνία σε μια συλλογή ατόμων χωρίς ρίζες, που καθοδηγούνται μόνο από την υλική επιθυμία και τον ηδονισμό.

Σε αυτό το σενάριο, ακόμη και οι απαντήσεις που προέρχονται από μια ορισμένη αγγλοσαξονική δεξιά φαίνονται ανεπαρκείς ή ακόμη και διαστρεβλωμένες. Απορρίπτουμε την φονταμενταλιστική-προτεσταντική τάση (που συχνά συνδέεται με τον «Τραμπισμό»): εμφανίζεται ως μια θρησκεία που έχει ως στόχο να υπηρετήσει την αγορά και την γεωπολιτική ηγεμονία, μια μορφή «κοσμικού μεσσιανισμού» που συγχέει τη Βασιλεία του Θεού με την οικονομική επιτυχία και την κοσμική εξουσία, αδειάζοντας την πίστη από το χιλιαστικό και κοινοτικό της βάθος.

Η ακλόνητη λογική αυτής της θέσης έγκειται στην αναγνώριση της αντικειμενικής πραγματικότητας: ένας Καθολικός που πιστεύει στην ιερότητα της ζωής, στη φυσική δομή της οικογένειας και στην πνευματική κυριαρχία των λαών σήμερα βρίσκει πολύ περισσότερο κοινό έδαφος με έναν ασκούμενο Μουσουλμάνο παρά με έναν προοδευτικό Ευρωπαίο άθεο. Δεν πρόκειται για επιλογή συναισθηματικού οικουμενισμού ή θρησκευτικού συγκρητισμού (το «ας αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον» μεταξύ διαφορετικών θρησκειών), αλλά για μια στρατηγική και μεταφυσική σύγκλιση. Και οι δύο πιστοί αναγνωρίζουν την υποταγή στο υπερβατικό. Την ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος και ότι υπάρχουν θεϊκοί νόμοι ανώτεροι από τις ατομικές επιθυμίες. Η πραγματική μάχη της εποχής μας είναι επομένως μεταξύ πιστών και υλιστών. Αυτή η οπτική γωνία μετατοπίζει τον άξονα της σύγκρουσης: η απειλή για τη χριστιανική ταυτότητα δεν προέρχεται από εκείνους που προσεύχονται σε έναν διαφορετικό Θεό σε δημόσιους χώρους, αλλά από εκείνους που θέλουν να σβήσουν τον Θεό από κάθε χώρο.
Από αυτή την οπτική γωνία, η άσκηση του Ισλάμ γίνεται ένας αντικειμενικός σύμμαχος στον αγώνα ενάντια στην έρημο της ψυχής που προτείνει ο αθεϊστικός παγκοσμιοποιισμός. Ενώ ο υλιστικός φιλελευθερισμός επιδιώκει να ομογενοποιήσει όλους τους λαούς κάνοντάς τους ίσους στην έλλειψη πίστης τους,Η συμμαχία μεταξύ των παραδόσεων μας επιτρέπει να υπερασπιστούμε την ιδιαιτερότητα της καθεμιάς κάτω από την κοινή ομπρέλα του ιερού.
Απορρίπτουμε την τάση προς τον «πολιτικό φετιχισμό» που μετατρέπει την πίστη σε εκλογικό αξεσουάρ (όπως συμβαίνει με τον λαϊκισμό στο εξωτερικό) και απορρίπτουμε την πνευματική αυτοκτονία της κοσμικής Ευρώπης. Η πρόκληση είναι να παραμείνουμε πιστοί στις αρχές μας, αλλά να αναγνωρίσουμε ότι, εν μέσω μιας μηδενιστικής καταιγίδας, όποιος αναγνωρίζει την εξουσία του Πνεύματος μάχεται στην ίδια πλευρά του φράχτη. Η υπεράσπιση του Θεού, της Πατρίδας και της Οικογένειας σήμερα απαιτεί αναγκαστικά έναν συνασπισμό όσων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ζωή έχει ένα νόημα που υπερβαίνει την ύλη.

Spostare l'asse del conflitto