Λόγος στο Πάσχα Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η σωτηρία της ψυχής

 

Ποιός είναι ο σκοπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής. Ποιος είναι ό καρπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής. Επομένως, δεν προσκολλώμεθα στην πίστη για την πίστη, αλλά για τη σωτηρία των ψυχών μας. Κανείς δεν ταξιδεύει χάριν του δρόμου, αλλά επειδή κάποιος ή κάτι τον περιμένει στην άλλη άκρη του δρόμου. Κανείς δεν πετάει ένα σχοινί στο νερό, μέσα στο οποίο κάποιος πνίγεται, χάριν του σχοινιού αλλά χάριν εκείνου ο οποίος πνίγεται. Ο Θεός μας έδωσε την πίστη σαν ένα δρόμο, στο τέλος του οποίου οι ταξιδιώτες θα λάβουν τη σωτηρία των ψυχών τους. Ο Θεός εξέτεινε την πίστη σαν ένα σχοινί σ’ εμάς, οι οποίοι πνιγόμαστε στα μαύρα νερά της αμαρτίας, της άγνοιας και των παθών, ώστε με τη βοήθεια της πίστεως να σώσουμε τις ζωές μας.

Αυτός είναι ο σκοπός της πίστεως. Όποιος γνωρίζει την αξία της ανθρώπινης ψυχής, πρέπει να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτε πιο απαραίτητο ή πιο ωφέλιμο από την πίστη. Ένας έμπορος που μεταφέρει πολύτιμους λίθους σ’ ένα πήλινο σκεύος, συντηρεί επιμελώς το σκεύος και το διαφυλάσσει, το κρύβει και το επιτηρεί. Μήπως ο έμπορος μεριμνά και επιβλέπει με τόση φροντίδα το σκεύος, χάριν του σκεύους; Όχι, φροντίζει για τους πολύτιμους λίθους που αυτό περιέχει.

Όλος ο επίγειος βίος μας είναι σαν ένα πήλινο σκεύος στο οποίο κρύβεται ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Αυτός ο ανεκτίμητος θησαυρός είναι η ψυχή μας! Ένα σκεύος είναι κάτι ευτελές, αλλά ένας θησαυρός είναι πολύτιμος. Πρέπει να έχει κανείς πίστη, πρώτον στην ανθρώπινη ψυχή· δεύτερον, στη μέλλουσα λάμψη και ένδοξη ζωή της ψυχής στη Βασι­λεία του Θεού· τρίτον στον Ζωντανό Θεό που προσκαρτερεί την επιστροφή της ψυχής, την οποία Εκείνος μάς έδωσε· τέταρτον, στην πιθανότητα μία ψυχή να χαθεί στη δίνη αυτού του κόσμου. Όποιος έχει πίστη στα τέσσερα αυτά στοιχεία θα γνωρίζει πώς να προστατεύσει την ψυχή του κι επιπλέον θα γνωρίζει ότι η σωτηρία της ψυχής του είναι το τέλος του δρόμου του – ο σκοπός της πίστεώς του, ο καρπός της ζωής του, ο σκοπός της υπάρξεώς του επάνω στη γη, και η δικαί­ωση όλων των βασάνων του.

Πιστεύουμε χάριν της σωτηρίας των ψυχών ημών. Όποιος έχει αληθινή πίστη πρέπει να γνωρίζει πως η πίστη υπάρχει χάριν της σωτηρίας της ψυχής. Όποιος νομίζει πως η πίστη εξυπηρετεί άλλον σκοπό, διαφορετικό από τη σωτηρία, αυτός δεν έχει αληθινή, πίστη – ούτε γνωρίζει την αξία της ψυχής του.

Ω Πανθαύμαστε Κύριε Ιησού, Συ ο Οποίος μας έδωσες τη φωτοφόρο και νικηφόρο Πίστη: δυνάμωσε και διατήρησέ την μέσα μας, ώστε να αξιωθούμε ανεπαισχύντως να στα­θούμε προ της Κρίσεώς σου, με τις ψυχές μας αγνές και λαμπροφόρες.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούλιος, εκδ. Άθως, σ. 44-46)

Λόγος στο Πάσχα
Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Το Ευαγγέλιο για τον Νικητή του θανάτου

Οι παγωμένοι μαζεύονται γύρω από τη φωτιά· οι πεινασμένοι συγκεντρώνονται γύρω από το τραπέζι· όσοι βασανίστηκαν μέσα στη μακρά νυχτερινή σκοτεινιά χαίρονται με την ανατολή του ήλιου· όσοι εξαντλήθηκαν από υπερβολικά βαρύ αγώνα αναφωνούν για την απρόσμενη νίκη. Ω, αναστάντα Κύριε, πώς με την ανάστασή Σου έγινες τα πάντα για όλους! Ω, πανεύπορε Βασιλιά, πώς με ένα μόνο δώρο Σου γέμισες όλα τα άδεια χέρια που υψώνονταν προς τον ουρανό! Χαίρεται ο ουρανός, χαίρεται και η γη. Χαίρεται ο ουρανός όπως χαίρεται η μητέρα όταν τρέφει τα πεινασμένα παιδιά της· χαίρεται η γη όπως χαίρονται τα παιδιά όταν δέχονται την τροφή από τα χέρια της μητέρας τους.

Η νίκη του Χριστού είναι η μόνη νίκη για την οποία μπορούν να χαίρονται όλα τα ανθρώπινα όντα, από τον πρώτο δημιουργημένο έως τον τελευταίο. Κάθε άλλη νίκη πάνω στη γη χώριζε και χωρίζει τους ανθρώπους. Όταν ένας επίγειος βασιλιάς αποκτήσει νίκη εναντίον άλλου βασιλιά, ο ένας χαίρεται και ο άλλος λυπάται. Όταν ένας άνθρωπος νικά τον γείτονά του, τότε κάτω από τη μία στέγη υπάρχει τραγούδι και κάτω από την άλλη κλάμα. Μα δεν υπάρχει νικητήρια χαρά πάνω στη γη που να μην είναι δηλητηριασμένη από χαιρεκακία: ο συνηθισμένος επίγειος νικητής χαίρεται τόσο για το δικό του γέλιο όσο και για τα δάκρυα του νικημένου αντιπάλου. Ο ίδιος ούτε καν προσέχει πώς η κακία του καθιστά τη χαρά του μίσος.

Όταν ο Ταμερλάνος νίκησε τον σουλτάνο Βαγιαζήτ, τον έβαλε μέσα σε σιδερένιο κλουβί και μπροστά στο κλουβί έκανε συμπόσιο και γλέντι. Η χαιρεκακία του ήταν όλη του η χαρά· η κακία του έδινε τροφή στην ευθυμία του. Ω, αδελφοί, πόσο σύντομη χαρά είναι η χαιρεκακία! Ω, πόσο δηλητηριώδης τροφή για τη διασκέδαση είναι η κακία! Όταν ο βασιλιάς Στέφανος Ντετσάνσκι νίκησε τον βούλγαρο βασιλιά, δεν θέλησε να εισέλθει στη βουλγαρική γη ούτε να λεηλατήσει τον βουλγαρικό λαό, αλλά από το πεδίο της μάχης κατευθύνθηκε στο ασκητήριό του, για να νηστέψει και να προσευχηθεί στον Θεό. Αυτός ο νικητής είναι ευγενέστερος από εκείνον. Αλλά και αυτή η νίκη, όπως καμία ανθρώπινη νίκη, δεν είναι νίκη χωρίς το κεντρί της για τους νικημένους. Και η ευγενέστερη ανθρώπινη νίκη μοιάζει με έναν ήλιο που από τη μία του μισή πλευρά θα έριχνε φωτεινές και από την άλλη σκοτεινές ακτίνες.

Μόνο η νίκη του Χριστού είναι σαν ήλιος που χύνει φωτεινές ακτίνες επάνω σε όλους εκείνους που στέκονται κάτω από αυτόν. Μόνο η νίκη του Χριστού γεμίζει όλες τις ανθρώπινες καρδιές με αδιαίρετη χαρά. Μόνο αυτή είναι χωρίς χαιρεκακία και χωρίς κακία.
Μυστική νίκη, θα πείτε; Ναι, αλλά συγχρόνως και φανερωμένη σε όλο το ανθρώπινο γένος, ζωντανούς και νεκρούς.

Μεγαλόψυχη νίκη, θα πείτε; Ναι, και κάτι περισσότερο από αυτό. Δεν είναι η μητέρα περισσότερο από μεγαλόψυχη όταν όχι μόνο μία ή δύο φορές υπερασπίζεται τα παιδιά της από τα φίδια, αλλά, για να σώσει τα παιδιά της για πάντα, πηγαίνει θαρραλέα μέσα στην ίδια τη φωλιά των φιδιών και την κατακαίει με φωτιά;

Θεραπευτική νίκη, θα πείτε; Ναι, θεραπευτική και σωτήρια στους αιώνες των αιώνων. Αυτή η άκακη νίκη σώζει τους ανθρώπους από όλα τα κακά και τους κάνει αθάνατους — και τους κάνει αθάνατους και αναμάρτητους. Διότι η αθανασία χωρίς αναμαρτησία θα σήμαινε μόνο παρατεταμένη ζωή για το κακό, παρατεταμένη ζωή για την χαιρεκακία και την κακία. Ενώ η αθανασία μαζί με την αναμαρτησία γεννά ατάραχη χαρά και κάνει τους ανθρώπους αδελφούς των πανάγιων φωτεινών αγγέλων του Θεού.

Ποιος να μη χαρεί για τη νίκη του Κυρίου Χριστού; Ιδού, Αυτός δεν νίκησε για τον εαυτό Του, αλλά για χάρη μας. Η νίκη Του δεν έκανε ούτε μεγαλύτερο, ούτε ζωηρότερο, ούτε πλουσιότερο Εκείνον, αλλά εμάς. Η νίκη Του δεν είναι εγωισμός αλλά αγάπη, δεν είναι αρπαγή αλλά δώρο. Οι επίγειοι νικητές παίρνουν τη νίκη, ενώ ο Χριστός είναι ο μόνος που φέρνει τη νίκη. Κανένας επίγειος νικητής, βασιλιάς ή στρατηγός, δεν θέλει η νίκη του να αποχωριστεί από αυτόν και να αποδοθεί σε άλλον· μόνο ο αναστημένος Κύριος προσφέρει τη νίκη Του με τα δυο Του χέρια στον καθένα από εμάς, και δεν οργίζεται αλλά χαίρεται, όταν εμείς με τη δική Του νίκη γινόμαστε νικητές, δηλαδή μεγαλύτεροι, ζωηρότεροι και πλουσιότεροι απ’ όσο ήμασταν.

Οι επίγειες νίκες είναι ωραιότερες όταν τις βλέπει κανείς από μακριά και ασχημότερες και πιο αποκρουστικές όταν τις παρατηρεί από κοντά, ενώ για τη νίκη του Χριστού δεν μπορεί να ειπωθεί πότε είναι ωραιότερη: είτε όταν τη βλέπει κανείς από μακριά είτε από κοντά. Βλέποντας αυτή τη νίκη από μακριά, τη θαυμάζουμε ως μοναδική στη λαμπρότητα, στην ομορφιά, στην καθαρότητα και στη σωτηριώδη δύναμή της. Βλέποντάς την όμως από κοντά, τη θαυμάζουμε εξαιτίας της φρίκης των εχθρών που συντρίφθηκαν από αυτήν, καθώς και εξαιτίας του πλήθους των δούλων που ελευθερώθηκαν από αυτήν. Η σημερινή ημέρα, περισσότερο από όλες τις άλλες ημέρες του έτους, είναι αφιερωμένη στη δοξολογία και στον εορτασμό αυτής της νίκης του Χριστού, και γι’ αυτό ταιριάζει να παρατηρήσουμε αυτή τη νίκη από κοντά, τόσο για να τη γνωρίσουμε καλύτερα όσο και για να χαρούμε περισσότερο.

Ας πλησιάσουμε, λοιπόν, πιο κοντά στον αναστημένο και νικηφόρο Κύριό μας και ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: πρώτον, ποιον νίκησε με την ανάστασή Του; και δεύτερον, ποιον ελευθέρωσε με τη νίκη Του;

Με την Ανάστασή Του ο Κύριος νίκησε τους δύο φοβερότερους εχθρούς της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: τον θάνατο και την αμαρτία. Αυτοί οι δύο εχθροί του ανθρώπινου γένους γεννήθηκαν ήδη τότε, όταν ο πρώτος άνθρωπος αποξενώθηκε από τον Θεό, παραβαίνοντας την εντολή της υπακοής προς τον Δημιουργό του. Στον Παράδεισο ο άνθρωπος δεν γνώριζε ούτε τον θάνατο ούτε την αμαρτία, ούτε τον φόβο ούτε την ντροπή. Διότι, προσκολλημένος στον Ζωντανό Θεό, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να γνωρίζει τον θάνατο, και ζώντας μέσα σε τέλεια υπακοή προς τον Θεό δεν μπορούσε να γνωρίζει την αμαρτία. Και όπου δεν είναι γνωστός ο θάνατος, δεν είναι γνωστός ούτε ο φόβος· και όπου δεν είναι γνωστή η αμαρτία, δεν είναι γνωστή ούτε η ντροπή για την αμαρτία. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος αμάρτησε κατά της πανσωτήριας υπακοής προς τον Θεό, ο φόβος και η ντροπή μπήκαν μέσα του· ένιωσε τον εαυτό του άπειρα απομακρυσμένο από τον Θεό και διαισθάνθηκε το δρεπάνι του θανάτου επάνω του. Γι’ αυτό, όταν ο Θεός φώναξε τον Αδάμ και του είπε: «πού είσαι;», εκείνος απάντησε: «άκουσα τη φωνή Σου στον κήπο και φοβήθηκα, γιατί είμαι γυμνός, και κρύφτηκα» (Γεν. 3, 7-10). Ως τότε η φωνή του Θεού δυνάμωνε, εύφραινε και ζωογονούσε τον Αδάμ, ενώ τότε, μετά την αμαρτία που διέπραξε, αυτή η ίδια φωνή του Θεού τον αποδυνάμωνε, τον τρόμαζε και τον θανάτωνε. Ως τότε ο Αδάμ έβλεπε τον εαυτό του ντυμένο με την αγγελική ενδυμασία της αθανασίας, ενώ τότε είδε τον εαυτό του γυμνωμένο από την αμαρτία, λεηλατημένο, ταπεινωμένο μέχρι το επίπεδο του κτήνους και μικραμένο σαν νάνο. Έτσι, αδελφοί, υπερβολικά φοβερή είναι και η πιο μικρή αμαρτία ανυπακοής προς τον Θεό. Αφού φοβήθηκε τον Θεό, ο Αδάμ κρύφτηκε ανάμεσα στα δέντρα του κήπου. Σαν ήμερη γάτα που αγριεύει και φεύγει στο βουνό και αρχίζει να κρύβεται από τον κύριό της και τον τροφέα της! Από τα άλογα κτίσματα, πάνω στα οποία έως τότε ο Αδάμ κυριαρχούσε πανίσχυρα, άρχισε να ζητεί προστασία παραμερίζοντας τον Προστάτη του. Μία αμαρτία με αστραπιαία ταχύτητα τραβούσε πίσω της άλλη, τρίτη, εκατοστή, χιλιοστή, έως ότου τελικά ο άνθρωπος κτηνώθηκε και γειώθηκε, κατά σώμα και κατά πνεύμα. Ο αμαρτωλός δρόμος στον οποίο μπήκε ο Αδάμ οδηγούσε προς τη γη και μέσα στη γη.

Γι’ αυτό και τα λόγια του Θεού: «διότι γη είσαι και στη γη θα επιστρέψεις» (Γεν. 3, 19) δεν εκφράζουν μόνο τη θεία κρίση, αλλά και μία ήδη αρχισμένη και ταχύτατα εξελισσόμενη διαδικασία γήινης φθοράς και αποσύνθεσης του ανθρώπου.

Οι απόγονοι του Αδάμ, γενιά μετά από γενιά, γίνονταν όλο και πιο γήινοι και διαλύονταν, αμαρτάνοντας με ντροπή και πεθαίνοντας με φόβο και τρόμο. Οι άνθρωποι κρύβονταν από τον Θεό πίσω από δέντρα, πίσω από πέτρες, πίσω από χρυσό και σκόνη· όσο περισσότερο κρύβονταν, τόσο περισσότερο απομακρύνονταν από τον αληθινό Θεό και Τον λησμονούσαν. Η φύση, που άλλοτε βρισκόταν στα πόδια του ανθρώπου, υψώθηκε λίγο λίγο πάνω από το κεφάλι του, ώστε στο τέλος του έκρυψε εντελώς το πρόσωπο του Θεού και έγινε γι’ αυτόν τόπος του Θεού. Και ο άνθρωπος άρχισε να θεοποιεί τη φύση, δηλαδή να την υπακούει, να ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με αυτήν, να την προσκυνεί και να της προσφέρει θυσίες. Αλλά η λατρευόμενη φύση δεν μπορούσε να σώσει ούτε τον εαυτό της ούτε τον άνθρωπο από τον θάνατο και τη φθορά. Ο φοβερός δρόμος στον οποίο βάδιζε η ανθρωπότητα ήταν δρόμος αμαρτίας· και αυτός ο δυσοίωνος δρόμος οδηγούσε αλάνθαστα μόνο σε μία υπερβολικά θλιβερή πόλη — στην πόλη των νεκρών. Οι βασιλείς των ανθρώπων βασίλευαν πάνω στους ανθρώπους, αλλά η αμαρτία και ο θάνατος βασίλευαν πάνω στους ανθρώπους και στους βασιλείς. Όσο πιο πολύ προχωρούσε κανείς, τόσο περισσότερο μεγάλωνε το βάρος της αμαρτίας, σαν χιονόμπαλα που κυλάει από τον λόφο. Το ανθρώπινο γένος βρισκόταν στην έσχατη απόγνωση, όταν φανερώθηκε ο ουράνιος Ήρωας για να το σώσει.

Αυτός ο Ήρωας ήταν ο Κύριος Ιησούς. Αιώνια αναμάρτητος και αιώνια αθάνατος, επισκέφθηκε το φθαρτό νεκροταφείο του ανθρώπινου γένους σκορπίζοντας παντού άνθη αθανασίας. Από την πνοή Του έφευγε η δυσωδία της αμαρτίας, και από τον λόγο Του οι νεκροί ζωντάνευαν. Αλλά από φιλανθρωπία πήρε επάνω Του το βουνό της ανθρώπινης αμαρτίας, όπως από φιλανθρωπία ντύθηκε και το θνητό ανθρώπινο σώμα. Όμως η ανθρώπινη αμαρτία ήταν τόσο βαριά και τόσο φοβερή, ώστε κάτω από το βάρος της έπεσε στον τάφο και ο ίδιος ο Υιός του Θεού. Μακάριος εκατοντάκις αυτός ο τάφος, από τον οποίο ανέβλυσε ποταμός αθάνατης ζωής για το ανθρώπινο γένος! Κατεβαίνοντας μέσα σε αυτόν τον τάφο, ο Ήρωας κατέβηκε ως τον Άδη, όπου γκρέμισε τον θρόνο του Σατανά και κατέστρεψε το άντρο όλων των κακόβουλων επιβουλών κατά του ανθρώπινου γένους· και ανεβαίνοντας από αυτόν τον τάφο, ο Ήρωας ανέβηκε έως τους ύψιστους ουρανούς, ανοίγοντας νέο δρόμο — προς την πόλη των ζωντανών. Με τη δική Του δύναμη κατέλυσε τον Άδη, με τη δική Του δύναμη δόξασε το σώμα Του και αναστήθηκε από τον τάφο — με τη δική Του δύναμη, που είναι αχώριστη από τη δύναμη του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος. Ταπεινά σαν αρνί ο άκακος Κύριος προχώρησε προς το πάθος και τον θάνατο, και ισχυρά σαν Θεός υπέμεινε το πάθος και νίκησε τον θάνατο. Η Ανάστασή Του είναι αληθινό γεγονός και συγχρόνως προφητεία και εικόνα της δικής μας ανάστασης — «διότι θα σημάνει η σάλπιγγα, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι» (Α΄ Κορ. 15, 52).

Θα ρωτήσει κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε τον θάνατο, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να πεθαίνουν; Όσοι εισέρχονται σε αυτή τη ζωή μέσα από τη μήτρα της μητέρας, εξέρχονται από αυτή τη ζωή διά του θανάτου και του τάφου. Αυτός είναι ο κανόνας. Μόνο που ο θάνατος για εμάς, που πεθαίνουμε εν Χριστώ, δεν είναι πια σκοτεινή άβυσσος, αλλά γέννηση σε νέα ζωή και επιστροφή στην πατρίδα μας. Ο τάφος για εμάς δεν είναι πια αιώνιο σκοτάδι, αλλά μόνο μία πύλη, στην οποία μας περιμένουν οι φωτεινοί άγγελοι του Θεού. Για όλους εκείνους που είναι γεμάτοι αγάπη προς τον πανώριο και φιλάνθρωπο Κύριο, ο τάφος έγινε μόνο το τελευταίο εμπόδιο για να εισέλθουν στην παρουσία Του — και μάλιστα εμπόδιο αδύναμο σαν ιστός αράχνης. Γι’ αυτό ο ένδοξος απόστολος Παύλος αναφωνεί: «για μένα η ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος κέρδος» (Φιλ. 1, 21). Πώς να μην έχει νικήσει ο Κύριος τον θάνατο, αφού ο θάνατος πλέον ούτε καν φαίνεται μπροστά Του; Ο τάφος δεν είναι πια βαθιά άβυσσος, γιατί Εκείνος τον γέμισε με τον εαυτό Του· ούτε είναι πια σκοτεινός, γιατί Εκείνος τον φώτισε· ούτε είναι πια φόβητρο και τρόμος, γιατί δεν σημαίνει το τέλος της ζωής αλλά την αρχή· ούτε είναι ο αιώνιος τόπος κατοικίας μας, αλλά μόνο η πύλη αυτής της κατοικίας. Η διαφορά ανάμεσα στον θάνατο πριν από την Ανάσταση του Χριστού και μετά από αυτήν είναι όπως η διαφορά ανάμεσα σε μία φοβερή πυρκαγιά και στη φλόγα ενός κεριού. Τόσο θεμελιώδης υπήρξε η νίκη του Χριστού, και τόσο πολύ η νίκη Του «κατέπιε» τον θάνατο (Α΄ Κορ. 15, 54).

Θα ρωτήσει ακόμη κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν; Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του. Όταν οι άνθρωποι βρήκαν φάρμακο κατά της ευλογιάς, έλεγαν: νικήσαμε αυτή την ασθένεια! Το ίδιο έλεγαν και όταν βρήκαν φάρμακο κατά της βρογχοκήλης, του πονόδοντου, των πόνων των οστών και άλλων ασθενειών. Νικήσαμε αυτές τις ασθένειες! Βρήκαμε το πάνω χέρι εναντίον τους! Το να βρει λοιπόν κανείς φάρμακο κατά μιας ασθένειας σημαίνει ότι νίκησε αυτήν την ασθένεια. Ο Χριστός είναι ασύγκριτα ο μέγιστος Ιατρός στην ανθρώπινη ιστορία, διότι έφερε στους ανθρώπους το φάρμακο κατά της ασθένειας που είναι πάνω από όλες τις ασθένειες, δηλαδή κατά της αμαρτίας, από την οποία γεννιούνται όλες οι άλλες ασθένειες και όλα τα άλλα ανθρώπινα βάσανα, ψυχικά και σωματικά. Αυτό το φάρμακο — είναι ο ίδιος, ο αναστημένος και ζωντανός Κύριος. Αυτός είναι το μόνο και μοναδικά βέβαιο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Εάν οι άνθρωποι και σήμερα ακόμη αμαρτάνουν και χάνονται από την αμαρτία, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός δεν νίκησε την αμαρτία, αλλά μόνο ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν παίρνουν το μοναδικό φάρμακο κατά της θανατηφόρας νόσου τους· σημαίνει είτε ότι ακόμη δεν γνωρίζουν αρκετά τον Χριστό ως φάρμακο είτε, αν Τον γνωρίζουν, ότι παρ’ όλα αυτά δεν Τον χρησιμοποιούν για διάφορους λόγους. Όμως η ιστορία μαρτυρεί με χιλιάδες χιλιάδων φωνές ότι όσοι εφάρμοσαν αυτό το φάρμακο στην ψυχή τους και το έλαβαν μέσα στο σώμα τους, θεραπεύτηκαν και υγίαναν. Γνωρίζοντας την αδυναμία της φύσεώς μας, ο Κύριος Χριστός διέταξε τους πιστούς να Τον λαμβάνουν ως τροφή και ποτό υπό τη φανερή μορφή άρτου και οίνου. Αυτό το έκανε ο Φιλάνθρωπος από άμετρη αγάπη προς τους ανθρώπους, μόνο και μόνο για να τους διευκολύνει την πρόσβαση στο ζωοποιό φάρμακο κατά της αμαρτίας και της φθοράς της αμαρτίας. «Όποιος τρώει το σώμα μου και πίνει το αίμα μου μένει μέσα μου κι εγώ μέσα σ’ αυτόν» — «και αυτός θα ζήσει εξαιτίας μου» (Ιω. 6, 56-57). Εκείνοι που αμαρτάνουν τρέφονται με την αμαρτία, και η ζωή μέσα τους χάνεται λίγο λίγο από την αμαρτία. Εκείνοι όμως που τρέφονται με τον ζωντανό Κύριο τρέφονται ακριβώς με τη ζωή, και η ζωή μέσα τους ολοένα πληθαίνει, ενώ ο θάνατος λιγοστεύει. Και όσο πληθαίνει η ζωή, τόσο πιο αποκρουστική γίνεται η αμαρτία. Η χλιαρή και θλιβερή γλυκύτητα της αμαρτίας αντικαθίσταται σε αυτούς από τη ζωοποιό και χαρμόσυνη γλυκύτητα του Χριστού του Νικητή.

Μακάριοι όσοι εξέτασαν και γεύθηκαν αυτό το μυστήριο στη ζωή τους. Αυτοί μπορούν να ονομαστούν υιοί του φωτός και τέκνα της χάριτος. Όταν αναχωρήσουν από αυτή τη ζωή, θα φύγουν σαν από νοσοκομείο, αλλά όχι πλέον ως άρρωστοι.

Ας ρωτήσουμε τώρα: ποιον ελευθέρωσε ο αναστημένος Κύριος με τη νίκη Του επάνω στην αμαρτία και στον θάνατο; Μήπως μόνο τους ανθρώπους μιας εθνότητας; ή μιας φυλής; ή μιας τάξης; ή μιας κοινωνικής θέσης; Όχι, καθόλου. Μια τέτοια απελευθέρωση είναι γνώρισμα των χαιρέκακων και κακόβουλων νικών των επίγειων νικητών. Ο Κύριος δεν ονομάστηκε Ιουδαιόφιλος, ούτε Ελληνόφιλος, ούτε φτωχόφιλος, ούτε αριστοκρατόφιλος, αλλά ονομάστηκε Φιλάνθρωπος. Τη νίκη Του, λοιπόν, την προόρισε για τον άνθρωπο, χωρίς να υπολογίζει όλες τις διαφορές που οι άνθρωποι κάνουν μεταξύ τους. Κατέκτησε τη νίκη για το καλό και την ωφέλεια όλων των δημιουργημένων ανθρώπων και την πρόσφερε σε όλους τους δημιουργημένους ανθρώπους. Σε εκείνους που θα δεχθούν και θα οικειωθούν αυτή τη νίκη υποσχέθηκε ζωή αιώνια και συγκληρονομία στη βασιλεία των ουρανών. Δεν επιβάλλει τη νίκη Του σε κανέναν, αν και είναι τόσο πολύτιμη, αλλά αφήνει στους ανθρώπους την ελευθερία να την δεχθούν ή να μην την δεχθούν. Όπως ο άνθρωπος στον Παράδεισο ελεύθερα αποφάσισε να δεχθεί την απώλεια, τον θάνατο και την αμαρτία από τα χέρια του Σατανά, έτσι τώρα έχει ελεύθερα να αποφασίσει να δεχθεί τη ζωή και τη σωτηρία από τα χέρια του νικηφόρου Θεού. Η νίκη του Χριστού είναι βάλσαμο, βάλσαμο ζωοποιό, για όλους τους ανθρώπους, διότι όλοι έγιναν λεπροί από την αμαρτία και τον θάνατο.

Αυτό το βάλσαμο κάνει τους ασθενείς υγιείς και τους υγιείς υγιέστερους.
Αυτό το βάλσαμο ανασταίνει τους νεκρούς και στους ζωντανούς πολλαπλασιάζει τη ζωή.

Αυτό το βάλσαμο σοφίζει, εξευγενίζει, θεώνει τον άνθρωπο, αυξάνει τη δύναμή του εκατονταπλάσια και χιλιαπλάσια, και ανεβάζει την αξία του πολύ πιο πάνω από όλη την κτιστή φύση, έως και στο ύψος και στην ομορφιά των αγγέλων και των αρχαγγέλων του Θεού.

Ω, πανώριο και ζωοποιό βάλσαμο! Ποιο χέρι να μη σε δεχθεί! Ποια καρδιά να μη σε φέρει επάνω στις πληγές της! Ποιος λαιμός να μη σε υμνήσει! Ποια πένα να περιγράψει τη θαυματουργική σου δύναμη! Ποιος λογαριασμός να απαριθμήσει έως τώρα τις θεραπείες των πονεμένων και τις αναστάσεις των νεκρών που έχεις επιτελέσει! Ποιο δάκρυ να σε ευχαριστήσει!

Ελάτε, λοιπόν, όλοι εσείς, αδελφοί, που φοβάστε τον θάνατο. Πλησιάστε τον αναστημένο Χριστό, Αυτόν που ανιστά, και Αυτός θα σας ελευθερώσει από τον θάνατο και από τον φόβο του θανάτου.

Ελάτε και όλοι εσείς που ζείτε κάτω από την ντροπή των φανερών και κρυφών αμαρτιών σας, ελάτε πιο κοντά στη Ζωντανή Πηγή, που πλένει και καθαρίζει, και που μπορεί το πιο μαύρο σκεύος να το κάνει λευκότερο από το χιόνι.

Ελάτε όλοι εσείς, που ζητάτε υγεία, δύναμη, ομορφιά και χαρά. Ιδού, ο αναστημένος Χριστός είναι η υπέρπλουτη πηγή όλων αυτών. Σας περιμένει όλους με πόνο και με πόθο, θέλοντας να μη λείψει κανείς.

Προσκυνήστε Τον με σώμα και ψυχή. Ενωθείτε μαζί Του με όλο σας τον νου και με όλους τους λογισμούς σας. Αγκαλιάστε Τον με όλη σας την καρδιά. Δεν προσκυνάτε δυνάστη, αλλά Ελευθερωτή· δεν ενώνεστε με αφανιστή, αλλά με Σωτήρα· δεν αγκαλιάζετε ξένο, αλλά τον πιο κοντινό συγγενή και τον πιο τρυφερό φίλο.

Ο αναστημένος Κύριος είναι θαύμα υπεράνω όλων των θαυμάτων, αλλά ως θαύμα υπεράνω όλων των θαυμάτων είναι ακριβώς η αληθινή φύση σας, η αληθινή ανθρώπινη φύση, η αρχική, η παραδείσια φύση του Αδάμ. Η αληθινή φύση του ανθρώπου δεν είναι να δουλεύει σαν δούλος στην άλογη φύση που τον περιβάλλει, αλλά να κυριαρχεί επάνω της δυνατά, παντοδύναμα. Ούτε είναι η αληθινή φύση του ανθρώπου η μηδαμινότητα, η ασθένεια, η θνητότητα και η αμαρτωλότητα, αλλά η δόξα και η υγεία, η αθανασία και η αναμαρτησία.

Ο αναστημένος Κύριος τράβηξε το παραπέτασμα από τον αληθινό Θεό και από τον αληθινό άνθρωπο, και μας έδειξε στο πρόσωπό Του το μεγαλείο και την ομορφιά και του ενός και του άλλου. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον αληθινό Θεό παρά μόνο διά του αναστημένου Κυρίου Ιησού, ούτε μπορεί κανείς να γνωρίσει τον αληθινό άνθρωπο παρά δι’ Αυτού και μόνον.

Χριστός Ανέστη, αδελφοί!

Με την Ανάστασή Του ο Χριστός νίκησε την αμαρτία και τον θάνατο, συνέτριψε το σκοτεινό βασίλειο του σατανά, ελευθέρωσε το αιχμάλωτο ανθρώπινο γένος και έσπασε τη σφραγίδα των μεγίστων μυστηρίων του Θεού και του ανθρώπου. Σ’ Αυτόν ας είναι η δόξα και η ευχαριστία, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα — στην Τριάδα την ομοούσια και αδιαίρετη, τώρα και πάντοτε, σε όλους τους χρόνους και σε όλη την αιωνιότητα. Αμήν.