Συνέχεια από Πέμπτη 11. Ιουνίου 2026
ΔΙΑΛΥΣΗ 15
Γιατί πεθαίνει ο πολιτισμός μας;
MARTINO MORA
Εκδόσεις Edizioni Radio Spada, 2025
Το αντι-σχολείο
Και στις σχολικές αίθουσες συμβαίνει ολοένα συχνότερα ο βομβαρδισμός της πολιτικής ορθότητας και της ενιαίας σκέψης: το σχολείο έχει μεγάλη ευθύνη σε αυτή την ομογενοποίηση των πολύ νέων, η οποία συμβάλλει στην παρακμή του πολιτισμού. Με τις δέουσες εξαιρέσεις, υπάρχουν καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπως και πανεπιστημιακοί διδάσκοντες, που μιλούν συχνά για κριτική σκέψη, αλλά τη στερούνται απολύτως· επομένως δεν μπορούν παρά να μεταδίδουν στους μαθητές και στους φοιτητές, μερικές φορές μάλιστα χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται, τα θεμέλια της κυρίαρχης ιδεολογίας, κυρίως σε ορισμένα μαθήματα. Στη διδασκαλία των μαθηματικών, για παράδειγμα, είναι δυσκολότερο να μεταδοθούν προκαταλήψεις απ’ ό,τι συμβαίνει με τα ανθρωπιστικά μαθήματα, αλλά και με τις επιστήμες.
Η βιολογία ειδικότερα είναι μια «θλιβερή επιστήμη», επειδή, δυστυχώς, ήταν πάντοτε στην υπηρεσία της εξουσίας: κατά την περίοδο κατά την οποία υποστηριζόταν η ανωτερότητα του λευκού ανθρώπου έναντι των έγχρωμων λαών, βρίσκονταν στο απόγειό τους οι δικαιολογήσεις ή ψευδο-δικαιολογήσεις, εκ μέρους της επίσημης βιολογίας, της βιολογικής ανωτερότητας της λευκής φυλής. Τώρα που αποφασίστηκε η αντίθετη διαταγή, ότι πρέπει να γίνουμε όλοι μιγάδες, τι κάνουν οι βιολόγοι; Ισχυρίζονται ότι οι φυλές δεν υπάρχουν.
Αν έπειτα μιλήσουμε για τα εμβόλια, τα σημερινά, έχουμε φτάσει στην τέλεια ευθυγράμμιση της επιστήμης με την εξουσία των φαρμακευτικών εταιρειών. Με λύπησε πολύ, ως εκπαιδευτικό, να διαπιστώσω πόσο λίγοι μαθητές είχαν κριτική στάση απέναντι στον μιντιακό τρόμο που επιβλήθηκε στα χρόνια του Covid: τους βρήκα παραιτημένους ή ακόμη, σε μερικές περιπτώσεις, ενθουσιώδεις υποστηρικτές του εμβολιασμού χωρίς «αν» και «αλλά», του επίσημου covidiotism. Η κριτική σκέψη είναι ελάχιστα παρούσα στις τελευταίες γενιές, με σημαντικές εξαιρέσεις, δυστυχώς σαφώς μειοψηφικές.
Άλλωστε, το σχολείο έχει πλέον γίνει τόπος διαρκούς κατήχησης σε όλες τις νέες βαρβαρότητες: οι ρευστές τουαλέτες —transgender— και οι carriere alias, ολοένα πιο παρούσες στα λύκεια και στα πανεπιστήμια, αποτελούν τέλεια έκφρασή της. Αντί να πολεμά αυτό που ο αμερικανικός καπιταλισμός της διασκέδασης, συμμαχώντας με τις νέες τεχνολογίες, διαχέει εμμονικά στις νεότερες γενιές και σε ολόκληρη την κοινωνία, το πολιτικοποιημένο και ιδεολογικοποιημένο σχολείο της φούξιας αριστεράς, η οποία το έχει καταλάβει καταχρηστικά και ολοκληρωτικά, ακολουθεί το ίδιο αντιχριστιανικό και αντιανθρώπινο ρεύμα, καταδικάζοντας τους μαθητές να γίνουν κομφορμιστικές και μηδενιστικές μαριονέτες του παγκόσμιου πλουτοκρατικού καθεστώτος.
Είναι ένα σχολείο που, αντί να διδάσκει να πηγαίνει κανείς κόντρα στο ρεύμα, προτρέπει και κατηχεί να ακολουθεί κανείς το ρεύμα· είναι ένα σχολείο που, αντί να προτείνει υψηλότερα πρότυπα για να ανυψώσει την ψυχή, συμβάλλει στο να τη σύρει προς τα κάτω· είναι ένα σχολείο που απο-εκπαιδεύει. Δεν υπάρχει σχολείο πιο ιδεολογικοποιημένο από το σημερινό σχολείο, φιλελευθεροειδές, συμπεριληπτικό, μετα-εξηκονταοκταριανό και φούξια-ουράνιο τόξο, ηγεμονευόμενο από ριζοσπάστες αριστεροειδείς, αλαζονικούς και δεσποτικούς, που δεν είναι πια ούτε καν κομμουνιστές.
Το σχολείο της δεύτερης μεταπολεμικής περιόδου, σε μεγάλο βαθμό gramsciano, ήταν ασφαλώς ηγεμονευόμενο από κομμουνιστές διδάσκοντες, αλλά ακόμη προετοίμαζε σοβαρά. Πριν από αυτό, το σχολείο της Εικοσαετίας, gentiliano, ήταν ασφαλώς ιδεολογικοποιημένο από τον φασισμό, αλλά προετοίμαζε σοβαρά. Ακόμη νωρίτερα, το σχολείο της μετα-ριζορτζιμενταλικής Ιταλίας ήταν ασφαλώς ηγεμονευόμενο, με δεσανκτιανό τρόπο, με μασονική και εθνικοφιλελεύθερη έννοια, αλλά προετοίμαζε σοβαρά. Το σημερινό δημόσιο σχολείο, το οποίο ως εκπαιδευτικός γνωρίζω από μέσα, είναι ποιοτικά ολοένα πιο υποβαθμισμένο, σε αιώνιο κυνήγι των πιο παρανοϊκών μόδων. Πιστεύει ότι αντισταθμίζει την απώλεια της ποιότητας με τη μαζική χρήση των νέων τεχνολογιών, οι οποίες έχουν τόση σχέση με την εκπαιδευτική ποιότητα όση τα λάχανα με το απογευματινό γλυκό.
Για να αναφέρω μόνο ένα πράγμα, ούτε το λαϊκιστικό σχολείο μετά το Risorgimento, ούτε το φασιστικό σχολείο, ούτε το gramsciano σχολείο θα έφταναν ποτέ στο σημείο να διδάσκουν ότι δεν υπάρχουν το αρσενικό και το θηλυκό, αλλά άπειρα φύλα, επιπλέον προάγοντας πλέον όλους ανεξαιρέτως μέχρι τα δεκατέσσερα χρόνια, μέσα σε εκείνη την τεράστια μαύρη τρύπα που έγινε το συμπεριληπτικό γυμνάσιο. Επομένως είναι δυστυχώς ρεαλιστικό να περιμένουμε ένα μέλλον στο οποίο ο κοινωνικός κομφορμισμός, η αποδοχή της ενιαίας σκέψης, της κυρίαρχης ιδεολογίας, της πολιτικής ορθότητας, θα είναι ακόμη πιο σιδερένια απ’ ό,τι είναι τώρα.
Θα χρειαζόταν ίσως μια δημιουργική μειονότητα, όπως ευχόταν ο διάσημος ιστορικός Arnold J. Toynbee; Για τον Toynbee ο πολιτισμός μπορεί να σωθεί από την πρόγνωση της παρακμής —που διατυπώθηκε στην Παρακμή της Δύσης από τον φιλόσοφο Oswald Spengler— μόνο από μια δημιουργική μειονότητα ικανή να απαντήσει στις «προκλήσεις» —στη γλώσσα του Toynbee— και να υπερβεί την παρακμή, ώστε να μην επαληθευθεί η spengleriana προφητεία, την οποία ο ίδιος ο Toynbee θεωρούσε πιθανή αλλά όχι αναπόφευκτη. Λοιπόν, αν υπήρχαν δημιουργικές μειονότητες, ασφαλώς δεν θα έβρισκαν χώρο στο σχολείο, στη δημοσιογραφία, στην πολιτική, στα πανεπιστήμια, στις εκδόσεις. Είναι ένα σύστημα εντελώς μπλοκαρισμένο: η popperiana ανοιχτή κοινωνία είναι κλειδωμένη διπλοκλειδωμένη. Ψεύτικοι αντιπολιτευόμενοι υπάρχουν πολλοί, δημιουργικές μειονότητες λίγες και χωρίς φωνή· οι μεγάλες δυνάμεις της σημερινής Δύσης είναι όλες παραταγμένες στο πλευρό του αντιχριστιανικού και αντιανθρώπινου μηδενισμού.
Ομοερωτική επανάσταση³
Όπως υπαινισσόμασταν, μια κοινωνία προηγμένου καπιταλισμού, μια εμπορευματική και αγορατιστική κοινωνία, όπως θα την ονόμαζε ο Tremonti, είναι εκείνο το αναγκαίο χούμους ώστε να μπορέσει να ριζώσει το φυτό —ας το ορίσουμε ελευθεριακό— της σεξουαλικής επανάστασης. Τα πρώτα της σύμβολα είναι η μίνι φούστα, το μπικίνι —που είχε ήδη φτάσει λίγα χρόνια νωρίτερα— αλλά και τα τζιν, τα μακριά μαλλιά και για τα αγόρια, καινοτομίες που τις ξαναβρίσκουμε καλά παρατηρώντας ορισμένες ταινίες, ορισμένα ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στις προσωπικές μου αναμνήσεις ως παιδιού, στη δεκαετία του 1970, υπάρχουν οι μαλλιάδες στα τραμ του Μιλάνου, ίσως με το πουκάμισο ξεκούμπωτο μέχρι τον αφαλό, και τα κορίτσια με παντελόνια καμπάνα ή τις πρώτες μίνι φούστες, ή ακόμη γραφικές ανατολίζουσες ενδυμασίες. Η σεξουαλική επανάσταση έχει διάφορες συνιστώσες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο φεμινισμός του δεύτερου κύματος, δηλαδή το φεμινιστικό κίνημα, ταυτόχρονα ατομικιστικό και εξισωτικό.
Η σεξουαλική παρόρμηση πρέπει να απελευθερωθεί, λένε οι θεωρητικοί και πρακτικοί πανσεξουαλιστές. Οι θεωρητικοί πανσεξουαλιστές, τόσο εκείνοι της μαρξιστικής σχολής —οι οποίοι όμως διαστρέβλωναν την αρχική, ταξική προοπτική του μαρξισμού— όσο και εκείνοι του φιλελεύθερου χώρου, γενικά του αριστερού φιλελευθερισμού, αντλούσαν πάντοτε όλοι από τον Freud, από τον φροϋδισμό, άρα από την ψυχανάλυση, από την ψυχαναλυτική επανάσταση. Στη σκέψη του Sigmund Freud (1856-1939) και στον φροϋδισμό υπάρχει αναμφισβήτητα το πρωτείο της λίμπιντο. Εκείνος συλλαμβάνει το ανθρώπινο ον ως ένα ατομοποιημένο άτομο που κυριαρχείται από το ασυνείδητο, ποτέ από το συνειδητό της ορθολογικής διάστασης. Υποβαθμίζει έντονα τόσο την ορθολογική διάσταση του υποκειμένου όσο και την κοινωνική, κοινοτική του διάσταση. Το κύριο περιεχόμενο αυτού του ασυνειδήτου για τον Freud —αν και σε αυτό δεν συμφωνούν όλοι οι ψυχαναλυτές— είναι αναμφίβολα η σεξουαλική παρόρμηση, η θεμελιώδης παρόρμηση που εκφράζεται ως Εκείνο. Επομένως, στην πραγματικότητα, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στον άνθρωπο, για τον Freud και τους αυστηρά ορθόδοξους μαθητές του, είναι ο εγωιστικός ενστικτισμός. Για τον ιδρυτή της ψυχανάλυσης, ο άνθρωπος στην πραγματικότητα κυριαρχείται από τα ένστικτά του, ακόμη κι αν μπορεί ακόμη να τα μετουσιώσει.
Στον Freud δεν υπάρχει ακόμη η ιδέα ότι το σεξουαλικό ένστικτο πρέπει οπωσδήποτε να απελευθερωθεί από κάθε δεσμό· αντιθέτως, θεωρεί ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να συγκρατείται, να διοχετεύεται και να προσανατολίζεται προς άλλους στόχους. Άλλοι μαθητές του, όπως ο Wilhelm Reich (1897-1957), επανέλαβαν την ιδέα της λίμπιντο, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη της πλήρους απελευθέρωσής της. Ο Herbert Marcuse (1898-1979), ο οποίος δεν ήταν ψυχαναλυτής όπως ο Freud και ο Reich, αλλά φιλόσοφος της Σχολής της Φρανκφούρτης, κατέληξε, όπως ο Reich —αν και με πολύ ανώτερη θεωρητική εκλέπτυνση— στην πρόθεση να συμφιλιώσει τον μαρξισμό, σε μορφή κάθε άλλο παρά ορθόδοξη, με τον φροϋδισμό. Και ο Marcuse υποστήριξε ότι η απελευθέρωση της λίμπιντο θα μας έδινε μια καλύτερη κοινωνία, συμφιλιωμένη και επιτέλους δίκαιη. Ο homo eroticus, που κάποτε θεωρούνταν έρμαιο του εγώ και της επιθυμίας, εξιδανικεύεται λοιπόν, σε αυτούς τους θεωρητικούς, ως σημαιοφόρος της δικής του απελευθέρωσης και της απελευθέρωσης των άλλων.
Είναι υποβλητικό να διαπιστώσει κανείς ότι και ο πανσεξουαλισμός, η πανσεξουαλιστική αντίληψη της ζωής, είναι, όπως και η οικονομικιστική, στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της νεότερης εβραϊκής σκέψης, που ενώνει τον Freud, τον Reich και τον Marcuse. Πράγματι, βρίσκουμε πολύ σημαντικούς εκπροσώπους της εβραϊκής σκέψης και στα δύο άκρα της οικονομικιστικής αντίληψης του κόσμου και της ζωής: τόσο στον μαρξιστικό κολεκτιβισμό όσο και στον υπερφιλελευθερισμό, δηλαδή στη Σχολή του Σικάγου και, ακόμη νωρίτερα, στην αυστριακή σχολή. Το πιο ακραίο παράδειγμα είναι μια συγγραφέας όπως η Ayn Rand (1905-1982, ήδη αναφερθείσα στην αρχή του τόμου), Εβραία από την Ανατολή εγκατεστημένη στην Αμερική, της οποίας οι πεποιθήσεις φανερώνουν έναν ατομικισμό και έναν οικονομικισμό τόσο ακραίους, ώστε να είναι σχεδόν γελοιογραφικοί. Η εβραϊκή σκέψη των τελευταίων αιώνων είχε πάντοτε μια πολύ ισχυρή οικονομικιστική συνιστώσα· αλλά και ο πανσεξουαλισμός στην αρχή του επεξεργάστηκε από Εβραίους μελετητές: Freud, Reich, Marcuse, εν μέρει Adorno, είναι τα σημαντικότερα ονόματα. Προφανώς, ανάμεσα στους προφήτες του πανσεξουαλισμού υπήρξαν και πρόσωπα ξένα προς τον εβραϊσμό, όπως οι σουρεαλιστές ή ο Georges Bataille (1897-1962), ο σκοτεινός Γάλλος φιλοσοφικός σατανιστής.
Σε κάθε περίπτωση, η σεξουαλική επανάσταση δεν υπήρξε μια απλή θεωρητική επεξεργασία, αλλά μια πρακτική επανάσταση των ηθών που άλλαξε τα πάντα στον δυτικό κόσμο, και μάλιστα κυρίως μέσω της προπαγάνδας των mass media, της κινηματογραφικής παραγωγής, της μουσικής. Η γνωστή έκθεση του σεξολόγου και αποκρυφιστή Alfred Kinsey (1894-1956), της δεκαετίας του ’50, χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Rockefeller. Για πρώτη φορά ένας αναγνωρισμένος μελετητής όπως ο Kinsey —ο οποίος, σύμφωνα με τους βιογράφους, ασκούσε αποκρυφισμό και θεληματική σεξουαλική μαγεία— προσπάθησε να νομιμοποιήσει ως κανονικές τις σεξουαλικές αποκλίσεις.
Πέρα από την προπαγάνδα και την ψευδή συνείδηση των πρωταγωνιστών της, η σεξουαλική επανάσταση δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ενισχύσει τον καπιταλισμό. Το διακηρυγμένο πρωτείο του ενστίκτου επί του λόγου αποδείχθηκε πρωτείο του ενστίκτου επί του λόγου που διαλογίζεται, επί της ικανότητας του ανθρώπου, πλέον αποχριστιανοποιημένου, να κατανοεί μέσω του λόγου και επομένως και να θέτει στον εαυτό του ηθικά όρια — αλλά όχι επί του υπολογιστικού λόγου του καπιταλισμού.
Δεν ξεπέρασε καθόλου τον υπολογιστικό λόγο, τον ωφελιμισμό, μια καθαρά εργαλειακή ορθολογικότητα, αλλά αντιθέτως την ενίσχυσε. Ο καπιταλισμός ενδυναμώθηκε και μπόρεσε να επεκταθεί, χάρη στη σεξουαλική επανάσταση, σε πεδία —ας σκεφτούμε την πορνογραφία— στα οποία μέχρι τότε δεν μπορούσε να εισέλθει, επειδή υπήρχαν ακόμη ηθικοί κανόνες, υπήρχαν ακόμη ταμπού που δεν είχαν καταρριφθεί. Η κατάρριψη εκείνων των ταμπού έκανε τον καπιταλισμό πολύ ισχυρότερο, αποικίζοντας ακόμη και την οικεία ζωή των ανθρώπων.
Επιπλέον, κατά το παράδειγμα των Rockefeller, ολοένα περισσότεροι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου άρχισαν να χρηματοδοτούν τις αμερικανικές κλινικές όπου πραγματοποιούνται αμβλώσεις —τα μεγάλα αμβλωτήρια της Planned Parenthood— και στη συνέχεια και τις άλλες υποθέσεις του homo eroticus, συμπεριλαμβανομένου του ομοφυλοφιλισμού, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή αγορά της υποβοηθούμενης γονιμοποίησης και της ενοικίασης μήτρας. Ο homo oeconomicus και ο homo eroticus, άρρωστοι από εγωισμό και υλισμό, είναι απολύτως συμπληρωματικοί και αντιτίθενται ριζικά, και οι δύο, στον homo religiosus γενικά και στον χριστιανό ειδικότερα.
Το Εξήντα Οκτώ υπήρξε επομένως κάθε άλλο παρά η ανατροπή του καπιταλισμού· υπήρξε η ενίσχυσή του, επειδή του επέτρεψε να προχωρήσει ακόμη ταχύτερα και να καταλάβει χώρους, κυρίως εκείνους που συνδέονται με την αναπαραγωγή, τη σεξουαλικότητα, τη ζωή, την οικειότητα, τους οποίους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε μπορέσει να καταλάβει. Ο αγώνας των Φρανκφουρτιανών εναντίον του «αστικού» και υπολογιστικού λόγου, που κλείνει τον άνθρωπο στην κυριαρχία του κεφαλαίου, απέτυχε οικτρά. Ο μόνος τύπος λόγου που πράγματι ο ενστικτισμός υπέταξε στην κυριαρχία του είναι ο λόγος ως συνείδηση, δηλαδή η ικανότητα να μπορεί κανείς να διακρίνει το καλό από το κακό, ήδη έντονα εξασθενημένη από την παρακμή της θρησκευτικής πρακτικής. Η σεξουαλική επανάσταση όξυνε ακόμη περισσότερο την εκκοσμίκευση και την αποχριστιανοποίηση που ήδη προχωρούσαν από καιρό στον καπιταλιστικό πολιτισμό, βασισμένο στο έχειν. Δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την προηγούμενη εκκοσμίκευση, αλλά η σεξουαλική επανάσταση την έκανε ακόμη περισσότερο να εκραγεί, απομακρύνοντας ακόμη πιο πολύ τον δυτικό άνθρωπο από το αληθινό ιερό και από την αυθεντική υπέρβαση.
Στην Ιταλία, το Ριζοσπαστικό Κόμμα του Marco Pannella (1930-2016) υποστήριζε εκείνα τα χρόνια, με εξαιρετική διαύγεια, τη συγγένεια ανάμεσα στην οικογενειακή και σεξουαλική υπονόμευση και τον καπιταλισμό. Ο Pannella δεν υπήρξε ποτέ αντικαπιταλιστής, αλλά, αντιθέτως, μεγάλος υποστηρικτής του καπιταλισμού, του αμερικανισμού και του δυτικισμού: υποστήριζε εξαρχής την τέλεια συμπληρωματικότητα ανάμεσα στο καπιταλιστικό, αμερικανιστικό μοντέλο —«είμαι φιλελεύθερος, φιλελευθεριστής, ελευθεριάζων και ελευθεριακός», θα έλεγε— και τη σεξουαλική επανάσταση. Ο Pannella, από αυτή την άποψη, αποδείχθηκε πολύ πιο διαυγής από το πλήθος των εξημμένων της άκρας αριστεράς που εξυμνούσαν «σεξ, ναρκωτικά και rock and roll» για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, τον κακό του αχαλίνωτου κέρδους, ακριβώς τον ίδιο που παρήγε τον μόνο δυνατό κοινωνικό ορίζοντα μέσα στον οποίο το σεξ, τα ναρκωτικά και το rock and roll μπορούν να βρουν χώρο!
Η rock μουσική, στην οποία αναφερθήκαμε, έπαιξε θεμελιώδη ρόλο, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, στην αλλαγή της νοοτροπίας των νέων. Προφανώς η rock μουσική είναι καπιταλιστική μουσική, είναι καθαρός αγορατισμός: υπάρχει πράγματι μια ολόκληρη οργανωμένη βιομηχανία πίσω από τη rock μουσική, όπως υπάρχει σήμερα σε σχέση με τον θόρυβο της rap και της trap. Θα μπορούσαμε μάλιστα να υποστηρίξουμε, κατά μία έννοια, ότι η rock αντιπροσώπευσε το πέρασμα από το απλό εμπορευματικό σύστημα στο νεοδιονυσιακό οργιαστικό-εμπορευματικό σύστημα. Το να υποστηρίζει κανείς ότι οι Beatles, οι Rolling Stones, οι Led Zeppelin ή ο David Bowie ήθελαν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό είναι απλώς γελοίο, ακόμη κι αν ο παραισθητικός και μη αυθεντικός John Lennon (1940-1980) ονειρευόταν έναν κόσμο χωρίς ιδιωτική ιδιοκτησία. Του κόσμου του έχειν ήταν και ο ίδιος πρωταρχική έκφραση, ως δισεκατομμυριούχο προϊόν εργαστηρίου της μουσικής βιομηχανίας.
Πάνω στη σεξουαλική επανάσταση υπάρχουν επίσης εκτεταμένες σκιές εσωτερικής-αποκρυφιστικής επιρροής. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πώς πολλοί εκπρόσωποι του κόσμου της rock και έπειτα και της pop, φορείς ενός είδους παρορμητικού φυλετισμού, τόσο στους ρυθμούς όσο και στις συμπεριφορές, εξύμνησαν ένα πρόσωπο όπως ο Aleister Crowley (1875-1947), ο Άγγλος μαύρος μάγος, ανοιχτά λουσιφερικός, ο οποίος ήδη στις δεκαετίες του ’30 και του ’40 υποστήριζε την ανάγκη εξύμνησης της σοδομίας και καταστροφής της οικογένειας. Ένα πρόσωπο όπως ο Timothy Leary, που υπήρξε ο μεγάλος προφήτης του LSD αλλά και του ελεύθερου σεξ, ήταν αποκρυφιστής και υποστηρικτής της μαγείας του Χάους. Ένας τύπος μαγείας που πίσω από τη λέξη Χάος υπονοεί, ούτε καν πολύ συγκαλυμμένα, δαιμονικές καταγωγές.
Η πρώτη φάση της σεξουαλικής επανάστασης ήταν ακόμη σχεδόν εντελώς ετεροφυλόφιλη, όχι σοδομιτική, δηλαδή χαρακτηριζόταν από την απελευθέρωση του έρωτα στο πλαίσιο μιας σεξουαλικότητας ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, έστω κι αν ήταν όσο το δυνατόν περισσότερο αποσυνδεδεμένη από την τεκνογονία. Βεβαίως, ήδη στη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο αρχίζει να σχηματίζεται το gay κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του, στην Καλιφόρνια, όχι τυχαία, ήταν ακριβώς ένας άλλος αποκρυφιστής, ο Harry Hay (1912-2002), και αυτός μαθητής του Aleister Crowley. Κάτι κινείται και στην Ιταλία από τις αρχές της δεκαετίας του Εβδομήντα. Το 1971 γεννιέται το FUORI, μια οργάνωση ομοφυλοφίλων κυρίως Εβραίων, Τορινέζων και Μιλανέζων, αλλά στην Ιταλία είναι ακόμη κάτι πολύ περιθωριακό, χωρίς χώρο στα mass media, μολονότι μπορεί σχεδόν αμέσως να απολαύσει τη στήριξη του Ριζοσπαστικού Κόμματος του Pannella. Αντιθέτως, εκείνες που αναδύονται είναι οι φεμινίστριες. Και στην αρχή γίνεται λόγος κυρίως για προγαμιαίες σχέσεις, που σήμερα έχουν γίνει μια κοινότατη συνήθεια, αλλά ακόμη στις δεκαετίες του Εξήντα και του Εβδομήντα αντιμετωπίζονταν αρνητικά σχεδόν από όλους τους γονείς, ενώ η παλλακεία —που ακόμη δεν είχε υποβιβαστεί σε απλή συμβίωση— ήταν κάτι εξαιρετικά σπάνιο και απαράδεκτο για τις περισσότερες οικογένειες. Μαζί με την ελευθερία των σεξουαλικών σχέσεων ανάμεσα σε αρραβωνιασμένους, η επανάσταση περιστρέφεται γύρω από την ελευθερία να μπορεί κανείς να αλλάζει συχνά περιστασιακό σύντροφο, αρραβωνιαστικό ή ακόμη και σύζυγο.
Ακόμη και στις σεξουαλικές hippie κοινότητες των δεκαετιών του Εξήντα και του Εβδομήντα —που διαδόθηκαν και στην Ιταλία—, όπου υπήρχε ένα είδος μη σταθερής, ελεύθερης, ρευστής πολυγαμίας, ασκούνταν σχεδόν πάντοτε, αν και όχι πάντα, σεξουαλικότητα ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Αν συνέβαιναν σοδομιτικές πράξεις ανάμεσα σε γυναίκες και ανάμεσα σε άνδρες, δεν διαφημίζονταν ούτε διεκδικούνταν. Η σεξουαλική επανάσταση βεβαίως επιβεβαίωνε την αταξία και το πρωτείο του ενστίκτου, αλλά σεβόταν ακόμη το όριο της αρσενικής-θηλυκής πολικότητας και της συμπληρωματικότητάς τους, έστω και με ελευθεριάζοντα τρόπο και αποσυνδεδεμένο από την τεκνογονία. Επομένως ήταν η απελευθέρωση του καθαρά παιγνιώδους σεξ, με διάδοση των αντισυλληπτικών χαπιών, της άμβλωσης —χωρίς την άμβλωση δεν θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει πλήρης σεξουαλική ελευθερία— και μιας οργιαστικής αντίληψης, με το πρωτείο του έρωτα νοούμενου ως ενστίκτου πάνω στις άλλες πλευρές της ανθρώπινης διάστασης, με την ακραία ελευθερία, νοούμενη ατομικιστικά, να διεκδικεί τον χώρο της και στην οικεία σφαίρα.
Υπήρχε όμως ακόμη ένα όριο, όσο εξαιρετικά μικρό κι αν ήταν, στην ενστικτιστική εξαπόλυση: εκείνο του αρσενικού-θηλυκού. Για την ομοφυλοφιλία, στον δημόσιο λόγο, υπήρχαν σπανιότατα ίχνη. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από τον επίσημο κατάλογο των σεξουαλικών διαστροφών από την Ένωση Ψυχιάτρων (1974), πολλά άρχιζαν να κινούνται, αλλά ο ομοφυλοφιλισμός φαινόταν ακόμη ένα μέτωπο δευτερεύουσας σημασίας για τους σκοπούς της κοινωνικής υπονόμευσης. Ακόμη και όταν ο ΠΟΥ αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τις ψυχικές νόσους (1990), στη χώρα μας έγινε λίγος λόγος. Όλη αυτή η σχετική σιωπή συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’90 και στην Ιταλία πιθανότατα μέχρι το Ιωβηλαίο του 2000, όταν πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο ιταλικό Gay Pride.
Βεβαίως η ιταλική αριστερά είχε ήδη υιοθετήσει, αν και πιο διστακτικά απ’ ό,τι αλλού, την gay υπόθεση από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του Ενενήντα, αλλά μέχρι το Gay Pride του 2000, στη χώρα μας το ομοερωτικό ζήτημα δεν είχε ακόμη εκραγεί. Γινόταν λόγος γι’ αυτό σπάνια και ως ζήτημα που αφορούσε μια ελάχιστη κοινωνική μειονότητα. Η αριστερά και το μεγάλο κεφάλαιο δεν είχαν ακόμη στοχεύσει εμμονικά στα Σόδομα ως πρωταρχικό εργαλείο οικογενειακής διάλυσης και κοινωνικής μηχανικής.
Πιθανότατα η σεξουαλική επανάσταση θα είχε γίνει και ομοφυλοφιλική λίγο νωρίτερα, αν δεν υπήρχε το AIDS, η επιδημία που εξαπλώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Αφρική. Υπάρχουν μελετητές που θεωρούν —αλλά έτσι θα μπαίναμε στην επιστημονική συζήτηση μεταξύ βιολόγων και γιατρών, η οποία δεν μας αφορά— ότι τα δύο στελέχη, το αφρικανικό και το καλιφορνέζικο και έπειτα αμερικανικό, ήταν εντελώς διαφορετικά και δεν είχαν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Στην Αμερική και έπειτα στην Ευρώπη, το AIDS εξαπλώθηκε ξεκινώντας από τη μεγάλη εστία των σάουνων του San Francisco, όπου ακριβώς διάφοροι ομοφυλόφιλοι ασκούσαν οργιαστικές μορφές σοδομίας. Ανάμεσά τους υπήρχε και ο διάσημος Γάλλος σχετικιστής φιλόσοφος Michel Foucault (1926-1984), συστηματικός χρήστης LSD. Πράγματι, ο Foucault, ανάμεσα σε ταξίδια στο San Francisco, αρρώστησε από AIDS και υπήρξε από τους πρώτους επιφανείς νεκρούς εξαιτίας του ιού, όπως και ο ακόμη διασημότερος Rock Hudson, ηθοποιός του Hollywood.
Σε δεύτερο χρόνο το AIDS έπληξε και όσους δεν διατηρούσαν σχέσεις με πρόσωπα του ίδιου φύλου. Αυτό συνέβη και μέσω των τοξικομανών γυναικών, οι οποίες εκδίδονταν για να αγοράσουν ναρκωτικά και οι οποίες, με την κοινή χρήση συριγγών, μολύνονταν με τον ιό πριν τον μεταδώσουν στους πελάτες. Έπειτα, και μέσω των μεταγγίσεων, το AIDS είχε πλήξει πολλούς κοινούς ανθρώπους, καταλήγοντας τελικά να γίνει φόβητρο για όλους. Ο μαζικός τρόμος που προέκυψε πιθανότατα επιβράδυνε, τουλάχιστον για μια δεκαετία, τη μιντιακή και πολιτική μάχη της Υπονόμευσης για τις διεκδικήσεις του σοδομιτικού κόσμου.
Κατά βάθος, το λογικό πέρασμα από την πρώτη φάση της σεξουαλικής επανάστασης στη δεύτερη φάση —την ομοερωτική— είναι το εξής: αν υπάρχει πλέον απόλυτη σεξουαλική ελευθερία, αν ο καθένας μπορεί να κάνει σεξ με όποιον θέλει, αν όλα όσα συνιστούν όριο από ηθική άποψη, όσα προσπαθούν να διοχετεύσουν τη σεξουαλικότητα στον γάμο, στην οικογένεια, στην αναπαραγωγή, πρέπει τελικά να καταρρεύσουν στο όνομα του πρωτείου της ελευθερίας και του ενστικτισμού, τότε γιατί το ίδιο πράγμα δεν θα έπρεπε να ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους; Αν θεωρείται δίκαιο και αυτονόητο ότι το σεξ δεν πρέπει πλέον να διοχετεύεται στην αναπαραγωγή και στην οικογένεια, τι κακό υπάρχει στο ομοφυλοφιλικό σεξ; Αν η εντολή είναι να διαχωριστεί το σεξ από την αναπαραγωγή, γιατί να περιοριστεί κανείς στην κανονικοποίηση των ελεύθερων σχέσεων ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα;
Η φυσική συνέπεια ήταν μια τεράστια μιντιακή εκστρατεία, που διαρκεί μέχρι σήμερα, για την κανονικοποίηση της ομοφυλοφιλικής συνουσίας, για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας, παραχωρώντας πρώτα σύμφωνα συμβίωσης, έπειτα ψευδογάμους, έπειτα υιοθεσίες παιδιών, έπειτα νόμους κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και ούτω καθεξής. Ακόμη πιο καθαρά απ’ ό,τι συνέβαινε με τη σεξουαλική επανάσταση, η ομοφυλοφιλική επανάσταση εμφανίζεται ως θελημένη από την ελίτ, πρωτίστως από τις πλουτοκρατικές ελίτ, οι οποίες στον δυτικό κόσμο και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κρατούν στα χέρια τους όλα τα media.
Άλλωστε, ήδη στον φεμινισμό των δεκαετιών του ’60 και του ’70, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, αν αναλύσουμε το έργο ορισμένων από τις πιο διάσημες φεμινίστριες, βρίσκουμε όχι μόνο διατυπώσεις αποδοχής της ομοφυλοφιλίας, αλλά ακόμη και τον σαφή σκοπό της καταστροφής της ίδιας της έννοιας του φύλου —queer και gender studies. Μιλούσαν ελάχιστα γι’ αυτό, κι όμως αν ξαναπιάσουμε τα κείμενα των λεσβιών φεμινιστριών στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 βρίσκουμε ήδη όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμη και τη θεωρητικοποίηση του σεξ με παιδιά και της αιμομιξίας.
Χρειάζεται κάποια μικρή παράθεση; Ιδού: «Η εγκυμοσύνη είναι βαρβαρότητα» —Shulamith Firestone, Καναδή ακτιβίστρια, στο The Dialectic of Sex, 1970. «Αν υπάρχει μια λογική που υπόκειται στον φεμινισμό, αυτή συνίσταται στην πραγματοποίηση μιας κοινωνίας χωρίς φύλα» —Ti-Grace Atkinson, Αμερικανίδα φιλόσοφος και πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο Amazon Odyssey, 1974. «Φύλο και φυλή. Κοινωνικές κατασκευές δημιουργημένες με τον ίδιο τρόπο. Με και για την κυριαρχία» —Christine Delphy, Γαλλίδα πανεπιστημιακή κοινωνιολόγος, αρχικά στο Partisans, 1970, με ψευδώνυμο, έπειτα στο L’ennemi principal, 1998. «Η πλήρης καταστροφή του γάμου και της πυρηνικής οικογένειας είναι ο ουτοπικός επαναστατικός σκοπός του φεμινισμού» —Kate Millett, Αμερικανίδα συγγραφέας, στο Sexual Politics, 1970.
«Δεν είναι πλέον δυνατό να συνεχίσουμε να είμαστε γυναίκες ή άνδρες... Η καταπίεση είναι εκείνη που δημιουργεί το φύλο... Η κατηγορία του φύλου είναι μια πολιτική κατηγορία που θεμελιώνει την κοινωνία ως ετεροφυλοφιλική... πρόκειται να καταστραφεί το φύλο για να αποκτήσουμε το καθεστώς του καθολικού ανθρώπου» —Monique Wittig, Γαλλίδα πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο The Category of Sex, 1976. «Η σεξουαλική διαφορά δεν είναι ουσιώδης διαφορά» —Judith Butler, Αμερικανίδα φιλόσοφος, στο Gender Trouble, 1990. «Η πρώιμη σεξουαλική καταπίεση είναι ο βασικός μηχανισμός μέσω του οποίου παράγονται οι χαρακτηρολογικές δομές που στηρίζουν τον πολιτικό εγωισμό... Το τέλος του ταμπού της αιμομιξίας θα μπορούσε να έχει βαθιά αποτελέσματα, μέσω της κατάργησης της οικογένειας. Ο προτεινόμενος δρόμος είναι εκείνος των στενών σχέσεων ανάμεσα σε ενηλίκους και ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων γονέων και παιδιών» —Shulamith Firestone, στο The Dialectic of Sex, 1970.
«Αν και για χρόνια υπέκυπτα στην κοινωνική αποδοκιμασία εναντίον της λεσβιακής και παιδικής σεξουαλικότητας, και ντρεπόμουν επειδή είχα αυτές τις εμπειρίες, κατανόησα την ανάγκη να τις επιβεβαιώσω» —Elizabeth Kelly, Αμερικανίδα πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο On Woman/Girl Love, or Lesbians Do “Do It”, 1979. «Ανάμεσα στα ουσιώδη δικαιώματα [των παιδιών] θα συμπεριληφθεί το να εκφράζονται σεξουαλικά, πιθανώς αρχικά μεταξύ τους, αλλά και με ενηλίκους» —Kate Millett, Αμερικανίδα συγγραφέας, σε συνέντευξη του 1980. «Υπάρχει η ιδέα ότι ο Αντίχριστος πρέπει να είναι το “κακό”. Και αν αυτό δεν ήταν καθόλου αληθινό;... Θα μπορούσε να είναι το κύμα συνείδησης, η πνευματική αφύπνιση που μπορεί να οδηγήσει πέρα από τη χριστολατρία... Το σύμβολο της Μεγάλης Θεάς —που στη συνέχεια περιορίστηκε σε μητέρα του Θεού— είναι το σύμβολο της σωτηρίας από την υποδούλωση σε δομές που εμποδίζουν την ανάπτυξη προς την πλήρη ανθρωπότητα» —Mary Daly, Ιρλανδή φιλόσοφος και πανεπιστημιακή διδάσκουσα σε αμερικανικό καθολικό πανεπιστήμιο, στο Beyond God the Father, 1985.
Εν ολίγοις: φεμινίστριες, λεσβίες και —σχεδόν όλες— πανεπιστημιακές διδάσκουσες. Κάποιες νεκρές, πολλές εν ζωή. Αυτές οι άθλιες, δυστυχώς, διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τις νέες γενιές· τα βιβλία τους πωλούνται, παρουσιάζονται και υπάρχουν στα πανεπιστημιακά τμήματα. Και μας λένε, χωρίς προσχήματα, τι θέλουν: ακόμη και μια ανεστραμμένη πνευματικότητα. Γι’ αυτό δεν έχει ακόμη τελειώσει και πρέπει να φτάσει στο άκρο της παρέκκλισης: μετά το genderfluid, το queer, τον τρανσεξουαλισμό, θα έρθουν και η αιμομιξία και το σεξ με παιδιά, επειδή κατά βάθος πρόκειται για ένα πρόγραμμα που είχε ήδη γραφτεί τότε.
Ο Μαμωνάς, που ευαγγελικά δηλώνει τον υλικό πλούτο, και τα Σόδομα, που βιβλικά σημαίνουν σεξουαλικότητα παρά φύσιν, σήμερα εργάζονται μαζί. Διότι οι μεγάλοι οικονομικοί όμιλοι και οι μεγάλοι πλουτοκράτες —ονόματα που γνωρίζουν λίγο-πολύ όλοι: Soros, Gates, ο πρώην δήμαρχος της New York Bloomberg, Bezos, Buffett, Zuckerberg, τα ιδρύματα Ford και Rockefeller, οι επιχειρηματίες της Goldman Sachs, της BlackRock, της JP Morgan, οι εταιρείες της Silicon Valley— είναι όλοι υπέρ της ανθρωπολογικής Υπονόμευσης και της μεταναστευτικής εισβολής. Χωρίς τον Μαμωνά, τα Σόδομα θα είχαν λίγα όπλα να παίξουν. Είναι ο τεράστιος υπερκαπιταλιστικός πλούτος των κυρίων του χρήματος που όχι μόνο ευνοεί οικονομικά τα κινήματα LGBT, αλλά τα στηρίζει μιντιακά και πολιτικά, ελέγχοντας την πολιτική ατζέντα: κυρίως εκείνη της αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Γνωρίζουμε ότι η αριστερά είναι πολύ πιο φανατικά συμπαγής στην υποστήριξη αυτής της Υπονόμευσης, αλλά διαπιστώνουμε επίσης ότι οι πολιτικοί «της δεξιάς» είναι ολοένα λιγότερο διατεθειμένοι να την αντιταχθούν.
Επομένως το πρόβλημα είναι πολύ απλό: ο Μαμωνάς δεν ενώθηκε μόνο με τα Σόδομα· ο Μαμωνάς ενώθηκε με όλα όσα είναι Υπονόμευση τις τελευταίες δεκαετίες, και δυστυχώς σε αυτό βρίσκεται η τεράστια δύναμη του κόσμου της Υπονόμευσης. Η ενιαία σκέψη, η κυρίαρχη ιδεολογία, διαδίδεται και επειδή έχει την υποστήριξη όλων των κύριων μέσων ενημέρωσης, έχει την υποστήριξη της ψυχαγωγίας, έχει την υποστήριξη των μεγάλων διεθνών οργανισμών. Άλλωστε, το ειδωλολατρικό τέρας του καπιταλισμού επέτρεψε σε λίγα πρόσωπα και σε λίγους οικονομικούς ομίλους να συσσωρεύσουν άπειρες ποσότητες χρήματος, πλούτου. Ένας ιδιώτης, όπως ο Bill Gates, είναι ο δεύτερος χρηματοδότης στον κόσμο, μετά την κυβέρνηση των ΗΠΑ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, πάνω στον οποίο ασκεί, κατά συνέπεια, τεράστια επιρροή, τόσο σε εμβολιαστικά ζητήματα όσο και σε ζητήματα εξαιρετικά ευαίσθητα ηθικά, όπως η άμβλωση, η αντισύλληψη, η ομοφυλοφιλία. Ο Μαμωνάς και τα Σόδομα, ο Μαμωνάς και ο αμβλωτισμός, ο Μαμωνάς και η πορνογραφία, συγχωνεύθηκαν στο οργιαστικό-εμπορευματικό σύστημα του προηγμένου καπιταλισμού. Ένα εκφυλισμένο βασίλειο του χρήματος, που παράγει διάλυση και παραλήρημα παντοδυναμίας, και σπρώχνει τα άτομα και τις μάζες ολοένα πιο χαμηλά, εκεί όπου ο ουρανός κλείνει.
Για τον Augusto Del Noce (1910-1989), η πλούσια αστική τάξη είχε στην πραγματικότητα αποκτήσει, τουλάχιστον από τη δεκαετία του Εβδομήντα του 20ού αιώνα, μια ριζοσπαστική νοοτροπία, εννοώντας ως ριζοσπαστική τόσο τον ιστορικό αντικληρικαλισμό του δημοκρατικού προοδευτισμού όσο και τη συμπάθεια προς το Ριζοσπαστικό Κόμμα του Marco Pannella. Ήδη στη δεκαετία του Εβδομήντα ήταν για τον Del Noce φανερό ότι ο πλούτος, κυρίως νέας κοπής, δηλαδή η νέα αστική τάξη, είχε αρχίσει να τρέφει αυξανόμενη συμπάθεια για όλες τις ανοιχτά αντιχριστιανικές υποθέσεις στον χώρο της οικογένειας και της ζωής. Αν ο λόγος του Del Noce αφορούσε ως δεδομένο τη νεοαστική τάξη της Ιταλίας, πολύ περισσότερο η διεθνής πλουτοκρατία, το μεγάλο αγγλοσαξονικό —ή αγγλο-ταλμουδικό— κεφάλαιο, έκανε τη σεξουαλική και οικογενειακή υπονόμευση έναν από τους κύριους στόχους της γκροτέσκας φιλανθρωπίας του. Αυτό αποδεικνύει, όπως λέγαμε, την άπειρη ανοησία εκείνων των «αιρετικών» μαρξιστών που είχαν συζεύξει τον Marx με τον Freud, υποστηρίζοντας ότι η απελευθέρωση των ενστίκτων του homo eroticus θα νικούσε τον homo oeconomicus του καπιταλισμού: η απελευθέρωση των ενστίκτων δεν νίκησε καθόλου την ωφελιμιστική και κτητική νοοτροπία του καπιταλισμού, αλλά την ενίσχυσε στον ύψιστο βαθμό, υποβαθμίζοντάς την ακόμη περισσότερο.
Σε αυτό το cupio dissolvi της αμερικανοκεντρικής Δύσης, και τα παιδιά βρίσκονται φυσικά υπό επίθεση. Είναι η τεχνική του να χειραγωγούνται τα πλάσματα από την πιο τρυφερή ηλικία, για να διαμορφωθούν σύμφωνα με τα προστάγματα της κυρίαρχης ιδεολογίας· αλλά το να καταστρέφεις παιδιά, να τα υποβάλλεις σε πλύση εγκεφάλου μέχρι να γίνουν αυτό που δεν είναι, είναι παρέκκλιση. Το ότι ένα παιδί λίγων ετών, για παράδειγμα, μπορεί να αποφασίσει ότι «είναι τρανσεξουαλικό» είναι κάτι παράλογο: μπορεί να το κάνει μόνο υπό συνεχή ιδεολογική χειραγώγηση. Αυτή η σεξουαλικοποίηση των παιδιών, εγγενώς διεστραμμένη, είναι πράξη παραβίασης και ατίμωση που μερικές φορές μπορεί να ξεπεραστεί, αλλά το να εξαναγκάζεσαι να ντύνεσαι και να συμπεριφέρεσαι ως αγόρι αν είσαι κορίτσι, και ως κορίτσι αν είσαι αγόρι, για χρόνια και χρόνια, ή να εναλλάσσεις μια μέρα την εμφάνιση αγοριού και την άλλη την εμφάνιση κοριτσιού, πέρα από το ότι είναι τεράστια ψυχολογική βία, είναι κάτι που μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στην απόγνωση και στην τρέλα. Ο γιος της Naomi Watts, ο γιος της Megan Fox, ένα από τα παιδιά —υιοθετημένα— της Charlize Theron, η κόρη της Angelina Jolie, η κόρη της Jennifer Lopez και άλλων σταρ του Hollywood μεγάλωσαν με σεξουαλική ταυτότητα αντεστραμμένη σε σχέση με τη βιολογική της γέννησης. Η Theron υιοθέτησε δύο παιδιά και ντύνει σαν κοριτσάκι ακόμη και το αγόρι, επειδή αποφάσισε ότι κάθε αλλοπρόσαλλη παιδική ιδέα ή φευγαλέο καπρίτσιο πρέπει να ενισχύεται και να ενθαρρύνεται.
Όλα τα ελαττώματα που ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός ανήγαγε σε φετίχ, αρχίζοντας από την υπερηφάνεια, εμποδίζουν τον σημερινό άνθρωπο να εξέλθει από τη μαζική εγωλατρία του, να κατανοήσει τα σφάλματα που διέπραξε, να προσπαθήσει να αλλάξει δρόμο. Θα χρειαζόταν να γίνουμε μικροί, ταπεινοί, να αναγνωρίσουμε ότι η εκκοσμίκευση, δηλαδή η απώλεια των υπερβατικών αναφορών, είναι το πανάκριβο τίμημα που πληρώσαμε επειδή κυνηγήσαμε σπασμωδικά την υλική ευημερία και μια απατηλή χειραφέτηση.
Να κατανοήσουμε τα σφάλματα που διαπράξαμε, να περιορίσουμε το Εγώ αναγνωρίζοντας την περατότητά μας, να μετανοήσουμε και να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε, να επιστρέψουμε στα βήματά μας, θα ήταν και είναι η μόνη λύση. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να πολεμήσουμε την υπερηφάνεια, την απληστία, τη λαγνεία και τη ριζωμένη απατηλή πεποίθηση ότι αρκούμε στον εαυτό μας.
Το βασίλειο του χρήματος
MARTINO MORA
Εκδόσεις Edizioni Radio Spada, 2025
Το αντι-σχολείο
Και στις σχολικές αίθουσες συμβαίνει ολοένα συχνότερα ο βομβαρδισμός της πολιτικής ορθότητας και της ενιαίας σκέψης: το σχολείο έχει μεγάλη ευθύνη σε αυτή την ομογενοποίηση των πολύ νέων, η οποία συμβάλλει στην παρακμή του πολιτισμού. Με τις δέουσες εξαιρέσεις, υπάρχουν καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπως και πανεπιστημιακοί διδάσκοντες, που μιλούν συχνά για κριτική σκέψη, αλλά τη στερούνται απολύτως· επομένως δεν μπορούν παρά να μεταδίδουν στους μαθητές και στους φοιτητές, μερικές φορές μάλιστα χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται, τα θεμέλια της κυρίαρχης ιδεολογίας, κυρίως σε ορισμένα μαθήματα. Στη διδασκαλία των μαθηματικών, για παράδειγμα, είναι δυσκολότερο να μεταδοθούν προκαταλήψεις απ’ ό,τι συμβαίνει με τα ανθρωπιστικά μαθήματα, αλλά και με τις επιστήμες.
Η βιολογία ειδικότερα είναι μια «θλιβερή επιστήμη», επειδή, δυστυχώς, ήταν πάντοτε στην υπηρεσία της εξουσίας: κατά την περίοδο κατά την οποία υποστηριζόταν η ανωτερότητα του λευκού ανθρώπου έναντι των έγχρωμων λαών, βρίσκονταν στο απόγειό τους οι δικαιολογήσεις ή ψευδο-δικαιολογήσεις, εκ μέρους της επίσημης βιολογίας, της βιολογικής ανωτερότητας της λευκής φυλής. Τώρα που αποφασίστηκε η αντίθετη διαταγή, ότι πρέπει να γίνουμε όλοι μιγάδες, τι κάνουν οι βιολόγοι; Ισχυρίζονται ότι οι φυλές δεν υπάρχουν.
Αν έπειτα μιλήσουμε για τα εμβόλια, τα σημερινά, έχουμε φτάσει στην τέλεια ευθυγράμμιση της επιστήμης με την εξουσία των φαρμακευτικών εταιρειών. Με λύπησε πολύ, ως εκπαιδευτικό, να διαπιστώσω πόσο λίγοι μαθητές είχαν κριτική στάση απέναντι στον μιντιακό τρόμο που επιβλήθηκε στα χρόνια του Covid: τους βρήκα παραιτημένους ή ακόμη, σε μερικές περιπτώσεις, ενθουσιώδεις υποστηρικτές του εμβολιασμού χωρίς «αν» και «αλλά», του επίσημου covidiotism. Η κριτική σκέψη είναι ελάχιστα παρούσα στις τελευταίες γενιές, με σημαντικές εξαιρέσεις, δυστυχώς σαφώς μειοψηφικές.
Άλλωστε, το σχολείο έχει πλέον γίνει τόπος διαρκούς κατήχησης σε όλες τις νέες βαρβαρότητες: οι ρευστές τουαλέτες —transgender— και οι carriere alias, ολοένα πιο παρούσες στα λύκεια και στα πανεπιστήμια, αποτελούν τέλεια έκφρασή της. Αντί να πολεμά αυτό που ο αμερικανικός καπιταλισμός της διασκέδασης, συμμαχώντας με τις νέες τεχνολογίες, διαχέει εμμονικά στις νεότερες γενιές και σε ολόκληρη την κοινωνία, το πολιτικοποιημένο και ιδεολογικοποιημένο σχολείο της φούξιας αριστεράς, η οποία το έχει καταλάβει καταχρηστικά και ολοκληρωτικά, ακολουθεί το ίδιο αντιχριστιανικό και αντιανθρώπινο ρεύμα, καταδικάζοντας τους μαθητές να γίνουν κομφορμιστικές και μηδενιστικές μαριονέτες του παγκόσμιου πλουτοκρατικού καθεστώτος.
Είναι ένα σχολείο που, αντί να διδάσκει να πηγαίνει κανείς κόντρα στο ρεύμα, προτρέπει και κατηχεί να ακολουθεί κανείς το ρεύμα· είναι ένα σχολείο που, αντί να προτείνει υψηλότερα πρότυπα για να ανυψώσει την ψυχή, συμβάλλει στο να τη σύρει προς τα κάτω· είναι ένα σχολείο που απο-εκπαιδεύει. Δεν υπάρχει σχολείο πιο ιδεολογικοποιημένο από το σημερινό σχολείο, φιλελευθεροειδές, συμπεριληπτικό, μετα-εξηκονταοκταριανό και φούξια-ουράνιο τόξο, ηγεμονευόμενο από ριζοσπάστες αριστεροειδείς, αλαζονικούς και δεσποτικούς, που δεν είναι πια ούτε καν κομμουνιστές.
Το σχολείο της δεύτερης μεταπολεμικής περιόδου, σε μεγάλο βαθμό gramsciano, ήταν ασφαλώς ηγεμονευόμενο από κομμουνιστές διδάσκοντες, αλλά ακόμη προετοίμαζε σοβαρά. Πριν από αυτό, το σχολείο της Εικοσαετίας, gentiliano, ήταν ασφαλώς ιδεολογικοποιημένο από τον φασισμό, αλλά προετοίμαζε σοβαρά. Ακόμη νωρίτερα, το σχολείο της μετα-ριζορτζιμενταλικής Ιταλίας ήταν ασφαλώς ηγεμονευόμενο, με δεσανκτιανό τρόπο, με μασονική και εθνικοφιλελεύθερη έννοια, αλλά προετοίμαζε σοβαρά. Το σημερινό δημόσιο σχολείο, το οποίο ως εκπαιδευτικός γνωρίζω από μέσα, είναι ποιοτικά ολοένα πιο υποβαθμισμένο, σε αιώνιο κυνήγι των πιο παρανοϊκών μόδων. Πιστεύει ότι αντισταθμίζει την απώλεια της ποιότητας με τη μαζική χρήση των νέων τεχνολογιών, οι οποίες έχουν τόση σχέση με την εκπαιδευτική ποιότητα όση τα λάχανα με το απογευματινό γλυκό.
Για να αναφέρω μόνο ένα πράγμα, ούτε το λαϊκιστικό σχολείο μετά το Risorgimento, ούτε το φασιστικό σχολείο, ούτε το gramsciano σχολείο θα έφταναν ποτέ στο σημείο να διδάσκουν ότι δεν υπάρχουν το αρσενικό και το θηλυκό, αλλά άπειρα φύλα, επιπλέον προάγοντας πλέον όλους ανεξαιρέτως μέχρι τα δεκατέσσερα χρόνια, μέσα σε εκείνη την τεράστια μαύρη τρύπα που έγινε το συμπεριληπτικό γυμνάσιο. Επομένως είναι δυστυχώς ρεαλιστικό να περιμένουμε ένα μέλλον στο οποίο ο κοινωνικός κομφορμισμός, η αποδοχή της ενιαίας σκέψης, της κυρίαρχης ιδεολογίας, της πολιτικής ορθότητας, θα είναι ακόμη πιο σιδερένια απ’ ό,τι είναι τώρα.
Θα χρειαζόταν ίσως μια δημιουργική μειονότητα, όπως ευχόταν ο διάσημος ιστορικός Arnold J. Toynbee; Για τον Toynbee ο πολιτισμός μπορεί να σωθεί από την πρόγνωση της παρακμής —που διατυπώθηκε στην Παρακμή της Δύσης από τον φιλόσοφο Oswald Spengler— μόνο από μια δημιουργική μειονότητα ικανή να απαντήσει στις «προκλήσεις» —στη γλώσσα του Toynbee— και να υπερβεί την παρακμή, ώστε να μην επαληθευθεί η spengleriana προφητεία, την οποία ο ίδιος ο Toynbee θεωρούσε πιθανή αλλά όχι αναπόφευκτη. Λοιπόν, αν υπήρχαν δημιουργικές μειονότητες, ασφαλώς δεν θα έβρισκαν χώρο στο σχολείο, στη δημοσιογραφία, στην πολιτική, στα πανεπιστήμια, στις εκδόσεις. Είναι ένα σύστημα εντελώς μπλοκαρισμένο: η popperiana ανοιχτή κοινωνία είναι κλειδωμένη διπλοκλειδωμένη. Ψεύτικοι αντιπολιτευόμενοι υπάρχουν πολλοί, δημιουργικές μειονότητες λίγες και χωρίς φωνή· οι μεγάλες δυνάμεις της σημερινής Δύσης είναι όλες παραταγμένες στο πλευρό του αντιχριστιανικού και αντιανθρώπινου μηδενισμού.
Ομοερωτική επανάσταση³
Όπως υπαινισσόμασταν, μια κοινωνία προηγμένου καπιταλισμού, μια εμπορευματική και αγορατιστική κοινωνία, όπως θα την ονόμαζε ο Tremonti, είναι εκείνο το αναγκαίο χούμους ώστε να μπορέσει να ριζώσει το φυτό —ας το ορίσουμε ελευθεριακό— της σεξουαλικής επανάστασης. Τα πρώτα της σύμβολα είναι η μίνι φούστα, το μπικίνι —που είχε ήδη φτάσει λίγα χρόνια νωρίτερα— αλλά και τα τζιν, τα μακριά μαλλιά και για τα αγόρια, καινοτομίες που τις ξαναβρίσκουμε καλά παρατηρώντας ορισμένες ταινίες, ορισμένα ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στις προσωπικές μου αναμνήσεις ως παιδιού, στη δεκαετία του 1970, υπάρχουν οι μαλλιάδες στα τραμ του Μιλάνου, ίσως με το πουκάμισο ξεκούμπωτο μέχρι τον αφαλό, και τα κορίτσια με παντελόνια καμπάνα ή τις πρώτες μίνι φούστες, ή ακόμη γραφικές ανατολίζουσες ενδυμασίες. Η σεξουαλική επανάσταση έχει διάφορες συνιστώσες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο φεμινισμός του δεύτερου κύματος, δηλαδή το φεμινιστικό κίνημα, ταυτόχρονα ατομικιστικό και εξισωτικό.
Η σεξουαλική παρόρμηση πρέπει να απελευθερωθεί, λένε οι θεωρητικοί και πρακτικοί πανσεξουαλιστές. Οι θεωρητικοί πανσεξουαλιστές, τόσο εκείνοι της μαρξιστικής σχολής —οι οποίοι όμως διαστρέβλωναν την αρχική, ταξική προοπτική του μαρξισμού— όσο και εκείνοι του φιλελεύθερου χώρου, γενικά του αριστερού φιλελευθερισμού, αντλούσαν πάντοτε όλοι από τον Freud, από τον φροϋδισμό, άρα από την ψυχανάλυση, από την ψυχαναλυτική επανάσταση. Στη σκέψη του Sigmund Freud (1856-1939) και στον φροϋδισμό υπάρχει αναμφισβήτητα το πρωτείο της λίμπιντο. Εκείνος συλλαμβάνει το ανθρώπινο ον ως ένα ατομοποιημένο άτομο που κυριαρχείται από το ασυνείδητο, ποτέ από το συνειδητό της ορθολογικής διάστασης. Υποβαθμίζει έντονα τόσο την ορθολογική διάσταση του υποκειμένου όσο και την κοινωνική, κοινοτική του διάσταση. Το κύριο περιεχόμενο αυτού του ασυνειδήτου για τον Freud —αν και σε αυτό δεν συμφωνούν όλοι οι ψυχαναλυτές— είναι αναμφίβολα η σεξουαλική παρόρμηση, η θεμελιώδης παρόρμηση που εκφράζεται ως Εκείνο. Επομένως, στην πραγματικότητα, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στον άνθρωπο, για τον Freud και τους αυστηρά ορθόδοξους μαθητές του, είναι ο εγωιστικός ενστικτισμός. Για τον ιδρυτή της ψυχανάλυσης, ο άνθρωπος στην πραγματικότητα κυριαρχείται από τα ένστικτά του, ακόμη κι αν μπορεί ακόμη να τα μετουσιώσει.
Στον Freud δεν υπάρχει ακόμη η ιδέα ότι το σεξουαλικό ένστικτο πρέπει οπωσδήποτε να απελευθερωθεί από κάθε δεσμό· αντιθέτως, θεωρεί ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να συγκρατείται, να διοχετεύεται και να προσανατολίζεται προς άλλους στόχους. Άλλοι μαθητές του, όπως ο Wilhelm Reich (1897-1957), επανέλαβαν την ιδέα της λίμπιντο, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη της πλήρους απελευθέρωσής της. Ο Herbert Marcuse (1898-1979), ο οποίος δεν ήταν ψυχαναλυτής όπως ο Freud και ο Reich, αλλά φιλόσοφος της Σχολής της Φρανκφούρτης, κατέληξε, όπως ο Reich —αν και με πολύ ανώτερη θεωρητική εκλέπτυνση— στην πρόθεση να συμφιλιώσει τον μαρξισμό, σε μορφή κάθε άλλο παρά ορθόδοξη, με τον φροϋδισμό. Και ο Marcuse υποστήριξε ότι η απελευθέρωση της λίμπιντο θα μας έδινε μια καλύτερη κοινωνία, συμφιλιωμένη και επιτέλους δίκαιη. Ο homo eroticus, που κάποτε θεωρούνταν έρμαιο του εγώ και της επιθυμίας, εξιδανικεύεται λοιπόν, σε αυτούς τους θεωρητικούς, ως σημαιοφόρος της δικής του απελευθέρωσης και της απελευθέρωσης των άλλων.
Είναι υποβλητικό να διαπιστώσει κανείς ότι και ο πανσεξουαλισμός, η πανσεξουαλιστική αντίληψη της ζωής, είναι, όπως και η οικονομικιστική, στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της νεότερης εβραϊκής σκέψης, που ενώνει τον Freud, τον Reich και τον Marcuse. Πράγματι, βρίσκουμε πολύ σημαντικούς εκπροσώπους της εβραϊκής σκέψης και στα δύο άκρα της οικονομικιστικής αντίληψης του κόσμου και της ζωής: τόσο στον μαρξιστικό κολεκτιβισμό όσο και στον υπερφιλελευθερισμό, δηλαδή στη Σχολή του Σικάγου και, ακόμη νωρίτερα, στην αυστριακή σχολή. Το πιο ακραίο παράδειγμα είναι μια συγγραφέας όπως η Ayn Rand (1905-1982, ήδη αναφερθείσα στην αρχή του τόμου), Εβραία από την Ανατολή εγκατεστημένη στην Αμερική, της οποίας οι πεποιθήσεις φανερώνουν έναν ατομικισμό και έναν οικονομικισμό τόσο ακραίους, ώστε να είναι σχεδόν γελοιογραφικοί. Η εβραϊκή σκέψη των τελευταίων αιώνων είχε πάντοτε μια πολύ ισχυρή οικονομικιστική συνιστώσα· αλλά και ο πανσεξουαλισμός στην αρχή του επεξεργάστηκε από Εβραίους μελετητές: Freud, Reich, Marcuse, εν μέρει Adorno, είναι τα σημαντικότερα ονόματα. Προφανώς, ανάμεσα στους προφήτες του πανσεξουαλισμού υπήρξαν και πρόσωπα ξένα προς τον εβραϊσμό, όπως οι σουρεαλιστές ή ο Georges Bataille (1897-1962), ο σκοτεινός Γάλλος φιλοσοφικός σατανιστής.
Σε κάθε περίπτωση, η σεξουαλική επανάσταση δεν υπήρξε μια απλή θεωρητική επεξεργασία, αλλά μια πρακτική επανάσταση των ηθών που άλλαξε τα πάντα στον δυτικό κόσμο, και μάλιστα κυρίως μέσω της προπαγάνδας των mass media, της κινηματογραφικής παραγωγής, της μουσικής. Η γνωστή έκθεση του σεξολόγου και αποκρυφιστή Alfred Kinsey (1894-1956), της δεκαετίας του ’50, χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Rockefeller. Για πρώτη φορά ένας αναγνωρισμένος μελετητής όπως ο Kinsey —ο οποίος, σύμφωνα με τους βιογράφους, ασκούσε αποκρυφισμό και θεληματική σεξουαλική μαγεία— προσπάθησε να νομιμοποιήσει ως κανονικές τις σεξουαλικές αποκλίσεις.
Πέρα από την προπαγάνδα και την ψευδή συνείδηση των πρωταγωνιστών της, η σεξουαλική επανάσταση δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ενισχύσει τον καπιταλισμό. Το διακηρυγμένο πρωτείο του ενστίκτου επί του λόγου αποδείχθηκε πρωτείο του ενστίκτου επί του λόγου που διαλογίζεται, επί της ικανότητας του ανθρώπου, πλέον αποχριστιανοποιημένου, να κατανοεί μέσω του λόγου και επομένως και να θέτει στον εαυτό του ηθικά όρια — αλλά όχι επί του υπολογιστικού λόγου του καπιταλισμού.
Δεν ξεπέρασε καθόλου τον υπολογιστικό λόγο, τον ωφελιμισμό, μια καθαρά εργαλειακή ορθολογικότητα, αλλά αντιθέτως την ενίσχυσε. Ο καπιταλισμός ενδυναμώθηκε και μπόρεσε να επεκταθεί, χάρη στη σεξουαλική επανάσταση, σε πεδία —ας σκεφτούμε την πορνογραφία— στα οποία μέχρι τότε δεν μπορούσε να εισέλθει, επειδή υπήρχαν ακόμη ηθικοί κανόνες, υπήρχαν ακόμη ταμπού που δεν είχαν καταρριφθεί. Η κατάρριψη εκείνων των ταμπού έκανε τον καπιταλισμό πολύ ισχυρότερο, αποικίζοντας ακόμη και την οικεία ζωή των ανθρώπων.
Επιπλέον, κατά το παράδειγμα των Rockefeller, ολοένα περισσότεροι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου άρχισαν να χρηματοδοτούν τις αμερικανικές κλινικές όπου πραγματοποιούνται αμβλώσεις —τα μεγάλα αμβλωτήρια της Planned Parenthood— και στη συνέχεια και τις άλλες υποθέσεις του homo eroticus, συμπεριλαμβανομένου του ομοφυλοφιλισμού, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή αγορά της υποβοηθούμενης γονιμοποίησης και της ενοικίασης μήτρας. Ο homo oeconomicus και ο homo eroticus, άρρωστοι από εγωισμό και υλισμό, είναι απολύτως συμπληρωματικοί και αντιτίθενται ριζικά, και οι δύο, στον homo religiosus γενικά και στον χριστιανό ειδικότερα.
Το Εξήντα Οκτώ υπήρξε επομένως κάθε άλλο παρά η ανατροπή του καπιταλισμού· υπήρξε η ενίσχυσή του, επειδή του επέτρεψε να προχωρήσει ακόμη ταχύτερα και να καταλάβει χώρους, κυρίως εκείνους που συνδέονται με την αναπαραγωγή, τη σεξουαλικότητα, τη ζωή, την οικειότητα, τους οποίους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε μπορέσει να καταλάβει. Ο αγώνας των Φρανκφουρτιανών εναντίον του «αστικού» και υπολογιστικού λόγου, που κλείνει τον άνθρωπο στην κυριαρχία του κεφαλαίου, απέτυχε οικτρά. Ο μόνος τύπος λόγου που πράγματι ο ενστικτισμός υπέταξε στην κυριαρχία του είναι ο λόγος ως συνείδηση, δηλαδή η ικανότητα να μπορεί κανείς να διακρίνει το καλό από το κακό, ήδη έντονα εξασθενημένη από την παρακμή της θρησκευτικής πρακτικής. Η σεξουαλική επανάσταση όξυνε ακόμη περισσότερο την εκκοσμίκευση και την αποχριστιανοποίηση που ήδη προχωρούσαν από καιρό στον καπιταλιστικό πολιτισμό, βασισμένο στο έχειν. Δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την προηγούμενη εκκοσμίκευση, αλλά η σεξουαλική επανάσταση την έκανε ακόμη περισσότερο να εκραγεί, απομακρύνοντας ακόμη πιο πολύ τον δυτικό άνθρωπο από το αληθινό ιερό και από την αυθεντική υπέρβαση.
Στην Ιταλία, το Ριζοσπαστικό Κόμμα του Marco Pannella (1930-2016) υποστήριζε εκείνα τα χρόνια, με εξαιρετική διαύγεια, τη συγγένεια ανάμεσα στην οικογενειακή και σεξουαλική υπονόμευση και τον καπιταλισμό. Ο Pannella δεν υπήρξε ποτέ αντικαπιταλιστής, αλλά, αντιθέτως, μεγάλος υποστηρικτής του καπιταλισμού, του αμερικανισμού και του δυτικισμού: υποστήριζε εξαρχής την τέλεια συμπληρωματικότητα ανάμεσα στο καπιταλιστικό, αμερικανιστικό μοντέλο —«είμαι φιλελεύθερος, φιλελευθεριστής, ελευθεριάζων και ελευθεριακός», θα έλεγε— και τη σεξουαλική επανάσταση. Ο Pannella, από αυτή την άποψη, αποδείχθηκε πολύ πιο διαυγής από το πλήθος των εξημμένων της άκρας αριστεράς που εξυμνούσαν «σεξ, ναρκωτικά και rock and roll» για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, τον κακό του αχαλίνωτου κέρδους, ακριβώς τον ίδιο που παρήγε τον μόνο δυνατό κοινωνικό ορίζοντα μέσα στον οποίο το σεξ, τα ναρκωτικά και το rock and roll μπορούν να βρουν χώρο!
Η rock μουσική, στην οποία αναφερθήκαμε, έπαιξε θεμελιώδη ρόλο, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, στην αλλαγή της νοοτροπίας των νέων. Προφανώς η rock μουσική είναι καπιταλιστική μουσική, είναι καθαρός αγορατισμός: υπάρχει πράγματι μια ολόκληρη οργανωμένη βιομηχανία πίσω από τη rock μουσική, όπως υπάρχει σήμερα σε σχέση με τον θόρυβο της rap και της trap. Θα μπορούσαμε μάλιστα να υποστηρίξουμε, κατά μία έννοια, ότι η rock αντιπροσώπευσε το πέρασμα από το απλό εμπορευματικό σύστημα στο νεοδιονυσιακό οργιαστικό-εμπορευματικό σύστημα. Το να υποστηρίζει κανείς ότι οι Beatles, οι Rolling Stones, οι Led Zeppelin ή ο David Bowie ήθελαν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό είναι απλώς γελοίο, ακόμη κι αν ο παραισθητικός και μη αυθεντικός John Lennon (1940-1980) ονειρευόταν έναν κόσμο χωρίς ιδιωτική ιδιοκτησία. Του κόσμου του έχειν ήταν και ο ίδιος πρωταρχική έκφραση, ως δισεκατομμυριούχο προϊόν εργαστηρίου της μουσικής βιομηχανίας.
Πάνω στη σεξουαλική επανάσταση υπάρχουν επίσης εκτεταμένες σκιές εσωτερικής-αποκρυφιστικής επιρροής. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πώς πολλοί εκπρόσωποι του κόσμου της rock και έπειτα και της pop, φορείς ενός είδους παρορμητικού φυλετισμού, τόσο στους ρυθμούς όσο και στις συμπεριφορές, εξύμνησαν ένα πρόσωπο όπως ο Aleister Crowley (1875-1947), ο Άγγλος μαύρος μάγος, ανοιχτά λουσιφερικός, ο οποίος ήδη στις δεκαετίες του ’30 και του ’40 υποστήριζε την ανάγκη εξύμνησης της σοδομίας και καταστροφής της οικογένειας. Ένα πρόσωπο όπως ο Timothy Leary, που υπήρξε ο μεγάλος προφήτης του LSD αλλά και του ελεύθερου σεξ, ήταν αποκρυφιστής και υποστηρικτής της μαγείας του Χάους. Ένας τύπος μαγείας που πίσω από τη λέξη Χάος υπονοεί, ούτε καν πολύ συγκαλυμμένα, δαιμονικές καταγωγές.
Η πρώτη φάση της σεξουαλικής επανάστασης ήταν ακόμη σχεδόν εντελώς ετεροφυλόφιλη, όχι σοδομιτική, δηλαδή χαρακτηριζόταν από την απελευθέρωση του έρωτα στο πλαίσιο μιας σεξουαλικότητας ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, έστω κι αν ήταν όσο το δυνατόν περισσότερο αποσυνδεδεμένη από την τεκνογονία. Βεβαίως, ήδη στη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο αρχίζει να σχηματίζεται το gay κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του, στην Καλιφόρνια, όχι τυχαία, ήταν ακριβώς ένας άλλος αποκρυφιστής, ο Harry Hay (1912-2002), και αυτός μαθητής του Aleister Crowley. Κάτι κινείται και στην Ιταλία από τις αρχές της δεκαετίας του Εβδομήντα. Το 1971 γεννιέται το FUORI, μια οργάνωση ομοφυλοφίλων κυρίως Εβραίων, Τορινέζων και Μιλανέζων, αλλά στην Ιταλία είναι ακόμη κάτι πολύ περιθωριακό, χωρίς χώρο στα mass media, μολονότι μπορεί σχεδόν αμέσως να απολαύσει τη στήριξη του Ριζοσπαστικού Κόμματος του Pannella. Αντιθέτως, εκείνες που αναδύονται είναι οι φεμινίστριες. Και στην αρχή γίνεται λόγος κυρίως για προγαμιαίες σχέσεις, που σήμερα έχουν γίνει μια κοινότατη συνήθεια, αλλά ακόμη στις δεκαετίες του Εξήντα και του Εβδομήντα αντιμετωπίζονταν αρνητικά σχεδόν από όλους τους γονείς, ενώ η παλλακεία —που ακόμη δεν είχε υποβιβαστεί σε απλή συμβίωση— ήταν κάτι εξαιρετικά σπάνιο και απαράδεκτο για τις περισσότερες οικογένειες. Μαζί με την ελευθερία των σεξουαλικών σχέσεων ανάμεσα σε αρραβωνιασμένους, η επανάσταση περιστρέφεται γύρω από την ελευθερία να μπορεί κανείς να αλλάζει συχνά περιστασιακό σύντροφο, αρραβωνιαστικό ή ακόμη και σύζυγο.
Ακόμη και στις σεξουαλικές hippie κοινότητες των δεκαετιών του Εξήντα και του Εβδομήντα —που διαδόθηκαν και στην Ιταλία—, όπου υπήρχε ένα είδος μη σταθερής, ελεύθερης, ρευστής πολυγαμίας, ασκούνταν σχεδόν πάντοτε, αν και όχι πάντα, σεξουαλικότητα ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Αν συνέβαιναν σοδομιτικές πράξεις ανάμεσα σε γυναίκες και ανάμεσα σε άνδρες, δεν διαφημίζονταν ούτε διεκδικούνταν. Η σεξουαλική επανάσταση βεβαίως επιβεβαίωνε την αταξία και το πρωτείο του ενστίκτου, αλλά σεβόταν ακόμη το όριο της αρσενικής-θηλυκής πολικότητας και της συμπληρωματικότητάς τους, έστω και με ελευθεριάζοντα τρόπο και αποσυνδεδεμένο από την τεκνογονία. Επομένως ήταν η απελευθέρωση του καθαρά παιγνιώδους σεξ, με διάδοση των αντισυλληπτικών χαπιών, της άμβλωσης —χωρίς την άμβλωση δεν θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει πλήρης σεξουαλική ελευθερία— και μιας οργιαστικής αντίληψης, με το πρωτείο του έρωτα νοούμενου ως ενστίκτου πάνω στις άλλες πλευρές της ανθρώπινης διάστασης, με την ακραία ελευθερία, νοούμενη ατομικιστικά, να διεκδικεί τον χώρο της και στην οικεία σφαίρα.
Υπήρχε όμως ακόμη ένα όριο, όσο εξαιρετικά μικρό κι αν ήταν, στην ενστικτιστική εξαπόλυση: εκείνο του αρσενικού-θηλυκού. Για την ομοφυλοφιλία, στον δημόσιο λόγο, υπήρχαν σπανιότατα ίχνη. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από τον επίσημο κατάλογο των σεξουαλικών διαστροφών από την Ένωση Ψυχιάτρων (1974), πολλά άρχιζαν να κινούνται, αλλά ο ομοφυλοφιλισμός φαινόταν ακόμη ένα μέτωπο δευτερεύουσας σημασίας για τους σκοπούς της κοινωνικής υπονόμευσης. Ακόμη και όταν ο ΠΟΥ αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τις ψυχικές νόσους (1990), στη χώρα μας έγινε λίγος λόγος. Όλη αυτή η σχετική σιωπή συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’90 και στην Ιταλία πιθανότατα μέχρι το Ιωβηλαίο του 2000, όταν πραγματοποιήθηκε το πρώτο μεγάλο ιταλικό Gay Pride.
Βεβαίως η ιταλική αριστερά είχε ήδη υιοθετήσει, αν και πιο διστακτικά απ’ ό,τι αλλού, την gay υπόθεση από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του Ενενήντα, αλλά μέχρι το Gay Pride του 2000, στη χώρα μας το ομοερωτικό ζήτημα δεν είχε ακόμη εκραγεί. Γινόταν λόγος γι’ αυτό σπάνια και ως ζήτημα που αφορούσε μια ελάχιστη κοινωνική μειονότητα. Η αριστερά και το μεγάλο κεφάλαιο δεν είχαν ακόμη στοχεύσει εμμονικά στα Σόδομα ως πρωταρχικό εργαλείο οικογενειακής διάλυσης και κοινωνικής μηχανικής.
Πιθανότατα η σεξουαλική επανάσταση θα είχε γίνει και ομοφυλοφιλική λίγο νωρίτερα, αν δεν υπήρχε το AIDS, η επιδημία που εξαπλώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Αφρική. Υπάρχουν μελετητές που θεωρούν —αλλά έτσι θα μπαίναμε στην επιστημονική συζήτηση μεταξύ βιολόγων και γιατρών, η οποία δεν μας αφορά— ότι τα δύο στελέχη, το αφρικανικό και το καλιφορνέζικο και έπειτα αμερικανικό, ήταν εντελώς διαφορετικά και δεν είχαν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Στην Αμερική και έπειτα στην Ευρώπη, το AIDS εξαπλώθηκε ξεκινώντας από τη μεγάλη εστία των σάουνων του San Francisco, όπου ακριβώς διάφοροι ομοφυλόφιλοι ασκούσαν οργιαστικές μορφές σοδομίας. Ανάμεσά τους υπήρχε και ο διάσημος Γάλλος σχετικιστής φιλόσοφος Michel Foucault (1926-1984), συστηματικός χρήστης LSD. Πράγματι, ο Foucault, ανάμεσα σε ταξίδια στο San Francisco, αρρώστησε από AIDS και υπήρξε από τους πρώτους επιφανείς νεκρούς εξαιτίας του ιού, όπως και ο ακόμη διασημότερος Rock Hudson, ηθοποιός του Hollywood.
Σε δεύτερο χρόνο το AIDS έπληξε και όσους δεν διατηρούσαν σχέσεις με πρόσωπα του ίδιου φύλου. Αυτό συνέβη και μέσω των τοξικομανών γυναικών, οι οποίες εκδίδονταν για να αγοράσουν ναρκωτικά και οι οποίες, με την κοινή χρήση συριγγών, μολύνονταν με τον ιό πριν τον μεταδώσουν στους πελάτες. Έπειτα, και μέσω των μεταγγίσεων, το AIDS είχε πλήξει πολλούς κοινούς ανθρώπους, καταλήγοντας τελικά να γίνει φόβητρο για όλους. Ο μαζικός τρόμος που προέκυψε πιθανότατα επιβράδυνε, τουλάχιστον για μια δεκαετία, τη μιντιακή και πολιτική μάχη της Υπονόμευσης για τις διεκδικήσεις του σοδομιτικού κόσμου.
Κατά βάθος, το λογικό πέρασμα από την πρώτη φάση της σεξουαλικής επανάστασης στη δεύτερη φάση —την ομοερωτική— είναι το εξής: αν υπάρχει πλέον απόλυτη σεξουαλική ελευθερία, αν ο καθένας μπορεί να κάνει σεξ με όποιον θέλει, αν όλα όσα συνιστούν όριο από ηθική άποψη, όσα προσπαθούν να διοχετεύσουν τη σεξουαλικότητα στον γάμο, στην οικογένεια, στην αναπαραγωγή, πρέπει τελικά να καταρρεύσουν στο όνομα του πρωτείου της ελευθερίας και του ενστικτισμού, τότε γιατί το ίδιο πράγμα δεν θα έπρεπε να ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους; Αν θεωρείται δίκαιο και αυτονόητο ότι το σεξ δεν πρέπει πλέον να διοχετεύεται στην αναπαραγωγή και στην οικογένεια, τι κακό υπάρχει στο ομοφυλοφιλικό σεξ; Αν η εντολή είναι να διαχωριστεί το σεξ από την αναπαραγωγή, γιατί να περιοριστεί κανείς στην κανονικοποίηση των ελεύθερων σχέσεων ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα;
Η φυσική συνέπεια ήταν μια τεράστια μιντιακή εκστρατεία, που διαρκεί μέχρι σήμερα, για την κανονικοποίηση της ομοφυλοφιλικής συνουσίας, για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας, παραχωρώντας πρώτα σύμφωνα συμβίωσης, έπειτα ψευδογάμους, έπειτα υιοθεσίες παιδιών, έπειτα νόμους κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και ούτω καθεξής. Ακόμη πιο καθαρά απ’ ό,τι συνέβαινε με τη σεξουαλική επανάσταση, η ομοφυλοφιλική επανάσταση εμφανίζεται ως θελημένη από την ελίτ, πρωτίστως από τις πλουτοκρατικές ελίτ, οι οποίες στον δυτικό κόσμο και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κρατούν στα χέρια τους όλα τα media.
Άλλωστε, ήδη στον φεμινισμό των δεκαετιών του ’60 και του ’70, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, αν αναλύσουμε το έργο ορισμένων από τις πιο διάσημες φεμινίστριες, βρίσκουμε όχι μόνο διατυπώσεις αποδοχής της ομοφυλοφιλίας, αλλά ακόμη και τον σαφή σκοπό της καταστροφής της ίδιας της έννοιας του φύλου —queer και gender studies. Μιλούσαν ελάχιστα γι’ αυτό, κι όμως αν ξαναπιάσουμε τα κείμενα των λεσβιών φεμινιστριών στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 βρίσκουμε ήδη όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμη και τη θεωρητικοποίηση του σεξ με παιδιά και της αιμομιξίας.
Χρειάζεται κάποια μικρή παράθεση; Ιδού: «Η εγκυμοσύνη είναι βαρβαρότητα» —Shulamith Firestone, Καναδή ακτιβίστρια, στο The Dialectic of Sex, 1970. «Αν υπάρχει μια λογική που υπόκειται στον φεμινισμό, αυτή συνίσταται στην πραγματοποίηση μιας κοινωνίας χωρίς φύλα» —Ti-Grace Atkinson, Αμερικανίδα φιλόσοφος και πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο Amazon Odyssey, 1974. «Φύλο και φυλή. Κοινωνικές κατασκευές δημιουργημένες με τον ίδιο τρόπο. Με και για την κυριαρχία» —Christine Delphy, Γαλλίδα πανεπιστημιακή κοινωνιολόγος, αρχικά στο Partisans, 1970, με ψευδώνυμο, έπειτα στο L’ennemi principal, 1998. «Η πλήρης καταστροφή του γάμου και της πυρηνικής οικογένειας είναι ο ουτοπικός επαναστατικός σκοπός του φεμινισμού» —Kate Millett, Αμερικανίδα συγγραφέας, στο Sexual Politics, 1970.
«Δεν είναι πλέον δυνατό να συνεχίσουμε να είμαστε γυναίκες ή άνδρες... Η καταπίεση είναι εκείνη που δημιουργεί το φύλο... Η κατηγορία του φύλου είναι μια πολιτική κατηγορία που θεμελιώνει την κοινωνία ως ετεροφυλοφιλική... πρόκειται να καταστραφεί το φύλο για να αποκτήσουμε το καθεστώς του καθολικού ανθρώπου» —Monique Wittig, Γαλλίδα πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο The Category of Sex, 1976. «Η σεξουαλική διαφορά δεν είναι ουσιώδης διαφορά» —Judith Butler, Αμερικανίδα φιλόσοφος, στο Gender Trouble, 1990. «Η πρώιμη σεξουαλική καταπίεση είναι ο βασικός μηχανισμός μέσω του οποίου παράγονται οι χαρακτηρολογικές δομές που στηρίζουν τον πολιτικό εγωισμό... Το τέλος του ταμπού της αιμομιξίας θα μπορούσε να έχει βαθιά αποτελέσματα, μέσω της κατάργησης της οικογένειας. Ο προτεινόμενος δρόμος είναι εκείνος των στενών σχέσεων ανάμεσα σε ενηλίκους και ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων γονέων και παιδιών» —Shulamith Firestone, στο The Dialectic of Sex, 1970.
«Αν και για χρόνια υπέκυπτα στην κοινωνική αποδοκιμασία εναντίον της λεσβιακής και παιδικής σεξουαλικότητας, και ντρεπόμουν επειδή είχα αυτές τις εμπειρίες, κατανόησα την ανάγκη να τις επιβεβαιώσω» —Elizabeth Kelly, Αμερικανίδα πανεπιστημιακή διδάσκουσα, στο On Woman/Girl Love, or Lesbians Do “Do It”, 1979. «Ανάμεσα στα ουσιώδη δικαιώματα [των παιδιών] θα συμπεριληφθεί το να εκφράζονται σεξουαλικά, πιθανώς αρχικά μεταξύ τους, αλλά και με ενηλίκους» —Kate Millett, Αμερικανίδα συγγραφέας, σε συνέντευξη του 1980. «Υπάρχει η ιδέα ότι ο Αντίχριστος πρέπει να είναι το “κακό”. Και αν αυτό δεν ήταν καθόλου αληθινό;... Θα μπορούσε να είναι το κύμα συνείδησης, η πνευματική αφύπνιση που μπορεί να οδηγήσει πέρα από τη χριστολατρία... Το σύμβολο της Μεγάλης Θεάς —που στη συνέχεια περιορίστηκε σε μητέρα του Θεού— είναι το σύμβολο της σωτηρίας από την υποδούλωση σε δομές που εμποδίζουν την ανάπτυξη προς την πλήρη ανθρωπότητα» —Mary Daly, Ιρλανδή φιλόσοφος και πανεπιστημιακή διδάσκουσα σε αμερικανικό καθολικό πανεπιστήμιο, στο Beyond God the Father, 1985.
Εν ολίγοις: φεμινίστριες, λεσβίες και —σχεδόν όλες— πανεπιστημιακές διδάσκουσες. Κάποιες νεκρές, πολλές εν ζωή. Αυτές οι άθλιες, δυστυχώς, διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τις νέες γενιές· τα βιβλία τους πωλούνται, παρουσιάζονται και υπάρχουν στα πανεπιστημιακά τμήματα. Και μας λένε, χωρίς προσχήματα, τι θέλουν: ακόμη και μια ανεστραμμένη πνευματικότητα. Γι’ αυτό δεν έχει ακόμη τελειώσει και πρέπει να φτάσει στο άκρο της παρέκκλισης: μετά το genderfluid, το queer, τον τρανσεξουαλισμό, θα έρθουν και η αιμομιξία και το σεξ με παιδιά, επειδή κατά βάθος πρόκειται για ένα πρόγραμμα που είχε ήδη γραφτεί τότε.
Ο Μαμωνάς, που ευαγγελικά δηλώνει τον υλικό πλούτο, και τα Σόδομα, που βιβλικά σημαίνουν σεξουαλικότητα παρά φύσιν, σήμερα εργάζονται μαζί. Διότι οι μεγάλοι οικονομικοί όμιλοι και οι μεγάλοι πλουτοκράτες —ονόματα που γνωρίζουν λίγο-πολύ όλοι: Soros, Gates, ο πρώην δήμαρχος της New York Bloomberg, Bezos, Buffett, Zuckerberg, τα ιδρύματα Ford και Rockefeller, οι επιχειρηματίες της Goldman Sachs, της BlackRock, της JP Morgan, οι εταιρείες της Silicon Valley— είναι όλοι υπέρ της ανθρωπολογικής Υπονόμευσης και της μεταναστευτικής εισβολής. Χωρίς τον Μαμωνά, τα Σόδομα θα είχαν λίγα όπλα να παίξουν. Είναι ο τεράστιος υπερκαπιταλιστικός πλούτος των κυρίων του χρήματος που όχι μόνο ευνοεί οικονομικά τα κινήματα LGBT, αλλά τα στηρίζει μιντιακά και πολιτικά, ελέγχοντας την πολιτική ατζέντα: κυρίως εκείνη της αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Γνωρίζουμε ότι η αριστερά είναι πολύ πιο φανατικά συμπαγής στην υποστήριξη αυτής της Υπονόμευσης, αλλά διαπιστώνουμε επίσης ότι οι πολιτικοί «της δεξιάς» είναι ολοένα λιγότερο διατεθειμένοι να την αντιταχθούν.
Επομένως το πρόβλημα είναι πολύ απλό: ο Μαμωνάς δεν ενώθηκε μόνο με τα Σόδομα· ο Μαμωνάς ενώθηκε με όλα όσα είναι Υπονόμευση τις τελευταίες δεκαετίες, και δυστυχώς σε αυτό βρίσκεται η τεράστια δύναμη του κόσμου της Υπονόμευσης. Η ενιαία σκέψη, η κυρίαρχη ιδεολογία, διαδίδεται και επειδή έχει την υποστήριξη όλων των κύριων μέσων ενημέρωσης, έχει την υποστήριξη της ψυχαγωγίας, έχει την υποστήριξη των μεγάλων διεθνών οργανισμών. Άλλωστε, το ειδωλολατρικό τέρας του καπιταλισμού επέτρεψε σε λίγα πρόσωπα και σε λίγους οικονομικούς ομίλους να συσσωρεύσουν άπειρες ποσότητες χρήματος, πλούτου. Ένας ιδιώτης, όπως ο Bill Gates, είναι ο δεύτερος χρηματοδότης στον κόσμο, μετά την κυβέρνηση των ΗΠΑ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, πάνω στον οποίο ασκεί, κατά συνέπεια, τεράστια επιρροή, τόσο σε εμβολιαστικά ζητήματα όσο και σε ζητήματα εξαιρετικά ευαίσθητα ηθικά, όπως η άμβλωση, η αντισύλληψη, η ομοφυλοφιλία. Ο Μαμωνάς και τα Σόδομα, ο Μαμωνάς και ο αμβλωτισμός, ο Μαμωνάς και η πορνογραφία, συγχωνεύθηκαν στο οργιαστικό-εμπορευματικό σύστημα του προηγμένου καπιταλισμού. Ένα εκφυλισμένο βασίλειο του χρήματος, που παράγει διάλυση και παραλήρημα παντοδυναμίας, και σπρώχνει τα άτομα και τις μάζες ολοένα πιο χαμηλά, εκεί όπου ο ουρανός κλείνει.
Για τον Augusto Del Noce (1910-1989), η πλούσια αστική τάξη είχε στην πραγματικότητα αποκτήσει, τουλάχιστον από τη δεκαετία του Εβδομήντα του 20ού αιώνα, μια ριζοσπαστική νοοτροπία, εννοώντας ως ριζοσπαστική τόσο τον ιστορικό αντικληρικαλισμό του δημοκρατικού προοδευτισμού όσο και τη συμπάθεια προς το Ριζοσπαστικό Κόμμα του Marco Pannella. Ήδη στη δεκαετία του Εβδομήντα ήταν για τον Del Noce φανερό ότι ο πλούτος, κυρίως νέας κοπής, δηλαδή η νέα αστική τάξη, είχε αρχίσει να τρέφει αυξανόμενη συμπάθεια για όλες τις ανοιχτά αντιχριστιανικές υποθέσεις στον χώρο της οικογένειας και της ζωής. Αν ο λόγος του Del Noce αφορούσε ως δεδομένο τη νεοαστική τάξη της Ιταλίας, πολύ περισσότερο η διεθνής πλουτοκρατία, το μεγάλο αγγλοσαξονικό —ή αγγλο-ταλμουδικό— κεφάλαιο, έκανε τη σεξουαλική και οικογενειακή υπονόμευση έναν από τους κύριους στόχους της γκροτέσκας φιλανθρωπίας του. Αυτό αποδεικνύει, όπως λέγαμε, την άπειρη ανοησία εκείνων των «αιρετικών» μαρξιστών που είχαν συζεύξει τον Marx με τον Freud, υποστηρίζοντας ότι η απελευθέρωση των ενστίκτων του homo eroticus θα νικούσε τον homo oeconomicus του καπιταλισμού: η απελευθέρωση των ενστίκτων δεν νίκησε καθόλου την ωφελιμιστική και κτητική νοοτροπία του καπιταλισμού, αλλά την ενίσχυσε στον ύψιστο βαθμό, υποβαθμίζοντάς την ακόμη περισσότερο.
Σε αυτό το cupio dissolvi της αμερικανοκεντρικής Δύσης, και τα παιδιά βρίσκονται φυσικά υπό επίθεση. Είναι η τεχνική του να χειραγωγούνται τα πλάσματα από την πιο τρυφερή ηλικία, για να διαμορφωθούν σύμφωνα με τα προστάγματα της κυρίαρχης ιδεολογίας· αλλά το να καταστρέφεις παιδιά, να τα υποβάλλεις σε πλύση εγκεφάλου μέχρι να γίνουν αυτό που δεν είναι, είναι παρέκκλιση. Το ότι ένα παιδί λίγων ετών, για παράδειγμα, μπορεί να αποφασίσει ότι «είναι τρανσεξουαλικό» είναι κάτι παράλογο: μπορεί να το κάνει μόνο υπό συνεχή ιδεολογική χειραγώγηση. Αυτή η σεξουαλικοποίηση των παιδιών, εγγενώς διεστραμμένη, είναι πράξη παραβίασης και ατίμωση που μερικές φορές μπορεί να ξεπεραστεί, αλλά το να εξαναγκάζεσαι να ντύνεσαι και να συμπεριφέρεσαι ως αγόρι αν είσαι κορίτσι, και ως κορίτσι αν είσαι αγόρι, για χρόνια και χρόνια, ή να εναλλάσσεις μια μέρα την εμφάνιση αγοριού και την άλλη την εμφάνιση κοριτσιού, πέρα από το ότι είναι τεράστια ψυχολογική βία, είναι κάτι που μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στην απόγνωση και στην τρέλα. Ο γιος της Naomi Watts, ο γιος της Megan Fox, ένα από τα παιδιά —υιοθετημένα— της Charlize Theron, η κόρη της Angelina Jolie, η κόρη της Jennifer Lopez και άλλων σταρ του Hollywood μεγάλωσαν με σεξουαλική ταυτότητα αντεστραμμένη σε σχέση με τη βιολογική της γέννησης. Η Theron υιοθέτησε δύο παιδιά και ντύνει σαν κοριτσάκι ακόμη και το αγόρι, επειδή αποφάσισε ότι κάθε αλλοπρόσαλλη παιδική ιδέα ή φευγαλέο καπρίτσιο πρέπει να ενισχύεται και να ενθαρρύνεται.
Όλα τα ελαττώματα που ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός ανήγαγε σε φετίχ, αρχίζοντας από την υπερηφάνεια, εμποδίζουν τον σημερινό άνθρωπο να εξέλθει από τη μαζική εγωλατρία του, να κατανοήσει τα σφάλματα που διέπραξε, να προσπαθήσει να αλλάξει δρόμο. Θα χρειαζόταν να γίνουμε μικροί, ταπεινοί, να αναγνωρίσουμε ότι η εκκοσμίκευση, δηλαδή η απώλεια των υπερβατικών αναφορών, είναι το πανάκριβο τίμημα που πληρώσαμε επειδή κυνηγήσαμε σπασμωδικά την υλική ευημερία και μια απατηλή χειραφέτηση.
Να κατανοήσουμε τα σφάλματα που διαπράξαμε, να περιορίσουμε το Εγώ αναγνωρίζοντας την περατότητά μας, να μετανοήσουμε και να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε, να επιστρέψουμε στα βήματά μας, θα ήταν και είναι η μόνη λύση. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να πολεμήσουμε την υπερηφάνεια, την απληστία, τη λαγνεία και τη ριζωμένη απατηλή πεποίθηση ότι αρκούμε στον εαυτό μας.
Το βασίλειο του χρήματος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου