Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 2 Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού ROBERTO PECCHIOLI

 Συνέχεια από   Τρίτη 9 Ιουνίου 2026

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 2

Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού

ROBERTO PECCHIOLI

Εκδόσεις IMPRIMERE, 2026

§ 2

 Φυγή από το πραγματικό, ανακούφιση, αυξανόμενη επιθυμία, ίσον εξάρτηση

Χάνεται το αίσθημα του ανήκειν σε κοινότητες, σε αξίες, σε σταθερούς δεσμούς, που αντικαθίστανται από εικονικές και προσωρινές εξαρτήσεις, από συνδέσεις αγχωδώς αναζητούμενες και γρήγορα εγκαταλειπόμενες. Η νεωτερικότητα —ακόμη στέρεη— ήταν κατοικημένη από προσκυνητές, ανθρώπους που οικοδομούσαν τη ζωή με μακροπρόθεσμα σχέδια, με μια κατεύθυνση και ένα νόημα, με έναν ορίζοντα προς τον οποίο να προχωρούν. Το υποκείμενο μπορούσε να χαθεί, αλλά είχε έναν προορισμό. Η μετανεωτερικότητα είναι το ανώμαλο έδαφος επάνω στο οποίο κινείται ο ρευστός άνθρωπος, ο οδοιπόρος σε αιώνια διέλευση. Η τάση είναι προς στιγμιαίες, ασυνεχείς σχέσεις, οι οποίες εμποδίζουν την οικοδόμηση διαρκών δικτύων αμοιβαιότητας. Έχοντας γίνει τουρίστρια της ύπαρξης, η ρευστή ανθρωπότητα δεν ποθεί έναν προορισμό, αλλά μία εμπειρία και έπειτα μία άλλη.

Αυτή η αναζήτηση, που χαρακτηρίζεται από το βραχυκύκλωμα ανάμεσα στη δυσαρέσκεια, την επιθυμία, την ικανοποίηση και τη γρήγορη απογοήτευση, οδηγεί στο να ανεβαίνει συνεχώς ο πήχης της εμπειρίας, δηλαδή της εξάρτησης, μεταμορφωμένης σε εμμονή και καταναγκασμό. Το κεκλιμένο επίπεδο είναι εύκολο να διανυθεί, όταν δεν υπάρχουν πλέον ταυτότητα, μνήμη, κοινότητα, κοινές αρχές. Ο δικός μας είναι ένας μηδενιστικός πολιτισμός, η στάση που δεν πιστεύει σε κανένα σύστημα αξιών. Η ζωή γίνεται βάρος, μια αγωνιώδης ακολουθία χειρονομιών, πράξεων, συμπεριφορών στερημένων από νόημα. Μάλιστα, το να υπάρχει κανείς γίνεται «είναι προς θάνατον», όπως σκεφτόταν ο Martin Heidegger.¹²

Ο μηδενισμός είναι μέρος του αέρα που αναπνέουμε: πλήττει όλους, ιδίως τους νέους, εκτεθειμένους από τη γέννησή τους στη «ρευστή» ατμόσφαιρα· περιφέρεται ανάμεσά τους, διεισδύει στα αισθήματα, συγχέει τις σκέψεις, σβήνει προοπτικές και ορίζοντες, εξασθενεί την ψυχή. Ο μηδενισμός είναι, για τον Friedrich Nietzsche, «ο πιο ανησυχητικός από όλους τους φιλοξενούμενους». Εκείνος πρώτος ανήγγειλε την έλευσή του: «σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες απαξιώνονται. Λείπει ο σκοπός. Λείπει η απάντηση στο γιατί». Από εδώ προέρχεται η μαζική ανησυχία που μετατρέπεται σε ακινησία και φόβο.

Πολλές εξαρτήσεις είναι τέκνα του σύγχρονου μηδενισμού —αν και ορισμένες είναι τόσο παλιές όσο και ο άνθρωπος—, καθότι αποτελούν μηχανισμούς που αποβλέπουν στην ανακούφιση του πόνου της ανθρώπινης κατάστασης, φθαρτής, αδύναμης, χωρίς ελπίδα μετά τη δύση της υπερβατικής προοπτικής, την οποία ο Nietzsche εξέφρασε στον περίφημο, δραματικό αφορισμό CXXV της Χαρούμενης επιστήμης. «Πού πήγε ο Θεός; —φώναξε— θα σας το πω! Εμείς τον σκοτώσαμε: εσείς κι εγώ! Εμείς όλοι είμαστε οι δολοφόνοι του! Αλλά πώς το κάναμε αυτό; [...] Δεν ακούμε λοιπόν τίποτε από τον θόρυβο που κάνουν οι νεκροθάφτες καθώς θάβουν τον Θεό; Δεν οσμιζόμαστε ακόμη τη δυσωδία της θεϊκής σήψης; Και οι θεοί αποσυντίθενται! Ο Θεός πέθανε! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Και εμείς τον σκοτώσαμε! Πώς θα παρηγορηθούμε εμείς, οι δολοφόνοι όλων των δολοφόνων;
Ό,τι πιο ιερό και πιο ισχυρό κατείχε ο κόσμος μέχρι σήμερα αιμορράγησε κάτω από τα μαχαίρια μας· ποιος θα καθαρίσει από πάνω μας αυτό το αίμα; Με ποιο νερό θα μπορούσαμε να πλυθούμε; Ποιες εξιλαστήριες τελετές, ποια ιερά παιχνίδια θα πρέπει να επινοήσουμε; Δεν είναι υπερβολικά μεγάλη για εμάς η μεγαλοσύνη αυτής της πράξης;»¹³

Μπροστά στο μηδέν που εξαπλώνεται, παρασυρμένοι από την έλλειψη νοήματος, αναζητούμε παρηγορητικά μέσα, αναλγητικές ή ευφορικές θεραπείες του πόνου, που αποβλέπουν στο να μας μεταφέρουν σε μια άλλη, ευτυχισμένη διάσταση. Οι εξαρτήσεις αντιπροσωπεύουν την τεχνητή πραγματοποίηση των επιθυμιών, το placebo του μη νοήματος και της δυσαρέσκειας, την εφήμερη αίσθηση του «να αισθάνεται κανείς καλά» στην οποία αναφερθήκαμε, την αναζήτηση της προσωπικής comfort zone, μέσα στην οποία να αισθάνεται ασφαλής, προφυλαγμένος από το κακό του ζην.

Τόση είναι η ευθραυστότητα που έχει προκληθεί στις τελευταίες γενιές, ώστε στα αμερικανικά πανεπιστήμια υπάρχουν χώροι που ονομάζονται «ασφαλείς χώροι» (safety spaces), στους οποίους οι φοιτητές δεν λαμβάνουν κακές ειδήσεις ούτε συζητούν με όποιον σκέφτεται διαφορετικά. Εξάρτηση από τον κομφορμισμό, η οποία παράγει πνευματική κλειστότητα. Η ζωή που ζούμε είναι υπερβολικά αποανθρωποποιημένη, υπερβολικά μακριά από τη φυσική κατάσταση, κλειστή και μαζικοποιημένη, ώστε να μπορεί να υποφερθεί.

Ζει κανείς σε υπερ-ρυθμισμένα περιβάλλοντα, που χαρακτηρίζονται από την ανωνυμία, από την αναζήτηση αποκλειστικά προσωπικών ικανοποιήσεων και συμφερόντων, από την προσωρινή χωροχρονική συνύπαρξη μεταξύ ξένων, από την αδιαφορία για τους άλλους και από την κατανάλωση εμπειριών. Αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του για να το αντιληφθεί. Οι δρόμοι και οι πλατείες δεν είναι πλέον τόποι συνάντησης, περιπάτου και συνομιλίας, αλλά γεωμετρικές μορφές ή λοξά fractal που πρέπει να διασχίσει κανείς. Εφήμερες ζώνες, ανιστορικές, χωρίς πρόσωπο ούτε όνομα, ασήμαντες, που δεν αφήνουν ίχνος στη μνήμη. Χώροι μέσα στους οποίους κυκλοφορούμε επιφυλακτικά, καταναλώνουμε και εξαφανιζόμαστε. Και μέσα στους οποίους, αλίμονο, όχι λίγοι ταυτίζονται, όπως στις αποθήκες εκποίησης των εμπορικών σημάτων, που έγιναν υποκατάστατες ταυτότητες επί πληρωμή, τις οποίες φοράμε σαν σημαίες, υποκατάστατα αυτού που δεν είμαστε.

Εξαρτόμαστε από τη μορφή-εμπόρευμα, από τις μόδες και ακόμη και από τα brand,¹⁵ που καταλήγουν να συγκροτούν υποκατάστατες, προσωρινές ταυτότητες, μέχρι τη γρήγορη αλλαγή των μόδων· τις μεταβλητές, ετεροκατευθυνόμενες προτιμήσεις του ελεύθερου δούλου. Θα συναντήσουμε σταδιακά και άλλες εξαρτήσεις, προσωρινά υποκατάστατα των χαμένων ανηκειν. Δεν μετρούν πλέον το έθνος, η θρησκεία, η τάξη, η ιδεολογία: στη ρευστή μετανεωτερικότητα που τείνει προς το αέριο, μοναχικά άτομα σε περιπλάνηση αναζητούν μια υποκειμενική διέξοδο από τις αγωνίες που κυρίευσαν υπάρξεις χωρίς κατεύθυνση, στερημένες από ηθικές και υπαρξιακές πυξίδες. Οι εξαρτήσεις γίνονται μηχανισμοί για να γεμίσουν την εσωτερική έρημο, να απαλύνουν τους φόβους, να αγοράσουν θραύσματα ευτυχίας. Με τίμημα να μεταμορφωθούν σε σκοπούς ζωής, να καταστρέψουν τις σχέσεις, να οδηγήσουν σε οικονομική καταστροφή, να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία —σωματική και ψυχική— μέχρι και την απώλεια της ζωής.

§3 Ένα φαινόμενο τέλους πολιτισμού

Η ιδιαιτερότητα του καιρού που μας έλαχε είναι ότι αποτελεί το τελικό τμήμα ενός πολιτισμού. Ο ευρωπαϊκός και δυτικός άνθρωπος δεν πιστεύει πλέον στις αρχές που χαρακτήρισαν τον χθεσινό κόσμο, αλλά δεν τις αντικατέστησε παρά μόνο με τον ατομικισμό και τον υλισμό. Οικοδόμησε ένα παγωμένο σύμπαν, μέσα στο οποίο τίποτε δεν έχει αξία, επειδή όλα έχουν τιμή. Ανέστιος συναισθηματικά, κυριαρχούμενος από «θλιμμένα πάθη» —Baruch Spinoza—¹⁶ όπως η οικονομία, ο φθόνος, ο φόβος, ο ανταγωνισμός, ο δυτικός άνθρωπος αναπτύσσει ακόμη και εξάρτηση από την αγάπη των άλλων. Την αναζητεί μέχρι του σημείου να αυταπατάται ότι μπορεί να την αγοράσει· η εξάρτηση είναι προπάντων έλλειψη που πρέπει να γεμίσει με κάθε κόστος.

Εφόσον η κοινωνία δεν έγινε αυτό που είναι τυχαία, αλλά ως αποτέλεσμα της δράσης γιγάντιων οικονομικών, χρηματοπιστωτικών και πολιτιστικών δυνάμεων —προσανατολισμένων στην εξουσία και στο κέρδος—, οι εξαρτήσεις προκαλούνται. Ο σκοπός, το επαναλαμβάνουμε, είναι η κυριαρχία επάνω σε μια ανθρωπότητα μειωμένη σε κοπάδι, ηθικά ξεραμένη. Το κύριο μέσο είναι η ικανότητα των ολιγαρχιών, μέσω της ψυχολογίας και των νευροεπιστημών,¹⁷ να γνωρίζουν την ανθρωπότητα και τα άτομα με σκοπό να τα ελέγχουν, να τα διαιρούν —το ρωμαϊκό divide et impera— ενισχύοντας τη δική τους εξουσία και κερδίζοντας επάνω σε αυτήν.

Η παραγωγή ολοένα νέων εξαρτήσεων είναι ένας τρόπος ελέγχου και κατοχής της ύπαρξης, ένα πεδίο της βιοπολιτικής, ο μηχανισμός της εξουσίας που διαχειρίζεται και ρυθμίζει ολόκληρη τη ζωή, παρεμβαίνοντας στην υγεία, στις προτιμήσεις, στη διατροφή, στο περιβάλλον, για να προσανατολίσει τη βιολογική ζωή και να την κάμψει στα συμφέροντά της. Είναι επίσης ένα αποτελεσματικό μέσο μαζικής αποπολιτικοποίησης: δεν ασχολείται με τα δημόσια ζητήματα, δεν αμφισβητεί την εξουσία όποιος πρέπει να αναζητά τα μέσα για να ικανοποιήσει τις εξαρτήσεις από τις οποίες πάσχει και να αντιμετωπίσει τις συνέπειές τους.

Ανάμεσα στους δέκα κανόνες του κοινωνικού ελέγχου που διατύπωσε ο Noam Chomsky, ο πρώτος είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής: να αποσπάται η προσοχή του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις αλλαγές που αποφασίζουν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ, εκτρέποντάς την. «Να εκτρέπεται η προσοχή του κοινού από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, να κρατιέται φυλακισμένη σε θέματα χωρίς πραγματική σημασία. Να κρατιέται το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς να του δίνεται χρόνος να σκεφθεί, πάντοτε επιστρέφοντας προς τη φάρμα όπως τα άλλα ζώα» —Σιωπηλά όπλα για ήρεμους πολέμους.¹⁹

Το σύστημα γνωρίζει τους ανθρώπους καλύτερα απ’ όσο εκείνοι γνωρίζουν τον εαυτό τους. Το πολιτιστικό χάσμα ανάμεσα στην ολιγαρχία και στους κοινούς ανθρώπους μεγαλώνει χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, καθώς και χάρη στη χρήση τεχνολογικών μηχανισμών που η ίδια ελέγχει και κατέχει. Οι κυρίαρχοι είναι σε θέση να εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες, να τις τροφοδοτούν κυνικά, να τις επεκτείνουν.

Μια αποανθρωποποιημένη κοινωνία, η οποία μας καθιστά μοναχικά άτομα-άτομα και μας χωρίζει από τα αληθινά μας συμφέροντα, από την κοινότητα στην οποία ανήκουμε, η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση κάθε πίστη, είναι εύκολη λεία του φόβου, της αποθάρρυνσης, έτοιμη να παραδοθεί στις εξαρτήσεις, τις συντομεύσεις που ανακουφίζουν προσωρινά —με πολύ υψηλό ηθικό, υλικό, κοινωνικό, υπαρξιακό κόστος— το κακό του ζην. Οι πιο βαριές εξαρτήσεις στις οποίες πέφτουν εκατομμύρια άνθρωποι —ναρκωτικά, ψυχοτρόπες ουσίες, φάρμακα, πορνογραφία, τζόγος, κατανάλωση, καταναγκαστικές αγορές, τεχνολογία— οργανώνονται και εκμεταλλεύονται από τις κορυφές της εξουσίας.

Ένα αποφασιστικό στοιχείο είναι η ανατροπή των πιο ριζωμένων ηθικών πεποιθήσεων, που παράγεται από το πολιτιστικό σύστημα και το σύστημα της ψυχαγωγίας —την κοινωνία του θεάματος που περιέγραψε ο Guy Debord²⁰—, το οποίο διέδωσε μια αντίληψη του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους, αδιαφανή όταν δεν είναι τελείως ανεστραμμένη. Δεν είναι λίγες οι εξαρτήσεις που είναι αυθεντικά πάθη· αλλά το να το πει κανείς αυτό, στην ατομικιστική κοινωνία που απεχθάνεται την κρίση, έγινε επικίνδυνο. Η ανθρωπότητα των ανεστραμμένων αξιών αναγνωρίζει μόνο την άμεση ηδονή, την ικανοποίηση της επιθυμίας, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το ηθικό περιεχόμενο των συμπεριφορών της.

Τα αναχώματα εναντίον των εξαρτήσεων στηρίζονται περισσότερο στην κοινωνική αποδοκιμασία παρά στην προφανή βλάβη —ατομική και συλλογική— που αυτές παράγουν. Μια άρρωστη κοινωνία είναι από μόνη της εξαρτημένη: από τα παρηγορητικά μέσα που χρησιμοποιεί για να εξορκίσει τους φόβους· από εκείνους που τα συμβουλεύουν, τα συνταγογραφούν, τα χορηγούν· από την πιο κοινή πεποίθηση όποιου ζει μία ή περισσότερες εξαρτήσεις: «σταματώ όποτε θέλω». Ένα ψέμα επιδέξια χειραγωγημένο από όποιον θεμελιώνει την εξουσία του επάνω στην ατομική και συλλογική ευθραυστότητα. Αυτή η παρατήρηση, στ’ αλήθεια κοινότοπη, βρίσκεται στη βάση της ακραίας δυσκολίας, μέσα στο κυρίαρχο πολιτιστικό κλίμα, να εμψυχωθεί ένα κλίμα, ένα αίσθημα, ένας προσανατολισμός μέσα στον οποίο κάθε εξάρτηση να θεωρείται κακό, βλάβη και περιορισμός της ελευθερίας.

§4 Ένας κατάλογος μακρύς όσο ένα βιβλίο

Οι εξαρτήσεις είναι τόσο πολυάριθμες, ώστε ένας κατάλογός τους θα ήταν μακρότατος. Χρειάζονται ένας στοχασμός και μια διαπίστωση. Να στοχαστούμε για να αναγνωρίσουμε την αποφασιστική επίθεση κατά της ελευθερίας μας, να εντοπίσουμε τους αυτουργούς και τους ωφελούμενους, τα ατομικά και συλλογικά αποτελέσματα· να αναγνωρίσουμε ότι σχεδόν κανείς δεν είναι απαλλαγμένος από κάποια από τις αμέτρητες εξαρτήσεις που μας περιβάλλουν, μας πολιορκούν και μας κυριεύουν. De te fabula narratur: το θέμα μιλά για εμάς, απευθύνεται σε κάθε συνείδηση. Είναι ένας αυθεντικός γνωσιακός πόλεμος. Δεν είναι υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι μεγάλο μέρος της ζωής μας σημαδεύεται από αυτόν. Κάποιες εξαρτήσεις είναι άμεσα αναγνωρίσιμες, όπως η κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών.

Πρέπει να ξεκινήσουμε από τις σημασίες. Ο ορισμός της πολιτικά ορθής εγκυκλοπαίδειας, της Wikipedia, είναι απολύτως σαφής: «ναρκωτικό είναι μια ψυχοδραστική ουσία ικανή να τροποποιήσει την ψυχοσωματική κατάσταση και να προκαλέσει μια κατάσταση stupor, δηλαδή μια μειωμένη κατάσταση συνείδησης και ανταπόκρισης, και να προκαλέσει φαινόμενα εξάρτησης».²¹ Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τα ναρκωτικά είναι ουσίες ικανές να προκαλέσουν ανοχή —την ικανότητα του οργανισμού να αντέχει την τοξικότητα—, εθισμό —την υποβάθμιση του αποτελέσματος της δόσης, με επακόλουθη τάση αύξησής της— και τέλος πραγματική εξάρτηση, την ανάγκη λήψης εκείνων των ουσιών για να αποφευχθούν κρίσεις στέρησης. Ο ορισμός, με τις μεταβλητές που αφορούν τα διάφορα πεδία στα οποία ενεργούν, ισχύει για όλες τις εξαρτήσεις.[ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ. ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΨΥΧΗΣ. ΔΗΛ. ΟΠΩΣ ΔΙΔΑΞΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ  ΕΝΑ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΟ, Ο ΝΟΥΣ ΕΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ , ΔΕΝ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΥΠΝΩΤΙΖΕΤΑΙ.] 

Προκάλεσαν αμηχανία οι δηλώσεις που έκανε το 2026 η πρόεδρος του Μεξικού Claudia Sheinbaum μπροστά στις διαμαρτυρίες της κοινής γνώμης σχετικά με τον διστακτικό αγώνα κατά της διακίνησης ναρκωτικών. Στο Μεξικό οι διακινήσεις που συνδέονται με τα ναρκωτικά προκαλούν χιλιάδες δολοφονίες τον χρόνο· τα εγκληματικά καρτέλ διαθέτουν πραγματικούς ένοπλους στρατούς, κυρίαρχους του εδάφους, τρομοκρατούν τον πληθυσμό και κρατούν σε ομηρία την οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία. Η εκτίμηση είναι ότι δεκαπέντε από τα τριάντα ένα ομόσπονδα κράτη κυβερνώνται στην πράξη από τους διακινητές. Κι όμως, η Sheinbaum —τυπικό δείγμα του δυτικού φιλελεύθερου προοδευτισμού, πλούσια σύζυγος τραπεζίτη— δήλωσε ότι ο πόλεμος κατά των narcos δεν είναι εθνική προτεραιότητα. Υποστήριξε ότι είναι «εκτός νόμου, επειδή είναι η άδεια να σκοτώνει κανείς χωρίς καμία δίκη».²² Με μια οργουελική αντιστροφή, αυτό που κάνουν οι εγκληματίες και οι ιδιωτικοί τους στρατοί αποδίδεται σε όποιον θα ήθελε να τους πολεμήσει.

Το προφανές είναι ότι παντού οι τοξικοεξαρτήσεις πολεμούνται προσχηματικά και ότι το υψηλότερο επίπεδο εκείνου του φρικτού κόσμου δεν είναι το οργανωμένο έγκλημα, αλλά σημαντικοί τομείς της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, αδιαφανείς αλλά όχι εντελώς, οργανωτές του ξεπλύματος των τεράστιων εσόδων των διακινήσεων, της εισαγωγής τους στο νόμιμο κύκλωμα, τελικοί αποδέκτες τεράστιων ποσών. Στη σκιά σκοτεινών τομέων των πιο απόρρητων μηχανισμών ορισμένων κρατών. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα οικονομικά τοτέμ, ο νομισματικός υπολογισμός του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος —ΑΕΠ—, περιλαμβάνει και τις εγκληματικές δραστηριότητες, των οποίων κάποιος γνωρίζει να υπολογίζει το ύψος με εξαιρετική ακρίβεια. Ποιος, αν όχι η κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας;

Η σύλληψη και η μετέπειτα δολοφονία, τον Φεβρουάριο του 2026, του ναρκεμπόρου Nemesio Cervantes, γνωστού ως El Mencho,²³ έδειξε μια πραγματικότητα που ενοχικά αποσιωπάται. Το Μεξικό, σταυροδρόμι παραγωγής, διέλευσης και διανομής διαφόρων ναρκωτικών ουσιών, είναι ένα κράτος διεισδυμένο σε κάθε επίπεδο από όσους διαχειρίζονται τα ναρκωτικά. Το κράτος είναι τα καρτέλ των ναρκωτικών, πανίσχυρες εγκληματικές οργανώσεις που διαχειρίζονται τη διακίνηση ναρκωτικών, την εμπορία ανθρώπων, όπλων και κάθε άλλη εγκληματική δραστηριότητα. Η σύλληψη του Mencho προκάλεσε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με εκατοντάδες νεκρούς, διεξαγόμενο εναντίον του εθνικού στρατού και των θεσμών του κράτους από ιδιωτικούς στρατούς στην υπηρεσία των διακινητών, αποτελούμενους από δεκάδες χιλιάδες καλά οπλισμένους άνδρες, εκπαιδευμένους και έτοιμους για κάθε θηριωδία.

Τα καρτέλ έγιναν τα αληθινά κέντρα εξουσίας, φθάνοντας μέχρι του σημείου να επιλέγουν τους αστυνομικούς και τους δημόσιους λειτουργούς που χρησιμοποιούνται για την εκτέλεση των εντολών των narcos. Σε μια υποκλαπείσα τηλεφωνική συνομιλία, ο El Mencho υπενθυμίζει σε υψηλόβαθμο στέλεχος της αστυνομίας ότι εκείνος τον πληρώνει, τον διατάζει να σταματήσει να τον κυνηγά, απειλώντας τον με θάνατο. Ο αξιωματούχος απαντά υπάκουα ότι θα συμμορφωθεί με τις εντολές του. Στις βάσεις των καρτέλ βρέθηκαν σύμβολα του σατανισμού, πεντάλφα, αγάλματα του ειδωλολατρικού ειδώλου Baphomet, σατανικές βίβλοι και ακόμη και ανθρώπινα λείψανα που χρησιμοποιούνταν για ακάθαρτες τελετές.²⁴ Το 2019 βρέθηκαν αποβληθέντα έμβρυα, συνοδευόμενα από σύμβολα του Πονηρού. Υπάρχει λοιπόν πιθανώς μια σχέση ανάμεσα στη διακίνηση ναρκωτικών και στον σατανισμό. Αυτή είναι η αληθινή φύση του οργανωμένου εγκλήματος και αφήνει άφωνο η συμβολική αναλογία με το νησί των φρικαλεοτήτων των ελίτ, οργανωμένο από τον Jeffrey Epstein.²⁵ Ο El Mencho, αρχηγός του Cartel Jalisco Nueva Generación —CJNG—, ήταν επίσης ηγέτης μιας τρομοκρατικής οργάνωσης με τουλάχιστον τριάντα χιλιάδες άνδρες στη διάθεσή του.

Ποιος γέννησε ένα τέτοιο τέρας, στο Μεξικό, στην Κολομβία και αλλού; Αν ανατρέξουμε στην ιστορία της διακίνησης ναρκωτικών, διαπιστώνουμε ότι ήδη η βρετανική αυτοκρατορία ευνοούσε το εμπόριο των ναρκωτικών, το οποίο διαχειρίζονταν οικογένειες όπως οι Sassoon, Εβραίοι καταγόμενοι από τη Βαγδάτη. Η διακίνηση ναρκωτικών δεν γεννιέται από τα κάτω, αλλά από ισχυρές δυναστείες τραπεζιτών και χρηματιστών που χρησιμοποιούν διάφορο τοπικό εργατικό δυναμικό για να μεταφέρουν τόνους ναρκωτικών από τη μία ήπειρο στην άλλη, με τη συνενοχή θεσμικών τομέων των χωρών υποδοχής. Τα ναρκωτικά γεννούν τεράστια κέρδη, ενώ οι μάζες αποβλακώνονται αναζητώντας τον τρόπο ζωής που υποδεικνύουν οι σταρ της μουσικής και του θεάματος, διαφημιστικοί πράκτορες της drug culture. Υπάρχει επομένως ένα σύστημα, μια θανατηφόρα μηχανή, μέρος της οποίας αποτελούν κορυφαία χρηματοπιστωτικά περιβάλλοντα και τμήματα των υπηρεσιών πληροφοριών.

Ο ίδιος ο Pablo Escobar, άρχοντας των ναρκωτικών της δεκαετίας του 1980, ηγέτης του κολομβιανού καρτέλ του Medellín, αυτουργός αιματηρών τρομοκρατικών επιθέσεων, υποστηρίχθηκε και εκπαιδεύτηκε από σκοτεινά πρόσωπα συνδεδεμένα με δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με τον θαρραλέο Μεξικανό δημοσιογράφο Oscar Ramírez, ο εκτελεστής Santiago Meza του καρτέλ της Tijuana, γνωστός για τη συνήθεια να βράζει (!) τα θύματά του, θα είχε στρατολογηθεί από απόρρητες ισραηλινές δομές. Αληθές ή όχι, το γεγονός είναι ότι η τεράστια ροή χρήματος που γεννά η διακίνηση ναρκωτικών περνά από τα χέρια των εκτελεστών σε εκείνα των λευκών κολάρων της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, η οποία την εισάγει στη νόμιμη οικονομία. Ποιος βρίσκεται κάτω και ποιος πάνω;

Τα καρτέλ είναι η ορατή κορυφή της εγκληματικής οικονομίας που συνδέεται με τα ναρκωτικά, η οποία αποβλακώνει, σκοτώνει και καταστρέφει τις γενιές και την κοινωνία των πολιτών, αλλά τα ανώτατα επίπεδα βρίσκονται αλλού, στη διασταύρωση ανάμεσα στη χρηματοπιστωτική, βιομηχανική και πολιτική εξουσία. Οι εξαρτήσεις —εκείνη από τις ναρκωτικές και ψυχοτρόπες ουσίες είναι η πιο άμεσα καταστροφική— χρησιμεύουν προπάντων για να ελέγχονται οι πολίτες-υπήκοοι, να γίνονται δούλοι, ανίκανοι να σκέφτονται, να αντιδρούν, να είναι ενεργά υποκείμενα. Είναι εξακριβωμένος ο ρόλος του αμερικανικού βαθέος κράτους στη διάδοση συνθετικών ναρκωτικών όπως το λυσεργικό οξύ —LSD— στις μοιραίες δεκαετίες του 1960 και 1970, οι οποίες ανέτρεψαν τον πίνακα των αξιών της Δύσης. Μέσα σε αυτό το γιγάντιο και εγκληματικό σύστημα, η πολιτική δεν είναι παρά η υπηρέτρια και οι εκπρόσωποί της το υπηρετικό προσωπικό των αληθινών μαριονετιστών. Οι περιπτώσεις του Μεξικού και της Κολομβίας το πιστοποιούν, αλλά και στην Ευρώπη διάφορα κράτη, ιδίως ανάμεσα σε εκείνα που δημιουργήθηκαν —ή επινοήθηκαν— στα Βαλκάνια μετά το τέλος του κομμουνισμού του 20ού αιώνα, διοικούνται από πολιτικούς συνδεδεμένους με την εγκληματική οικονομία.

Πρέπει να διαλυθεί η αφελής πεποίθηση των πολλών, σύμφωνα με την οποία οι κυβερνήσεις —ανεξάρτητα από τους προσανατολισμούς που δηλώνουν— έχουν ως στόχο το καλό των πολιτών τους. Επιχείρηση δύσκολη και επικίνδυνη. Έγραφε ο Francesco Lamendola, ένας διανοούμενος του οποίου αισθανόμαστε την απουσία, ότι ζούμε σε έναν κόσμο σε λήθαργο, ο οποίος γίνεται άγριος αν κάποιος προσπαθήσει να τον ξυπνήσει. «Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο παρατηρεί κανείς τη συμπεριφορά των ανθρώπινων όντων, τόσο περισσότερο καταλήγει να παραδέχεται ότι η συντριπτική πλειονότητά τους αποτελείται από κοιμώμενους, οι οποίοι δεν επιθυμούν να ξυπνήσουν από τον ηδονικό τους ύπνο, ούτε καν από τους εφιάλτες τους· που θέλουν να συνεχίσουν να κοιμούνται, παρά τα πάντα, ακόμη και αν το σπίτι στο οποίο ζουν παίρνει φωτιά· που δεν αισθάνονται καμία ευγνωμοσύνη απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να τους ξυπνήσουν, αλλά, αντίθετα, τρέφουν απέναντί τους αμείλικτο μίσος, σαν να ήταν οι χειρότεροι εχθροί τους, την ίδια στιγμή που τιμούν και χειροκροτούν τους κακούς αυλητές που ευνοούν τους ύπνους τους και τα όνειρά τους».²⁶

ΚΑΘΑΡΣΗ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ!

Σημειώσεις:

12.Martin Heidegger (1889-1976), Γερμανός φιλόσοφος, εκπρόσωπος του υπαρξισμού, μεταξύ των μεγαλύτερων στοχαστών του 20ού αιώνα. Είναι και χρόνος (1927).
13.Το παράθεμα προέρχεται από τη Χαρούμενη επιστήμη (1882) του Friedrich Nietzsche (1844-1900), ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της δυτικής παράδοσης. Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα (1883)· Πέρα από το καλό και το κακό (1886).
14.Το θέμα βρίσκεται στο κέντρο του Το κλείσιμο του αμερικανικού νου (1930-1992) του πανεπιστημιακού διδασκάλου Allan Bloom.
15.Brand είναι η ειδική ταυτότητα μιας επιχείρησης, ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, αποτελούμενη από οπτικά στοιχεία —λογότυπο, όνομα, χρώματα— και άυλα στοιχεία —αξίες, συναισθήματα, φήμη. Προέρχεται από το «σημαδεύω με πυρακτωμένο σίδερο, αποτυπώνω ένα διακριτικό σημείο».
16.Baruch Spinoza (1632-1677), Ολλανδός φιλόσοφος. Τα θλιμμένα πάθη είναι γι’ αυτόν το μίσος, ο φόβος, ο φθόνος, τα οποία μειώνουν την ικανότητά μας να ενεργούμε και αποδυναμώνουν τον νου και το σώμα.
17.Οι νευροεπιστήμες είναι ένας διεπιστημονικός τομέας που μελετά το νευρικό σύστημα για να κατανοήσει τη δομή, τις λειτουργίες, την ανάπτυξη, τις παθολογίες και τις βιολογικές βάσεις της συμπεριφοράς, των συναισθημάτων, της μάθησης και της συνείδησης.
18.Noam Chomsky (1928), Αμερικανός φιλόσοφος, γλωσσολόγος και ακτιβιστής, από τους σημαντικότερους της σύγχρονης εποχής. Η κατασκευή της συναίνεσης (1985).
19.Σιωπηλά όπλα για ήρεμους πολέμους είναι ένα έγγραφο που βρέθηκε το 1986 σε ένα φωτοτυπικό μηχάνημα IBM· παρουσιαζόταν ως εγχειρίδιο προγραμματισμού της κοινωνίας. Η έννοια επαναλήφθηκε το 1986 από τον Noam Chomsky.
20.Guy Debord (1931-1994), Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και κινηματογραφιστής. Πολύ γνωστή είναι μια φράση από Η κοινωνία του θεάματος (1967): «Το θέαμα δεν είναι ένα σύνολο εικόνων, αλλά μια κοινωνική σχέση ανάμεσα σε πρόσωπα, διαμεσολαβημένη από εικόνες».
21.https://it.wikipedia.org/wiki/Stupefacente
22.Βίντεο που δημοσιεύθηκε στο Facebook στις 3 Νοεμβρίου 2025 από τον Carlos Eduardo Espina: Sheinbaum asegura que no habrá guerra contra el narco en México.
23.Javier Carbajal, El Mencho, chi era l’ex poliziotto diventato capo di uno dei cartelli della droga più temuti del Messico, Wired, 23 Φεβρουαρίου 2026, και Francesco Lamendola, Viviamo in un mondo di dormienti che diventano feroci se qualcuno tenta di svegliarli, Arianna Editrice, 12 Μαΐου 2019.
24.Οι πληροφορίες αυτής της παραγράφου προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από: www.lacru-nadellago.net/el-mencho-caduta-di-un-signore-del-narcotraffico-e-di-un-traffi-cante-di-esseri-umani/.
25.Ο Jeffrey Epstein (1953-2019) ήταν Αμερικανός χρηματιστής, κατηγορούμενος ότι είχε οργανώσει ένα τεράστιο κύκλωμα πορνείας ανηλίκων και παιδιών, με σατανικές τελετές στις οποίες συμμετείχαν ανώτατοι εκπρόσωποι της οικονομικής, χρηματοπιστωτικής και πολιτικής ελίτ και μέλη βασιλικών οίκων. Πέθανε στη φυλακή υπό μυστηριώδεις —και ίσως τελετουργικά δολοφονικές— συνθήκες.
26.Προέρχεται από παρεμβάσεις του Francesco Lamendola (1956-2025) στο blog www.corrieredelleregioni.it.
27.Εφημερίδα La Verità, 8 Νοεμβρίου 2025, σ. 5.
28.M. Mora, Dissoluzione. Perché la nostra civiltà sta morendo, Radio Spada, 2025.

§5 Η επιθυμητική μηχανή