ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ” ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (ΙΙΙ)
Απόσπασμα από το δοκίμιο «ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΑΝ “ΚΟΙΝΩΝΙΑ”» του Joseph Ratzinger.
«Οι λέξεις “πνευματολογία” και “πνευματικότης” είναι ήδη συνδεδεμένες μεταξύ τους στην γλωσσολογία: η μία είναι η μετάφραση της άλλης! Το Άγιο Πνεύμα αναγνωρίζεται από τον τρόπο με τον οποίο μορφώνει την ανθρώπινη ζωή. Η ζωή της πίστεως επίσης, παραπέμπει στο Άγιο Πνεύμα. Ο στοχασμός πάνω στην “χριστιανική πνευματικότητα” σημαίνει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο αναγνωρίζεται από το γεγονός πως η ανθρώπινη ζωή αποκτά ένα καινούριο κέντρο. Ο λόγος για το Άγιο Πνεύμα συνεπάγεται τον καθορισμό του μέσα στον άνθρωπο στον οποίο έχει δοθεί, δωρισθεί!!
Ο Αυγουστίνος, πάνω στον οποίο θα στηριχθεί το δοκίμιο, προσπαθεί να αντλήσει κατά κάποιο τρόπο την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του Αγίου Πνεύματος μελετώντας τις παραδοσιακές ονομασίες του και πάνω απ’ όλες αυτή του “Αγίου Πνεύματος”. Ακριβώς όμως αυτή η ονομασία τον θέτει μπροστά σε μια απορία. Ενώ στα ονόματα του “Πατρός” και του “Υιού” φανερώνεται αυτό που είναι ιδιαίτερο στο πρώτο και στο δεύτερο πρόσωπο της Τριάδος, δηλαδή το δόσιμο και η δεκτικότης, το Είναι σαν δώρο και το Είναι σαν δεκτικότης, σαν Λόγος και Απάντηση, παρότι πάντοτε κάτι απολύτως ένα, που γεννιέται σαν ενότης και όχι σαν κατωτερότης, το όνομα “Άγιο Πνεύμα” δεν φανερώνει καθόλου την ιδιαιτερότητα του τρίτου προσώπου. Αντιθέτως θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μ’ αυτή την ονομασία οποιοδήποτε άλλο από τα άλλα πρόσωπα της Τριάδος και ιδιαιτέρως αυτόν τον ίδιο τον θεό, όπως διαβάζεται και στο κατά Ιωάννην 4, 24 “πνεύμα ο θεός”. Το πνεύμα και η Αγιότης αποτελούν την Ουσία αυτού του Ίδιου του θεού, αυτού που τον χαρακτηρίζει σαν θεό.
Έτσι λοιπόν προσπαθώντας να γνωρίσουμε κάτι από το Άγιο Πνεύμα, ξεκινώντας από τα ονόματά του, φτάνουμε ακριβώς στην αντίθετη πλευρά στην οποία αποδεικνύεται το Άγιο Πνεύμα άγνωστο. Και εδώ ακριβώς ο Αυγουστίνος βλέπει την Ιδιαιτερότητα του Αγίου Πνεύματος. Εάν ονομάζεται μέσω αυτού που είναι το θείο του θεού, αυτού που είναι κοινό στον Πατέρα και στον Υιό, αυτό ακριβώς σημαίνει πως η Ουσία του είναι ακριβώς αυτή, να είναι η κοινωνία (communio) ανάμεσα στον Πατέρα και στον Υιό! Η Ιδιαιτερότης του Αγίου Πνεύματος είναι ξεκάθαρα το γεγονός ότι είναι η κοινή πραγματικότης ανάμεσα στον Πατέρα και στον Υιό. Η μοναδική του Ιδιαιτερότης είναι να είναι ενότης. Έτσι λοιπόν είναι αυτή η γενική ονομασία “Άγιο Πνεύμα” ο πιο ταιριαστός τρόπος, μέσα στη γενικότητά του, να εκφραστεί εντελώς παράδοξα αυτό που έχει απολύτως Ιδιαίτερο, που είναι ακριβώς η κοινότης.
Από αυτή την ανάλυση προκύπτει κάτι πολύ σημαντικό: η σύνθεση του Πατρός και του Υιού σε μια τέλεια ενότητα δεν θεωρείται σαν μια γενική ομοουσιότητα, αλλά σαν κοινωνία (communio), όχι δηλαδή σαν μια ουσία με την μεταφυσική της έννοια, αλλά λόγω των προσώπων, σύμφωνα και με την φύση του θεού, η σύνθεση είναι κι’ αυτή προσωπική. Στην Τριάδα η Δυάς στρέφεται προς την ενότητα χωρίς να καταργεί τον διάλογο, ο οποίος αντιθέτως δυναμώνει. Μια ξανασύνθεση στην ενότητα, η οποία δεν θα ήταν και αυτή με την σειρά της πρόσωπο, θα διέλυε τον διάλογο των δύο προσώπων. Το πνεύμα είναι το πρόσωπο καθώς είναι ενότης, η ενότης καθώς είναι πρόσωπο!
Ο ορισμός του πνεύματος σαν Communio, που συνέλεξε ο Αυγουστίνος από την έκφραση “Άγιο Πνεύμα”, έχει βασικά εκκλησιολογική σημασία καθώς ανοίγει την πνευματολογία στην εκκλησιολογία και αναλόγως ξεκαθαρίζει την σχέση εκκλησιολογίας και θεο-λογίας! Να γίνεις Χριστιανός σημαίνει να γίνεις Communio και τοιουτοτρόπως την είσοδο στον ουσιώδη τρόπο υπάρξεως του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτόν τον λόγο όμως αυτό μπορεί να συμβεί μόνον μέσω του Αγίου Πνεύματος, που είναι η αρετή της κοινωνίας, η δύναμις που μεσιτεύει, την προσφέρει και την κάνει δυνατή, και καθ’ εαυτή, είναι πρόσωπο και αυτή η ίδια!
Το πνεύμα είναι η ενότης την οποία δωρίζει ο θεός στον εαυτό του, στην οποία δωρίζεται στον εαυτό του, στην οποία Πατήρ και Υιός δωρίζονται μεταξύ τους. Η παράδοξη Ιδιαιτερότητά του είναι πως είναι communio, πως διαθέτει την υπέρτατη ταυτότητα του προσώπου ακριβώς επειδή υπάρχει ολόκληρο στην κίνηση της ενότητος. ΄Ετσι συμπεραίνεται εύκολα πως “πνευματικό” συνεπάγεται πάντοτε “ενοποιόν”, “κοινωνούν”!
Υπάρχει όμως και κάτι παραπάνω. Ο Αυγουστίνος κατόρθωσε να αναθεωρήσει την έννοια τού πνεύματος, να δημιουργήσει μια μεταφυσική τού πνεύματος (ή μονον αυτή;). Και κατ' αρχάς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως εννοούσε τον λόγο τού Ευαγγελιστού (πνεύμα ο θεός) καθαρά οντολογικά: “πνεύμα” γι' αυτόν σήμαινε “όχι ύλη”.
Θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε μαζί του λέγοντας πως ο Ιωάννης δεν εννοεί τίποτε απ' αυτά, αλλά με την λέξη “πνεύμα” εκφράζεται η ετερότης του θεού όσον αφορά την κοσμική πραγματικότητα! Έτσι ώστε το αντίθετο του πνεύματος να μην είναι η “ύλη” αλλά “ο κόσμος τούτος”. Έτσι λοιπόν θάπρεπε να γίνει κατανοητός ο λόγος του κατά Ιωάννην κατά μία αξιολογική έννοια και όχι οντολογική σύμφωνα με τον τρόπο των Ελλήνων, μ' ένα τρόπο που θα στοχεύει στην ειδική θρησκευτική ποιότητα της ετερότητας και γι' αυτό τον λόγο επομένως αναφέρεται στο Άγιο πνεύμα σαν έκφραση της παραμονής του θεού στον εαυτό του! Ότι δηλαδή αναφέρεται στην αγιότητα που υπονοείται στην ετερότητα!
Και να λοιπόν που από πολλές απόψεις υπονοείται τώρα μια αντίθεση απείρως πιο ριζική από την αντίθεση ανάμεσα στο “πνεύμα” και στην “ύλη”, διότι είναι αναμφίβολο πλέον πως το “πνεύμα” μπορεί να είναι ακόμη και μια γήινη πραγματικότης η οποία η οποία δεν περιέχει ακόμη αναγκαίως μια υπέρβαση όλης της κοσμικής πραγματικότητος στο σύνολό της.
Μιλώντας λοιπόν σαν από το σύνολο του στοχασμού του Αυγουστίνου, μπορούμε να πούμε ότι μ' αυτή την κατάκτηση κάνει ένα μεγάλο άλμα μπρός, αφήνοντας στις πλάτες του την αρχαία μεταφυσική του πνεύματος, καθώς ο Αυγουστίνος εξηγεί το πνεύμα, όχι μεταφυσικά, αλλά ξεκινώντας από τον δυναμισμό Πατρός – Υιού. Έτσι λοιπόν η κοινωνία καταλήγει να είναι η ίδια η δομή του πνεύματος και γι αυτό τον λόγο απαιτεί περιεχόμενα και προσωποποιείται απολύτως .
Μόνον όποιος γνωρίζει τι σημαίνει “Άγιο πνεύμα” γνωρίζει τι σημαίνει γενικώς πνεύμα. Και μόνον όποιος αρχίζει να γνωρίζει τι σημαίνει θεός, μπορεί να καταλαβαίνει τι σημαίνει Άγιο Πνεύμα! Όπως επίσης μόνον όποιος αρχίζει να ψυχανεμίζεται τι είναι το Άγιο Πνεύμα αρχίζει να καταλαβαίνει τι είναι ο θεός».
Αυτός είναι ο κόπος του πάπα πλέον Joseph Ratzinger. Eν έτει 1974, στο συλλογικό τόμο Erfahrung und Theologie des Heiligeu Geistes!
Όλοι οι μεγαλύτεροι θεολόγοι της ορθοδόξου εκκλησίας εδώ τρώνε τον Μυστικό τους Δείπνο με χρυσά κουτάλια!
Εκείνο όμως που αληθινά εντυπωσιάζει είναι το πάθος των Ρωμαιοκαθολικών να ξεπεράσουν, να νικήσουν τους Έλληνες!
Ο σοβαρός καθηγητής της δογματικής κ. Ratzinger δεν είχε χρόνο να μελετήσει τον Πλάτωνα και τον Νεοπλατωνισμό, ώστε να καταλάβει πως ο Μέγας Αυγουστίνος απλώς επαναλάμβανε την μεταφυσική του Πλάτωνος, όταν έκανε τα φοβερά του άλματα προ τα μπρος, και κατέστρεφε το “καινό” Μυστήριο της Εκκλησίας που με τόσο κόπο φανέρωσαν στην γλώσσα οι Πατέρες. Κατόρθωσε να ντύσει τις Μεταφυσικές του αντιγραφές με το ένδυμα της Αγίας Τριάδος και έγινε από τότε σημείο αναφοράς του Δυτικού πολιτισμού.
Αμέθυστος
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
Κυριακή 17 Μαΐου 2009
Σοκ και δέος (IV)
Περί λογοκρισίας
Ο κ. Μέσκος “έριξε” το γάντι στην ορθόδοξη θεολογία! Μ' αυτήν την απειλή εμφανίστηκε στις συνεντεύξεις του, ιδίως δε στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ. Στο blog που διατηρεί αναδημοσιεύει τις συνεντεύξεις αυτές.
Στο θέμα “Ζήτω η ειδωλολατρεία” γράφει:
«Η συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανών πιστεύουν σε ένα Χριστό δικής τους κοπής. Σε ένα Χριστό είδωλο, ένα βίωμα, ένα σύμβολο, μια ηθική αξία.
Δεν λέω ότι αυτό είναι κακό. Μπορεί απεναντίας και να είναι καλό.
Είναι όμως απαραίτητο να πιστεύουμε σε είδωλα; Και αν είναι απαραίτητο, δεν μπορούμε άραγε να δεχτούμε ότι τα είδωλα είναι …είδωλα;»
Χάριν αυτού του αποσπάσματος στείλαμε στο blog του κ. Μέσκου την εξής παρέμβαση:
Αυτός ο α-Χριστος χριστιανισμός τον οποίο καταγγέλεις αγαπητέ κ. Μέσκο υπήρχε από πάντα και υπάρχει με τις ευλογίες του Κυρίου. Για δες τι λέει ο Σεραφείμ του Σάρωφ:
Ένα πράγμα θα σας πω και αυτό είναι το πιο βασικό: «Αν ο ίδιος ο Κύριος και η Παναγία, δεν μου φανέρωναν την ζωή σας, δεν θα πίστευα ότι μπορεί να υπάρχει μια τέτοια ζωή! Ο Κύριος μου είπε ότι στη ζωή σας τα πνευματικά με τα κοσμικά και τα κοσμικά με τα πνευματικά είναι τόσο στενά συνδεδεμένα, ώστε είναι αδύνατον να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο, και ότι Αυτός ο ίδιος αποφάσισε να έχετε μια τέτοια ζωή και ότι η ανθρωπότητα στο μέλλον θα ακολουθήσει αυτόν ακριβώς το δρόμο, αν θελήσει να σωθεί, και ότι όλα αυτά είναι σύμφωνα με το θέλημα Του, και ότι μόνο γι’ αυτό το λόγο μου επιτρέπει να σας αποκαλύψω κάτι από τη ζωή σας, για να μην χαθείτε βλέποντας τόσες δυσκολίες στο δρόμο σας».
Δεν το στέλνουμε για να το διαβάσεις εσύ, αλλά για όσους από περιέργεια επισκέπτονται το blog σου.
Σ' αυτήν την παρέμβαση υπήρξε η απάντηση του κ. Μέσκου:
κ. Αμέθυστο,
Επειδή το διαβάζω και εγώ, έχω να παρατηρήσω ότι ένας Κύριος που αρέσκεται στον χυλό του α-Χριστου χριστιανισμού, που δεν καταγγέλω αλλά περιγράφω, δεν αξίζει να ονομάζεται Θεός!
Η υποστήριξη της άποψής σου με το κείμενο που παραθέτεις είναι τουλάχιστον άτυχη:
1. Γιατί η χρήση απόψεων ανθρώπων του παρελθόντος, ως αποδεικτικά στοιχεία της ορθότητας απόψεων που διατυπώνονται σήμερα είναι αδόκιμος. Κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο άγιος Σεραφείμ θα συμφωνούσε με αυτό που λες.
2. Γιατί στο κείμενο που αναφέρεις ο άγιος Σεραφείμ μιλά σε κάποιον που σκέπτεται να γίνει μοναχός και του λέει ότι θα πρέπει να μάθει να συνδυάζει τα κοσμικά με τα πνευματικά και για να τον ενθαρύνει του λέει ότι αυτός είναι ο δρόμος των πολλών. Είναι μια άποψη που συναντά κανείς συχνά στην ασκητική γραμματεία και που στοχεύει στην εξισορρόπηση της απόλυτης προτεραιότητας που συνήθως δίδεται στην μοναχική ζωή.
Δεν έχει λοιπόν καμιά σχέση με το θέμα που συζητώ.
Ανταπαντήσαμε όπως οφείλαμε ως εξής:
Δεν σας αξίζει κ. Μέσκο ένας τόσο ανεκτικός θεός. Θα σας ταίριαζε ίσως περισσότερο ο Μωαμεθανικός, πιο αυστηρός και απαιτητικός σαν και του λόγου σας!
Νομίζουμε πως με μεγάλη σας ευχαρίστηση ξεχνάτε πως σ’ αυτόν τον χυλό σας επέτρεψε ο Κύριος να κολυμπάτε και εσείς, για πάρα πολλά χρόνια μάλιστα, όσο παριστάνατε τον «ηγούμενο», τουλάχιστον!
Όσο για το παρελθόν, πούχασε την αποδεικτική του αξία κατά τη σοφία σας, να σας θυμίσουμε πώς και το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι λίγο παλαιό, μήπως έχετε κάτι σημερινό να μας προτείνετε!;
Ο Άγιος Σεραφείμ στο απόσπασμα που σου στείλαμε περιγράφει την αποκάλυψή του, δεν επιχειρηματολογεί και λογικώς δεν ανήκει η αποκάλυψη αυτή στα συμφραζόμενα!
Χρειάζεται λίγη επιτηδειότητα το διάβασμα.
Αμέθυστος
Όμως ο κ. Μέσκος αρνήθηκε να το δημοσιεύσει.
Οι λόγοι υπάρχουν μέσα στην απάντησή μας.
Ο κ. Μέσκος “έριξε” το γάντι αλλά δεν το εννοούσε.
Όταν τον ρωτήσαμε γιατί δεν αναρτήθηκε η απάντησή μας λάβαμε το εξής e-mail:
Μπορεί στο χώρο σου να εμφανίζεσαι ως Πάπας Παπών, κριτής της Οικουμένης, ο μόνος που καταλαβαίνει, αλλά στον χώρο μου τους κανόνες τους βάζω εγώ.
Δεν έχεις καμιά αίσθηση πόσο ρίχνεις το επίπεδο της συζήτησης και εγώ αυτό δεν το δέχομαι. Δέχομαι και τις πιο αντίθετες απόψεις όταν είναι ευπρεπείς και βγάζουν νόημα. Ειδάλλως δεν συζητώ.
Αρσένιος Μέσκος
Ο νοών νοείτω! Το blog του κ. Μέσκου καθώς ομολογεί και ο ίδιος είναι ΑΒΑΤΟΝ στην αναζήτηση της αλήθειας ή έστω στο ξεκαθάρισμα της πραγματικότητος.
Αμέθυστος
Ο κ. Μέσκος “έριξε” το γάντι στην ορθόδοξη θεολογία! Μ' αυτήν την απειλή εμφανίστηκε στις συνεντεύξεις του, ιδίως δε στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ. Στο blog που διατηρεί αναδημοσιεύει τις συνεντεύξεις αυτές.
Στο θέμα “Ζήτω η ειδωλολατρεία” γράφει:
«Η συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανών πιστεύουν σε ένα Χριστό δικής τους κοπής. Σε ένα Χριστό είδωλο, ένα βίωμα, ένα σύμβολο, μια ηθική αξία.
Δεν λέω ότι αυτό είναι κακό. Μπορεί απεναντίας και να είναι καλό.
Είναι όμως απαραίτητο να πιστεύουμε σε είδωλα; Και αν είναι απαραίτητο, δεν μπορούμε άραγε να δεχτούμε ότι τα είδωλα είναι …είδωλα;»
Χάριν αυτού του αποσπάσματος στείλαμε στο blog του κ. Μέσκου την εξής παρέμβαση:
Αυτός ο α-Χριστος χριστιανισμός τον οποίο καταγγέλεις αγαπητέ κ. Μέσκο υπήρχε από πάντα και υπάρχει με τις ευλογίες του Κυρίου. Για δες τι λέει ο Σεραφείμ του Σάρωφ:
Ένα πράγμα θα σας πω και αυτό είναι το πιο βασικό: «Αν ο ίδιος ο Κύριος και η Παναγία, δεν μου φανέρωναν την ζωή σας, δεν θα πίστευα ότι μπορεί να υπάρχει μια τέτοια ζωή! Ο Κύριος μου είπε ότι στη ζωή σας τα πνευματικά με τα κοσμικά και τα κοσμικά με τα πνευματικά είναι τόσο στενά συνδεδεμένα, ώστε είναι αδύνατον να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο, και ότι Αυτός ο ίδιος αποφάσισε να έχετε μια τέτοια ζωή και ότι η ανθρωπότητα στο μέλλον θα ακολουθήσει αυτόν ακριβώς το δρόμο, αν θελήσει να σωθεί, και ότι όλα αυτά είναι σύμφωνα με το θέλημα Του, και ότι μόνο γι’ αυτό το λόγο μου επιτρέπει να σας αποκαλύψω κάτι από τη ζωή σας, για να μην χαθείτε βλέποντας τόσες δυσκολίες στο δρόμο σας».
Δεν το στέλνουμε για να το διαβάσεις εσύ, αλλά για όσους από περιέργεια επισκέπτονται το blog σου.
Σ' αυτήν την παρέμβαση υπήρξε η απάντηση του κ. Μέσκου:
κ. Αμέθυστο,
Επειδή το διαβάζω και εγώ, έχω να παρατηρήσω ότι ένας Κύριος που αρέσκεται στον χυλό του α-Χριστου χριστιανισμού, που δεν καταγγέλω αλλά περιγράφω, δεν αξίζει να ονομάζεται Θεός!
Η υποστήριξη της άποψής σου με το κείμενο που παραθέτεις είναι τουλάχιστον άτυχη:
1. Γιατί η χρήση απόψεων ανθρώπων του παρελθόντος, ως αποδεικτικά στοιχεία της ορθότητας απόψεων που διατυπώνονται σήμερα είναι αδόκιμος. Κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο άγιος Σεραφείμ θα συμφωνούσε με αυτό που λες.
2. Γιατί στο κείμενο που αναφέρεις ο άγιος Σεραφείμ μιλά σε κάποιον που σκέπτεται να γίνει μοναχός και του λέει ότι θα πρέπει να μάθει να συνδυάζει τα κοσμικά με τα πνευματικά και για να τον ενθαρύνει του λέει ότι αυτός είναι ο δρόμος των πολλών. Είναι μια άποψη που συναντά κανείς συχνά στην ασκητική γραμματεία και που στοχεύει στην εξισορρόπηση της απόλυτης προτεραιότητας που συνήθως δίδεται στην μοναχική ζωή.
Δεν έχει λοιπόν καμιά σχέση με το θέμα που συζητώ.
Ανταπαντήσαμε όπως οφείλαμε ως εξής:
Δεν σας αξίζει κ. Μέσκο ένας τόσο ανεκτικός θεός. Θα σας ταίριαζε ίσως περισσότερο ο Μωαμεθανικός, πιο αυστηρός και απαιτητικός σαν και του λόγου σας!
Νομίζουμε πως με μεγάλη σας ευχαρίστηση ξεχνάτε πως σ’ αυτόν τον χυλό σας επέτρεψε ο Κύριος να κολυμπάτε και εσείς, για πάρα πολλά χρόνια μάλιστα, όσο παριστάνατε τον «ηγούμενο», τουλάχιστον!
Όσο για το παρελθόν, πούχασε την αποδεικτική του αξία κατά τη σοφία σας, να σας θυμίσουμε πώς και το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι λίγο παλαιό, μήπως έχετε κάτι σημερινό να μας προτείνετε!;
Ο Άγιος Σεραφείμ στο απόσπασμα που σου στείλαμε περιγράφει την αποκάλυψή του, δεν επιχειρηματολογεί και λογικώς δεν ανήκει η αποκάλυψη αυτή στα συμφραζόμενα!
Χρειάζεται λίγη επιτηδειότητα το διάβασμα.
Αμέθυστος
Όμως ο κ. Μέσκος αρνήθηκε να το δημοσιεύσει.
Οι λόγοι υπάρχουν μέσα στην απάντησή μας.
Ο κ. Μέσκος “έριξε” το γάντι αλλά δεν το εννοούσε.
Όταν τον ρωτήσαμε γιατί δεν αναρτήθηκε η απάντησή μας λάβαμε το εξής e-mail:
Μπορεί στο χώρο σου να εμφανίζεσαι ως Πάπας Παπών, κριτής της Οικουμένης, ο μόνος που καταλαβαίνει, αλλά στον χώρο μου τους κανόνες τους βάζω εγώ.
Δεν έχεις καμιά αίσθηση πόσο ρίχνεις το επίπεδο της συζήτησης και εγώ αυτό δεν το δέχομαι. Δέχομαι και τις πιο αντίθετες απόψεις όταν είναι ευπρεπείς και βγάζουν νόημα. Ειδάλλως δεν συζητώ.
Αρσένιος Μέσκος
Ο νοών νοείτω! Το blog του κ. Μέσκου καθώς ομολογεί και ο ίδιος είναι ΑΒΑΤΟΝ στην αναζήτηση της αλήθειας ή έστω στο ξεκαθάρισμα της πραγματικότητος.
Αμέθυστος
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟ (I)
Στην 1η Σύνοδο της Λυών, με την πρωτοβουλία του πάπα Innocenzo IV (Ιννοκέντιος Δ), στα 1245, ο ίδιος ο πάπας κατονόμασε πέντε αιτίες της βαθιάς του ανησυχίας για τον κόσμο και τον χριστιανισμό. Στην τέταρτη θέση υπήρχε η Saevitia Tartarorum.
Αποφασίζεται να σταλεί ο φραγκισκανός μοναχός Giovanni di Pian del Carpine, στην αυλή του Μογγόλου Βασιλιά, για πληροφορίες. Στην επιστροφή του εκδίδεται το βιβλίο του ιδίου με τίτλο, “Historia Mongolorum quos non Tartaros appellamus”. Εκτός των άλλων η Δύση μαθαίνει πως στην Μογγολική αυλή ζούσαν δίπλα-δίπλα, μουσουλμάνοι, βουδιστές και νεστοριανοί χριστιανοί. Στα 1298 κυκλοφορεί το βιβλίο του Μάρκο Πόλο με πολλές πληροφορίες για τον Βουδισμό και τον ίδιο τον Βούδα.
Με τον Mandeville (1372) κλείνει ο πρώτος κύκλος επαφών των Καθολικών μοναχών με Βουδιστές μοναχούς και εκείνο που μένει στους Ευρωπαίους είναι η εντύπωση όλων των ταξιδευτών μιας κάποιας συγγένειας μ' αυτούς τους μοναχούς που ζουν μια ζωή αγία, χωρίς πίστη!
Ο δρόμος προς τις Ινδίες ανοίγει από τον Vasko de Gama (1498). Από τα 1492 όμως ο γνωστός κόσμος είχε αρχίσει να διπλασιάζεται και να πολλαπλασιάζεται καθώς ανακαλύπτεται άλλη μία απέραντη ήπειρος! Σε όλα τα λιμάνια της Άπω Ανατολής φτάνουν Ευρωπαίοι!
Η πρώτη πραγματική Επαφή με τον Βουδισμό, που δημιουργεί ταυτοχρόνως και πολλές ασάφειες, γίνεται με τον Guglielmo Postel και με το βιβλίο του “Τα θαύματα του κόσμου” του 1552!
Ο Postel είχε αφιερωθεί στο Ιεραποστολικό έπος της διάσημης “Compagnia di Gesu-Αδελφότητα του Ιησού”. Πίστεψε πως θα επετύγχανε τοιουτοτρόπως το όνειρο της ζωής του, την “ειρήνη και την συμφωνία του κόσμου”. Να ξαναενώσει όλες τις διαφορές κάτω από την σημαία μια Νοήσεως ίδιας με τον Νόμο του Ιησού, ένα όνειρο που ενέπνευσε κάθε φορά τους ιδρυτές των θρησκειών, τους προφήτες, τους μάγους, τους φιλοσόφους, σ' όλη την διάρκεια της Ιστορίας, όλες τις φυλές του κόσμου. Ένα αρχαίο όνειρο που ξεκινούσε από τον Μεσαίωνα.
«Όλα όσα έχουμε στη Δύση... δεν είναι παρά η σκιά όλων των θαυμασίων της Ανατολής». Είναι θαυμαστά όλα όσα κατορθώνει να γνωρίσει γύρω από την θρησκεία των «Giapangi» όπου εμφανίζεται και υπάρχει ακόμη, αυτό που φανερώθηκε στην αρχή του Χριστιανισμού, τόσο δυνατά μάλιστα, που αν έκαναν όλα όσα κάνουν στο όνομα του Χριστού, θα ήταν τέλειοι. [Από τότε ετοιμαζόταν η Δύση για μια τελειότητα χωρίς πίστη].
«Πιστεύουν όχι μόνον σ΄ έναν θεό Δημιουργό, αλλά ακόμη και στην Αγία Τριάδα. Κάνουν το σημείο του Σταυρού. Στις κηδείες ακολουθούν τις χριστιανικές συνήθειες. Οι λεχώνες μένουν σαράντα μέρες χωρίς να εισέρχονται στην Εκκλησία. Όποιος δεν βλέπει πως αυτός είναι ο Νόμος του Κυρίου, δεν διαθέτει μάτια». Και όλα αυτά έχουν ξεκινήσει βεβαίως από τον Απόστολο Θωμά και το έργο του.
«Αυτή η Ιαπωνική θρησκεία, η πιο θαυμαστή του κόσμου, ακολουθεί χωρίς να το γνωρίζει, τον Ιδρυτή μας, τον Ιησού Χριστό, του οποίου όμως αγνοείται το όνομα. Από άγνοια ο λαός και ο κλήρος άλλαξαν σιγά-σιγά την αλήθεια του Ιησού με τον μύθο του Schiaca. Αλλά η αλήθεια διακρίνεται ακόμη. Ο δρόμος του Schiaca είναι ο δρόμος του Ιησού. Γεννήθηκε στη Δύση, σε μια περιοχή που λέγεται “Gengico” η οποία δεν μπορεί να είναι παρά η Ιουδαία. Οι γονείς του ονομαζόντουσαν Jambondaino και Magabonino: ποιος δεν μπορεί να αναγνωρίσει στα αρχικά τους τα ονόματα του Ιωσήφ και της Μαρίας; Η Ιστορία της έλευσής του στον κόσμο είναι η “θεία” ενσάρκωση, γνωστή μέσω της αστρονομίας των Μάγων. Λέει ο ίδιος: Εγώ είμαι ο μοναδικός αυτοκράτωρ του Ουρανού και της γης! Μου δόθηκε όλη η εξουσία του Ουρανού και της γης! Και καταλήγει o Postel: Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως ο μύθος του Schiaca είναι ένα απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων»! [Ίσως είναι το απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων όπου ο Κύριος πειράζεται από τον διάβολο και ο καλός Schiaca δεν είναι κανείς άλλος παρά ο ίδιος ο εωσφόρος].
Πάνω σ' αυτές τις βάσεις στηρίχθηκε η κατάκτηση της Δύσης από τον Βουδισμό. Στη συνέχεια ξεκίνησε το μεγάλο έπος των μεταφράσεων και διορθώθηκαν οι περισσότερες αρχικές πλάνες, όμως επηρεάστηκαν βαθιά οι Διανοούμενοι τώρα πια από τα κείμενα και συνεχίζουν να επηρεάζονται. Ίσως δούμε ορισμένα πράγματα από το έπος των μεταφράσεων αργότερα!
Ας σχολιάσουμε όμως λίγα πικρά πράγματα γύρω από το ανθρώπινο μεγαλείο. Ο πάπας αμέσως μετά την καταστροφή του Βυζαντίου άρχισε να πονά για το μέλλον του Χριστιανισμού, εφόσον είχε τελειώσει με το παρελθόν!
Και οι Μοναχοί του; Κατέστρεψαν και έκαψαν με μένος τους αιρετικούς και καταραμένους Ορθοδόξους, τους αδελφούς τους, αλλά βρήκαν αμέσως τους καθαρούς αντικαταστάτες τους, τους τέλειους Χριστιανούς, στα βάθη της Ανατολής, στην Ιαπωνία. Τί θεία πρόνοια! Τί θεία άνοια! Όπως λέμε: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ!
Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Henri De Lubac “Βουδισμός και Δύση”.
Αμέθυστος
Αποφασίζεται να σταλεί ο φραγκισκανός μοναχός Giovanni di Pian del Carpine, στην αυλή του Μογγόλου Βασιλιά, για πληροφορίες. Στην επιστροφή του εκδίδεται το βιβλίο του ιδίου με τίτλο, “Historia Mongolorum quos non Tartaros appellamus”. Εκτός των άλλων η Δύση μαθαίνει πως στην Μογγολική αυλή ζούσαν δίπλα-δίπλα, μουσουλμάνοι, βουδιστές και νεστοριανοί χριστιανοί. Στα 1298 κυκλοφορεί το βιβλίο του Μάρκο Πόλο με πολλές πληροφορίες για τον Βουδισμό και τον ίδιο τον Βούδα.
Με τον Mandeville (1372) κλείνει ο πρώτος κύκλος επαφών των Καθολικών μοναχών με Βουδιστές μοναχούς και εκείνο που μένει στους Ευρωπαίους είναι η εντύπωση όλων των ταξιδευτών μιας κάποιας συγγένειας μ' αυτούς τους μοναχούς που ζουν μια ζωή αγία, χωρίς πίστη!
Ο δρόμος προς τις Ινδίες ανοίγει από τον Vasko de Gama (1498). Από τα 1492 όμως ο γνωστός κόσμος είχε αρχίσει να διπλασιάζεται και να πολλαπλασιάζεται καθώς ανακαλύπτεται άλλη μία απέραντη ήπειρος! Σε όλα τα λιμάνια της Άπω Ανατολής φτάνουν Ευρωπαίοι!
Η πρώτη πραγματική Επαφή με τον Βουδισμό, που δημιουργεί ταυτοχρόνως και πολλές ασάφειες, γίνεται με τον Guglielmo Postel και με το βιβλίο του “Τα θαύματα του κόσμου” του 1552!
Ο Postel είχε αφιερωθεί στο Ιεραποστολικό έπος της διάσημης “Compagnia di Gesu-Αδελφότητα του Ιησού”. Πίστεψε πως θα επετύγχανε τοιουτοτρόπως το όνειρο της ζωής του, την “ειρήνη και την συμφωνία του κόσμου”. Να ξαναενώσει όλες τις διαφορές κάτω από την σημαία μια Νοήσεως ίδιας με τον Νόμο του Ιησού, ένα όνειρο που ενέπνευσε κάθε φορά τους ιδρυτές των θρησκειών, τους προφήτες, τους μάγους, τους φιλοσόφους, σ' όλη την διάρκεια της Ιστορίας, όλες τις φυλές του κόσμου. Ένα αρχαίο όνειρο που ξεκινούσε από τον Μεσαίωνα.
«Όλα όσα έχουμε στη Δύση... δεν είναι παρά η σκιά όλων των θαυμασίων της Ανατολής». Είναι θαυμαστά όλα όσα κατορθώνει να γνωρίσει γύρω από την θρησκεία των «Giapangi» όπου εμφανίζεται και υπάρχει ακόμη, αυτό που φανερώθηκε στην αρχή του Χριστιανισμού, τόσο δυνατά μάλιστα, που αν έκαναν όλα όσα κάνουν στο όνομα του Χριστού, θα ήταν τέλειοι. [Από τότε ετοιμαζόταν η Δύση για μια τελειότητα χωρίς πίστη].
«Πιστεύουν όχι μόνον σ΄ έναν θεό Δημιουργό, αλλά ακόμη και στην Αγία Τριάδα. Κάνουν το σημείο του Σταυρού. Στις κηδείες ακολουθούν τις χριστιανικές συνήθειες. Οι λεχώνες μένουν σαράντα μέρες χωρίς να εισέρχονται στην Εκκλησία. Όποιος δεν βλέπει πως αυτός είναι ο Νόμος του Κυρίου, δεν διαθέτει μάτια». Και όλα αυτά έχουν ξεκινήσει βεβαίως από τον Απόστολο Θωμά και το έργο του.
«Αυτή η Ιαπωνική θρησκεία, η πιο θαυμαστή του κόσμου, ακολουθεί χωρίς να το γνωρίζει, τον Ιδρυτή μας, τον Ιησού Χριστό, του οποίου όμως αγνοείται το όνομα. Από άγνοια ο λαός και ο κλήρος άλλαξαν σιγά-σιγά την αλήθεια του Ιησού με τον μύθο του Schiaca. Αλλά η αλήθεια διακρίνεται ακόμη. Ο δρόμος του Schiaca είναι ο δρόμος του Ιησού. Γεννήθηκε στη Δύση, σε μια περιοχή που λέγεται “Gengico” η οποία δεν μπορεί να είναι παρά η Ιουδαία. Οι γονείς του ονομαζόντουσαν Jambondaino και Magabonino: ποιος δεν μπορεί να αναγνωρίσει στα αρχικά τους τα ονόματα του Ιωσήφ και της Μαρίας; Η Ιστορία της έλευσής του στον κόσμο είναι η “θεία” ενσάρκωση, γνωστή μέσω της αστρονομίας των Μάγων. Λέει ο ίδιος: Εγώ είμαι ο μοναδικός αυτοκράτωρ του Ουρανού και της γης! Μου δόθηκε όλη η εξουσία του Ουρανού και της γης! Και καταλήγει o Postel: Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως ο μύθος του Schiaca είναι ένα απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων»! [Ίσως είναι το απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων όπου ο Κύριος πειράζεται από τον διάβολο και ο καλός Schiaca δεν είναι κανείς άλλος παρά ο ίδιος ο εωσφόρος].
Πάνω σ' αυτές τις βάσεις στηρίχθηκε η κατάκτηση της Δύσης από τον Βουδισμό. Στη συνέχεια ξεκίνησε το μεγάλο έπος των μεταφράσεων και διορθώθηκαν οι περισσότερες αρχικές πλάνες, όμως επηρεάστηκαν βαθιά οι Διανοούμενοι τώρα πια από τα κείμενα και συνεχίζουν να επηρεάζονται. Ίσως δούμε ορισμένα πράγματα από το έπος των μεταφράσεων αργότερα!
Ας σχολιάσουμε όμως λίγα πικρά πράγματα γύρω από το ανθρώπινο μεγαλείο. Ο πάπας αμέσως μετά την καταστροφή του Βυζαντίου άρχισε να πονά για το μέλλον του Χριστιανισμού, εφόσον είχε τελειώσει με το παρελθόν!
Και οι Μοναχοί του; Κατέστρεψαν και έκαψαν με μένος τους αιρετικούς και καταραμένους Ορθοδόξους, τους αδελφούς τους, αλλά βρήκαν αμέσως τους καθαρούς αντικαταστάτες τους, τους τέλειους Χριστιανούς, στα βάθη της Ανατολής, στην Ιαπωνία. Τί θεία πρόνοια! Τί θεία άνοια! Όπως λέμε: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ!
Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Henri De Lubac “Βουδισμός και Δύση”.
Αμέθυστος
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (ΙI)
Η Διαλεκτική κτιστού και ακτίστου
ΚΑΤΟΙΚΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ
Το δόγμα της Δημιουργίας ανεπτύχθη στην χριστιανική θεολογία πάνω στην βάση μιας διπλής απορρίψεως! Από το ένα μέρος κάθε δυαλισμού της σχέσεως θεού και κόσμου, διότι ο δυαλισμός προσπαθεί να τοποθετήσει δίπλα στην θετική θεϊκή Αρχή, μια Αρνητική Αρχή και από το άλλο μέρος απορρίπτοντας κάθε Μονισμό ο οποίος θα συνέχεε το θεϊκό με το κοσμικό σε μια αδιαφοροποίητη ενότητα!
Οι δύο Αρχές που απορρίφθηκαν από τον χριστιανισμό, βεβαίως δεν χάθηκαν. Συνέχισαν την ζωή τους και την πρόοδό τους στην Δυτική σκέψη, φθάνοντας στο αποκορύφωμά τους, η μία σαν απόλυτο πνεύμα του Εγελιανού συστήματος και η άλλη στην “φιλοσοφία της αποκαλύψεως” του Σέλλινγκ, όπου αναγνωρίζεται η παρουσία του ΤΙΠΟΤΑ μέσα στον ίδιο τον θεό.
Η ηθική πραγματοποίηση αυτών των δύο ψευδο-αρχών είναι ακόμη πιο καταστροφική καθώς η μία οδηγεί στην άπειρη εμπιστοσύνη της νοήσεως στις δημιουργικές της δυνατότητες, ενώ η Μανιχαϊστική πρόοδος καταλήγει σ’ έναν απαισιόδοξο μηδενισμό ο οποίος ενδόμυχα αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του κακού.
Από τις παρεκτροπές αυτές μας σώζει το χριστιανικό δόγμα της Δημιουργίας. Ο θεός δημιούργησε τον κόσμο ελευθέρως, με την θέλησή του, από αγάπη. Εκ του μηδενός. Χωρίς Λογική, από αγάπη. Έτσι λοιπόν το δημιουργηθέν και η πραγματικότης του διαθέτουν και μια ανεξερεύνητη Μυστικότητα, λες και ο θεός κράτησε για τον εαυτό του το μυστικό και τον τελικό σκοπό της Δημιουργίας.
Αυτή η θεολογική Αρχή της Δημιουργίας συμπληρώνεται από την αποκάλυψη του Πάσχα. Ο θεός ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο εκ του μηδενός είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο θεός Μονάς και Τριάς. Ο θεός της αρχής είναι ο θεός της πασχαλινής πληρότητος, τελειώσεως, της καταλλαγής, δηλαδή ο Πατήρ ο οποίος, όπως ακριβώς στην Ανάσταση του Εσταυρωμένου, έτσι και στην πρώτη αυγή των όντων, ενεργεί μέσω του Υιού με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος.
«Ο κόσμος έγινε από τον Πατέρα για τον Υιό μέσα στο Άγιο Πνεύμα». Έτσι το εξέφρασε τέλεια ο Αυγουστίνος: «Unus mundus factus est a Patre per Filium in Spirito Sancto», De Trinitate 1,6,12. Με την σειρά του όμως και ο Ακινάτης, στο τέλος αυτής της απέραντης παραδόσεως, συνθέτει την ίδια αλήθεια με τα λόγια: «Η γνώση των θείων προσώπων μας ήταν απαραίτητη κατά δύο τρόπους. Κατά πρώτον για να αποκτήσουμε μια ακριβή εικόνα της δημιουργίας των όντων. Ομολογώντας ότι ο θεός δημιούργησε τα πάντα μέσω του Λόγου Του, γλιτώνουμε από το λάθος όλων εκείνων οι οποίοι ισχυρίζονται πως ο θεός δημιούργησε τα πάντα από ανάγκη. Τοποθετώντας δε στον θεό την πρόοδο της αγάπης, φανερώνεται πως ο θεός δεν δημιούργησε τα όντα από κάποια υποχρέωση ή από κάποια εξωτερική αιτία, αλλά από την αγάπη της αγαθότητός του! Κατά δεύτερον και κυρίως (μας ήταν απαραίτητη η γνώση των θείων προσώπων) για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια ακριβέστερη Ιδέα της Σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσου του Υιού ο οποίος ενσαρκώνεται, με την προσφορά του Αγίου Πνεύματος»! Summa Theol. I, q.32, a.1 ad 3.
Στην κοινή γραμμή λοιπόν της παραδόσεως ο Ακινάτης συνδέει το δόγμα της δημιουργίας με το δόγμα της σωτηρίας το οποίο φυσικά προηγείται επηρεάζοντας την όλη θεώρηση και διευκολύνεται έτσι η ανάδυση της καρδιάς των δύο δογμάτων στην Τριαδική αποκάλυψη!
Η μεγάλη Ιδέα η οποία αναπτύσσεται από τον Ακινάτη είναι η αντιστοιχία ανάμεσα στην αιώνια πρόοδο της ζωής της θεότητος και στην χρονική πρόοδο της δημιουργίας των όντων: «Όπως η θεϊκή φύση, παρότι είναι κοινή στα τρία πρόσωπα, υπάρχει σ' αυτή με κάποια τάξη, καθώς ο Υιός δέχεται την θεϊκή φύση από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και από τα δύο, έτσι και η αρετή της Δημιουργίας, παρότι κοινή και στα Τρία Πρόσωπα, υπάρχει ως προς αυτά σύμφωνα με μία τάξη: ο Υιός την λαμβάνει από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και από τα δύο». Summa theol. I, q.45,a.6 ad 2um.
«Ο θεός Πατήρ ενήργησε την Δημιουργία μέσω του Λόγου Του που είναι ο Υιός και μέσω της Αγάπης Του που είναι το Άγιο Πνεύμα! Γι' αυτό τον λόγο οι πρόοδοι των προσώπων είναι οι λόγοι της παραγωγής των κτισμάτων (processiones Personarum sunt rationes prodictionis creaturarum), καθώς περιέχουν τις ουσιώδεις ιδιότητες οι οποίες είναι η επιστήμη (αίτια) και η θέληση (processiones Personarum aeternae sunt “causa” et “ratio” totius prodictionis creaturarum). Όπως λοιπόν ο Πατήρ ομολογεί τον εαυτό του και κάθε κτίσμα μέσω του Γεννηθέντος Λόγου, καθώς ο Γεννηθείς Λόγος αντιπροσωπεύει επαρκώς τον Πατέρα και καθένα από τα κτίσματα, έτσι ακριβώς αγαπά τον εαυτό του και κάθε κτίσμα στο Άγιο Πνεύμα, καθώς το Άγιο Πνεύμα προοδεύει σαν η αγάπη της πρώτης αγαθότητος, σύμφωνα με την οποία ο Πατήρ αγαπά τον εαυτό του και καθένα από τα κτίσματα». Summa theol. I, q.37,a.2.
Αυτές είναι οι θεολογικές βάσεις της Λογικής οι οποίες προόδευσαν στις Μεταφυσικές βάσεις της Λογικής των Χάϊντεγκερ, Γιανναρά, Ζηζιούλα!
Η Δημιουργική πράξη λοιπόν τοποθετείται στο εσωτερικό αυτής της ίδιας της ενδοτριαδικής κοινωνίας και στον αιώνιο δυναμισμό της, σαν μια πράξη που έχει εις εαυτήν το ίχνος των θείων προόδων: Αλλά ενώ αυτές είναι αναγκαίες, διότι συστήνουν αιωνίως την τριαδική θεότητα, η Δημιουργική πράξη είναι ελεύθερη δωρεά και ξεπετιέται από την θεία Αρχή σαν καθαρό ξεκίνημα, απροϋπόθετο, εκτός από την απόφαση, που 'χει σαν αιτία της μόνο την αγάπη, μια απόφαση που λαμβάνεται στον αιώνιο διάλογο των τριών προσώπων! Μόνον η Τριαδικότης μπορεί να εγγυηθεί την ελεύθερη δωρεά της Δημιουργικής πράξεως, ενώ ταυτοχρόνως αποκαλύπτει και την Σωτηριώδη Αρχή πως ο θεός είναι αγάπη!
Μέσα στην διατριαδική σχέση λοιπόν τοποθετείται η υπερβατική αιτία της Δημιουργίας του κόσμου, η θεία προϋπόθεση της δυνατότητος ώστε ο κόσμος να μπορεί να υπάρχει αυτόνομα και ταυτόχρονα να είναι αντικείμενο της αιώνιας αγάπης, προορισμένος να ανταποκριθεί στην αγάπη αυτή! Μέσα στο παιχνίδι του θεού Αγάπη υπάρχει χώρος και για τον αγαπώντα και για τον αγαπημένο και για την ίδια την προσωπική αγάπη, η οποία τους ενώνει και τους ανοίγει! Σ' αυτό το ίδιο παιχνίδι κατοικεί και ο υπερβατικός χώρος για την ύπαρξη του κτίσματος, το οποίο εκλήθη από το Μηδέν στο Είναι και το οποίο ταυτόχρονα αγκαλιάζεται από την θεία αγάπη η οποία το έφερε στην ύπαρξη και το διατηρεί σ' αυτή. Στην διάκριση Γεννήτορος και Γεννήματος ανάμεσα στην γόνιμη Σιγή της Αρχής και στον Αιώνιο Λόγο, βρίσκει θέση και η κοινωνία ανάμεσα στην άπειρη ετερότητα και στο κτίσμα. «Η σχέση των θείων προσώπων μεταξύ των είναι τόσο πλατιά και απέραντη που και ολόκληρος ο κόσμος χωράει μεταξύ τους» (Andrienne von Speyr). Σ' αυτή την προοπτική γίνεται φανερό πως l' opus Trinitatis ad extra δεν γίνεται κατανοητό σαν μια εξωτερικότης ως προς τον θεό, σαν να ήταν δυνατόν κάτι να μπορεί να υπάρχει έξω ή χωριστά απ' Αυτόν, αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό, σαν ένδειξη της κτιστότητος του κόσμου, το ότι το είναι του βρίσκεται στον θεό, στον κόλπο των τριαδικών σχέσεων, σαν έκφραση ανάλογη και πεπερασμένη της άπειρης και αναγκαίας προόδου του Υιού στο Άγιο Πνεύμα!
Αυτό που αποκλείεται λοιπόν δεν είναι η εσωτερικότης του κόσμου στον θεό, αλλά η αδιαφοροποίητη σύγχυση, ο μονισμός, η ανικανότης να σεβαστούμε την απόσταση ανάμεσα στους δύο κόσμους, αυτόν του Δημιουργού και αυτόν των δημιουργημάτων. Όπως ο Υιός υπάρχει στους κόλπους του Πατρός (Ιωαν. 1,18) έτσι και ο κόσμος βρίσκεται στον κόλπο της Αγίας Τριάδος «κρυμμένος μαζί με τον Χριστό στον θεό» (Κολ. 3,3).
Όταν λοιπόν ο κόσμος καταστραφεί από την Δημιουργική Δύναμη του ανθρώπου θα φύγουν από το πεδίο του Άρεως δύο πούλμαν. Το ένα με τους ανθρώπους του Ράμφου και του Μέσκου θα φύγει προς τον Άρη και το άλλο με τους ανθρώπους του Ζηζιούλα και του Γιανναρά θα φύγει για την Αγία Τριάδα. Παρακαλούμε να μην γίνουν λάθη γιατί θα είναι θανάσιμα.
Εκδόσεις Αμέθυστος
amethystos.books@gmail.com
ΚΑΤΟΙΚΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ
Το δόγμα της Δημιουργίας ανεπτύχθη στην χριστιανική θεολογία πάνω στην βάση μιας διπλής απορρίψεως! Από το ένα μέρος κάθε δυαλισμού της σχέσεως θεού και κόσμου, διότι ο δυαλισμός προσπαθεί να τοποθετήσει δίπλα στην θετική θεϊκή Αρχή, μια Αρνητική Αρχή και από το άλλο μέρος απορρίπτοντας κάθε Μονισμό ο οποίος θα συνέχεε το θεϊκό με το κοσμικό σε μια αδιαφοροποίητη ενότητα!
Οι δύο Αρχές που απορρίφθηκαν από τον χριστιανισμό, βεβαίως δεν χάθηκαν. Συνέχισαν την ζωή τους και την πρόοδό τους στην Δυτική σκέψη, φθάνοντας στο αποκορύφωμά τους, η μία σαν απόλυτο πνεύμα του Εγελιανού συστήματος και η άλλη στην “φιλοσοφία της αποκαλύψεως” του Σέλλινγκ, όπου αναγνωρίζεται η παρουσία του ΤΙΠΟΤΑ μέσα στον ίδιο τον θεό.
Η ηθική πραγματοποίηση αυτών των δύο ψευδο-αρχών είναι ακόμη πιο καταστροφική καθώς η μία οδηγεί στην άπειρη εμπιστοσύνη της νοήσεως στις δημιουργικές της δυνατότητες, ενώ η Μανιχαϊστική πρόοδος καταλήγει σ’ έναν απαισιόδοξο μηδενισμό ο οποίος ενδόμυχα αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του κακού.
Από τις παρεκτροπές αυτές μας σώζει το χριστιανικό δόγμα της Δημιουργίας. Ο θεός δημιούργησε τον κόσμο ελευθέρως, με την θέλησή του, από αγάπη. Εκ του μηδενός. Χωρίς Λογική, από αγάπη. Έτσι λοιπόν το δημιουργηθέν και η πραγματικότης του διαθέτουν και μια ανεξερεύνητη Μυστικότητα, λες και ο θεός κράτησε για τον εαυτό του το μυστικό και τον τελικό σκοπό της Δημιουργίας.
Αυτή η θεολογική Αρχή της Δημιουργίας συμπληρώνεται από την αποκάλυψη του Πάσχα. Ο θεός ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο εκ του μηδενός είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο θεός Μονάς και Τριάς. Ο θεός της αρχής είναι ο θεός της πασχαλινής πληρότητος, τελειώσεως, της καταλλαγής, δηλαδή ο Πατήρ ο οποίος, όπως ακριβώς στην Ανάσταση του Εσταυρωμένου, έτσι και στην πρώτη αυγή των όντων, ενεργεί μέσω του Υιού με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος.
«Ο κόσμος έγινε από τον Πατέρα για τον Υιό μέσα στο Άγιο Πνεύμα». Έτσι το εξέφρασε τέλεια ο Αυγουστίνος: «Unus mundus factus est a Patre per Filium in Spirito Sancto», De Trinitate 1,6,12. Με την σειρά του όμως και ο Ακινάτης, στο τέλος αυτής της απέραντης παραδόσεως, συνθέτει την ίδια αλήθεια με τα λόγια: «Η γνώση των θείων προσώπων μας ήταν απαραίτητη κατά δύο τρόπους. Κατά πρώτον για να αποκτήσουμε μια ακριβή εικόνα της δημιουργίας των όντων. Ομολογώντας ότι ο θεός δημιούργησε τα πάντα μέσω του Λόγου Του, γλιτώνουμε από το λάθος όλων εκείνων οι οποίοι ισχυρίζονται πως ο θεός δημιούργησε τα πάντα από ανάγκη. Τοποθετώντας δε στον θεό την πρόοδο της αγάπης, φανερώνεται πως ο θεός δεν δημιούργησε τα όντα από κάποια υποχρέωση ή από κάποια εξωτερική αιτία, αλλά από την αγάπη της αγαθότητός του! Κατά δεύτερον και κυρίως (μας ήταν απαραίτητη η γνώση των θείων προσώπων) για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια ακριβέστερη Ιδέα της Σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσου του Υιού ο οποίος ενσαρκώνεται, με την προσφορά του Αγίου Πνεύματος»! Summa Theol. I, q.32, a.1 ad 3.
Στην κοινή γραμμή λοιπόν της παραδόσεως ο Ακινάτης συνδέει το δόγμα της δημιουργίας με το δόγμα της σωτηρίας το οποίο φυσικά προηγείται επηρεάζοντας την όλη θεώρηση και διευκολύνεται έτσι η ανάδυση της καρδιάς των δύο δογμάτων στην Τριαδική αποκάλυψη!
Η μεγάλη Ιδέα η οποία αναπτύσσεται από τον Ακινάτη είναι η αντιστοιχία ανάμεσα στην αιώνια πρόοδο της ζωής της θεότητος και στην χρονική πρόοδο της δημιουργίας των όντων: «Όπως η θεϊκή φύση, παρότι είναι κοινή στα τρία πρόσωπα, υπάρχει σ' αυτή με κάποια τάξη, καθώς ο Υιός δέχεται την θεϊκή φύση από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και από τα δύο, έτσι και η αρετή της Δημιουργίας, παρότι κοινή και στα Τρία Πρόσωπα, υπάρχει ως προς αυτά σύμφωνα με μία τάξη: ο Υιός την λαμβάνει από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και από τα δύο». Summa theol. I, q.45,a.6 ad 2um.
«Ο θεός Πατήρ ενήργησε την Δημιουργία μέσω του Λόγου Του που είναι ο Υιός και μέσω της Αγάπης Του που είναι το Άγιο Πνεύμα! Γι' αυτό τον λόγο οι πρόοδοι των προσώπων είναι οι λόγοι της παραγωγής των κτισμάτων (processiones Personarum sunt rationes prodictionis creaturarum), καθώς περιέχουν τις ουσιώδεις ιδιότητες οι οποίες είναι η επιστήμη (αίτια) και η θέληση (processiones Personarum aeternae sunt “causa” et “ratio” totius prodictionis creaturarum). Όπως λοιπόν ο Πατήρ ομολογεί τον εαυτό του και κάθε κτίσμα μέσω του Γεννηθέντος Λόγου, καθώς ο Γεννηθείς Λόγος αντιπροσωπεύει επαρκώς τον Πατέρα και καθένα από τα κτίσματα, έτσι ακριβώς αγαπά τον εαυτό του και κάθε κτίσμα στο Άγιο Πνεύμα, καθώς το Άγιο Πνεύμα προοδεύει σαν η αγάπη της πρώτης αγαθότητος, σύμφωνα με την οποία ο Πατήρ αγαπά τον εαυτό του και καθένα από τα κτίσματα». Summa theol. I, q.37,a.2.
Αυτές είναι οι θεολογικές βάσεις της Λογικής οι οποίες προόδευσαν στις Μεταφυσικές βάσεις της Λογικής των Χάϊντεγκερ, Γιανναρά, Ζηζιούλα!
Η Δημιουργική πράξη λοιπόν τοποθετείται στο εσωτερικό αυτής της ίδιας της ενδοτριαδικής κοινωνίας και στον αιώνιο δυναμισμό της, σαν μια πράξη που έχει εις εαυτήν το ίχνος των θείων προόδων: Αλλά ενώ αυτές είναι αναγκαίες, διότι συστήνουν αιωνίως την τριαδική θεότητα, η Δημιουργική πράξη είναι ελεύθερη δωρεά και ξεπετιέται από την θεία Αρχή σαν καθαρό ξεκίνημα, απροϋπόθετο, εκτός από την απόφαση, που 'χει σαν αιτία της μόνο την αγάπη, μια απόφαση που λαμβάνεται στον αιώνιο διάλογο των τριών προσώπων! Μόνον η Τριαδικότης μπορεί να εγγυηθεί την ελεύθερη δωρεά της Δημιουργικής πράξεως, ενώ ταυτοχρόνως αποκαλύπτει και την Σωτηριώδη Αρχή πως ο θεός είναι αγάπη!
Μέσα στην διατριαδική σχέση λοιπόν τοποθετείται η υπερβατική αιτία της Δημιουργίας του κόσμου, η θεία προϋπόθεση της δυνατότητος ώστε ο κόσμος να μπορεί να υπάρχει αυτόνομα και ταυτόχρονα να είναι αντικείμενο της αιώνιας αγάπης, προορισμένος να ανταποκριθεί στην αγάπη αυτή! Μέσα στο παιχνίδι του θεού Αγάπη υπάρχει χώρος και για τον αγαπώντα και για τον αγαπημένο και για την ίδια την προσωπική αγάπη, η οποία τους ενώνει και τους ανοίγει! Σ' αυτό το ίδιο παιχνίδι κατοικεί και ο υπερβατικός χώρος για την ύπαρξη του κτίσματος, το οποίο εκλήθη από το Μηδέν στο Είναι και το οποίο ταυτόχρονα αγκαλιάζεται από την θεία αγάπη η οποία το έφερε στην ύπαρξη και το διατηρεί σ' αυτή. Στην διάκριση Γεννήτορος και Γεννήματος ανάμεσα στην γόνιμη Σιγή της Αρχής και στον Αιώνιο Λόγο, βρίσκει θέση και η κοινωνία ανάμεσα στην άπειρη ετερότητα και στο κτίσμα. «Η σχέση των θείων προσώπων μεταξύ των είναι τόσο πλατιά και απέραντη που και ολόκληρος ο κόσμος χωράει μεταξύ τους» (Andrienne von Speyr). Σ' αυτή την προοπτική γίνεται φανερό πως l' opus Trinitatis ad extra δεν γίνεται κατανοητό σαν μια εξωτερικότης ως προς τον θεό, σαν να ήταν δυνατόν κάτι να μπορεί να υπάρχει έξω ή χωριστά απ' Αυτόν, αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό, σαν ένδειξη της κτιστότητος του κόσμου, το ότι το είναι του βρίσκεται στον θεό, στον κόλπο των τριαδικών σχέσεων, σαν έκφραση ανάλογη και πεπερασμένη της άπειρης και αναγκαίας προόδου του Υιού στο Άγιο Πνεύμα!
Αυτό που αποκλείεται λοιπόν δεν είναι η εσωτερικότης του κόσμου στον θεό, αλλά η αδιαφοροποίητη σύγχυση, ο μονισμός, η ανικανότης να σεβαστούμε την απόσταση ανάμεσα στους δύο κόσμους, αυτόν του Δημιουργού και αυτόν των δημιουργημάτων. Όπως ο Υιός υπάρχει στους κόλπους του Πατρός (Ιωαν. 1,18) έτσι και ο κόσμος βρίσκεται στον κόλπο της Αγίας Τριάδος «κρυμμένος μαζί με τον Χριστό στον θεό» (Κολ. 3,3).
Όταν λοιπόν ο κόσμος καταστραφεί από την Δημιουργική Δύναμη του ανθρώπου θα φύγουν από το πεδίο του Άρεως δύο πούλμαν. Το ένα με τους ανθρώπους του Ράμφου και του Μέσκου θα φύγει προς τον Άρη και το άλλο με τους ανθρώπους του Ζηζιούλα και του Γιανναρά θα φύγει για την Αγία Τριάδα. Παρακαλούμε να μην γίνουν λάθη γιατί θα είναι θανάσιμα.
Εκδόσεις Αμέθυστος
amethystos.books@gmail.com
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Αρσένιος Μέσκος – Σοκ και δέος (ΙΙI)
Κυκλοφόρησε στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ και διαβάσαμε τη συνέντευξη βόμβα του κ. Μέσκου.
Για να τελειώνουμε με τον κ. Μέσκο, σε όσους συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο κ. Μέσκος είναι σοβαρός και μάλιστα άνθρωπος θα επαναλάβουμε τον λόγο που απηύθυνε ο νεαρός Βιτγκενστάιν στο κυνικό Ράσελ: “Ό,τι δεν καταλαβαίνεις δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει”
Για να τελειώνουμε με τον κ. Μέσκο, σε όσους συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο κ. Μέσκος είναι σοβαρός και μάλιστα άνθρωπος θα επαναλάβουμε τον λόγο που απηύθυνε ο νεαρός Βιτγκενστάιν στο κυνικό Ράσελ: “Ό,τι δεν καταλαβαίνεις δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει”
Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
Αρσένιος Μέσκος – Σοκ και δέος (ΙΙ)
Σοκ και δέος θα προκαλεί για πάντα το καταγκρέμισμα ενός ανθρώπου. Η ανθρώπινη ασθένεια, μετά την πτώση, απέκτησε την ικανότητα να κρύβεται και να εμφανίζεται σαν δύναμις. Δεν μπορεί όμως να ελέγξει την έπαρση και προδίδεται ανά τους αιώνες. Μόνον ο Κύριος θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, εις τους αιώνες! Ο Μέσκος αποκαλύπτει λοιπόν σιγά- σιγά τα βαρειά συμπτώματα της ασθένειάς του, εκθέτοντάς τα ο ίδιος σαν ποιότητες και δυνάμεις! Τα νέα έρχονται αυτή τη φορά από το αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ. Περιοδικό που ασχολείται με τις απόκρυφες δυνάμεις της φύσεως και του ανθρώπου και ιδίως με τους Δαίμονες! Όπου και αν βρίσκονται. Πολύ συχνά βρίσκονται και μέσα στην Εκκλησία, αλλά αυτό πια αποτελεί κοινό Μυστικό, δεν περιμένουμε να το πληροφορηθούμε από το Άβατον.
Μαθαίνουμε λοιπόν, από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού πως ο Μέσκος υπήρξε συνεργάτης του και μάλιστα πως υπέγραφε τα κείμενά του σαν ηγούμενος της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως στο Σοχό. Στο “μοναστήρι” του όμως ο Μέσκος ζούσε μόνος και έρημος. Σε ποια ακολουθία ήταν ηγούμενος; Στον καταθρυμματισμένο του εαυτό και στα πολλά εγώ του; Καθώς φαίνεται λοιπόν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια φορούσε ψηλά τακούνια για να ψηλώσει το μπόι του. Γόβα στιλέτο κ. Μέσκο;
Και συνεχίζει την “πληροφόρηση” το περιοδικό! «Ο Αρσένιος Μέσκος δεν είναι κάποιος τυχαίος...» Για κακή του τύχη όμως ακριβώς στην ίδια σελίδα ο Μέσκος επαναλαμβάνει ο ίδιος τους τίτλους του! «Δεν περιφρονώ ούτε υποτιμώ τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνω τα ερωτήματά μου. Πιστεύω ότι είμαι ένα απλό κλικ μπροστά από αυτούς, τυχαίνει να είμαι ένα κλικ πιο μπροστά από αυτούς»! Δέκα λεπτά της ώρας ακριβώς, όπως και οι Δαίμονες, ακριβώς όπως μας το αποκαλύπτει από τον καιρό εκείνο ο Μ. Αντώνιος.
Αυτή την “τύχη” του Μέσκου εκμεταλλεύεται και το περιοδικό στο οποίο αναφερόμεθα και επινοεί έναν μεγάλο βαρύγδουπο τίτλο “Καταρρέει η Ορθόδοξη Εκκλησία;” Πολύ θα το 'θελε!
Αναρωτιέμαστε όμως για λόγου τους, την ίδια κατάρρευση δεν είχε γνωρίσει η Εκκλησία και πριν λίγα χρόνια όταν φυγάς Μοναχός είχε καταγγείλει και αναγγείλει το τέλος του Αγίου Όρους, καθότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, παίρνουν όλοι τους χάπια; Ποιος τον θυμάται τώρα πια όμως αυτόν τον δύστυχο;
Όμως αυτή την ίδια “τύχη” του Μέσκου εκμεταλλεύεται και ο όψιμα εκδότης των βιβλίων του, ο γνωστός Αρμός, ο οποίος παρακινούμενος από την έπαρσή του να γίνει ο μεγαλύτερος εκδοτικός οίκος της Ελλάδος πατάει ακόμη και πάνω σε πτώματα, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Εξάλλου η οίηση είναι πλέον και επίσημα παγκοσμιοποιημένη!
Την “τύχη” του όμως την γνωρίζει και ο ίδιος ο Μέσκος. Δεν είναι καθόλου τυχαίος. Στο φρέσκο blog που άνοιξε στο Internet για να πουλήσει ότι απόμεινε από την ψυχή του, στην πρώτη-πρώτη φωτογραφία, απόδειξη της δημιουργικής του ευαισθησίας, γράφει: Ο μέσος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί πως μπορεί να υπάρχει τόσο Φως σε μια μουντή μέρα! Σκέπτομαι, συνεχίζει, πόσο σημαντικό είναι να βλέπεις αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι!
Αχ αυτή η ανωτερότης, ο προορισμός. Σταυρός αληθινός! Δεν κρύβεται! Μόνον αυτό μπορούμε να πούμε εκ φύσεως, να βλέπουμε την τρίχα στο μάτι του αδελφού μας και να μην βλέπουμε τον πάσσαλο στο μάτι το δικό μας. Είναι γνωστό από αιώνες! Εκτός από τον Μέσκο και άλλα έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους δεν έχει κανείς άλλος αυτό το σπάνιο χάρισμα!
Έτσι λοιπόν, και δεν είναι μέσος άνθρωπος και είναι και σκεπτόμενο άτομο. Βαφτίζει βλέπετε τους λογισμούς του σκέψεις. Με απόλυτη άγνοια της πνευματικής μας παραδόσεως. Οι Δαίμονες, όπως ξέρουμε, μόλις ο μοναχός κλειστεί στο κελί του, προσπαθούν να τον βγάλουν έξω. Να τον ξελογιάσουν. Ο Μέσκος ξελογιάστηκε από “την” Λογική των κβάντων και τα πέταξε όλα στον αέρα. Άλλοι ξελογιάζονται από σεμνές παρθένες, άλλοι από άσεμνες παρθένες. Ο Μέσκος πάντως δεν είναι πολύπραγος. Δεν κατόρθωσε να γλιτώσει από τις σειρήνες.
Το μόνο που φαίνεται να γνωρίζει με σιγουριά από τη ζωή είναι το μοναχικό παιχνίδι, το γνωστό σε όλους μας. Ατύχησε φαίνεται να μην βρεθεί κάποιος σώφρων στο δρόμο του να του πει πως το παιχνίδι αυτό είναι ίσως αναπόφευκτο στον καιρό του, δεν είναι όμως αιώνιο!!
Βλέποντας λοιπόν αυτά που δεν βλέπουμε εμείς, μας αλλάζει και την Ιστορία. Σαν τους συγχωριανούς του οι οποίοι είδαν πως οι Έλληνες στην Σμύρνη πνίγηκαν από συνωστισμό, περιμένοντας τα κρουαζιερόπλοια! Βλέπει λοιπόν κύκλους προσπαθειών της Εκκλησίας να αποκαταστήσει την Χαμένη ανεπιστρεπτί αρχαία τάξη. Δεν βλέπει όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι, τις λυσσαλέες προσπάθειες της Δύσεως να καταστρέψει την αρχαία τάξη και στην περίπτωση του παπουλάκου και στην περίπτωση των οργανώσεων και στην περίπτωση της νεο-ορθοδοξίας!
Μόνο μια βαρειά αποτυχία μετράει στη ζωή του ο τυχερός! Ας τον λυπηθούμε! Τον πρόφτασε ο Ντώκινς. Έχει υποσχεθεί όμως στον εαυτό του να τον ξεπεράσει! Καλή σου τύχη, τυχερέ!
Κρατάμε λοιπόν για το τέλος το τελευταίο μας ερώτημα προς τον τυχαίο Μέσκο, σαν την τελευταία ευκαιρία της ζωής του!
Δεν γνωρίζει πως τους τελευταίους αιώνες στη Δύση είχε επικρατήσει η “θεολογία του ηλεκτρισμού”, η οποία πέτυχε στην κεντρική Ευρώπη, θανατηφόρα πλήγματα στην πίστη και στο μυαλό των ανθρώπων; Δεν γνωρίζει πως το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, στο οποίο υπήρξε συνεργάτης, είναι μια καθυστερημένη συνέχεια αυτής της “θεολογίας του ηλεκτρισμού”, η οποία έσβησε επισήμως με τον Χίτλερ; Δεν υποπτεύεται πως η εν λόγω “θεολογία”, την οποία δεν θυμάται κανείς πλέον, προόδευσε στην “θεολογία των κβάντων”;
Αμέθυστος!
Μαθαίνουμε λοιπόν, από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού πως ο Μέσκος υπήρξε συνεργάτης του και μάλιστα πως υπέγραφε τα κείμενά του σαν ηγούμενος της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως στο Σοχό. Στο “μοναστήρι” του όμως ο Μέσκος ζούσε μόνος και έρημος. Σε ποια ακολουθία ήταν ηγούμενος; Στον καταθρυμματισμένο του εαυτό και στα πολλά εγώ του; Καθώς φαίνεται λοιπόν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια φορούσε ψηλά τακούνια για να ψηλώσει το μπόι του. Γόβα στιλέτο κ. Μέσκο;
Και συνεχίζει την “πληροφόρηση” το περιοδικό! «Ο Αρσένιος Μέσκος δεν είναι κάποιος τυχαίος...» Για κακή του τύχη όμως ακριβώς στην ίδια σελίδα ο Μέσκος επαναλαμβάνει ο ίδιος τους τίτλους του! «Δεν περιφρονώ ούτε υποτιμώ τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνω τα ερωτήματά μου. Πιστεύω ότι είμαι ένα απλό κλικ μπροστά από αυτούς, τυχαίνει να είμαι ένα κλικ πιο μπροστά από αυτούς»! Δέκα λεπτά της ώρας ακριβώς, όπως και οι Δαίμονες, ακριβώς όπως μας το αποκαλύπτει από τον καιρό εκείνο ο Μ. Αντώνιος.
Αυτή την “τύχη” του Μέσκου εκμεταλλεύεται και το περιοδικό στο οποίο αναφερόμεθα και επινοεί έναν μεγάλο βαρύγδουπο τίτλο “Καταρρέει η Ορθόδοξη Εκκλησία;” Πολύ θα το 'θελε!
Αναρωτιέμαστε όμως για λόγου τους, την ίδια κατάρρευση δεν είχε γνωρίσει η Εκκλησία και πριν λίγα χρόνια όταν φυγάς Μοναχός είχε καταγγείλει και αναγγείλει το τέλος του Αγίου Όρους, καθότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, παίρνουν όλοι τους χάπια; Ποιος τον θυμάται τώρα πια όμως αυτόν τον δύστυχο;
Όμως αυτή την ίδια “τύχη” του Μέσκου εκμεταλλεύεται και ο όψιμα εκδότης των βιβλίων του, ο γνωστός Αρμός, ο οποίος παρακινούμενος από την έπαρσή του να γίνει ο μεγαλύτερος εκδοτικός οίκος της Ελλάδος πατάει ακόμη και πάνω σε πτώματα, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Εξάλλου η οίηση είναι πλέον και επίσημα παγκοσμιοποιημένη!
Την “τύχη” του όμως την γνωρίζει και ο ίδιος ο Μέσκος. Δεν είναι καθόλου τυχαίος. Στο φρέσκο blog που άνοιξε στο Internet για να πουλήσει ότι απόμεινε από την ψυχή του, στην πρώτη-πρώτη φωτογραφία, απόδειξη της δημιουργικής του ευαισθησίας, γράφει: Ο μέσος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί πως μπορεί να υπάρχει τόσο Φως σε μια μουντή μέρα! Σκέπτομαι, συνεχίζει, πόσο σημαντικό είναι να βλέπεις αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι!
Αχ αυτή η ανωτερότης, ο προορισμός. Σταυρός αληθινός! Δεν κρύβεται! Μόνον αυτό μπορούμε να πούμε εκ φύσεως, να βλέπουμε την τρίχα στο μάτι του αδελφού μας και να μην βλέπουμε τον πάσσαλο στο μάτι το δικό μας. Είναι γνωστό από αιώνες! Εκτός από τον Μέσκο και άλλα έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους δεν έχει κανείς άλλος αυτό το σπάνιο χάρισμα!
Έτσι λοιπόν, και δεν είναι μέσος άνθρωπος και είναι και σκεπτόμενο άτομο. Βαφτίζει βλέπετε τους λογισμούς του σκέψεις. Με απόλυτη άγνοια της πνευματικής μας παραδόσεως. Οι Δαίμονες, όπως ξέρουμε, μόλις ο μοναχός κλειστεί στο κελί του, προσπαθούν να τον βγάλουν έξω. Να τον ξελογιάσουν. Ο Μέσκος ξελογιάστηκε από “την” Λογική των κβάντων και τα πέταξε όλα στον αέρα. Άλλοι ξελογιάζονται από σεμνές παρθένες, άλλοι από άσεμνες παρθένες. Ο Μέσκος πάντως δεν είναι πολύπραγος. Δεν κατόρθωσε να γλιτώσει από τις σειρήνες.
Το μόνο που φαίνεται να γνωρίζει με σιγουριά από τη ζωή είναι το μοναχικό παιχνίδι, το γνωστό σε όλους μας. Ατύχησε φαίνεται να μην βρεθεί κάποιος σώφρων στο δρόμο του να του πει πως το παιχνίδι αυτό είναι ίσως αναπόφευκτο στον καιρό του, δεν είναι όμως αιώνιο!!
Βλέποντας λοιπόν αυτά που δεν βλέπουμε εμείς, μας αλλάζει και την Ιστορία. Σαν τους συγχωριανούς του οι οποίοι είδαν πως οι Έλληνες στην Σμύρνη πνίγηκαν από συνωστισμό, περιμένοντας τα κρουαζιερόπλοια! Βλέπει λοιπόν κύκλους προσπαθειών της Εκκλησίας να αποκαταστήσει την Χαμένη ανεπιστρεπτί αρχαία τάξη. Δεν βλέπει όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι, τις λυσσαλέες προσπάθειες της Δύσεως να καταστρέψει την αρχαία τάξη και στην περίπτωση του παπουλάκου και στην περίπτωση των οργανώσεων και στην περίπτωση της νεο-ορθοδοξίας!
Μόνο μια βαρειά αποτυχία μετράει στη ζωή του ο τυχερός! Ας τον λυπηθούμε! Τον πρόφτασε ο Ντώκινς. Έχει υποσχεθεί όμως στον εαυτό του να τον ξεπεράσει! Καλή σου τύχη, τυχερέ!
Κρατάμε λοιπόν για το τέλος το τελευταίο μας ερώτημα προς τον τυχαίο Μέσκο, σαν την τελευταία ευκαιρία της ζωής του!
Δεν γνωρίζει πως τους τελευταίους αιώνες στη Δύση είχε επικρατήσει η “θεολογία του ηλεκτρισμού”, η οποία πέτυχε στην κεντρική Ευρώπη, θανατηφόρα πλήγματα στην πίστη και στο μυαλό των ανθρώπων; Δεν γνωρίζει πως το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, στο οποίο υπήρξε συνεργάτης, είναι μια καθυστερημένη συνέχεια αυτής της “θεολογίας του ηλεκτρισμού”, η οποία έσβησε επισήμως με τον Χίτλερ; Δεν υποπτεύεται πως η εν λόγω “θεολογία”, την οποία δεν θυμάται κανείς πλέον, προόδευσε στην “θεολογία των κβάντων”;
Αμέθυστος!
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Ι). ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΣΤΟΝ ΜΠΑΡΤ
(Νεοορθοδοξίας, Βιβλικής και Ευχαριστιακής θεολογίας)
Σέλλινγκ
Η σύγχρονη Μεταφυσική χαρακτηρίζεται από τον σύνθετο συμβιβασμό της ανάμεσα στο νέο ορίζοντα, δηλαδή της υποκειμενικότητος και της ιδρυτικής της λειτουργίας, και την επιβίωση του κλασικού ορίζοντος. Το πιο γνωστό σημείο αυτού του συμβιβασμού, εκτός των συζητήσεων για τις αιώνιες αλήθειες, είναι ο εμφανής δυαλισμός ανάμεσα στην Τάξη της ανάγκης και στην Τάξη της ελευθερίας! Ο Ιδεαλισμός υπήρξε η πιο πετυχημένη προσπάθεια μέχρι στιγμής υπερβάσεως του δυαλισμού, λόγω της Αρχής της απολύτου ταυτότητος. Στην σύγχρονη σκέψη ο δυαλισμός φαίνεται να υπερβαίνεται εξίσου καλά και ίσως πιο ριζικά, από την Χαϊντεγκεριανή ερμηνεία – καταστροφή της μεταφυσικής, σύμφωνα με την οποία η μοντέρνα μεταφυσική της υποκειμενικότητος δεν αντιτίθεται στην κλασσική μεταφυσική, καθώς η πιο βαθειά πρόθεση της μεταφυσικής γενικώς είναι από την αρχή η «υποκειμενική» πραγματοποίηση της Βουλήσεως για Δύναμη, η ολοκληρωτική κυριαρχία της υποκειμενικότητος πάνω στο ΕΙΝΑΙ. Οι κατηγορίες που επινόησε της φροντίδος, της παραδοχής, της αναμνήσεως, περιορίζουν την λειτουργία της υποκειμενικότητος σε ένα απλό άνοιγμα και στην φροντίδα του χώρου εμφανίσεως του Είναι, και έτσι ανατρέπουν την κυριαρχία της πάνω στο Είναι (ανθρωπισμός) αντικαθιστώντας την με μια ανανεωμένη προτεραιότητα του Είναι. Παρ’ όλα αυτά ο δυαλισμός δεν χάθηκε! Η σύγχρονη σκέψη αφού υπερύψωσε την θέση της υποκειμενικότητος, δεν φαίνεται να μπορεί να εξορκίσει τον ενυπάρχοντα πάντοτε δυαλισμό, παρά μόνο συνεχίζοντας να σκέπτεται την ίδια την υποκειμενικότητα στο φως μιας οντολογίας της ανάγκης! Διότι κατά πρώτον διέλυσε στην υποκειμενικότητα το ίδιο το Είναι και διότι την ανύψωσε σε απόλυτο πνεύμα, στο οποίο η ελευθερία σαν αυτοκαθορισμός συμπίπτει με μια ανώτερη αναγκαιότητα ή διότι κατά δεύτερον στον Χαιντεγκέρ η υποκειμενικότης, αναδιπλώθηκε και συμμορφώθηκε σε τελολογική μορφή, αν και όχι μοιραίας, του Είναι!
Καταλήξαμε εύκολα λοιπόν να διαθέτουμε και να διακρίνουμε μια ανώτερη μορφή υποκειμενικότητος και μια υποβαθμισμένη μορφή ή αδιάφορη. Έτσι λοιπόν η σύγχρονη υποκειμενικότης, την ίδια στιγμή που κυριαρχούσε έβλεπε τον θρίαμβό της να διχοτομείται με διαλυτικά εξολοκλήρου συμπτώματα! Διαλυόμενη δηλαδή προς τα πάνω, στο amor Dei intellectualis ή στην νοησιαρχική έμπνευση ή στο απόλυτο πνεύμα ή τελευταίως στην ευθύνη του Είναι, και προς τα κάτω, στην απλή ιδιαιτερότητα και τυχαιότητα ή στην οντολογική αδιαφορία των υπαρξιακών αναγκών της επιβίωσης!
Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα μόνον ο Σέλλινγκ είχε κατορθώσει στον καιρό του το ακατόρθωτο, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν πρώτοι οι Ρώσοι Μπουλγκάκωφ και Φλωρένσκι, και το οποίο μπορούμε να βρούμε στο τελευταίο του βιβλίο «Φιλοσοφική εισαγωγή στην Φιλοσοφία της Μυθολογίας», ιδιαιτέρως δε στο μάθημα ΧΧΙV!
Εδώ λοιπόν ο Σέλλινγκ αποδεικνύει πως η πεπερασμένη υποκειμενικότης πάσχει από μία βασική, δομική αντίφαση! Μόνον μια φιλοσοφία της Ελευθερίας και της υπάρξεως μπορεί να την λύσει! Διότι η πεπερασμένη υποκειμενικότης όπως και κάθε πνεύμα, είναι Βούληση η οποία εμφανίζεται αφ’ εαυτής και θέλει τον εαυτό της, μία Βούληση αυτοκαθορισμού και ευτυχίας, μία αμείωτη ατομικότης. Μία τέτοια Βούληση όμως, αντιτίθεται στο Είναι, το οποίο αποτελεί την καθολική και αναγκαία Τάξη, και στον θεό, ο οποίος είναι η Αρχή αυτού του Είναι.
Ο τόπος όπου εμφανίζεται η αντίφαση είναι η πράξη. Στην πράξη ακριβώς το πεπερασμένο υποκείμενο προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί στην Βούλησή του, μόνο που η Βούλησή του αποκαλύπτεται εξαρτώμενη από το νόμο της νοήσεως, έτσι ώστε η ατομικότης φαντάζει υποχρεωμένη να προσδιοριστεί μόνον μέσω αυτού που την αρνείται καθ’ εαυτήν. Ο ηθικός νόμος καθώς είναι νοησιαρχικός νόμος, είναι από την ουσία του ανίκανος να οδηγήσει την ατομικότητα στην πραγμάτωσή της! Ο ηθικός νόμος λοιπόν, ακόμη και αν η ατομικότης υπακούσει θεληματικά σ’ αυτόν δεν πρόκειται να την δεχτεί ποτέ αληθινά, καθώς επειδή ακριβώς είναι Βούληση που θέλει τον εαυτό της, δεν μπορεί να ανεχθεί σε τελική ανάλυση, κανένα νόμο που δεν προέρχεται από τον εαυτό της. Έτσι κάτω από την ηγεμονία του νόμου (και εδώ ο Σέλλινγκ ακολουθώντας τον Λούθηρο ταυτίζει τον ηθικό νόμο με τον Νόμο στον οποίο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος, ανοίγοντας τοιουτοτρόπως τον δρόμο για την σύγχρονη παρωδία της εικονικής Φιλοσοφικής Χριστολογίας), η ατομικότης δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και με τον καθολικό νόμο του Είναι, αισθανόμενη κομματιασμένη και καταραμένη.
Αποφεύγοντας λοιπόν την πράξη, θα αναζητήσει καταφύγιο στον στοχασμό, ο οποίος ξεφεύγει από την αντίφαση, επειδή προσπαθεί να αρνηθεί έναν από τους όρους της, δηλαδή οδηγεί την ατομικότητα στην λήθη του εαυτού της, στην διάλυσή της στην θεωρία, η οποία στοχάζεται τον Ιδεατό κόσμο (το αναγκαίο Είναι) και στον ίδιο τον θεό.
Μόνον φαινομενικώς όμως λύνεται η αντίφαση καθώς ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποφύγει την πράξη, δεν μπορεί να αποφύγει να είναι αυτό που είναι, να θέλει τον εαυτό του και συνεπώς να τείνει προς την πραγμάτωση της ατομικής του βουλήσεως. Έτσι η μοναδική διαθέσιμη λύση, η οποία προσφέρεται για να ξεφύγουμε από την αντίφαση που θρυμματίζει την ύπαρξη και την οδηγεί στην απελπισία είναι η θρησκευτική σχέση! Σ’ αυτή την σχέση η ατομικότης βρίσκει αυτό που η σχέση της με το Είναι, νοηματοδοτημένο σαν καθολική ουδετερότης, δεν μπορεί ποτέ της να δώσει! Βρίσκει δηλαδή την δυνατότητα να αναγνωριστεί στο δικαίωμά της!
Μόνον επειδή ο θεός εμφανίζεται σαν ελευθερία η οποία βρίσκεται πάνω από την ουδέτερη καθολικότητα του Είναι, υπάρχει μια δυνατότης ελευθερίας για το πεπερασμένο υποκείμενο. Μόνον ένα απόλυτο Άλλο μπορεί να αναγνωρίσει και να εξασφαλίσει απολύτως την δική του ετερότητα!, η οποία λόγω του πεπερασμένου της (της κτιστότητός της μας έμαθε να θεολογούμε ο Εκλεκτός κ. Ζηζιούλας) δηλαδή της εξαρτήσεώς της από άλλο, δεν μπορεί να ταυτιστεί σαν ελευθερία, εκτός και αν κάποιος, αναγνωρίζοντάς της, δηλαδή διαφοροποιώντας την από την υπόλοιπη πραγματικότητα, την αναγνωρίσει σαν τέτοια και δεν μπορεί να βεβαιωθεί ούτε και τώρα αληθινά, αν αυτός που την αναγνωρίζει δεν είναι αυτός ο ίδιος που την συστήνει!
Στην θρησκευτική σχέση πραγματοποιείται ο παράδοξος συμβιβασμός των αντιφάσεων, έτσι ώστε, για πρώτη φορά να μπορούν να συνυπάρξουν εκείνη η υπερύψωση και εκείνη η υποβάθμιση της υποκειμενικότητος που στη σύγχρονη σκέψη υπερβαίνει την μορφή της! Μόνο στην θρησκευτική σχέση η υποταγή του Εγώ συμπίπτει με τον αυτοκαθορισμό του, διότι το Εγώ υποτάσσεται στον θεό, όπως σ’ εκείνον τον κάποιον ο οποίος αναγνωρίζει και τροφοδοτεί την ελευθερία του!
«Αγάπα εξ’ όλης της ψυχής και όλης της διανοίας τον θεό του εαυτού σου και την ελευθερία σου ως σεαυτόν».
Εκδόσεις Αμέθυστος
Σέλλινγκ
Η σύγχρονη Μεταφυσική χαρακτηρίζεται από τον σύνθετο συμβιβασμό της ανάμεσα στο νέο ορίζοντα, δηλαδή της υποκειμενικότητος και της ιδρυτικής της λειτουργίας, και την επιβίωση του κλασικού ορίζοντος. Το πιο γνωστό σημείο αυτού του συμβιβασμού, εκτός των συζητήσεων για τις αιώνιες αλήθειες, είναι ο εμφανής δυαλισμός ανάμεσα στην Τάξη της ανάγκης και στην Τάξη της ελευθερίας! Ο Ιδεαλισμός υπήρξε η πιο πετυχημένη προσπάθεια μέχρι στιγμής υπερβάσεως του δυαλισμού, λόγω της Αρχής της απολύτου ταυτότητος. Στην σύγχρονη σκέψη ο δυαλισμός φαίνεται να υπερβαίνεται εξίσου καλά και ίσως πιο ριζικά, από την Χαϊντεγκεριανή ερμηνεία – καταστροφή της μεταφυσικής, σύμφωνα με την οποία η μοντέρνα μεταφυσική της υποκειμενικότητος δεν αντιτίθεται στην κλασσική μεταφυσική, καθώς η πιο βαθειά πρόθεση της μεταφυσικής γενικώς είναι από την αρχή η «υποκειμενική» πραγματοποίηση της Βουλήσεως για Δύναμη, η ολοκληρωτική κυριαρχία της υποκειμενικότητος πάνω στο ΕΙΝΑΙ. Οι κατηγορίες που επινόησε της φροντίδος, της παραδοχής, της αναμνήσεως, περιορίζουν την λειτουργία της υποκειμενικότητος σε ένα απλό άνοιγμα και στην φροντίδα του χώρου εμφανίσεως του Είναι, και έτσι ανατρέπουν την κυριαρχία της πάνω στο Είναι (ανθρωπισμός) αντικαθιστώντας την με μια ανανεωμένη προτεραιότητα του Είναι. Παρ’ όλα αυτά ο δυαλισμός δεν χάθηκε! Η σύγχρονη σκέψη αφού υπερύψωσε την θέση της υποκειμενικότητος, δεν φαίνεται να μπορεί να εξορκίσει τον ενυπάρχοντα πάντοτε δυαλισμό, παρά μόνο συνεχίζοντας να σκέπτεται την ίδια την υποκειμενικότητα στο φως μιας οντολογίας της ανάγκης! Διότι κατά πρώτον διέλυσε στην υποκειμενικότητα το ίδιο το Είναι και διότι την ανύψωσε σε απόλυτο πνεύμα, στο οποίο η ελευθερία σαν αυτοκαθορισμός συμπίπτει με μια ανώτερη αναγκαιότητα ή διότι κατά δεύτερον στον Χαιντεγκέρ η υποκειμενικότης, αναδιπλώθηκε και συμμορφώθηκε σε τελολογική μορφή, αν και όχι μοιραίας, του Είναι!
Καταλήξαμε εύκολα λοιπόν να διαθέτουμε και να διακρίνουμε μια ανώτερη μορφή υποκειμενικότητος και μια υποβαθμισμένη μορφή ή αδιάφορη. Έτσι λοιπόν η σύγχρονη υποκειμενικότης, την ίδια στιγμή που κυριαρχούσε έβλεπε τον θρίαμβό της να διχοτομείται με διαλυτικά εξολοκλήρου συμπτώματα! Διαλυόμενη δηλαδή προς τα πάνω, στο amor Dei intellectualis ή στην νοησιαρχική έμπνευση ή στο απόλυτο πνεύμα ή τελευταίως στην ευθύνη του Είναι, και προς τα κάτω, στην απλή ιδιαιτερότητα και τυχαιότητα ή στην οντολογική αδιαφορία των υπαρξιακών αναγκών της επιβίωσης!
Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα μόνον ο Σέλλινγκ είχε κατορθώσει στον καιρό του το ακατόρθωτο, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν πρώτοι οι Ρώσοι Μπουλγκάκωφ και Φλωρένσκι, και το οποίο μπορούμε να βρούμε στο τελευταίο του βιβλίο «Φιλοσοφική εισαγωγή στην Φιλοσοφία της Μυθολογίας», ιδιαιτέρως δε στο μάθημα ΧΧΙV!
Εδώ λοιπόν ο Σέλλινγκ αποδεικνύει πως η πεπερασμένη υποκειμενικότης πάσχει από μία βασική, δομική αντίφαση! Μόνον μια φιλοσοφία της Ελευθερίας και της υπάρξεως μπορεί να την λύσει! Διότι η πεπερασμένη υποκειμενικότης όπως και κάθε πνεύμα, είναι Βούληση η οποία εμφανίζεται αφ’ εαυτής και θέλει τον εαυτό της, μία Βούληση αυτοκαθορισμού και ευτυχίας, μία αμείωτη ατομικότης. Μία τέτοια Βούληση όμως, αντιτίθεται στο Είναι, το οποίο αποτελεί την καθολική και αναγκαία Τάξη, και στον θεό, ο οποίος είναι η Αρχή αυτού του Είναι.
Ο τόπος όπου εμφανίζεται η αντίφαση είναι η πράξη. Στην πράξη ακριβώς το πεπερασμένο υποκείμενο προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί στην Βούλησή του, μόνο που η Βούλησή του αποκαλύπτεται εξαρτώμενη από το νόμο της νοήσεως, έτσι ώστε η ατομικότης φαντάζει υποχρεωμένη να προσδιοριστεί μόνον μέσω αυτού που την αρνείται καθ’ εαυτήν. Ο ηθικός νόμος καθώς είναι νοησιαρχικός νόμος, είναι από την ουσία του ανίκανος να οδηγήσει την ατομικότητα στην πραγμάτωσή της! Ο ηθικός νόμος λοιπόν, ακόμη και αν η ατομικότης υπακούσει θεληματικά σ’ αυτόν δεν πρόκειται να την δεχτεί ποτέ αληθινά, καθώς επειδή ακριβώς είναι Βούληση που θέλει τον εαυτό της, δεν μπορεί να ανεχθεί σε τελική ανάλυση, κανένα νόμο που δεν προέρχεται από τον εαυτό της. Έτσι κάτω από την ηγεμονία του νόμου (και εδώ ο Σέλλινγκ ακολουθώντας τον Λούθηρο ταυτίζει τον ηθικό νόμο με τον Νόμο στον οποίο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος, ανοίγοντας τοιουτοτρόπως τον δρόμο για την σύγχρονη παρωδία της εικονικής Φιλοσοφικής Χριστολογίας), η ατομικότης δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και με τον καθολικό νόμο του Είναι, αισθανόμενη κομματιασμένη και καταραμένη.
Αποφεύγοντας λοιπόν την πράξη, θα αναζητήσει καταφύγιο στον στοχασμό, ο οποίος ξεφεύγει από την αντίφαση, επειδή προσπαθεί να αρνηθεί έναν από τους όρους της, δηλαδή οδηγεί την ατομικότητα στην λήθη του εαυτού της, στην διάλυσή της στην θεωρία, η οποία στοχάζεται τον Ιδεατό κόσμο (το αναγκαίο Είναι) και στον ίδιο τον θεό.
Μόνον φαινομενικώς όμως λύνεται η αντίφαση καθώς ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποφύγει την πράξη, δεν μπορεί να αποφύγει να είναι αυτό που είναι, να θέλει τον εαυτό του και συνεπώς να τείνει προς την πραγμάτωση της ατομικής του βουλήσεως. Έτσι η μοναδική διαθέσιμη λύση, η οποία προσφέρεται για να ξεφύγουμε από την αντίφαση που θρυμματίζει την ύπαρξη και την οδηγεί στην απελπισία είναι η θρησκευτική σχέση! Σ’ αυτή την σχέση η ατομικότης βρίσκει αυτό που η σχέση της με το Είναι, νοηματοδοτημένο σαν καθολική ουδετερότης, δεν μπορεί ποτέ της να δώσει! Βρίσκει δηλαδή την δυνατότητα να αναγνωριστεί στο δικαίωμά της!
Μόνον επειδή ο θεός εμφανίζεται σαν ελευθερία η οποία βρίσκεται πάνω από την ουδέτερη καθολικότητα του Είναι, υπάρχει μια δυνατότης ελευθερίας για το πεπερασμένο υποκείμενο. Μόνον ένα απόλυτο Άλλο μπορεί να αναγνωρίσει και να εξασφαλίσει απολύτως την δική του ετερότητα!, η οποία λόγω του πεπερασμένου της (της κτιστότητός της μας έμαθε να θεολογούμε ο Εκλεκτός κ. Ζηζιούλας) δηλαδή της εξαρτήσεώς της από άλλο, δεν μπορεί να ταυτιστεί σαν ελευθερία, εκτός και αν κάποιος, αναγνωρίζοντάς της, δηλαδή διαφοροποιώντας την από την υπόλοιπη πραγματικότητα, την αναγνωρίσει σαν τέτοια και δεν μπορεί να βεβαιωθεί ούτε και τώρα αληθινά, αν αυτός που την αναγνωρίζει δεν είναι αυτός ο ίδιος που την συστήνει!
Στην θρησκευτική σχέση πραγματοποιείται ο παράδοξος συμβιβασμός των αντιφάσεων, έτσι ώστε, για πρώτη φορά να μπορούν να συνυπάρξουν εκείνη η υπερύψωση και εκείνη η υποβάθμιση της υποκειμενικότητος που στη σύγχρονη σκέψη υπερβαίνει την μορφή της! Μόνο στην θρησκευτική σχέση η υποταγή του Εγώ συμπίπτει με τον αυτοκαθορισμό του, διότι το Εγώ υποτάσσεται στον θεό, όπως σ’ εκείνον τον κάποιον ο οποίος αναγνωρίζει και τροφοδοτεί την ελευθερία του!
«Αγάπα εξ’ όλης της ψυχής και όλης της διανοίας τον θεό του εαυτού σου και την ελευθερία σου ως σεαυτόν».
Εκδόσεις Αμέθυστος
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
Περί Οικουμενισμού
Υπάρχουν σήμερα ορισμένα αυτονόητα τα οποία επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των γεγονότων που θα οδηγήσουν στο «κοινό ποτήριο» εφόσον η ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογραφεί από καιρό!
Δυστυχώς δε, με μιαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα» τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως.
Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μια Μυστική συμφωνία, τύπου Πόντιου Πιλάτου ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος. Και η Ιεραρχία θα νίπτει τους πόδας της, διότι ό,τι κι αν έγινε και ό,τι κι αν γίνει δεν πρόκειται να προδόση την Ορθοδοξία!
Το μοντέλο της μη-προδοσίας είναι ήδη έτοιμο: Η ΟΥΝΙΑ!
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πλέον ούτε ο λαός του Χριστού, ούτε η «Ιεραρχία» της Εκκλησίας! Υπάρχει μόνον η Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος!
Ένα μεγάλο μέρος του υποτιθέμενου λαού του Χριστού κρέμεται από τους κανόνες που επιβάλλουν τα διάφορα Γεροντοπαλλήκαρα που παριστάνουν τους Γέροντες, και δεν γνωρίζει τίποτα άλλο πλέον παρά να μισεί και να κατακρίνει όλους όσους δεν τηρούν τους ίδιους κανόνες και δεν έχουν μεταμορφώσει την ζωή τους σε Κόλαση!
Το υπόλοιπο μέρος του λαού απολαμβάνει τις ακολουθίες και την Θ. Λειτουργία της Ορθοδοξίας μας, έχοντας και την διαβεβαίωση του κ. Ζηζιούλα ότι αυτή την απόλαυση δεν θα τους την αφαιρέσει κανείς, καθώς η Θ. Ευχαριστία στο κέντρο της Θ. Λειτουργίας είναι όλη η αλήθεια και η Δόξα της Εκκλησίας.
Ξεχνώντας ύποπτα την εμπειρία και την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού, ο οποίος μέσα στην πληρότητα της Χαράς της Ορθοδόξου Μοναστικής ζωής, είχε εκ Κυρίου την αποκάλυψη πως όλα όσα έκανε ήταν ψεύτικα και πως όλα τα έκανε Χάριν του εαυτού του και όχι του Κυρίου!
Οι νεαροί θεολόγοι και θεολογούντες βρίσκουν πόρτες ορθάνοιχτες για να μελετήσουν τον Δυτικό Μυστικισμό και την Δυτική χριστιανική Φιλοσοφία, εξασφαλίζουν εύκολα τα πολυπόθητα διδακτορικά, τα οποία βεβαιώνουν για τη μόρφωση και την ικανότητα μελέτης του κατόχου τους, έχουν εξασφαλίσει και την βοήθεια της Διοικήσεως της Εκκλησίας στην εξασφάλιση θέσεων εργασίας και με την δυνατότητα να προσχωρήσουν και στο κόμμα των Οικουμενιστών εξασφαλίζοντας χρήμα και δόξα, δεν έχουν πια ουδεμία σχέση με την πίστη, την προσευχή, την Μετάνοια και την Εκκλησία!
Ο κατώτερος κλήρος εξαρτάται μέσω της μισθοδοσίας, απολύτως από τους Επισκόπους! Η μόνη τους ελπίδα ελευθερίας και δύναμης είναι να φημιστούν σαν «πνευματικοί» και να αποκτήσουν εκατοντάδες πνευματικοπαίδια!
Οι Μοναχοί αποφάσισαν να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο και έχουν μεταμορφωθεί σε επιτήδειους Managers!
Και οι Επίσκοποι; Η «Ιεραρχία»;! Οι τύποι Χριστού;! Το άνθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι σαν μέλη των Συνόδων, θα δογματίζουν την αλήθεια με την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος;
Δεν έχουν ταυτιστεί ήδη με την Διοίκηση της Εκκλησίας; Αυτή δεν είναι η μεγάλη νίκη της Διοικήσεως; εις βάρος των Επισκόπων;
Δεν μας έδωσαν ήδη μια γεύση της ποιότητος του Συνοδικού Συστήματος της δικής μας Εκκλησίας με την αθώωση του Παντελεήμονος; Ποια μπορεί να είναι η αξιοπιστία των Συνόδων, όταν στις τάξεις της διαθέτει τέτοιους Επισκόπους;
Γι’ αυτό το λόγο ακριβώς τρέχουν στην αγκαλιά του πάπα!
Για να σωθούν από την απιστία τους με τα δώρα του πάπα!
Το πρωτείο και το αλάθητο! Δώρα τα οποία θα «μοιραστεί» ο πάπας με τους Ορθοδόξους για να ευνοήσει την ένωση. Δώρα τα οποία θα ισχύουν σε τοπικό επίπεδο άλλα όχι σε οικουμενικό.
Ας απολαύσουμε όμως το δογματικό τους περιεχόμενο , όπως βρίσκεται θησαυρισμένο στην Ιστορία του Βατικανού!
Το 1075 καταρχάς ανακοινώνεται το Dictatus Papae με 27 Αρχές!
Στην 22α διαβάζουμε: «Η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν έκανε ποτέ της λάθος και όπως μαρτυρεί η Γραφή, δεν μπορεί ποτέ της να κάνη λάθος».
Η 23η ολοκληρώνει τον θρίαμβο: «Ο Ρωμαίος πάπας, εάν ανεκηρύχθη κανονικώς, γίνεται χωρίς καμμία αμφιβολία άγιος λόγω των προνομίων του Αγίου Πέτρου»!
Αυτό είναι λοιπόν το θρυλικό «Μυστικό του Ιησού» και απορούμε πώς και γιατί ο μέγας Ντα Βίντσι δεν το είχε πληροφορηθεί! Ο αληθινός θεός δεν ήταν ο πρόδρομος Ιωάννης, ήταν ο Απόστολος Πέτρος!
Μετά το Dictatus Papae, ξεκινά η Ιερά Εξέταση, ακριβώς εναντίον όσων διαφωνούν με τις απαιτήσεις του πάπα!
Πρέπει να τα γνωρίζη αυτά ο ελληνικός ορθόδοξος λαός, καθώς ο επίσκοπός του παύει πλέον να είναι ο γνωστός κωμικός Δεσπότης, και μπαίνει στην Ιστορία σαν μικρός πάπας, σαν ΠΑΠΑΚΙ!
Εάν έχουμε λίγη ακόμη υπομονή θα δούμε πώς περιγράφει ο ίδιος ο πάπας την εξαιρετική του θέση, καθισμένος στην κορυφή του Ναού, τρώγοντας ήσυχα το μήλο του και ατενίζοντας με συγκίνηση τα βασίλεια της Γης όλα στα πόδια του!
Στην Ιη Βατικάνειο Σύνοδο, στα 1870, εμφανίζεται το Pastor Aeternus.
«Εάν κάποιος ομολογήσει πως ο Άγιος Απόστολος Πέτρος δεν ωρίσθη από τον Ίδιο τον Κύριο πρίγκιπας όλων των Αποστόλων και ορατή κεφαλή όλης της στρατευμένης Εκκλησίας, ή πως δεν παρέλαβε από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό ένα πραγματικό και αληθινό πρωτείο δικαιοσύνης, αλλά μόνο δόξης:
ανάθεμα
Εάν κάποιος ομολογήσει ότι δεν είναι κατόπιν συμφωνίας αυτού του Ιδίου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή λόγω θεϊκού δικαιώματος, που ο Άγιος Πέτρος διαθέτει για πάντα διαδόχους στο πρωτείο της Καθολικής Εκκλησίας, ή πως ο Ρωμαίος Πάπας δεν είναι ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου στο ίδιο πρωτείο:
ανάθεμα
Ομολογούμε και ανακηρύσσουμε δόγμα αποκεκαλυμμένο από τον Θεό ότι ο Ρωμαίος Πάπας, όταν μιλά ex cathedra (σύμφωνα με το αξίωμά του), δηλαδή όταν εξασκεί το ανώτατο αξίωμα του Ποιμένος και του Διδασκάλου όλων των Χριστιανών, και δυνάμει της ανωτάτης Αποστολικής Εξουσίας, όταν ορίζει ένα δόγμα γύρω από την πίστη και την ευσέβεια, υποχρεώνει όλη την Εκκλησία, λόγω της θεϊκής βοήθειας που του ’χει παρασχεθεί στο πρόσωπο του Αγίου Πέτρου, και διαθέτει τότε εκείνο το Αλάθητο με το οποίο ο θείος Λυτρωτής ήθελε να είναι στολισμένη η Εκκλησία του! Eάν κάποιος λοιπόν θελήσει να αντιταχθεί σ’ αυτήν την δική μας ομολογία, ο Θεός να μην το φέρει:
ανάθεμα»
Όσο για τον τίτλο του ΑντίΧριστου, τον οποίο κληρονομούν και δικοί μας Επίσκοποι, σαν παπάκια πλέον, θείω δικαιώματι λόγω της Ενώσεως, δόθηκε επίσημα στον πάπα από τους προτεστάντες, μετά το 1646, μετά το «πιστεύω του Weitminster» που έχει εκφραστεί πολύ χαριτωμένα:
«Εάν ο πάπας δεν είναι ο ΑντίΧριστος, είναι πολύ άτυχος, καθότι του μοιάζει τόσο πολύ»!
Τί είχαμε τί χάσαμε! Δεν είχαμε Χριστό έτσι κι αλλιώς. Ο ΑντίΧριστος είναι «φυσική» συνέπεια!
Πώς είναι δυνατόν όλος ο νεωτερικός κόσμος να ‘χει εξελιχθεί απελευθερωμένος από την βαρειά σκιά του πάπα και «εμείς» να πιστεύουμε πως θα μπούμε στην Νεωτερικότητα ενωνόμενοι με τον πάπα, είναι ένα μεγάλο Νεοελληνικό Μυστήριο!
Αμέθυστος
Δυστυχώς δε, με μιαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα» τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως.
Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μια Μυστική συμφωνία, τύπου Πόντιου Πιλάτου ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος. Και η Ιεραρχία θα νίπτει τους πόδας της, διότι ό,τι κι αν έγινε και ό,τι κι αν γίνει δεν πρόκειται να προδόση την Ορθοδοξία!
Το μοντέλο της μη-προδοσίας είναι ήδη έτοιμο: Η ΟΥΝΙΑ!
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πλέον ούτε ο λαός του Χριστού, ούτε η «Ιεραρχία» της Εκκλησίας! Υπάρχει μόνον η Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος!
Ένα μεγάλο μέρος του υποτιθέμενου λαού του Χριστού κρέμεται από τους κανόνες που επιβάλλουν τα διάφορα Γεροντοπαλλήκαρα που παριστάνουν τους Γέροντες, και δεν γνωρίζει τίποτα άλλο πλέον παρά να μισεί και να κατακρίνει όλους όσους δεν τηρούν τους ίδιους κανόνες και δεν έχουν μεταμορφώσει την ζωή τους σε Κόλαση!
Το υπόλοιπο μέρος του λαού απολαμβάνει τις ακολουθίες και την Θ. Λειτουργία της Ορθοδοξίας μας, έχοντας και την διαβεβαίωση του κ. Ζηζιούλα ότι αυτή την απόλαυση δεν θα τους την αφαιρέσει κανείς, καθώς η Θ. Ευχαριστία στο κέντρο της Θ. Λειτουργίας είναι όλη η αλήθεια και η Δόξα της Εκκλησίας.
Ξεχνώντας ύποπτα την εμπειρία και την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού, ο οποίος μέσα στην πληρότητα της Χαράς της Ορθοδόξου Μοναστικής ζωής, είχε εκ Κυρίου την αποκάλυψη πως όλα όσα έκανε ήταν ψεύτικα και πως όλα τα έκανε Χάριν του εαυτού του και όχι του Κυρίου!
Οι νεαροί θεολόγοι και θεολογούντες βρίσκουν πόρτες ορθάνοιχτες για να μελετήσουν τον Δυτικό Μυστικισμό και την Δυτική χριστιανική Φιλοσοφία, εξασφαλίζουν εύκολα τα πολυπόθητα διδακτορικά, τα οποία βεβαιώνουν για τη μόρφωση και την ικανότητα μελέτης του κατόχου τους, έχουν εξασφαλίσει και την βοήθεια της Διοικήσεως της Εκκλησίας στην εξασφάλιση θέσεων εργασίας και με την δυνατότητα να προσχωρήσουν και στο κόμμα των Οικουμενιστών εξασφαλίζοντας χρήμα και δόξα, δεν έχουν πια ουδεμία σχέση με την πίστη, την προσευχή, την Μετάνοια και την Εκκλησία!
Ο κατώτερος κλήρος εξαρτάται μέσω της μισθοδοσίας, απολύτως από τους Επισκόπους! Η μόνη τους ελπίδα ελευθερίας και δύναμης είναι να φημιστούν σαν «πνευματικοί» και να αποκτήσουν εκατοντάδες πνευματικοπαίδια!
Οι Μοναχοί αποφάσισαν να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο και έχουν μεταμορφωθεί σε επιτήδειους Managers!
Και οι Επίσκοποι; Η «Ιεραρχία»;! Οι τύποι Χριστού;! Το άνθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι σαν μέλη των Συνόδων, θα δογματίζουν την αλήθεια με την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος;
Δεν έχουν ταυτιστεί ήδη με την Διοίκηση της Εκκλησίας; Αυτή δεν είναι η μεγάλη νίκη της Διοικήσεως; εις βάρος των Επισκόπων;
Δεν μας έδωσαν ήδη μια γεύση της ποιότητος του Συνοδικού Συστήματος της δικής μας Εκκλησίας με την αθώωση του Παντελεήμονος; Ποια μπορεί να είναι η αξιοπιστία των Συνόδων, όταν στις τάξεις της διαθέτει τέτοιους Επισκόπους;
Γι’ αυτό το λόγο ακριβώς τρέχουν στην αγκαλιά του πάπα!
Για να σωθούν από την απιστία τους με τα δώρα του πάπα!
Το πρωτείο και το αλάθητο! Δώρα τα οποία θα «μοιραστεί» ο πάπας με τους Ορθοδόξους για να ευνοήσει την ένωση. Δώρα τα οποία θα ισχύουν σε τοπικό επίπεδο άλλα όχι σε οικουμενικό.
Ας απολαύσουμε όμως το δογματικό τους περιεχόμενο , όπως βρίσκεται θησαυρισμένο στην Ιστορία του Βατικανού!
Το 1075 καταρχάς ανακοινώνεται το Dictatus Papae με 27 Αρχές!
Στην 22α διαβάζουμε: «Η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν έκανε ποτέ της λάθος και όπως μαρτυρεί η Γραφή, δεν μπορεί ποτέ της να κάνη λάθος».
Η 23η ολοκληρώνει τον θρίαμβο: «Ο Ρωμαίος πάπας, εάν ανεκηρύχθη κανονικώς, γίνεται χωρίς καμμία αμφιβολία άγιος λόγω των προνομίων του Αγίου Πέτρου»!
Αυτό είναι λοιπόν το θρυλικό «Μυστικό του Ιησού» και απορούμε πώς και γιατί ο μέγας Ντα Βίντσι δεν το είχε πληροφορηθεί! Ο αληθινός θεός δεν ήταν ο πρόδρομος Ιωάννης, ήταν ο Απόστολος Πέτρος!
Μετά το Dictatus Papae, ξεκινά η Ιερά Εξέταση, ακριβώς εναντίον όσων διαφωνούν με τις απαιτήσεις του πάπα!
Πρέπει να τα γνωρίζη αυτά ο ελληνικός ορθόδοξος λαός, καθώς ο επίσκοπός του παύει πλέον να είναι ο γνωστός κωμικός Δεσπότης, και μπαίνει στην Ιστορία σαν μικρός πάπας, σαν ΠΑΠΑΚΙ!
Εάν έχουμε λίγη ακόμη υπομονή θα δούμε πώς περιγράφει ο ίδιος ο πάπας την εξαιρετική του θέση, καθισμένος στην κορυφή του Ναού, τρώγοντας ήσυχα το μήλο του και ατενίζοντας με συγκίνηση τα βασίλεια της Γης όλα στα πόδια του!
Στην Ιη Βατικάνειο Σύνοδο, στα 1870, εμφανίζεται το Pastor Aeternus.
«Εάν κάποιος ομολογήσει πως ο Άγιος Απόστολος Πέτρος δεν ωρίσθη από τον Ίδιο τον Κύριο πρίγκιπας όλων των Αποστόλων και ορατή κεφαλή όλης της στρατευμένης Εκκλησίας, ή πως δεν παρέλαβε από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό ένα πραγματικό και αληθινό πρωτείο δικαιοσύνης, αλλά μόνο δόξης:
ανάθεμα
Εάν κάποιος ομολογήσει ότι δεν είναι κατόπιν συμφωνίας αυτού του Ιδίου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή λόγω θεϊκού δικαιώματος, που ο Άγιος Πέτρος διαθέτει για πάντα διαδόχους στο πρωτείο της Καθολικής Εκκλησίας, ή πως ο Ρωμαίος Πάπας δεν είναι ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου στο ίδιο πρωτείο:
ανάθεμα
Ομολογούμε και ανακηρύσσουμε δόγμα αποκεκαλυμμένο από τον Θεό ότι ο Ρωμαίος Πάπας, όταν μιλά ex cathedra (σύμφωνα με το αξίωμά του), δηλαδή όταν εξασκεί το ανώτατο αξίωμα του Ποιμένος και του Διδασκάλου όλων των Χριστιανών, και δυνάμει της ανωτάτης Αποστολικής Εξουσίας, όταν ορίζει ένα δόγμα γύρω από την πίστη και την ευσέβεια, υποχρεώνει όλη την Εκκλησία, λόγω της θεϊκής βοήθειας που του ’χει παρασχεθεί στο πρόσωπο του Αγίου Πέτρου, και διαθέτει τότε εκείνο το Αλάθητο με το οποίο ο θείος Λυτρωτής ήθελε να είναι στολισμένη η Εκκλησία του! Eάν κάποιος λοιπόν θελήσει να αντιταχθεί σ’ αυτήν την δική μας ομολογία, ο Θεός να μην το φέρει:
ανάθεμα»
Όσο για τον τίτλο του ΑντίΧριστου, τον οποίο κληρονομούν και δικοί μας Επίσκοποι, σαν παπάκια πλέον, θείω δικαιώματι λόγω της Ενώσεως, δόθηκε επίσημα στον πάπα από τους προτεστάντες, μετά το 1646, μετά το «πιστεύω του Weitminster» που έχει εκφραστεί πολύ χαριτωμένα:
«Εάν ο πάπας δεν είναι ο ΑντίΧριστος, είναι πολύ άτυχος, καθότι του μοιάζει τόσο πολύ»!
Τί είχαμε τί χάσαμε! Δεν είχαμε Χριστό έτσι κι αλλιώς. Ο ΑντίΧριστος είναι «φυσική» συνέπεια!
Πώς είναι δυνατόν όλος ο νεωτερικός κόσμος να ‘χει εξελιχθεί απελευθερωμένος από την βαρειά σκιά του πάπα και «εμείς» να πιστεύουμε πως θα μπούμε στην Νεωτερικότητα ενωνόμενοι με τον πάπα, είναι ένα μεγάλο Νεοελληνικό Μυστήριο!
Αμέθυστος
Σάββατο 18 Απριλίου 2009
Το τελευταίο θεολογικό ανέκδοτο!
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Χριστιανός Ορθόδοξος!
Στις 15 Απριλίου του 2009, ο Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Ιερώνυμος, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Avennire”, στην ερώτηση που του υποβάλλεται σχετικά με την Ραβέννα: «Ποια είναι η γνώμη σας για την πρόοδο του θεολογικού διαλόγου, ειδικότερα μετά την Ραβέννα;»
Απαντά: «Το “κείμενο της Ραβέννας” εκφράζει την επιδίωξη της θεολογικής επιτροπής, να πετύχει τον ορισμό της λειτουργίας και εφαρμογής του “πρωτείου”, ως αναγκαίας εκκλησιολογικής προϋπόθεσης, στην εκκλησιαστική δομή και λειτουργία, σεβόμενη ταυτοχρόνως την αρχή της πενταρχίας των πατριαρχών. Είναι ένα θετικό βήμα, το οποίο περιμένει και την συνέχειά του! ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»!
Οι άνθρωποι του ψεύδους που είναι σήμερα οι ορθόδοξοι επίσκοποι μας είχαν διαβεβαιώσει μετά την υπογραφή της Ραβέννας πως δεν αναγνώρισαν το δογματικό πρωτείο του πάπα αλλά το ιστορικό του πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αποκαλύπτει το μακάβριο ψεύδος. Ο 34ος αποστολικός κανών είναι απόλυτος: Ο επίσκοπος που δεν ενημερώνει το ποίμνιό του για τις πράξεις του δεν είναι πλέον επίσκοπος. Μόνο ο κ. Ζηζιούλας δεν έχει πρόβλημα, μπορεί να ψεύδεται ακατάσχετα, καθότι δεν διαθέτει ποίμνιο.
Η νέα Εκκλησία θα είναι μια σύνθεση των δυο ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών των Ιστορικών Εκκλησιών που βρίσκονται σε Σχίσμα! Του πρωτείου και της πενταρχίας! Μόνον που η πενταρχία υπήρχε πριν το Σχίσμα! Η ιδέα του κ. Ζηζιούλα, που φαίνεται να εφαρμόζεται πλέον, είναι πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο πάπας όπως λειτούργησε ο Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου! Χρειάζεται έτσι κι αλλιώς ένας ΠΡΩΤΟΣ για να συγκαλεί τις Συνόδους! Έτσι φαντάζονται όλοι τους πως η Νέα Ρώμη θα επιστρέψει στην παλαιά και η Pax Romana θα αποτελέσει την βάση της παγκοσμιοποιήσεως!
Εφόσον λοιπόν είναι όλα τελειωμένα, μια κατεπείγουσα πρακτική συμβουλή! Θα πρέπει να εκπαιδεύσει ειδικώς τους επισκόπους μας ο κ. Ζηζιούλας στους καλούς τρόπους, έτσι ώστε να μην περπατούν σαν οδαλίσκες και να μην μιλούν σφυρίζοντας σαν φίδια!
Ευχόμαστε ολόψυχα οι Μαθητές του ψευδοπροφήτου Χριστού να κατορθώσουν να κλέψουν ξανά το σώμα του Δασκάλου τους για να μπορέσουμε να φάμε ξανά ειρηνικά το σουβλιστό μας αρνί!
Καλή Όρεξη!
Στις 15 Απριλίου του 2009, ο Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Ιερώνυμος, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Avennire”, στην ερώτηση που του υποβάλλεται σχετικά με την Ραβέννα: «Ποια είναι η γνώμη σας για την πρόοδο του θεολογικού διαλόγου, ειδικότερα μετά την Ραβέννα;»
Απαντά: «Το “κείμενο της Ραβέννας” εκφράζει την επιδίωξη της θεολογικής επιτροπής, να πετύχει τον ορισμό της λειτουργίας και εφαρμογής του “πρωτείου”, ως αναγκαίας εκκλησιολογικής προϋπόθεσης, στην εκκλησιαστική δομή και λειτουργία, σεβόμενη ταυτοχρόνως την αρχή της πενταρχίας των πατριαρχών. Είναι ένα θετικό βήμα, το οποίο περιμένει και την συνέχειά του! ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»!
Οι άνθρωποι του ψεύδους που είναι σήμερα οι ορθόδοξοι επίσκοποι μας είχαν διαβεβαιώσει μετά την υπογραφή της Ραβέννας πως δεν αναγνώρισαν το δογματικό πρωτείο του πάπα αλλά το ιστορικό του πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αποκαλύπτει το μακάβριο ψεύδος. Ο 34ος αποστολικός κανών είναι απόλυτος: Ο επίσκοπος που δεν ενημερώνει το ποίμνιό του για τις πράξεις του δεν είναι πλέον επίσκοπος. Μόνο ο κ. Ζηζιούλας δεν έχει πρόβλημα, μπορεί να ψεύδεται ακατάσχετα, καθότι δεν διαθέτει ποίμνιο.
Η νέα Εκκλησία θα είναι μια σύνθεση των δυο ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών των Ιστορικών Εκκλησιών που βρίσκονται σε Σχίσμα! Του πρωτείου και της πενταρχίας! Μόνον που η πενταρχία υπήρχε πριν το Σχίσμα! Η ιδέα του κ. Ζηζιούλα, που φαίνεται να εφαρμόζεται πλέον, είναι πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο πάπας όπως λειτούργησε ο Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου! Χρειάζεται έτσι κι αλλιώς ένας ΠΡΩΤΟΣ για να συγκαλεί τις Συνόδους! Έτσι φαντάζονται όλοι τους πως η Νέα Ρώμη θα επιστρέψει στην παλαιά και η Pax Romana θα αποτελέσει την βάση της παγκοσμιοποιήσεως!
Εφόσον λοιπόν είναι όλα τελειωμένα, μια κατεπείγουσα πρακτική συμβουλή! Θα πρέπει να εκπαιδεύσει ειδικώς τους επισκόπους μας ο κ. Ζηζιούλας στους καλούς τρόπους, έτσι ώστε να μην περπατούν σαν οδαλίσκες και να μην μιλούν σφυρίζοντας σαν φίδια!
Ευχόμαστε ολόψυχα οι Μαθητές του ψευδοπροφήτου Χριστού να κατορθώσουν να κλέψουν ξανά το σώμα του Δασκάλου τους για να μπορέσουμε να φάμε ξανά ειρηνικά το σουβλιστό μας αρνί!
Καλή Όρεξη!
Παρασκευή 17 Απριλίου 2009
ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΜΕΣΚΟΣ
ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ
Νομίζουμε πως είναι ο πλέον πετυχημένος τίτλος για το εν λόγω βιβλίο. Σοκ και Δέος μπρος στην άβυσσο της απιστίας και της μεγαλομανίας. Ελάχιστα σχόλια είναι αρκετά για να φωτίσουν τα σκοτάδια του παλληκαριού! Γιατί τον ονομάζουμε παλληκάρι; Επειδή πιστεύει πως είναι παλληκαριά να αρνηθεί την θεότητα του Κυρίου, δείγμα χειραφετήσεως και ελευθερίας! Δεν γνωρίζει επαρκώς τι σημαίνει ο λόγος του αγίου Γρηγορίου! "Ξεπερνάς σ' αυτό (στην άρνησή σου) και τους ίδιους τους Δαίμονες, γιατί αυτοί είναι απολύτως σίγουροι για την θεότητα του Κυρίου"!
Γνωστός Γέροντας του Αγίου Όρους, "απελπισμένος" από την αρνητικότητά του απέναντι στην θεολογία, τον είχε συμβουλέψει να γίνει παπάς. Και έγινε. Χωρίς να κατανοήσει ποτέ του την αλήθεια της συμβουλής. Η οποία τον έριχνε να κολυμπήσει στα μυστήρια του Χριστιανισμού, (να κολυμπήσει) στην "ουσία" του, πέρα από τις αμφιβολίες του ασθενικού του μυαλού. Δεν κατόρθωσε ποτέ του να επιπλεύσει, πνίγηκε στην αδιαλλαξία του. Κράτησε την μεγαλομανία του σαν το λεπτό της χήρας! Ούτε στη ζωή του ούτε στα κείμενά του υπάρχει ίχνος των Μυστηρίων του Χριστού. Τα υπηρέτησε σαν ευνούχος, χωρίς συμμετοχή!
Από τις πρώτες σελίδες συγχέει την γνώμη με την πίστη! Μεγαλύτερο λάθος και από αυτό της Δύσεως η οποία συνεχίζει να συγχέει και να ταυτίζει την γνώση με την πίστη! Αγνοεί παντελώς πως στην Εκκλησία δεν ζει η πίστη αλλά η κλήση! Όσες φορές ο Κύριος είπε στα Ευαγγέλια "η πίστη σου σέσωκέ σε", ποτέ του δεν προέτρεψε τον θεραπευμένο να τον ακολουθήσει σαν μαθητής του!
Στην συνέχεια με επίδειξη ημιμάθειας ταυτίζει την μεταφυσική με την οντολογία! Δεν έχει καμμία δυνατότητα να κατανοήσει καν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η οποία δεν υπήρξε ποτέ της ούτε μεταφυσική ούτε οντολογία, πόσο μάλλον την ορθόδοξη θεολογία! Και για να φέρει τα πάντα στα μέτρα του, σαν ορθοδόξους θεολόγους εννοεί τύπους Πέτρου Βασιλειάδη! Έλεος, παλληκάρι!
Στην σελίδα 47 ξεγυμνώνεται και από τις επιστημονικές του απαιτήσεις! Γράφει: "Οι ισχυρισμοί της κάθε μεταφυσικής πατούν σε κάποια εμπειρικά δεδομένα με βάση τα οποία προσπαθεί να μιλήσει για όλα εκείνα στα οποία ο άνθρωπος δεν έχει πρόσβαση. Το κενό το καλύπτει με την χρήση της αυστηρής λογικής"!
Ο Γαλιλαίος, ο μεγαλύτερος πλατωνιστής της εποχής του, πραγματοποίησε την επιστημονική του επανάσταση, η οποία ρύθμισε τον σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης, ποδοπατώντας ακριβώς τα εμπειρικά δεδομένα. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι και θα υπάρχουν για πάντα, οι οποίοι πιστεύουν πως ο ήλιος γυρίζει γύρω από την γη!
Τέλος η μαύρη τρύπα βρίσκεται στη σελίδα 297, στη σημείωση 31. Κατ' αρχάς καλεί στην τάξη τον κ. Γιανναρά ο οποίος δεν μπορεί να διακρίνει την εμπειρία από την ερμηνεία της! Και αμέσως μετά μας αποκαλύπτει την θανατηφόρο ασθένεια της εποχής μας! "Το υποκείμενο που βιώνει την εμπειρία, και άρα εμπιστευόμαστε και δεχόμαστε την αλήθεια όσων μας λέει, είναι το ίδιο με αυτό που απολυτοποιεί την εμπειρία του και αδυνατεί να εκφραστεί αληθινά γι' αυτό που βίωσε".
Ας ξεκινήσουμε επισημαίνοντας πως τόσο ο κ. Γιανναράς αλλά πολύ περισσότερο ο κ. Μέσκος, λόγω της απολύτου άγνοιάς των της ενσαρκώσεως του Κυρίου, του μυστηρίου του Προσώπου του Κυρίου, των δυο φύσεων σε μια υπόσταση, δεν μπορούν να διανοηθούν καν πως άλλο είναι το υποκείμενο που ζει την εμπειρία και άλλο είναι το υποκείμενο που την εκφράζει. Δεν την ερμηνεύει, την εκφράζει! Γι' αυτό και δεν μπορεί να συλλάβει ξεκάθαρα πως άλλο είναι το βίωμα και άλλο η εμπειρία! Τα βιώματα και οι ερμηνείες τους, πράγματι ανήκουν στο ίδιο υποκείμενο!
Ακαλλιέργητος και ημιμαθής, δεν κατανοεί την διαφορά ζωής και νοήματος της ζωής, την ταυτότητα κάλλους και αλήθειας! Δεν μπορεί να κατανοήσει την άβυσσο που χωρίζει τον εγκέφαλο από τον Νου. Την απόλυτη διαφορά της συνειδήσεως η οποία μπορεί μόνον να ερμηνεύει και της εκφράσεως η οποία μπορεί μόνον να εμπνέει, να καλεί με την σειρά της στην ομορφιά! Σαν αγράμματος χωριάτης δεν καταλαβαίνει ούτε το Μυστήριο της ποιήσεως, αλλά και σαν ανέραστος, ούτε το Μυστήριο του έρωτος!
Μας μιλά για την ασάφεια διακρίσεως και την σχετικότητά της (της διακρίσεως) μεταξύ κτιστού φωτός και ακτίστου. Δεν κατανοεί ούτε την διαφορά ποιότητος η οποία μας εισάγει σιγά-σιγά στην διάκριση της αλήθειας από το ψέμα. Ας πάρουμε λοιπόν δυο κείμενα γραμμένα από "αγίους" που απέκτησαν την εμπειρία του Φωτός, μέσα σε διαφορετικές "θρησκείες"! Τα ποιήματα του Ρουμί και τα ποιήματα του Συμεών του Ν. Θεολόγου! Μόνον ένας βάρβαρος δεν καταλαβαίνει την διαφορά! Ακριβώς την διαφορά κτιστού και ακτίστου, έπαρσης και αγάπης!
Μιλά η αυτού βαρβαρότης για τα θαύματα! Δεν γνωρίζει ο δυστυχής ότι η ανθρωπότης έχει ξεκαθαρίσει το θέμα εδώ και αιώνες! Πρώτος ο Pico della Mirandola ξεκίνα την τόσο τιμημένη από όλους Αναγέννηση, ομολογώντας πως ο άνθρωπος και η αξιοπρέπειά του είναι το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής. Αυτή η σύνδεση λοιπόν αξιοπρέπειας και θαύματος μας υποχρεώνει να σκεπτόμαστε πως όπου λείπει η αξιοπρέπεια θαύμα δεν υφίσταται.
Και η ορθόδοξη παράδοση μας δεν κουράζεται να μας επαναλαμβάνει πως ένας ταπεινός άνθρωπος είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων, το θαύμα των θαυμάτων. Μυστήριο άρρητο για την μεγαλομανία του Μέσκου.
Οι εφαρμογές των λανθασμένων αρχών πάνω στις οποίες στηρίζεται η άνοιά του είναι ακόμη πιο φρικαλέες! Δεν νομίζω πως είμαστε υποχρεωμένοι να φάμε περισσότερο από το άνοστο “φαΐ” του!
Ο Θεός να μας ελεεί γιατί δεν το αξίζουμε οι άτιμοι!
Αμέθυστος!
Νομίζουμε πως είναι ο πλέον πετυχημένος τίτλος για το εν λόγω βιβλίο. Σοκ και Δέος μπρος στην άβυσσο της απιστίας και της μεγαλομανίας. Ελάχιστα σχόλια είναι αρκετά για να φωτίσουν τα σκοτάδια του παλληκαριού! Γιατί τον ονομάζουμε παλληκάρι; Επειδή πιστεύει πως είναι παλληκαριά να αρνηθεί την θεότητα του Κυρίου, δείγμα χειραφετήσεως και ελευθερίας! Δεν γνωρίζει επαρκώς τι σημαίνει ο λόγος του αγίου Γρηγορίου! "Ξεπερνάς σ' αυτό (στην άρνησή σου) και τους ίδιους τους Δαίμονες, γιατί αυτοί είναι απολύτως σίγουροι για την θεότητα του Κυρίου"!
Γνωστός Γέροντας του Αγίου Όρους, "απελπισμένος" από την αρνητικότητά του απέναντι στην θεολογία, τον είχε συμβουλέψει να γίνει παπάς. Και έγινε. Χωρίς να κατανοήσει ποτέ του την αλήθεια της συμβουλής. Η οποία τον έριχνε να κολυμπήσει στα μυστήρια του Χριστιανισμού, (να κολυμπήσει) στην "ουσία" του, πέρα από τις αμφιβολίες του ασθενικού του μυαλού. Δεν κατόρθωσε ποτέ του να επιπλεύσει, πνίγηκε στην αδιαλλαξία του. Κράτησε την μεγαλομανία του σαν το λεπτό της χήρας! Ούτε στη ζωή του ούτε στα κείμενά του υπάρχει ίχνος των Μυστηρίων του Χριστού. Τα υπηρέτησε σαν ευνούχος, χωρίς συμμετοχή!
Από τις πρώτες σελίδες συγχέει την γνώμη με την πίστη! Μεγαλύτερο λάθος και από αυτό της Δύσεως η οποία συνεχίζει να συγχέει και να ταυτίζει την γνώση με την πίστη! Αγνοεί παντελώς πως στην Εκκλησία δεν ζει η πίστη αλλά η κλήση! Όσες φορές ο Κύριος είπε στα Ευαγγέλια "η πίστη σου σέσωκέ σε", ποτέ του δεν προέτρεψε τον θεραπευμένο να τον ακολουθήσει σαν μαθητής του!
Στην συνέχεια με επίδειξη ημιμάθειας ταυτίζει την μεταφυσική με την οντολογία! Δεν έχει καμμία δυνατότητα να κατανοήσει καν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η οποία δεν υπήρξε ποτέ της ούτε μεταφυσική ούτε οντολογία, πόσο μάλλον την ορθόδοξη θεολογία! Και για να φέρει τα πάντα στα μέτρα του, σαν ορθοδόξους θεολόγους εννοεί τύπους Πέτρου Βασιλειάδη! Έλεος, παλληκάρι!
Στην σελίδα 47 ξεγυμνώνεται και από τις επιστημονικές του απαιτήσεις! Γράφει: "Οι ισχυρισμοί της κάθε μεταφυσικής πατούν σε κάποια εμπειρικά δεδομένα με βάση τα οποία προσπαθεί να μιλήσει για όλα εκείνα στα οποία ο άνθρωπος δεν έχει πρόσβαση. Το κενό το καλύπτει με την χρήση της αυστηρής λογικής"!
Ο Γαλιλαίος, ο μεγαλύτερος πλατωνιστής της εποχής του, πραγματοποίησε την επιστημονική του επανάσταση, η οποία ρύθμισε τον σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης, ποδοπατώντας ακριβώς τα εμπειρικά δεδομένα. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι και θα υπάρχουν για πάντα, οι οποίοι πιστεύουν πως ο ήλιος γυρίζει γύρω από την γη!
Τέλος η μαύρη τρύπα βρίσκεται στη σελίδα 297, στη σημείωση 31. Κατ' αρχάς καλεί στην τάξη τον κ. Γιανναρά ο οποίος δεν μπορεί να διακρίνει την εμπειρία από την ερμηνεία της! Και αμέσως μετά μας αποκαλύπτει την θανατηφόρο ασθένεια της εποχής μας! "Το υποκείμενο που βιώνει την εμπειρία, και άρα εμπιστευόμαστε και δεχόμαστε την αλήθεια όσων μας λέει, είναι το ίδιο με αυτό που απολυτοποιεί την εμπειρία του και αδυνατεί να εκφραστεί αληθινά γι' αυτό που βίωσε".
Ας ξεκινήσουμε επισημαίνοντας πως τόσο ο κ. Γιανναράς αλλά πολύ περισσότερο ο κ. Μέσκος, λόγω της απολύτου άγνοιάς των της ενσαρκώσεως του Κυρίου, του μυστηρίου του Προσώπου του Κυρίου, των δυο φύσεων σε μια υπόσταση, δεν μπορούν να διανοηθούν καν πως άλλο είναι το υποκείμενο που ζει την εμπειρία και άλλο είναι το υποκείμενο που την εκφράζει. Δεν την ερμηνεύει, την εκφράζει! Γι' αυτό και δεν μπορεί να συλλάβει ξεκάθαρα πως άλλο είναι το βίωμα και άλλο η εμπειρία! Τα βιώματα και οι ερμηνείες τους, πράγματι ανήκουν στο ίδιο υποκείμενο!
Ακαλλιέργητος και ημιμαθής, δεν κατανοεί την διαφορά ζωής και νοήματος της ζωής, την ταυτότητα κάλλους και αλήθειας! Δεν μπορεί να κατανοήσει την άβυσσο που χωρίζει τον εγκέφαλο από τον Νου. Την απόλυτη διαφορά της συνειδήσεως η οποία μπορεί μόνον να ερμηνεύει και της εκφράσεως η οποία μπορεί μόνον να εμπνέει, να καλεί με την σειρά της στην ομορφιά! Σαν αγράμματος χωριάτης δεν καταλαβαίνει ούτε το Μυστήριο της ποιήσεως, αλλά και σαν ανέραστος, ούτε το Μυστήριο του έρωτος!
Μας μιλά για την ασάφεια διακρίσεως και την σχετικότητά της (της διακρίσεως) μεταξύ κτιστού φωτός και ακτίστου. Δεν κατανοεί ούτε την διαφορά ποιότητος η οποία μας εισάγει σιγά-σιγά στην διάκριση της αλήθειας από το ψέμα. Ας πάρουμε λοιπόν δυο κείμενα γραμμένα από "αγίους" που απέκτησαν την εμπειρία του Φωτός, μέσα σε διαφορετικές "θρησκείες"! Τα ποιήματα του Ρουμί και τα ποιήματα του Συμεών του Ν. Θεολόγου! Μόνον ένας βάρβαρος δεν καταλαβαίνει την διαφορά! Ακριβώς την διαφορά κτιστού και ακτίστου, έπαρσης και αγάπης!
Μιλά η αυτού βαρβαρότης για τα θαύματα! Δεν γνωρίζει ο δυστυχής ότι η ανθρωπότης έχει ξεκαθαρίσει το θέμα εδώ και αιώνες! Πρώτος ο Pico della Mirandola ξεκίνα την τόσο τιμημένη από όλους Αναγέννηση, ομολογώντας πως ο άνθρωπος και η αξιοπρέπειά του είναι το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής. Αυτή η σύνδεση λοιπόν αξιοπρέπειας και θαύματος μας υποχρεώνει να σκεπτόμαστε πως όπου λείπει η αξιοπρέπεια θαύμα δεν υφίσταται.
Και η ορθόδοξη παράδοση μας δεν κουράζεται να μας επαναλαμβάνει πως ένας ταπεινός άνθρωπος είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων, το θαύμα των θαυμάτων. Μυστήριο άρρητο για την μεγαλομανία του Μέσκου.
Οι εφαρμογές των λανθασμένων αρχών πάνω στις οποίες στηρίζεται η άνοιά του είναι ακόμη πιο φρικαλέες! Δεν νομίζω πως είμαστε υποχρεωμένοι να φάμε περισσότερο από το άνοστο “φαΐ” του!
Ο Θεός να μας ελεεί γιατί δεν το αξίζουμε οι άτιμοι!
Αμέθυστος!
Κυριακή 12 Απριλίου 2009
«Θεολογία» και «οικονομία»
Η Δύση δεν δέχτηκε ποτέ της την διάκριση «θεολογίας» και «οικονομίας». Εξάντλησε το Μυστήριο της Αγίας Τριάδος αποκλειστικά και μόνο στην «οικονομία». Αντιθέτως η παράδοση των Ελλήνων Πατέρων αρνήθηκε να θεωρήσει αναλογικά τον τρόπο υπάρξεως και την τάξη των υποστάσεων στη «θεολογία» σύμφωνα με τον τρόπο της οικονομικής τους φανέρωσης! Ο Θεός είναι ελεύθερος στη φύση του απ’ ό,τι ελεύθερα ανέλαβε με την «οικονομία». Ελεύθερα ο Θεός εισήλθε στην Ιστορία και στα πεπερασμένα όρια της πραγματικότητας του κτιστού αναλαμβάνοντας την σωτηρία του!
Επειδή μετέχουμε εν Χριστώ στη ζωή των θείων προσώπων, γι’ αυτό και ομολογούμε πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα! Ο τρόπος όμως της μετοχής μας αυτής στην προσωπική ζωή του Θεού δεν είναι ταυτόσημος με τον τρόπο κατά τον οποίο υπάρχουν και κοινωνούν τα ίδια τα θεία πρόσωπα στην κοινή τριαδική ζωή!
Η σύγχυση ανάμεσα στη «θεολογία» και την «οικονομία» έφερε στην Ιστορία την πλάνη του Filioque. Και σήμερα φέρνει μια καινούρια χειρότερη πλάνη, τον τρόπο υπάρξεως του ανθρώπου σύμφωνα με τον τρόπο υπάρξεως των προσώπων της Αγίας Τριάδος, με Σχέσεις αγάπης, δημιουργώντας μια Εκκλησιολογία ανεξάρτητη από την Εν Χριστώ ζωή! Πριν ακόμη κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε τις καταστροφές που έφερε στην ανθρωπότητα η analogia entis, χανόμαστε στην ακόμη χειρότερη analogia Trinitatis!
Την διάκριση «θεολογίας» και «οικονομίας» αντλήσαμε από το εξαίρετο βιβλίο του Σταύρου Γιαγκάζογλου «Κοινωνία Θεώσεως». Πρέπει να επισημάνουμε πριν προχωρήσουμε, την διαφωνία μας όμως σχετικά με ένα του συμπέρασμα, το οποίο μπορεί από μόνο του να καταστρέψει την σωτηριώδη διάκριση! Στη σελ. 124 του βιβλίου του γράφει: “Δεν γνωρίζουμε τον Θεό παρά μόνο στα πλαίσια της «οικονομικής» του αποκαλύψεως”.
Ας μας συγχωρήσει την διαφωνία, υπάρχει όμως στην παράδοσή μας θεογνωσία και κάτι από αυτήν θα «δείξουμε» στην συνέχεια!
Παρουσιάζουμε λοιπόν τρία παραδείγματα Τριαδολογίας. Το ένα ανήκει στην νέα πλάνη που μαστίζει τον κόσμο μας και παρουσιάζεται από τον κ. Γιανναρά. Η «οικονομική» Τριάδα και Γνώση παρουσιάζεται από τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και τέλος η «θεολογία» και θεογνωσία από τον Άγιο Συμεών τον Ν. Θεολόγο, ο οποίος διέθετε το πυρ της αφθαρσίας που είναι απαραίτητο προς τούτο!
1) Χρήστος Γιανναράς:
«H αποκάλυψη είναι τρεις λέξεις με τις οποίες η γλώσσα μας κατορθώνει να «πει» την υπαρκτική ελευθερία (προσωπική ετερότητα) της Αιτιώδους Αρχής του υπαρκτού. Τρεις λέξεις: «Πατήρ», «Υιός», «Πνεύμα».
Κάθε μια από τις τρεις λέξεις σημαίνει προσωπική μοναδικότητα που δεν ταυτίζεται με ατομικότητα αυτοτελή, με μονάδα υπαρκτικής αυτονομίας. Κάθε λέξη σημαίνει τρόπο (και γεγονός) σχέσης - αυθυπέρβασης - αγάπης. Δηλώνει το όνομα «Πατήρ» ότι η συγκεκριμένη ύπαρξη ούτε γνωρίζεται ούτε υπάρχει καθ’ εαυτήν και δι’ εαυτήν, αλλά μόνο ως ο «γεννήτωρ» του Υιού και ο «εκπορεύων» το Πνεύμα. Aυτό που είναι ο Πατήρ δηλώνεται όχι με τη θεότητά του, αλλά με την πατρότητα: Tην απεριόριστη και απροκαθόριστη ελευθερία του να υπάρχει επειδή αγαπάει, ελευθερία που βεβαιώνεται με τη «γέννηση» του Yιού και την «εκπόρευση» του Πνεύματος.
Tην ίδια απόλυτη υπαρκτική ελευθερία δηλώνει και το όνομα «Yιός»: Yπάρχει ο Yιός χωρίς η ύπαρξή του να «προηγείται» της υιότητας, να δεσμεύεται υπαρκτικά σε προκαθορισμούς ατομικής (φυσικής) αυτοτέλειας. Aυτό που είναι, σημαίνεται με την εκούσια υιότητα, όχι με την ουσιαστική (ουσίας, δηλαδή αναγκαστική) θεότητα. Eίναι Θεός, επειδή υπάρχει ως Yιός του Πατρός, επειδή η ύπαρξή του ανταποκρίνεται και παραπέμπει στην ελευθερία της αγάπης του Πατρός.
Tο ίδιο και με τη λέξη «Πνεύμα»: Σημαίνεται η ενεργός υπαρκτική ετερότητα που παραπέμπει «έργω» στο είναι της αγάπης του Πατρός, στην ελευθερία της αγάπης ως οντοποιό και ζωοποιό αλήθεια. Tο Πνεύμα «εκπορεύεται» από τον Πατέρα (την αιτιώδη αρχή της υπαρκτικής ελευθερίας), δηλώνοντας με την ύπαρξή του το «ίδιον» του Θεού, το γεγονός ότι «ο Θεός αγάπη εστί»: είναι (όχι απλώς έχει) αγάπη, δηλαδή υπάρχει ως ελευθερία.
Aν στον σταύλο της Bηθλεέμ το βρέφος είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, τότε το αίνιγμα της ύπαρξης και ο παραλογισμός του θανάτου ίσως έχουν απάντηση. Aπό την οδό της αγαπητικής σχέσης, όχι από την οδό ατομοκεντρικής αυτάρκειας της σκέψης...»
2) Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Φιλοκαλία τ.4ος μτφ. Γαλίτη).
Κεφ. 35: «Η πανάγαθη αυτή και υπεράγαθη Αγαθότητα είναι και πηγή αγαθότητας. Γιατί και τούτο είναι αγαθό, και μάλιστα το ακρότατο αγαθό, και δεν ήταν δυνατό να λείπει από την παντέλεια Αγαθότητα. Επειδή τώρα η παντέλεια και υπερτέλεια αυτή Αγαθότητα είναι Νους, τίποτε άλλο δεν μπορεί να πηγάζει από Αυτή σαν από πηγή, παρά λόγος. Λόγος βέβαια όχι σαν τον δικό μας προφορικό λόγο, γιατί τούτος δεν είναι του νου, αλλά του σώματος που κινείται από νου. Ούτε πάλι σαν το δικό μας ενδιάθετο λόγο, γιατί τούτος γίνεται μέσα μας έχοντας σαν τύπους τους φθόγγους. Ούτε τέλος σαν τον δικό μας λόγο της διάνοιας, κι ας είναι αυτός χωρίς φθόγγους, πραγματοποιούμενος με κινήσεις τελείως ασώματες. Γιατί και ο λόγος αυτός της διάνοιας είναι μετά από μας, και έχει ανάγκη από διαλείμματα και μεγάλα χρονικά διαστήματα, και προχωρεί διεξοδικά, πηγαίνοντας από την ατελή αρχή προς το τελικό συμπέρασμα. Αλλά ο Λόγος που πηγάζει από τη θεία Αγαθότητα είναι αντίστοιχος με τον έμφυτο σε μας λόγο που εναπόκειται στο νου μας αφότου ο Δημιουργός μας έκανε κατ’ εικόνα Του. Ο λόγος αυτός είναι η γνώση που συνυπάρχει πάντοτε με τον νου. Η Γνώση-Λόγος, λοιπόν, η οποία συνυπάρχει πάντοτε με τον υπέρτατο Νου της παντέλειας και υπερτέλειας Αγαθότητας, που δεν έχει τίποτε το ατελές, πλην του εξ' αυτής είναι, είναι απαράλλακτα όσα είναι Εκείνη. Γι’ αυτό και ο υπέρτατος Λόγος είναι και λέγεται από μας Υιός, για να γνωρίσομε με βεβαιότητα ότι είναι τέλειος, με τέλεια δική Του υπόσταση, γιατί έχει την ύπαρξη από τον Πατέρα και δεν υστερεί καθόλου από τον Πατέρα κατά την ουσία, αλλά είναι απαράλλακτος μ’ Εκείνον, αν και όχι κατά την υπόσταση. Αυτή διακρίνεται από το ότι ο Λόγος προήλθε με θεοπρεπή γέννηση από τον Πατέρα».
Κεφ. 36: «Επειδή η Αγαθότητα που σαν από πηγή προήλθε με γέννηση από την Αγαθότητα-Νου , είναι Λόγος, και λόγο χωρίς πνεύμα (πνοή), κανένας που έχει νου δεν μπορεί να εννοήσει, γι’ αυτό ο εκ Θεού Θεός Λόγος έχει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο προέρχεται κι αυτό από τον Πατέρα. Το Πνεύμα αυτό δεν είναι όπως εκείνο που συνυπάρχει με τον προφορικό μας λόγο. Ούτε πάλι είναι όπως εκείνο που συνυπάρχει, αν και ασωμάτως, με τον ενδιάθετο και τον κατά διάνοια λόγο μας. Γιατί και τούτο είναι μια ορμή του νου που συνεκτείνεται χρονικά με το λόγο μας κι έχει ανάγκη από τα ίδια διαστήματα κι από το ατελές προχωρεί στο ολοκληρωμένο. Ενώ Εκείνο, το Πνεύμα του υπέρτατου Λόγου, είναι κατά κάποιο τρόπο ένας έρωτας ανέκφραστος του Πατέρα προς τον Λόγο που γεννήθηκε με τρόπο απόρρητο. Το ίδιο Πνεύμα-Έρωτα έχει και ο αγαπημένος Λόγος και Υιός προς τον Πατέρα. Το έχει όμως ως συμπροερχόμενο με Αυτόν από τον Πατέρα και αναπαυόμενο σ’ Αυτόν λόγω της κοινής Τους φύσεως. Από τον Λόγο, που σαρκώθηκε και μας συνααναστράφηκε, μάθαμε το όνομα της διαφορετικής προελεύσεως του Πνεύματος από τον Πατέρα, και ότι αυτό δεν είναι μόνο του Πατέρα αλλά και του Υιού. Μας είπε δηλαδή: «Το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα» (Ιω. 15, 26). Από αυτό μαθαίνομε ότι δεν είναι μόνο ο Λόγος, αλλά και το Πνεύμα που προέρχεται από τον Πατέρα, όχι όμως με γέννηση αλλά με εκπόρευση. Επίσης, ότι είναι και του Υιού που το έχει από τον Πατέρα, αφού είναι Πνεύμα αλήθειας και σοφίας και λόγου. Γιατί η αλήθεια και η σοφία είναι Λόγος κατάλληλος για τον γεννήτορα. Αυτός ο Λόγος συγχαίρει με τον Πατέρα που χαίρεται γι’ Αυτόν, σύμφωνα μ’ εκείνο που Αυτός είπε με τον Σολομώντα : «Εγώ ήμουν που χαιρόμουν μαζί Του» (Παροιμ. 8, 30.). Δεν είπε χαιρόμουν, αλλά χαιρόμουν μαζί Του. Αυτή η προαιώνια χαρά του Πατέρα και του Υιού είναι το Άγιο Πνεύμα, επειδή είναι και των δύο κατά τη χρήση (γι’ αυτό και στέλνεται και από τους δύο σ’ όσους είναι άξιοι), αλλά μόνο του Πατέρα κατά την ύπαρξη (γι’ αυτό και μόνο απ’ αυτόν εκπορεύεται ως ύπαρξη)».
3) Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Θα αρχίσουμε με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, τον διδάσκαλο της διακρίσεως, ο οποίος στον Λόγο ΚΖ΄, Περί ησυχίας, Β΄, 13 γράφει: Ενώ κάποτε ασκούσα την συνεχή προσευχή, βρέθηκα ανάμεσα στους Αγγέλους και ένας εξ’ αυτών με διαφώτιζε σε ό,τι εδιψούσα να μάθω. Ζητούσα να μάθω πώς ήταν ο Άρχων (ο Χριστός) προ της ενανθρωπήσεώς Του, αλλά δεν του επιτρεπόταν να μου διδάξη. Τον ερωτούσα πώς και σε ποια μορφή ευρίσκεται τώρα. Μου απαντούσε: Με την ιδία μορφή (την θεανθρώπινη), αλλ’ όχι με την ιδία φθαρτή ανθρώπινη σάρκα. Συνέχιζα να ρωτώ: Τι σημαίνει η δεξιά του Αιτίου (του Πατρός), στάσις και καθέδρα του Χριστού; Αδύνατον να διδαχθή ακοή ανθρώπου αυτά τα μυστήρια, απαντούσε! Τότε του ζήτησα να με οδηγήση εκεί που με είλκυε ο πόθος μου! Δεν έφτασε ακόμη η ώρα, μου είπε, διότι στερείσαι το πυρ της αφθαρσίας (το οποίο θα αποκτήσης στην άλλη ζωή).
Να πώς ολοκληρώνει την εμπειρία αυτή ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (Ηθικός Λόγος Η΄):
Ο καταξιωθείς τόν νοητόν μαργαρίτην εν εαυτώ της του Θεού αγάπης ευρείν και την προς Θεόν αγάπην άσυλόν τε και όλως αμείωτον διαφυλάξη, γίνεται θαύμα θαυμάτων εν αυτώ!
Και ορά και ιδού Φως, το δε φως άνωθεν έχειν δοκεί αυτώ την αρχήν. Και ιδού τρία εν αυτώ, το δι' ου και εν ω και εις ον. Και ταύτα ιδών, μαθείν ερωτά και ακούει τρανώς: “Ιδού εγώ το Πνεύμα δι' ου και εν ω ο Υιός” και “Ιδού εγώ ο Υιός εις ον ο Πατήρ”. “Ιδού”, πάλιν φησίν, “οράς” ο Πατήρ, “και εγώ”, φησίν ο Υιός, “εν τω Πατρί”! Και το Πνεύμα έλεγεν, “Όντως εγώ, δι' εμού γαρ τον Πατέρα και τον Υιόν ο βλέπων ορά και ορών των ορωμένων εξίσταται”!
Πού όντας (ο βλέπων); “Εν ω ουδείς οίδεν ουκ ανθρώπων, ουκ αγγέλων, πλην αυτής της μιας εμού και ενάδος και υπέρ ουσίαν ουσίας και φύσεως”. Εν εμοί δε, φησί, πώς; “Όλη καθόλου, αχώριστος γαρ ειμι πάντη καί άτμητος, το εν καν ταις υποστάσεσιν έχουσα. Αν λοιπόν μπορούσες να βρεθείς κάπως και κάπου μέσα μου θα έλεγες ότι δεν γνωρίζεις Κανέναν. Επειδή εσύ είσαι άνθρωπος περιγραπτός βρίσκομαι υπό τις συνθήκες της περιγραφής και του τόπου, διότι περιγραπτός έγινε και ο Ένας από εμάς που ενανθρώπισε. Κατά δε την ενούσαν μοι φύσιν πάμπαν αόρατος, απερίγραπτος, ασχημάτιστος, αναφής, αψηλάφητος, ακίνητος, αεικίνητος, πάντα πληρούσα και ουδαμού το σύνολον ούσα, ουκ εν σοι, ουκ εν άλλω τινί των πάλαι ή των νυν εγγιζόντων αγγέλων ή προφητών, οις ουδ' ωράθην όλως, ουδ' ορώμαι ποτε”!
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Αμέθυστος
Επειδή μετέχουμε εν Χριστώ στη ζωή των θείων προσώπων, γι’ αυτό και ομολογούμε πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα! Ο τρόπος όμως της μετοχής μας αυτής στην προσωπική ζωή του Θεού δεν είναι ταυτόσημος με τον τρόπο κατά τον οποίο υπάρχουν και κοινωνούν τα ίδια τα θεία πρόσωπα στην κοινή τριαδική ζωή!
Η σύγχυση ανάμεσα στη «θεολογία» και την «οικονομία» έφερε στην Ιστορία την πλάνη του Filioque. Και σήμερα φέρνει μια καινούρια χειρότερη πλάνη, τον τρόπο υπάρξεως του ανθρώπου σύμφωνα με τον τρόπο υπάρξεως των προσώπων της Αγίας Τριάδος, με Σχέσεις αγάπης, δημιουργώντας μια Εκκλησιολογία ανεξάρτητη από την Εν Χριστώ ζωή! Πριν ακόμη κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε τις καταστροφές που έφερε στην ανθρωπότητα η analogia entis, χανόμαστε στην ακόμη χειρότερη analogia Trinitatis!
Την διάκριση «θεολογίας» και «οικονομίας» αντλήσαμε από το εξαίρετο βιβλίο του Σταύρου Γιαγκάζογλου «Κοινωνία Θεώσεως». Πρέπει να επισημάνουμε πριν προχωρήσουμε, την διαφωνία μας όμως σχετικά με ένα του συμπέρασμα, το οποίο μπορεί από μόνο του να καταστρέψει την σωτηριώδη διάκριση! Στη σελ. 124 του βιβλίου του γράφει: “Δεν γνωρίζουμε τον Θεό παρά μόνο στα πλαίσια της «οικονομικής» του αποκαλύψεως”.
Ας μας συγχωρήσει την διαφωνία, υπάρχει όμως στην παράδοσή μας θεογνωσία και κάτι από αυτήν θα «δείξουμε» στην συνέχεια!
Παρουσιάζουμε λοιπόν τρία παραδείγματα Τριαδολογίας. Το ένα ανήκει στην νέα πλάνη που μαστίζει τον κόσμο μας και παρουσιάζεται από τον κ. Γιανναρά. Η «οικονομική» Τριάδα και Γνώση παρουσιάζεται από τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και τέλος η «θεολογία» και θεογνωσία από τον Άγιο Συμεών τον Ν. Θεολόγο, ο οποίος διέθετε το πυρ της αφθαρσίας που είναι απαραίτητο προς τούτο!
1) Χρήστος Γιανναράς:
«H αποκάλυψη είναι τρεις λέξεις με τις οποίες η γλώσσα μας κατορθώνει να «πει» την υπαρκτική ελευθερία (προσωπική ετερότητα) της Αιτιώδους Αρχής του υπαρκτού. Τρεις λέξεις: «Πατήρ», «Υιός», «Πνεύμα».
Κάθε μια από τις τρεις λέξεις σημαίνει προσωπική μοναδικότητα που δεν ταυτίζεται με ατομικότητα αυτοτελή, με μονάδα υπαρκτικής αυτονομίας. Κάθε λέξη σημαίνει τρόπο (και γεγονός) σχέσης - αυθυπέρβασης - αγάπης. Δηλώνει το όνομα «Πατήρ» ότι η συγκεκριμένη ύπαρξη ούτε γνωρίζεται ούτε υπάρχει καθ’ εαυτήν και δι’ εαυτήν, αλλά μόνο ως ο «γεννήτωρ» του Υιού και ο «εκπορεύων» το Πνεύμα. Aυτό που είναι ο Πατήρ δηλώνεται όχι με τη θεότητά του, αλλά με την πατρότητα: Tην απεριόριστη και απροκαθόριστη ελευθερία του να υπάρχει επειδή αγαπάει, ελευθερία που βεβαιώνεται με τη «γέννηση» του Yιού και την «εκπόρευση» του Πνεύματος.
Tην ίδια απόλυτη υπαρκτική ελευθερία δηλώνει και το όνομα «Yιός»: Yπάρχει ο Yιός χωρίς η ύπαρξή του να «προηγείται» της υιότητας, να δεσμεύεται υπαρκτικά σε προκαθορισμούς ατομικής (φυσικής) αυτοτέλειας. Aυτό που είναι, σημαίνεται με την εκούσια υιότητα, όχι με την ουσιαστική (ουσίας, δηλαδή αναγκαστική) θεότητα. Eίναι Θεός, επειδή υπάρχει ως Yιός του Πατρός, επειδή η ύπαρξή του ανταποκρίνεται και παραπέμπει στην ελευθερία της αγάπης του Πατρός.
Tο ίδιο και με τη λέξη «Πνεύμα»: Σημαίνεται η ενεργός υπαρκτική ετερότητα που παραπέμπει «έργω» στο είναι της αγάπης του Πατρός, στην ελευθερία της αγάπης ως οντοποιό και ζωοποιό αλήθεια. Tο Πνεύμα «εκπορεύεται» από τον Πατέρα (την αιτιώδη αρχή της υπαρκτικής ελευθερίας), δηλώνοντας με την ύπαρξή του το «ίδιον» του Θεού, το γεγονός ότι «ο Θεός αγάπη εστί»: είναι (όχι απλώς έχει) αγάπη, δηλαδή υπάρχει ως ελευθερία.
Aν στον σταύλο της Bηθλεέμ το βρέφος είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, τότε το αίνιγμα της ύπαρξης και ο παραλογισμός του θανάτου ίσως έχουν απάντηση. Aπό την οδό της αγαπητικής σχέσης, όχι από την οδό ατομοκεντρικής αυτάρκειας της σκέψης...»
2) Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Φιλοκαλία τ.4ος μτφ. Γαλίτη).
Κεφ. 35: «Η πανάγαθη αυτή και υπεράγαθη Αγαθότητα είναι και πηγή αγαθότητας. Γιατί και τούτο είναι αγαθό, και μάλιστα το ακρότατο αγαθό, και δεν ήταν δυνατό να λείπει από την παντέλεια Αγαθότητα. Επειδή τώρα η παντέλεια και υπερτέλεια αυτή Αγαθότητα είναι Νους, τίποτε άλλο δεν μπορεί να πηγάζει από Αυτή σαν από πηγή, παρά λόγος. Λόγος βέβαια όχι σαν τον δικό μας προφορικό λόγο, γιατί τούτος δεν είναι του νου, αλλά του σώματος που κινείται από νου. Ούτε πάλι σαν το δικό μας ενδιάθετο λόγο, γιατί τούτος γίνεται μέσα μας έχοντας σαν τύπους τους φθόγγους. Ούτε τέλος σαν τον δικό μας λόγο της διάνοιας, κι ας είναι αυτός χωρίς φθόγγους, πραγματοποιούμενος με κινήσεις τελείως ασώματες. Γιατί και ο λόγος αυτός της διάνοιας είναι μετά από μας, και έχει ανάγκη από διαλείμματα και μεγάλα χρονικά διαστήματα, και προχωρεί διεξοδικά, πηγαίνοντας από την ατελή αρχή προς το τελικό συμπέρασμα. Αλλά ο Λόγος που πηγάζει από τη θεία Αγαθότητα είναι αντίστοιχος με τον έμφυτο σε μας λόγο που εναπόκειται στο νου μας αφότου ο Δημιουργός μας έκανε κατ’ εικόνα Του. Ο λόγος αυτός είναι η γνώση που συνυπάρχει πάντοτε με τον νου. Η Γνώση-Λόγος, λοιπόν, η οποία συνυπάρχει πάντοτε με τον υπέρτατο Νου της παντέλειας και υπερτέλειας Αγαθότητας, που δεν έχει τίποτε το ατελές, πλην του εξ' αυτής είναι, είναι απαράλλακτα όσα είναι Εκείνη. Γι’ αυτό και ο υπέρτατος Λόγος είναι και λέγεται από μας Υιός, για να γνωρίσομε με βεβαιότητα ότι είναι τέλειος, με τέλεια δική Του υπόσταση, γιατί έχει την ύπαρξη από τον Πατέρα και δεν υστερεί καθόλου από τον Πατέρα κατά την ουσία, αλλά είναι απαράλλακτος μ’ Εκείνον, αν και όχι κατά την υπόσταση. Αυτή διακρίνεται από το ότι ο Λόγος προήλθε με θεοπρεπή γέννηση από τον Πατέρα».
Κεφ. 36: «Επειδή η Αγαθότητα που σαν από πηγή προήλθε με γέννηση από την Αγαθότητα-Νου , είναι Λόγος, και λόγο χωρίς πνεύμα (πνοή), κανένας που έχει νου δεν μπορεί να εννοήσει, γι’ αυτό ο εκ Θεού Θεός Λόγος έχει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο προέρχεται κι αυτό από τον Πατέρα. Το Πνεύμα αυτό δεν είναι όπως εκείνο που συνυπάρχει με τον προφορικό μας λόγο. Ούτε πάλι είναι όπως εκείνο που συνυπάρχει, αν και ασωμάτως, με τον ενδιάθετο και τον κατά διάνοια λόγο μας. Γιατί και τούτο είναι μια ορμή του νου που συνεκτείνεται χρονικά με το λόγο μας κι έχει ανάγκη από τα ίδια διαστήματα κι από το ατελές προχωρεί στο ολοκληρωμένο. Ενώ Εκείνο, το Πνεύμα του υπέρτατου Λόγου, είναι κατά κάποιο τρόπο ένας έρωτας ανέκφραστος του Πατέρα προς τον Λόγο που γεννήθηκε με τρόπο απόρρητο. Το ίδιο Πνεύμα-Έρωτα έχει και ο αγαπημένος Λόγος και Υιός προς τον Πατέρα. Το έχει όμως ως συμπροερχόμενο με Αυτόν από τον Πατέρα και αναπαυόμενο σ’ Αυτόν λόγω της κοινής Τους φύσεως. Από τον Λόγο, που σαρκώθηκε και μας συνααναστράφηκε, μάθαμε το όνομα της διαφορετικής προελεύσεως του Πνεύματος από τον Πατέρα, και ότι αυτό δεν είναι μόνο του Πατέρα αλλά και του Υιού. Μας είπε δηλαδή: «Το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα» (Ιω. 15, 26). Από αυτό μαθαίνομε ότι δεν είναι μόνο ο Λόγος, αλλά και το Πνεύμα που προέρχεται από τον Πατέρα, όχι όμως με γέννηση αλλά με εκπόρευση. Επίσης, ότι είναι και του Υιού που το έχει από τον Πατέρα, αφού είναι Πνεύμα αλήθειας και σοφίας και λόγου. Γιατί η αλήθεια και η σοφία είναι Λόγος κατάλληλος για τον γεννήτορα. Αυτός ο Λόγος συγχαίρει με τον Πατέρα που χαίρεται γι’ Αυτόν, σύμφωνα μ’ εκείνο που Αυτός είπε με τον Σολομώντα : «Εγώ ήμουν που χαιρόμουν μαζί Του» (Παροιμ. 8, 30.). Δεν είπε χαιρόμουν, αλλά χαιρόμουν μαζί Του. Αυτή η προαιώνια χαρά του Πατέρα και του Υιού είναι το Άγιο Πνεύμα, επειδή είναι και των δύο κατά τη χρήση (γι’ αυτό και στέλνεται και από τους δύο σ’ όσους είναι άξιοι), αλλά μόνο του Πατέρα κατά την ύπαρξη (γι’ αυτό και μόνο απ’ αυτόν εκπορεύεται ως ύπαρξη)».
3) Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Θα αρχίσουμε με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, τον διδάσκαλο της διακρίσεως, ο οποίος στον Λόγο ΚΖ΄, Περί ησυχίας, Β΄, 13 γράφει: Ενώ κάποτε ασκούσα την συνεχή προσευχή, βρέθηκα ανάμεσα στους Αγγέλους και ένας εξ’ αυτών με διαφώτιζε σε ό,τι εδιψούσα να μάθω. Ζητούσα να μάθω πώς ήταν ο Άρχων (ο Χριστός) προ της ενανθρωπήσεώς Του, αλλά δεν του επιτρεπόταν να μου διδάξη. Τον ερωτούσα πώς και σε ποια μορφή ευρίσκεται τώρα. Μου απαντούσε: Με την ιδία μορφή (την θεανθρώπινη), αλλ’ όχι με την ιδία φθαρτή ανθρώπινη σάρκα. Συνέχιζα να ρωτώ: Τι σημαίνει η δεξιά του Αιτίου (του Πατρός), στάσις και καθέδρα του Χριστού; Αδύνατον να διδαχθή ακοή ανθρώπου αυτά τα μυστήρια, απαντούσε! Τότε του ζήτησα να με οδηγήση εκεί που με είλκυε ο πόθος μου! Δεν έφτασε ακόμη η ώρα, μου είπε, διότι στερείσαι το πυρ της αφθαρσίας (το οποίο θα αποκτήσης στην άλλη ζωή).
Να πώς ολοκληρώνει την εμπειρία αυτή ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (Ηθικός Λόγος Η΄):
Ο καταξιωθείς τόν νοητόν μαργαρίτην εν εαυτώ της του Θεού αγάπης ευρείν και την προς Θεόν αγάπην άσυλόν τε και όλως αμείωτον διαφυλάξη, γίνεται θαύμα θαυμάτων εν αυτώ!
Και ορά και ιδού Φως, το δε φως άνωθεν έχειν δοκεί αυτώ την αρχήν. Και ιδού τρία εν αυτώ, το δι' ου και εν ω και εις ον. Και ταύτα ιδών, μαθείν ερωτά και ακούει τρανώς: “Ιδού εγώ το Πνεύμα δι' ου και εν ω ο Υιός” και “Ιδού εγώ ο Υιός εις ον ο Πατήρ”. “Ιδού”, πάλιν φησίν, “οράς” ο Πατήρ, “και εγώ”, φησίν ο Υιός, “εν τω Πατρί”! Και το Πνεύμα έλεγεν, “Όντως εγώ, δι' εμού γαρ τον Πατέρα και τον Υιόν ο βλέπων ορά και ορών των ορωμένων εξίσταται”!
Πού όντας (ο βλέπων); “Εν ω ουδείς οίδεν ουκ ανθρώπων, ουκ αγγέλων, πλην αυτής της μιας εμού και ενάδος και υπέρ ουσίαν ουσίας και φύσεως”. Εν εμοί δε, φησί, πώς; “Όλη καθόλου, αχώριστος γαρ ειμι πάντη καί άτμητος, το εν καν ταις υποστάσεσιν έχουσα. Αν λοιπόν μπορούσες να βρεθείς κάπως και κάπου μέσα μου θα έλεγες ότι δεν γνωρίζεις Κανέναν. Επειδή εσύ είσαι άνθρωπος περιγραπτός βρίσκομαι υπό τις συνθήκες της περιγραφής και του τόπου, διότι περιγραπτός έγινε και ο Ένας από εμάς που ενανθρώπισε. Κατά δε την ενούσαν μοι φύσιν πάμπαν αόρατος, απερίγραπτος, ασχημάτιστος, αναφής, αψηλάφητος, ακίνητος, αεικίνητος, πάντα πληρούσα και ουδαμού το σύνολον ούσα, ουκ εν σοι, ουκ εν άλλω τινί των πάλαι ή των νυν εγγιζόντων αγγέλων ή προφητών, οις ουδ' ωράθην όλως, ουδ' ορώμαι ποτε”!
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Αμέθυστος
Τρίτη 7 Απριλίου 2009
ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός από τον Kant μέχρι το «Αίνιγμα του Κακού»!
Με τα μάτια του Έριχ Φρομ «Η καρδιά του ανθρώπου»
«Εάν οι άνθρωποι υπήρχαν στην πλειονότητά τους «πρόβατα», όπως ισχυρίζεται και ο Νίτσε, γιατί η ζωή της ανθρωπότητας είναι τόσο διαφορετική από αυτή των αμνών; Μόνος του ο Χίτλερ εξόντωσε εκατομμύρια Εβραίων; Δεν είχε συνεργάτες, βοηθούς, χιλιάδες στρατιώτες οι οποίοι σκότωσαν, βασάνισαν και πήραν ευχαρίστηση για όλα αυτά τα εγκλήματα; Δεν βλέπουμε παντού την απανθρωπιά του ανθρώπου προς τον άνθρωπο; Δεν είχε δίκαιο ο Hobbes όταν συμπέρανε πως homo homini lupus; Οι εγκληματίες και οι σαδιστές τύπου Χίτλερ και Στάλιν είναι εξαιρέσεις;! Τί πρέπει να σκεφτούμε όμως για τους υπόλοιπους; Μήπως πρέπει να συμπεράνουμε πως εσύ και εγώ και η πλειονότητα των ανθρώπων είμαστε Λύκοι ντυμένοι πρόβατα; Και πως αυτή η «αληθινή μας φύση» θα αποκαλυφθεί μόλις βρεθούμε έξω από τις απαγορεύσεις, με την βοήθεια των οποίων κατορθώσαμε να αποφύγουμε να συμπεριφερθούμε σαν θηρία; Ας δοκιμάσουμε να φωτίσουμε το πρόβλημα από διαφορετική σκοπιά! Υπάρχει μια μειονότης λύκων οι οποίοι ζουν δίπλα-δίπλα με μια πλειονότητα αμνών! Οι Λύκοι θέλουν να σκοτώσουν, τα πρόβατα επιθυμούν να ακολουθήσουν! Έτσι λοιπόν, στην Ιστορία, οι Λύκοι υποχρεώνουν τα πρόβατα να σκοτώσουν, να δολοφονήσουν και να βασανίσουν, και τα πρόβατα υπακούν σε αυτές τις διαταγές, όχι επειδή αισθάνονται ευχαρίστηση, αλλά επειδή θέλουν να ακολουθήσουν. Και πώς ακόμη και έτσι οι δολοφόνοι είναι υποχρεωμένοι να επινοήσουν δικαιολογίες γύρω από την ανωτερότητα του σκοπού τους, για την υπεράσπιση της ελευθερίας, για την εκδίκηση απαγωγών παιδιών, βιασμών γυναικών και εξευτελισμό της τιμής και αξιοπρέπειας, για να πείσουν τα πρόβατα να συμπεριφερθούν σαν λύκοι;
Για να απαντήσουμε στα κριτικά προβλήματα που θέτει η Ιστορία, είμαστε οπωσδήποτε υποχρεωμένοι να ομολογήσουμε πως υπάρχουν εν τελει, δύο φύσεις: Αυτή των λύκων και αυτή των αμνών;
Η Παλαιά Διαθήκη δεν παίρνει θέση στην βασική διαφθορά της ανθρώπινης Φύσεως. Η παρακοή στην εντολή του Θεού του Αδάμ και της Εύας, δεν ονομάζεται αμαρτία. Πουθενά δεν φαίνεται πως η παρακοή αυτή διέφθειρε την ανθρώπινη Φύση. Αντιθέτως η παρακοή είναι η απαραίτητη συνθήκη για την αυτοσυνειδησία του ανθρώπου, για την ικανότητα εκλογής, και σε τελευταία ανάλυση αυτή η παρακοή είναι το πρώτο βήμα του ανθρώπου προς την ελευθερία. Φαίνεται μάλιστα πως αυτή η παρακοή ήταν και το θέλημα του Θεού. Σύμφωνα με την προφητική σκέψη ο άνθρωπος ακριβώς επειδή εκδιώχθηκε από τον παράδεισο είναι πλέον ικανός να δημιουργήσει την δική του Ιστορία, να αναπτύξει τις δικές του ανθρώπινες δυνάμεις, και να επιτύχει μια νέα αρμονία με τον άνθρωπο και την Φύση σαν ολοκληρωμένα ανεπτυγμένο και ώριμο άτομο αντίθετα από την τυπική αρμονία στην οποία υπήρχε χωρίς να είναι ακόμη άτομο! Η μεσσιανική έννοια των προφητών προϋποθέτει ότι ο άνθρωπος δεν είναι βασικώς διεφθαρμένος και πως μπορεί να σωθεί χωρίς την βοήθεια καμμιάς ειδικής ενέργειας της θείας χάρης. Δεν σημαίνει όμως ταυτοχρόνως και πως όλο αυτό το δυναμικό προς το καλό μπορεί να νικήσει απαραιτήτως. Εάν ο άνθρωπος πράξει το κακό γίνεται περισσότερο κακός. Η Παλαιά Διαθήκη φαίνεται να εννοεί πως ο άνθρωπος διαθέτει και τις δύο δυνατότητες! Του κάλου και του κακού. Και πως ο άνθρωπος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στην ζωή και στον θάνατο! Ακόμη και ο Θεός δεν παρεμβαίνει στην απόφασή του! Μας βοηθά, στέλνοντας τους αγγελιοφόρους του, τους προφήτες, οι οποίοι διδάσκουν τους κανόνες που οδηγούν στην πραγματοποίηση της αγαθότητας, στην ταυτοποίηση του κακού, αλλά ο άνθρωπος αφήνεται βασικώς μόνος με τους δύο δρόμους μπροστά του, του καλού και του κακού, και με την απόφαση να βαραίνει αποκλειστικά τον άνθρωπο!
Η Χριστιανική ανάπτυξη όμως ήταν εντελώς διαφορετική! Η παρακοή του Αδάμ χαρακτηρίστηκε σαν αμαρτία. Τόσο σοβαρή μάλιστα που διέφθειρε όλη του τη Φύση και τη Φύση όλων του των απογόνων και τοιουτοτρόπως κατέστησε αδύνατη την σωτηρία του ανθρώπου από αυτή την διαφθορά με τις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις.
Μόνον ο Θεός διαθέτει την ενέργεια της χάρης, την ενσάρκωση του Χριστού, ο οποίος πέθανε για τον άνθρωπο, η οποία Χάρις μπορεί να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την διαφθορά και να προσφέρει την Σωτηρία σε αυτούς που θα δεχθούν τον Χριστό!»
Από τον Αυγουστίνο, τον Λούθηρο, στον Χάϊντεγκερ, στον Ζηζιούλα, στον Γιανναρά, η ανθρώπινη Φύσις είναι βασικά και ριζικά φθαρτή και βαδίζει προς τον θάνατο απαρέγκλιτα! Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός, μέχρι τον Μαρξισμό προσπάθησαν να ελαφρύνουν την καταδίκη, προσπαθώντας να μας πείσουν πως εάν αλλάξουμε τις συνθήκες ζωής, ο άνθρωπος θα επιλέξει το καλό, θα προσαρμοστεί στο καλό περιβάλλον.
Η φιλοσοφία του προσώπου δοκιμάζει την σύνθεση των δύο αντιλήψεων για να σώσει την Ιστορία! Και τον Ιστορικό άνθρωπο. Επιλέγοντας και εδώ, ανάμεσα στην απαισιοδοξία του Λούθηρου και του Χάϊντεγκερ (δικαιολογημένη απαισιοδοξία εξάλλου αφού και οι δυο, ιδιαιτέρως δε ο δεύτερος «πρόδωσαν» τα πάντα, ανατρέποντας όλες τις αξίες όπως το είχε προφητέψει ο Νίτσε και κατορθώνοντας να ζήσουν σαν πρόσωπα, παρόλα αυτά) και στην αισιοδοξία του Διαφωτισμού που στηρίζεται στην επιστημονική πρόοδο και την πολίτικη Σοφιστεία!
Αμέθυστος
Με τα μάτια του Έριχ Φρομ «Η καρδιά του ανθρώπου»
«Εάν οι άνθρωποι υπήρχαν στην πλειονότητά τους «πρόβατα», όπως ισχυρίζεται και ο Νίτσε, γιατί η ζωή της ανθρωπότητας είναι τόσο διαφορετική από αυτή των αμνών; Μόνος του ο Χίτλερ εξόντωσε εκατομμύρια Εβραίων; Δεν είχε συνεργάτες, βοηθούς, χιλιάδες στρατιώτες οι οποίοι σκότωσαν, βασάνισαν και πήραν ευχαρίστηση για όλα αυτά τα εγκλήματα; Δεν βλέπουμε παντού την απανθρωπιά του ανθρώπου προς τον άνθρωπο; Δεν είχε δίκαιο ο Hobbes όταν συμπέρανε πως homo homini lupus; Οι εγκληματίες και οι σαδιστές τύπου Χίτλερ και Στάλιν είναι εξαιρέσεις;! Τί πρέπει να σκεφτούμε όμως για τους υπόλοιπους; Μήπως πρέπει να συμπεράνουμε πως εσύ και εγώ και η πλειονότητα των ανθρώπων είμαστε Λύκοι ντυμένοι πρόβατα; Και πως αυτή η «αληθινή μας φύση» θα αποκαλυφθεί μόλις βρεθούμε έξω από τις απαγορεύσεις, με την βοήθεια των οποίων κατορθώσαμε να αποφύγουμε να συμπεριφερθούμε σαν θηρία; Ας δοκιμάσουμε να φωτίσουμε το πρόβλημα από διαφορετική σκοπιά! Υπάρχει μια μειονότης λύκων οι οποίοι ζουν δίπλα-δίπλα με μια πλειονότητα αμνών! Οι Λύκοι θέλουν να σκοτώσουν, τα πρόβατα επιθυμούν να ακολουθήσουν! Έτσι λοιπόν, στην Ιστορία, οι Λύκοι υποχρεώνουν τα πρόβατα να σκοτώσουν, να δολοφονήσουν και να βασανίσουν, και τα πρόβατα υπακούν σε αυτές τις διαταγές, όχι επειδή αισθάνονται ευχαρίστηση, αλλά επειδή θέλουν να ακολουθήσουν. Και πώς ακόμη και έτσι οι δολοφόνοι είναι υποχρεωμένοι να επινοήσουν δικαιολογίες γύρω από την ανωτερότητα του σκοπού τους, για την υπεράσπιση της ελευθερίας, για την εκδίκηση απαγωγών παιδιών, βιασμών γυναικών και εξευτελισμό της τιμής και αξιοπρέπειας, για να πείσουν τα πρόβατα να συμπεριφερθούν σαν λύκοι;
Για να απαντήσουμε στα κριτικά προβλήματα που θέτει η Ιστορία, είμαστε οπωσδήποτε υποχρεωμένοι να ομολογήσουμε πως υπάρχουν εν τελει, δύο φύσεις: Αυτή των λύκων και αυτή των αμνών;
Η Παλαιά Διαθήκη δεν παίρνει θέση στην βασική διαφθορά της ανθρώπινης Φύσεως. Η παρακοή στην εντολή του Θεού του Αδάμ και της Εύας, δεν ονομάζεται αμαρτία. Πουθενά δεν φαίνεται πως η παρακοή αυτή διέφθειρε την ανθρώπινη Φύση. Αντιθέτως η παρακοή είναι η απαραίτητη συνθήκη για την αυτοσυνειδησία του ανθρώπου, για την ικανότητα εκλογής, και σε τελευταία ανάλυση αυτή η παρακοή είναι το πρώτο βήμα του ανθρώπου προς την ελευθερία. Φαίνεται μάλιστα πως αυτή η παρακοή ήταν και το θέλημα του Θεού. Σύμφωνα με την προφητική σκέψη ο άνθρωπος ακριβώς επειδή εκδιώχθηκε από τον παράδεισο είναι πλέον ικανός να δημιουργήσει την δική του Ιστορία, να αναπτύξει τις δικές του ανθρώπινες δυνάμεις, και να επιτύχει μια νέα αρμονία με τον άνθρωπο και την Φύση σαν ολοκληρωμένα ανεπτυγμένο και ώριμο άτομο αντίθετα από την τυπική αρμονία στην οποία υπήρχε χωρίς να είναι ακόμη άτομο! Η μεσσιανική έννοια των προφητών προϋποθέτει ότι ο άνθρωπος δεν είναι βασικώς διεφθαρμένος και πως μπορεί να σωθεί χωρίς την βοήθεια καμμιάς ειδικής ενέργειας της θείας χάρης. Δεν σημαίνει όμως ταυτοχρόνως και πως όλο αυτό το δυναμικό προς το καλό μπορεί να νικήσει απαραιτήτως. Εάν ο άνθρωπος πράξει το κακό γίνεται περισσότερο κακός. Η Παλαιά Διαθήκη φαίνεται να εννοεί πως ο άνθρωπος διαθέτει και τις δύο δυνατότητες! Του κάλου και του κακού. Και πως ο άνθρωπος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στην ζωή και στον θάνατο! Ακόμη και ο Θεός δεν παρεμβαίνει στην απόφασή του! Μας βοηθά, στέλνοντας τους αγγελιοφόρους του, τους προφήτες, οι οποίοι διδάσκουν τους κανόνες που οδηγούν στην πραγματοποίηση της αγαθότητας, στην ταυτοποίηση του κακού, αλλά ο άνθρωπος αφήνεται βασικώς μόνος με τους δύο δρόμους μπροστά του, του καλού και του κακού, και με την απόφαση να βαραίνει αποκλειστικά τον άνθρωπο!
Η Χριστιανική ανάπτυξη όμως ήταν εντελώς διαφορετική! Η παρακοή του Αδάμ χαρακτηρίστηκε σαν αμαρτία. Τόσο σοβαρή μάλιστα που διέφθειρε όλη του τη Φύση και τη Φύση όλων του των απογόνων και τοιουτοτρόπως κατέστησε αδύνατη την σωτηρία του ανθρώπου από αυτή την διαφθορά με τις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις.
Μόνον ο Θεός διαθέτει την ενέργεια της χάρης, την ενσάρκωση του Χριστού, ο οποίος πέθανε για τον άνθρωπο, η οποία Χάρις μπορεί να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την διαφθορά και να προσφέρει την Σωτηρία σε αυτούς που θα δεχθούν τον Χριστό!»
Από τον Αυγουστίνο, τον Λούθηρο, στον Χάϊντεγκερ, στον Ζηζιούλα, στον Γιανναρά, η ανθρώπινη Φύσις είναι βασικά και ριζικά φθαρτή και βαδίζει προς τον θάνατο απαρέγκλιτα! Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός, μέχρι τον Μαρξισμό προσπάθησαν να ελαφρύνουν την καταδίκη, προσπαθώντας να μας πείσουν πως εάν αλλάξουμε τις συνθήκες ζωής, ο άνθρωπος θα επιλέξει το καλό, θα προσαρμοστεί στο καλό περιβάλλον.
Η φιλοσοφία του προσώπου δοκιμάζει την σύνθεση των δύο αντιλήψεων για να σώσει την Ιστορία! Και τον Ιστορικό άνθρωπο. Επιλέγοντας και εδώ, ανάμεσα στην απαισιοδοξία του Λούθηρου και του Χάϊντεγκερ (δικαιολογημένη απαισιοδοξία εξάλλου αφού και οι δυο, ιδιαιτέρως δε ο δεύτερος «πρόδωσαν» τα πάντα, ανατρέποντας όλες τις αξίες όπως το είχε προφητέψει ο Νίτσε και κατορθώνοντας να ζήσουν σαν πρόσωπα, παρόλα αυτά) και στην αισιοδοξία του Διαφωτισμού που στηρίζεται στην επιστημονική πρόοδο και την πολίτικη Σοφιστεία!
Αμέθυστος
ΠΕΡΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΟΣ
Λίγα από τον Μ. Μάρτιν
Θέλοντας και μη, ακόμη και αν δεν είμαστε έτοιμοι, ακόμη και αν δεν το γνωρίζουμε, είμαστε όλοι μπλεγμένοι στην σύγκρουση που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια για την παγκόσμια κυριαρχία. Η σύγκρουση αυτή αφορά την πρώτη εγκατάσταση ενός παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης που υπήρξε ποτέ στην κοινωνία των εθνών. Είναι μια σύγκρουση η οποία θα αναδείξει αυτόν ο οποίος θα κρατά στα χέρια του την διπλή δύναμη της εξουσίας και του ελέγχου πάνω σε κάθε έναν από εμάς σαν άτομα και πάνω σε όλους εμάς μαζί σαν κοινωνία!
Η σύγκρουση αυτή από την στιγμή που ξεκίνησε είναι αδύνατον πλέον να αλλάξει κατεύθυνση ή να σταματήσει! Από την στιγμή που απεφασίσθη, ο κόσμος και ότι περιέχεται μέσα σ’ αυτόν -ο τρόπος ζωής μας σαν άτομα και σαν πολίτες των εθνών, οι οικογένειες μας και οι δουλειές μας, οι εμπορικές συμφωνίες και συναλλαγές και τα χρήματα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα και οι θρησκείες μας και οι τέχνες μας, ακόμη και οι εθνικές μας ταυτότητες- όλα αυτά θα έχουν ριζικά και απόλυτα αλλάξει για πάντα! Κανείς δεν θα αποτελέσει εξαίρεση απ’ αυτή την αλλαγή, καμία πλευρά της ζωής μας δεν θα παραμείνει αναλλοίωτη.
Πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα, πριν η σύγκρουση αυτή φανερωθεί στον κοσμο, ο άνθρωπος ο οποίος ήταν προορισμένος να γίνει ο πρώτος ανταγωνιστής στην επικείμενη σύγκρουση, ο πιο απρόβλεπτος και για πολλούς ο πλέον ανεπιθύμητος, μίλησε ανοιχτά για όσα είχε δει να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του!
Στο τέλος μιας μακράς περιοδείας στην Αμερική, το 1976, «ένας σκοτεινός Πολωνός Αρχιεπίσκοπος από την Κρακοβία, ονόματι Karol Wojtyla, μπροστά σ’ ένα μεγάλο ακροατήριο, στην Νέα Υόρκη, έκανε μια από τις πιο προφητικές ομιλίες που έχουν ακουστεί ποτέ!
«Είμαστε εμπρός στην μεγαλύτερη ιστορικά σύγκρουση που πέρασε ποτέ της η ανθρωπότης, είπε! Μια δοκιμασία για τα δύο χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και χριστιανοσύνης, με όλες τις φοβέρες συνέπειες που θα φέρει στην ανθρωπινή αξιοπρέπεια, στα ατομικά δικαιώματα και στα δικαιώματα των εθνών». Πρόσθεσε όμως στους ανήσυχους ακροατές του, εκείνη τη μέρα του Σεπτεμβρίου, «οι περισσότεροι κύκλοι της Αμερικάνικης κοινωνίας και των χριστιανικών κοινοτήτων δεν μπορούν ακόμη να το συνειδητοποιήσουν ξεκάθαρα»!
Μέχρι τότε ο Karol Wojtyla υπήρξε μια μοναχική και άγνωστη φιγούρα, η οποία όμως σύντομα άλλαξε το πεπρωμένο της, όταν τον Οκτώβριο του 1978, εξήλθε από την Καπέλα Σιξτίνα της Ρώμης σαν ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο δεύτερος, ο 263ος διάδοχος του Απόστολου Πέτρου και ανέλαβε επικεφαλής της πιο μεγάλης και βαθειάς δυνάμεως από τις δυνάμεις οι οποίες συγκρούονταν για την κυριαρχία, και οι οποίες πολύ σύντομα θα έδιναν ένα τέλος στο εθνικό πολίτικο σύστημα διακυβέρνησης το οποίο ίσχυε τα τελευταία χίλια χρόνια!
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του
M. Martin «The Keys of this Blood»
Γραμμένο το 1990!
Αμέθυστος
Θέλοντας και μη, ακόμη και αν δεν είμαστε έτοιμοι, ακόμη και αν δεν το γνωρίζουμε, είμαστε όλοι μπλεγμένοι στην σύγκρουση που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια για την παγκόσμια κυριαρχία. Η σύγκρουση αυτή αφορά την πρώτη εγκατάσταση ενός παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης που υπήρξε ποτέ στην κοινωνία των εθνών. Είναι μια σύγκρουση η οποία θα αναδείξει αυτόν ο οποίος θα κρατά στα χέρια του την διπλή δύναμη της εξουσίας και του ελέγχου πάνω σε κάθε έναν από εμάς σαν άτομα και πάνω σε όλους εμάς μαζί σαν κοινωνία!
Η σύγκρουση αυτή από την στιγμή που ξεκίνησε είναι αδύνατον πλέον να αλλάξει κατεύθυνση ή να σταματήσει! Από την στιγμή που απεφασίσθη, ο κόσμος και ότι περιέχεται μέσα σ’ αυτόν -ο τρόπος ζωής μας σαν άτομα και σαν πολίτες των εθνών, οι οικογένειες μας και οι δουλειές μας, οι εμπορικές συμφωνίες και συναλλαγές και τα χρήματα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα και οι θρησκείες μας και οι τέχνες μας, ακόμη και οι εθνικές μας ταυτότητες- όλα αυτά θα έχουν ριζικά και απόλυτα αλλάξει για πάντα! Κανείς δεν θα αποτελέσει εξαίρεση απ’ αυτή την αλλαγή, καμία πλευρά της ζωής μας δεν θα παραμείνει αναλλοίωτη.
Πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα, πριν η σύγκρουση αυτή φανερωθεί στον κοσμο, ο άνθρωπος ο οποίος ήταν προορισμένος να γίνει ο πρώτος ανταγωνιστής στην επικείμενη σύγκρουση, ο πιο απρόβλεπτος και για πολλούς ο πλέον ανεπιθύμητος, μίλησε ανοιχτά για όσα είχε δει να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του!
Στο τέλος μιας μακράς περιοδείας στην Αμερική, το 1976, «ένας σκοτεινός Πολωνός Αρχιεπίσκοπος από την Κρακοβία, ονόματι Karol Wojtyla, μπροστά σ’ ένα μεγάλο ακροατήριο, στην Νέα Υόρκη, έκανε μια από τις πιο προφητικές ομιλίες που έχουν ακουστεί ποτέ!
«Είμαστε εμπρός στην μεγαλύτερη ιστορικά σύγκρουση που πέρασε ποτέ της η ανθρωπότης, είπε! Μια δοκιμασία για τα δύο χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και χριστιανοσύνης, με όλες τις φοβέρες συνέπειες που θα φέρει στην ανθρωπινή αξιοπρέπεια, στα ατομικά δικαιώματα και στα δικαιώματα των εθνών». Πρόσθεσε όμως στους ανήσυχους ακροατές του, εκείνη τη μέρα του Σεπτεμβρίου, «οι περισσότεροι κύκλοι της Αμερικάνικης κοινωνίας και των χριστιανικών κοινοτήτων δεν μπορούν ακόμη να το συνειδητοποιήσουν ξεκάθαρα»!
Μέχρι τότε ο Karol Wojtyla υπήρξε μια μοναχική και άγνωστη φιγούρα, η οποία όμως σύντομα άλλαξε το πεπρωμένο της, όταν τον Οκτώβριο του 1978, εξήλθε από την Καπέλα Σιξτίνα της Ρώμης σαν ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο δεύτερος, ο 263ος διάδοχος του Απόστολου Πέτρου και ανέλαβε επικεφαλής της πιο μεγάλης και βαθειάς δυνάμεως από τις δυνάμεις οι οποίες συγκρούονταν για την κυριαρχία, και οι οποίες πολύ σύντομα θα έδιναν ένα τέλος στο εθνικό πολίτικο σύστημα διακυβέρνησης το οποίο ίσχυε τα τελευταία χίλια χρόνια!
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του
M. Martin «The Keys of this Blood»
Γραμμένο το 1990!
Αμέθυστος
Κυριακή 5 Απριλίου 2009
«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά»
Με αυτό το κείμενο ολοκληρώνουμε την σύντομη περιδιάβασή μας στον συλλογικό τόμο «Η θεολογία του ‘60».
Θα θέλαμε να εξηγήσουμε τον τίτλο που τοποθετήσαμε στα σχόλια μας.
“Τα Διαμάντια είναι παντοτινά” είναι τίτλος έργου του πράκτορα James Bond. Ως τίτλος των σχολίων μας στο βιβλίο “Η θεολογία του 60” θέλει να σημαίνει ότι το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο από πράκτορες. Κατά δεύτερο λόγο ότι σκοπός των πρακτόρων αυτών είναι η απόλαυση των εξουσιών που απορρέουν από τη δύναμη του κ. Ζηζιούλα. Γι' αυτό και ο τίτλος σημαίνει και τον σκοπό των πρακτόρων αυτών, την απόλαυση του επίγειου βίου τους, διότι τα διαμάντια είναι οι παντοτινοί φίλοι της γυναίκας.
Αμέθυστος
Θα θέλαμε να εξηγήσουμε τον τίτλο που τοποθετήσαμε στα σχόλια μας.
“Τα Διαμάντια είναι παντοτινά” είναι τίτλος έργου του πράκτορα James Bond. Ως τίτλος των σχολίων μας στο βιβλίο “Η θεολογία του 60” θέλει να σημαίνει ότι το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο από πράκτορες. Κατά δεύτερο λόγο ότι σκοπός των πρακτόρων αυτών είναι η απόλαυση των εξουσιών που απορρέουν από τη δύναμη του κ. Ζηζιούλα. Γι' αυτό και ο τίτλος σημαίνει και τον σκοπό των πρακτόρων αυτών, την απόλαυση του επίγειου βίου τους, διότι τα διαμάντια είναι οι παντοτινοί φίλοι της γυναίκας.
Αμέθυστος
«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (τελευταίο)
«ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ»
του Ηλία Παπαγιαννόπουλου
Με το δοκίμιο του κ. Παπαγιαννόπουλου ξεκαθαρίζει η σκηνογραφία του έργου που προβάλλεται σαν κριτική της Ιστορικής θεολογικής σχολής του ’60. Το σκηνικό που επιβάλλεται εκ των πραγμάτων είναι μία από τις μεγάλες αυστηρές αίθουσες κάποιου από τα κολέγια του Κέμπριτζ ή της Οξφόρδης. Μόνον μέσα σ’ αυτές τις αίθουσες μπορούν να αποκτήσουν νόημα αυτά που ακούγονται! Να αποκτήσουν νόημα οι επιδείξεις γνώσεων των κειμένων, η προσπάθειά τους να είναι όσο το δυνατόν Νεωτερικότερα! Η απόλυτη έλλειψη ορθοδόξου γνώσεως! Η απόλυτη έλλειψη πίστεως, προσδοκίας! Η απόλυτη έλλειψη σεβασμού προς μια Εκκλησία που παρήγαγε γιγάντιο πολιτισμό και έπεσε με ποταπή προδοσία! Αλλά και η βιασύνη με την οποία βιάζονται να αποδείξουν την αλλαξοπιστία τους, η προχειρότης με την οποία δέχονται τις καινοτομίες των νέων αφεντικών τους!
Ένα παράδειγμα είναι αρκετό! «Το ερώτημα “ποιος είμαι” δεν είχε ακουστεί ποτέ πριν με την δραματικότητα που ακούστηκε μέσα στο ρήγμα που ίδρυσε τους Νέους Χρόνους». Δεν ενδιαφέρεται να ερευνήσει Γιατί το συγκεκριμένο ερώτημα δεν είχε τεθεί; Ποιο ερώτημα υπήρχε στην θέση του; Γράφει: «Δεν μπορούσε να γίνει λόγος για έναν εαυτό που φέρει μιαν ιδιαίτερη αλήθεια»! Τί γίνεται με την αρχαία Γνώμη; Ποιες είναι οι διαφορές; Γιατί ο Παρμενίδης αναγκάστηκε να γνωρίση όλες τις γνώμες των ανθρώπων για να βρει την αλήθεια στο τέλος με τον τρόπο που την βρήκε; «Είχα γίνει για τον εαυτό μου ένα πρόβλημα» γράφει ο Αυγουστίνος! Τί σχέση έχει αυτή η συνείδηση με το Παύλειο: Άλλα θέλω και άλλα κάνω; Ο Παύλος υπήρχε στο θέλω και γι’ αυτό και είναι ο δάσκαλος της ανθρωπότητος στον δρόμο που οδηγεί να κάνουμε αυτά που θέλουμε! Ο Αυγουστίνος υπήρχε στο πρόβλημα! Γι’ αυτό και είναι ο Οδηγός όσων λύνουν το πρόβλημα! Είναι το ίδιο; Όπως το εξέφρασε ο Singer, στις όχθες του ποταμού Hudson: «Έδεσα τον τίγρη! Δεν ξέρω αν ο Θεός υπάρχει, αλλά αυτά που έκαναν όσοι πίστευαν πως υπάρχει είναι αποτελεσματικά, δένουν τον τίγρη και τουλάχιστον δεν τρώει ανθρώπους»!
Να μεταμορφώσουμε τον άνθρακα σε Φως, τον σίδηρο σε χρυσό; Γιατί να μην ζητήσουμε το Φως; Να μην εγκαταλειφθούμε στο Φως;
Καταλαβαίνουμε πως ανοίξαμε ήδη πανιά για την επικράτηση της θεολογικής Αλχημείας, που μεταλλάσει το πρόβλημα σε πνεύμα.
Χωρίς καμμιά έγνοια λοιπόν γι’ αυτό που αντικαθιστούμε, χωρίς κριτήρια γι’ αυτό που επιλέγουμε, ακούμε τα βήματα της Ιστορίας, πιστεύουμε τις λέξεις για πράγματα! «Η θεολογία δεν μπορεί να αποτελέσει κάποια εξαίρεση μέσα στα πολιτισμικά συμφραζόμενα, δηλαδή μέσα σ’ εκείνο το πεδίο όπου διαδραματίζεται ο πάντοτε ιστορικός εντοπισμός της αλήθειας, η ενσάρκωσή της». Ξεχνώντας πως στην Ιστορία κυριαρχεί η Σοφιστική και όχι η αλήθεια! Δεν είναι υποχρεωμένος ένας εραστής της αλήθειας να μας δείξη του λόγου του το αληθές, πώς πράγματι στην Ιστορία ενσαρκώνεται η αλήθεια; Και όμως! Οι νέοι-θεολόγοι δεν είναι αληθινοί επιστήμονες, απλώς στις βαρειές σελίδες του βιβλίου τους, ομολογούν τα πιστεύω τους!
Έτσι λοιπόν καθώς είχε επισημάνει και ο διάσημος κ. Κάλλιστος Γουέαρ, τον προηγούμενο αιώνα φτιάξαμε την Εκκλησία, ετούτον θα πρέπει να φτιάξουμε τον άνθρωπο που θα εκκλησιαστεί σ’ αυτή! Λογικό και σοφό: Μία-μία γίνονται οι κατασκευές: με Σύστημα, με Οργάνωση και με Λογική! Η μεγάλη Λογική Αρχή βρίσκεται στην σελ. 146! «Η ενικότης του θεού δεν διασφαλίζεται από την ενότητα της Ουσίας αλλά από την μοναρχία του Πατρός. Εκφράζεται επίσης μέσω της άρρηκτης κοινωνίας που υφίσταται ανάμεσα στα τρία Πρόσωπα, που σημαίνει ότι η ετερότητα δεν συνιστά μιαν απειλή για την ενότητα, αλλά τον αναγκαίο όρο της ενότητας».
Ποια ετερότης ακριβώς; Το ΦΩΣ εκ ΦΩΤΟΣ;
Πάντως από αυτή την Λογική Αρχή απορρέει και η εικόνα του ανθρώπου της νέας-Εκκλησίας, το Πρόσωπο!
Ο ανθρωπο-τόκος της νέας Εκκλησίας είναι ο Ιερός Αυγουστίνος! Μεγάλη η Χάρη του! Για ψυχολογικά υγιείς χριστιανούς και βεβαίως χωρίς το αειπάρθενο που ‘γινε αιτία να εγκαταλείψουμε το παράδειγμα της Θεοτόκου. Οι “Άγιοι” της νέας-Εκκλησίας έχουν ήδη δημιουργήσει κατάσταση! Στην καθ’ ημάς Ανατολή προηγούνται ο κ. Ζηζιούλας, ο κ. Γιανναράς! Εμφανίζονται σιγά-σιγά και Γεροντικά αγνώστων θεολόγων όπως του Νησιώτη, του Π. Νέλλα! Μόνο που υπάρχουν ακόμη άλυτα προβλήματα! Τρόπος του λέγειν, όμως! Διότι αν ερευνήσουμε τους “παληούς προφήτες” όλα τα προβλήματα λύνονται! Όπως αυτό της σχέσεως Φύσεως και Προσώπου!
Να πώς το φωτίζει ο Μέγας Hegel, στο System der Philosophie, αφού ασκήσει δριμύτατη κριτική στον Γκαίτε, για την άρνησή του να διακρίνη ένα μέσα και ένα έξω της Φύσεως, προσδιορίζει πως το κρύψιμο της Φύσεως αντιστοιχεί στην Ιστορική στιγμή της Αιγύπτου. Ενώ η Φύσις αποκαλύπτεται, φανερούται και υπερβαίνεται στην Ελληνική σκέψη, η οποία λύνει το “αίνιγμα”. «Δεν είναι τυχαίο» τονίζει «πως η Αιγυπτιακή σφίγγα νικιέται από τον Έλληνα Οιδίποδα. Η σφίγγα πεθαίνει όταν ο άνθρωπος ορίζεται από την Ελληνική σκέψη, και ορίζεται όταν αποκαλύπτει πως το εσωτερικό της Φύσεως δεν είναι τίποτε άλλο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτό που εμείς πιστεύουμε σαν Άλλο από εμάς, η Φύσις, δεν είναι τίποτε άλλο από εμάς τους ιδίους, δηλαδή Πνεύμα»! Δηλαδή πρόσωπο, προσθέτουν οι θεολόγοι. Και τω θεώ Δόξα λέμε εμείς, γιατί μας εξόντωσε αυτό το περίπλοκο “αίνιγμα”!
Τα επόμενα είναι κακή Φιλοσοφία. Κακοχωνεμένη. Κατά πρώτον από τον δάσκαλο κ. Ζηζιούλα και κατά δεύτερον από τους μαθητές του, και ιδιαιτέρως τον κ. Παπαγιαννόπουλο! Ερμηνευτή του Χάιντεγκερ με την σειρά του και του τίποτα κατ’ επέκτασιν, με το οποίο ο Χάιντεγκερ προσπαθεί να υπερβεί τους Έλληνες!
Μεγαλόστομα ο κ. Ζηζιούλας, στην Σύναξη τ. 2, είχε θέσει το τίποτα, σαν Αρχή θεολογίας! «Στη σκέψη του αρχαίου Έλληνα δεν είχε ποτέ θέση το “τίποτε”, το οντολογικά απόλυτο μηδέν, το ουκ είναι! Ήταν αδύνατο να γίνει λόγος για κάποια αρχή (χρονική δηλαδή, διότι ο χρόνος είναι το σύγχρονο απόλυτο, όπως “χρόνου φείδου”) που θα επέτρεπε να πούμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε εξ’ ουκ όντων». Λίγο πιο κάτω δε, στην σημείωση 2, αυξάνει την δόση ομολογώντας πως η χριστιανική δημιουργία, το μηδέν, είναι κάτι το αρνητικό για την ελληνική σκέψη! Ας δούμε όμως την ελληνική σκέψη σ’ αυτό το σημείο, διότι αφορά και τον κ. Παπαγιαννόπουλο!
Πρόκλου, περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας, Γθ΄, 36, 17-20!
«Όσω δη το ποιείν του εκφαίνειν καταδεέστερον και η γέννησις της εκφάνσεως, τοσούπω δήπου το μικτόν υφειμένην έλαχε την από του ενός πρόοδον των δύο αρχών» δηλαδή του πέρατος και του απείρου, που αντικατοπτρίζονται σήμερα σαν το είναι και το τίποτα!
Στα σχόλιά του στον Παρμενίδη, ο ίδιος Πρόκλος, διευκρινίζει περαιτέρω την αμάθειά μας: Παρμ. VI (99-105). «ει τοίνυν το πέρας του απείρου κρείσσον, ουκ από το απείρου το όνομα εκείνω προσάσομεν, ουδέ γαρ ην θέμις από του χείρονος εις εκείνο τας επωνυμίας αναπέμπειν, αλλά κατά την απόφασιν από του κρείττονος, το γαρ άπειρον τούτο ταυτόν τω ου πέρας έχειν»! Αυτή είναι η αποφατική οδός της σκέψης!
Μάλλον οι Αρχαίοι δεν θα μας έδιναν καμμία σημασία, παρόλο τον θόρυβο που δημιουργούμε καθώς ασχολούμαστε με καταδεέστερα πράγματα! Σκοτώνουν οι λέξεις χωρίς το πνεύμα τους!
Ας επιστρέψουμε όμως για μια τελευταία φορά στον Ιερό Αυγουστίνο, τον θεμέλιο λίθο της νέας ανθρωπότητος! Το Αρχέτυπό της! Κάθε εποχή της ανθρωπότητος πλέον θα τον ντύνει ανάλογα με τις ανάγκες που προσπαθεί να λύσει, τα υπαρκτικά μας προβλήματα! Πότε θα τον γδύνουμε, όπως ο Χάιντεγκερ, πότε θα τον ντύνουμε, όπως ο Βιτγκενστάιν, ο Γιουνγκ…!
«Είχα γίνει για τον εαυτό μου “ένα πρόβλημα”» γράφει ο Αυγουστίνος. Χωρίς να καταλαβαίνουμε ακριβώς πως εδώ υπάρχουν δύο πράγματα σε προβληματική σχέση, θαμπωμένοι από το Αρχέτυπο, ακούμε τον κ. Παπαγιαννόπουλο να λέει: « Στο τέλος της σπειροειδούς κίνησης της δικής τους πνευματικής μοίρας, οι Νέοι Χρόνοι ξαναβρίσκουν την εναρκτήρια στιγμή τους, το ερώτημα για την υπόσταση του εαυτού! (το διάσημο οντολογικό ερώτημα). …και όχι πλέον για να οικοδομηθεί άλλος ένας κλειστός κόσμος, αλλά για να επιτραπεί η ανάληψη του φορτίου που επιφυλάσσει ο ανοιχτός».
Και όμως είναι ήδη γνωστό πως η σκέψη αυτή γεννήθηκε κατά πρώτον με το Σέλλινγκ. Είναι η γνωστή Γενεαλογία του Νίτσε και κηρύσσει την αιώνια επιστροφή στους προσωκρατικούς, στη Φύση! Στο έργο του “Εποχές του κόσμου” ο Σέλλινγκ ταυτίζει την κίνηση του Είναι και την κίνηση της Φύσεως. Μας εκμυστηρεύεται δε πως για να μπορέσει το Είναι να τοποθετηθεί, να φανερωθεί, πρέπει πρώτα να έχει κλειστεί στον εαυτό του, έτσι ώστε να υπάρχει ένα υποκείμενο, δηλαδή μια βάση, ένα θεμέλιο της αποκαλύψεως. Η αποκάλυψη αυτή προϋποθέτει μιαν αρχική εποχή στην οποία το Είναι αρνείται τον εαυτό, αποσύροντας και συρρικνώνοντας την ουσία!
Επαναλαμβάνοντας με έννοιες, τον Μυστικισμό του Μπαίμε. Αποκαλύπτοντας πως η Γερμανική Φιλοσοφία, πριν υποταχθεί στον ορθολογισμό της Επιστήμης είχε ήδη υποταχθεί στον Μυστικισμό της Φύσης, στην προσωκρατική σκέψη. Όπως βλέπουμε δε και από τη “σκέψη” του κ. Παπαγιαννόπουλου παραμένει ακόμη σκλαβωμένη, αρνούμενη να ελευθερωθεί με τον δεύτερο πλου, ώστε να ανακαλύψει την ανθρώπινη Φύση. Της αρκεί να ελευθερωθεί από τους Νόμους της φυλακής, να ζήσει Ιδιόρρυθμα!
Γιατί αυτές οι ξέπνοες απαιτήσεις είναι θεολογία, έστω Φιλοσοφία, ούτε με το δοκίμιο του συμπαθέστατου κ. Παπαγιαννόπουλου κατορθώσουμε να ανακαλύψουμε!
Τα παιδιά των θεολόγων του ’60 δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα παιδιά τα οποία ανησυχώντας για το μέλλον τους, μεταμορφώνουν τα πάντα σε μηδέν, καταστρέφοντας και καίγοντας ό,τι βρίσκουν μπροστά τους! Αυτό που δεν έφτιαξαν και δεν μπορούν να φτιάξουν, για να μην υπάρχουν αποδείξεις της ανυπαρξίας τους!
Αμέθυστος
του Ηλία Παπαγιαννόπουλου
Με το δοκίμιο του κ. Παπαγιαννόπουλου ξεκαθαρίζει η σκηνογραφία του έργου που προβάλλεται σαν κριτική της Ιστορικής θεολογικής σχολής του ’60. Το σκηνικό που επιβάλλεται εκ των πραγμάτων είναι μία από τις μεγάλες αυστηρές αίθουσες κάποιου από τα κολέγια του Κέμπριτζ ή της Οξφόρδης. Μόνον μέσα σ’ αυτές τις αίθουσες μπορούν να αποκτήσουν νόημα αυτά που ακούγονται! Να αποκτήσουν νόημα οι επιδείξεις γνώσεων των κειμένων, η προσπάθειά τους να είναι όσο το δυνατόν Νεωτερικότερα! Η απόλυτη έλλειψη ορθοδόξου γνώσεως! Η απόλυτη έλλειψη πίστεως, προσδοκίας! Η απόλυτη έλλειψη σεβασμού προς μια Εκκλησία που παρήγαγε γιγάντιο πολιτισμό και έπεσε με ποταπή προδοσία! Αλλά και η βιασύνη με την οποία βιάζονται να αποδείξουν την αλλαξοπιστία τους, η προχειρότης με την οποία δέχονται τις καινοτομίες των νέων αφεντικών τους!
Ένα παράδειγμα είναι αρκετό! «Το ερώτημα “ποιος είμαι” δεν είχε ακουστεί ποτέ πριν με την δραματικότητα που ακούστηκε μέσα στο ρήγμα που ίδρυσε τους Νέους Χρόνους». Δεν ενδιαφέρεται να ερευνήσει Γιατί το συγκεκριμένο ερώτημα δεν είχε τεθεί; Ποιο ερώτημα υπήρχε στην θέση του; Γράφει: «Δεν μπορούσε να γίνει λόγος για έναν εαυτό που φέρει μιαν ιδιαίτερη αλήθεια»! Τί γίνεται με την αρχαία Γνώμη; Ποιες είναι οι διαφορές; Γιατί ο Παρμενίδης αναγκάστηκε να γνωρίση όλες τις γνώμες των ανθρώπων για να βρει την αλήθεια στο τέλος με τον τρόπο που την βρήκε; «Είχα γίνει για τον εαυτό μου ένα πρόβλημα» γράφει ο Αυγουστίνος! Τί σχέση έχει αυτή η συνείδηση με το Παύλειο: Άλλα θέλω και άλλα κάνω; Ο Παύλος υπήρχε στο θέλω και γι’ αυτό και είναι ο δάσκαλος της ανθρωπότητος στον δρόμο που οδηγεί να κάνουμε αυτά που θέλουμε! Ο Αυγουστίνος υπήρχε στο πρόβλημα! Γι’ αυτό και είναι ο Οδηγός όσων λύνουν το πρόβλημα! Είναι το ίδιο; Όπως το εξέφρασε ο Singer, στις όχθες του ποταμού Hudson: «Έδεσα τον τίγρη! Δεν ξέρω αν ο Θεός υπάρχει, αλλά αυτά που έκαναν όσοι πίστευαν πως υπάρχει είναι αποτελεσματικά, δένουν τον τίγρη και τουλάχιστον δεν τρώει ανθρώπους»!
Να μεταμορφώσουμε τον άνθρακα σε Φως, τον σίδηρο σε χρυσό; Γιατί να μην ζητήσουμε το Φως; Να μην εγκαταλειφθούμε στο Φως;
Καταλαβαίνουμε πως ανοίξαμε ήδη πανιά για την επικράτηση της θεολογικής Αλχημείας, που μεταλλάσει το πρόβλημα σε πνεύμα.
Χωρίς καμμιά έγνοια λοιπόν γι’ αυτό που αντικαθιστούμε, χωρίς κριτήρια γι’ αυτό που επιλέγουμε, ακούμε τα βήματα της Ιστορίας, πιστεύουμε τις λέξεις για πράγματα! «Η θεολογία δεν μπορεί να αποτελέσει κάποια εξαίρεση μέσα στα πολιτισμικά συμφραζόμενα, δηλαδή μέσα σ’ εκείνο το πεδίο όπου διαδραματίζεται ο πάντοτε ιστορικός εντοπισμός της αλήθειας, η ενσάρκωσή της». Ξεχνώντας πως στην Ιστορία κυριαρχεί η Σοφιστική και όχι η αλήθεια! Δεν είναι υποχρεωμένος ένας εραστής της αλήθειας να μας δείξη του λόγου του το αληθές, πώς πράγματι στην Ιστορία ενσαρκώνεται η αλήθεια; Και όμως! Οι νέοι-θεολόγοι δεν είναι αληθινοί επιστήμονες, απλώς στις βαρειές σελίδες του βιβλίου τους, ομολογούν τα πιστεύω τους!
Έτσι λοιπόν καθώς είχε επισημάνει και ο διάσημος κ. Κάλλιστος Γουέαρ, τον προηγούμενο αιώνα φτιάξαμε την Εκκλησία, ετούτον θα πρέπει να φτιάξουμε τον άνθρωπο που θα εκκλησιαστεί σ’ αυτή! Λογικό και σοφό: Μία-μία γίνονται οι κατασκευές: με Σύστημα, με Οργάνωση και με Λογική! Η μεγάλη Λογική Αρχή βρίσκεται στην σελ. 146! «Η ενικότης του θεού δεν διασφαλίζεται από την ενότητα της Ουσίας αλλά από την μοναρχία του Πατρός. Εκφράζεται επίσης μέσω της άρρηκτης κοινωνίας που υφίσταται ανάμεσα στα τρία Πρόσωπα, που σημαίνει ότι η ετερότητα δεν συνιστά μιαν απειλή για την ενότητα, αλλά τον αναγκαίο όρο της ενότητας».
Ποια ετερότης ακριβώς; Το ΦΩΣ εκ ΦΩΤΟΣ;
Πάντως από αυτή την Λογική Αρχή απορρέει και η εικόνα του ανθρώπου της νέας-Εκκλησίας, το Πρόσωπο!
Ο ανθρωπο-τόκος της νέας Εκκλησίας είναι ο Ιερός Αυγουστίνος! Μεγάλη η Χάρη του! Για ψυχολογικά υγιείς χριστιανούς και βεβαίως χωρίς το αειπάρθενο που ‘γινε αιτία να εγκαταλείψουμε το παράδειγμα της Θεοτόκου. Οι “Άγιοι” της νέας-Εκκλησίας έχουν ήδη δημιουργήσει κατάσταση! Στην καθ’ ημάς Ανατολή προηγούνται ο κ. Ζηζιούλας, ο κ. Γιανναράς! Εμφανίζονται σιγά-σιγά και Γεροντικά αγνώστων θεολόγων όπως του Νησιώτη, του Π. Νέλλα! Μόνο που υπάρχουν ακόμη άλυτα προβλήματα! Τρόπος του λέγειν, όμως! Διότι αν ερευνήσουμε τους “παληούς προφήτες” όλα τα προβλήματα λύνονται! Όπως αυτό της σχέσεως Φύσεως και Προσώπου!
Να πώς το φωτίζει ο Μέγας Hegel, στο System der Philosophie, αφού ασκήσει δριμύτατη κριτική στον Γκαίτε, για την άρνησή του να διακρίνη ένα μέσα και ένα έξω της Φύσεως, προσδιορίζει πως το κρύψιμο της Φύσεως αντιστοιχεί στην Ιστορική στιγμή της Αιγύπτου. Ενώ η Φύσις αποκαλύπτεται, φανερούται και υπερβαίνεται στην Ελληνική σκέψη, η οποία λύνει το “αίνιγμα”. «Δεν είναι τυχαίο» τονίζει «πως η Αιγυπτιακή σφίγγα νικιέται από τον Έλληνα Οιδίποδα. Η σφίγγα πεθαίνει όταν ο άνθρωπος ορίζεται από την Ελληνική σκέψη, και ορίζεται όταν αποκαλύπτει πως το εσωτερικό της Φύσεως δεν είναι τίποτε άλλο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτό που εμείς πιστεύουμε σαν Άλλο από εμάς, η Φύσις, δεν είναι τίποτε άλλο από εμάς τους ιδίους, δηλαδή Πνεύμα»! Δηλαδή πρόσωπο, προσθέτουν οι θεολόγοι. Και τω θεώ Δόξα λέμε εμείς, γιατί μας εξόντωσε αυτό το περίπλοκο “αίνιγμα”!
Τα επόμενα είναι κακή Φιλοσοφία. Κακοχωνεμένη. Κατά πρώτον από τον δάσκαλο κ. Ζηζιούλα και κατά δεύτερον από τους μαθητές του, και ιδιαιτέρως τον κ. Παπαγιαννόπουλο! Ερμηνευτή του Χάιντεγκερ με την σειρά του και του τίποτα κατ’ επέκτασιν, με το οποίο ο Χάιντεγκερ προσπαθεί να υπερβεί τους Έλληνες!
Μεγαλόστομα ο κ. Ζηζιούλας, στην Σύναξη τ. 2, είχε θέσει το τίποτα, σαν Αρχή θεολογίας! «Στη σκέψη του αρχαίου Έλληνα δεν είχε ποτέ θέση το “τίποτε”, το οντολογικά απόλυτο μηδέν, το ουκ είναι! Ήταν αδύνατο να γίνει λόγος για κάποια αρχή (χρονική δηλαδή, διότι ο χρόνος είναι το σύγχρονο απόλυτο, όπως “χρόνου φείδου”) που θα επέτρεπε να πούμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε εξ’ ουκ όντων». Λίγο πιο κάτω δε, στην σημείωση 2, αυξάνει την δόση ομολογώντας πως η χριστιανική δημιουργία, το μηδέν, είναι κάτι το αρνητικό για την ελληνική σκέψη! Ας δούμε όμως την ελληνική σκέψη σ’ αυτό το σημείο, διότι αφορά και τον κ. Παπαγιαννόπουλο!
Πρόκλου, περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας, Γθ΄, 36, 17-20!
«Όσω δη το ποιείν του εκφαίνειν καταδεέστερον και η γέννησις της εκφάνσεως, τοσούπω δήπου το μικτόν υφειμένην έλαχε την από του ενός πρόοδον των δύο αρχών» δηλαδή του πέρατος και του απείρου, που αντικατοπτρίζονται σήμερα σαν το είναι και το τίποτα!
Στα σχόλιά του στον Παρμενίδη, ο ίδιος Πρόκλος, διευκρινίζει περαιτέρω την αμάθειά μας: Παρμ. VI (99-105). «ει τοίνυν το πέρας του απείρου κρείσσον, ουκ από το απείρου το όνομα εκείνω προσάσομεν, ουδέ γαρ ην θέμις από του χείρονος εις εκείνο τας επωνυμίας αναπέμπειν, αλλά κατά την απόφασιν από του κρείττονος, το γαρ άπειρον τούτο ταυτόν τω ου πέρας έχειν»! Αυτή είναι η αποφατική οδός της σκέψης!
Μάλλον οι Αρχαίοι δεν θα μας έδιναν καμμία σημασία, παρόλο τον θόρυβο που δημιουργούμε καθώς ασχολούμαστε με καταδεέστερα πράγματα! Σκοτώνουν οι λέξεις χωρίς το πνεύμα τους!
Ας επιστρέψουμε όμως για μια τελευταία φορά στον Ιερό Αυγουστίνο, τον θεμέλιο λίθο της νέας ανθρωπότητος! Το Αρχέτυπό της! Κάθε εποχή της ανθρωπότητος πλέον θα τον ντύνει ανάλογα με τις ανάγκες που προσπαθεί να λύσει, τα υπαρκτικά μας προβλήματα! Πότε θα τον γδύνουμε, όπως ο Χάιντεγκερ, πότε θα τον ντύνουμε, όπως ο Βιτγκενστάιν, ο Γιουνγκ…!
«Είχα γίνει για τον εαυτό μου “ένα πρόβλημα”» γράφει ο Αυγουστίνος. Χωρίς να καταλαβαίνουμε ακριβώς πως εδώ υπάρχουν δύο πράγματα σε προβληματική σχέση, θαμπωμένοι από το Αρχέτυπο, ακούμε τον κ. Παπαγιαννόπουλο να λέει: « Στο τέλος της σπειροειδούς κίνησης της δικής τους πνευματικής μοίρας, οι Νέοι Χρόνοι ξαναβρίσκουν την εναρκτήρια στιγμή τους, το ερώτημα για την υπόσταση του εαυτού! (το διάσημο οντολογικό ερώτημα). …και όχι πλέον για να οικοδομηθεί άλλος ένας κλειστός κόσμος, αλλά για να επιτραπεί η ανάληψη του φορτίου που επιφυλάσσει ο ανοιχτός».
Και όμως είναι ήδη γνωστό πως η σκέψη αυτή γεννήθηκε κατά πρώτον με το Σέλλινγκ. Είναι η γνωστή Γενεαλογία του Νίτσε και κηρύσσει την αιώνια επιστροφή στους προσωκρατικούς, στη Φύση! Στο έργο του “Εποχές του κόσμου” ο Σέλλινγκ ταυτίζει την κίνηση του Είναι και την κίνηση της Φύσεως. Μας εκμυστηρεύεται δε πως για να μπορέσει το Είναι να τοποθετηθεί, να φανερωθεί, πρέπει πρώτα να έχει κλειστεί στον εαυτό του, έτσι ώστε να υπάρχει ένα υποκείμενο, δηλαδή μια βάση, ένα θεμέλιο της αποκαλύψεως. Η αποκάλυψη αυτή προϋποθέτει μιαν αρχική εποχή στην οποία το Είναι αρνείται τον εαυτό, αποσύροντας και συρρικνώνοντας την ουσία!
Επαναλαμβάνοντας με έννοιες, τον Μυστικισμό του Μπαίμε. Αποκαλύπτοντας πως η Γερμανική Φιλοσοφία, πριν υποταχθεί στον ορθολογισμό της Επιστήμης είχε ήδη υποταχθεί στον Μυστικισμό της Φύσης, στην προσωκρατική σκέψη. Όπως βλέπουμε δε και από τη “σκέψη” του κ. Παπαγιαννόπουλου παραμένει ακόμη σκλαβωμένη, αρνούμενη να ελευθερωθεί με τον δεύτερο πλου, ώστε να ανακαλύψει την ανθρώπινη Φύση. Της αρκεί να ελευθερωθεί από τους Νόμους της φυλακής, να ζήσει Ιδιόρρυθμα!
Γιατί αυτές οι ξέπνοες απαιτήσεις είναι θεολογία, έστω Φιλοσοφία, ούτε με το δοκίμιο του συμπαθέστατου κ. Παπαγιαννόπουλου κατορθώσουμε να ανακαλύψουμε!
Τα παιδιά των θεολόγων του ’60 δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα παιδιά τα οποία ανησυχώντας για το μέλλον τους, μεταμορφώνουν τα πάντα σε μηδέν, καταστρέφοντας και καίγοντας ό,τι βρίσκουν μπροστά τους! Αυτό που δεν έφτιαξαν και δεν μπορούν να φτιάξουν, για να μην υπάρχουν αποδείξεις της ανυπαρξίας τους!
Αμέθυστος
Τρίτη 24 Μαρτίου 2009
«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια III)
Ο Ν. ΝΗΣΙΩΤΗΣ, Ο Π. ΝΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ '60
του Σωτήρη Γουνελά
Ο κ. Γουνελάς γνώρισε από κοντά τον Π. Νέλλα και γνωρίζει από πρώτο χέρι τους πρωτεργάτες της θεολογίας του '60. Κάτι σημαντικό ακόμη είναι πως υπήρξε συνεργάτης και όχι μαθητής! Το διευκρινίζουμε επειδή η διαφορά του κειμένου του κ. Γουνελά με τα κείμενα των υπολοίπων είναι τεράστια! Ακόμη και όταν εκθέτουν την διδασκαλία των “δασκάλων” τους, οι μαθητές, συνεργούν στην έκθεση και παρουσίαση. Αυτή δε η “συνέργεια” κατά τη γνώμη τους είναι η θεολογία του προσώπου! Αντιθέτως ο κ. Γουνελάς, επειδή ακριβώς δεν επιδιώκει να “υπάρξει” μέσα από τα λόγια του, παρουσιάζει με διαύγεια την “ουσία” της θεολογίας του '60. Η οποία “ουσία” συνεχίζει την ύπαρξή της αναλλοίωτη και στην θεολογία του 2000!
Αμέσως-αμέσως λοιπόν ορίζει την ουσία αυτής της ιδιαίτερης θεολογίας! «Και οι δύο κατάλαβαν και βίωσαν ότι ο άνθρωπος αντλεί την ύπαρξή του, ως μέλος της Εκκλησίας, από την προσωπική σχέση με τον Πατέρα, σχέση που την ζωοποιεί η άκτιστη χάρη της θείας αγάπης». Δεν προσθέτει κάτι άλλο, πιστεύει πως η πρότασή του είναι αληθινή και έτσι δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι εννοεί σαν “Πατέρα”, τον Κύριο ή την Αιτιώδη Αρχή της Οντολογικής Τριάδος που έγινε καθεστώς από τον κ. Γιανναρά και τον κ. Ζηζιούλα;
Ο κ. Γουνελάς στην αγαθότητά του πιστεύει πως αυτή η πρόταση είναι εκκλησιαστική και μάλιστα ορθόδοξη! Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου και τα μη-έργα Σου!
Ο Κύριος στα Ευαγγέλια όταν μιλούσε για τον Πατέρα εννοούσε την θεότητά Του, όχι τον Πατέρα! Οι σημερινοί “θεολόγοι” επειδή θέλουν να κρατήσουν την προσωπικότητά τους, την πτώση μας δηλαδή, επινόησαν μια απίστευτη πίστη, η οποία εξελίσσει την παραδοσιακή πίστη των Πατέρων και λέει πως, εφόσον διαθέτουμε υπόσταση, λόγω του ενυπόστατου, είμαστε υιοί θεού κατά φύσιν, επομένως μπορούμε να ομιλούμε όχι για κατ' εικόνα πλέον αλλά για ομοούσιον τω πατρί, άνθρωπο, πιστό! Ο κ. Γουνελάς μας εκθέτει αμέσως παρακάτω όλα τα κεντρικά, κομβικά σημεία της εν λόγω εξελίξεως!
Ας ξεκινήσουμε όμως με μια “πρόταση” που βρίσκεται στην σελίδα 287 του βιβλίου, στην απάντηση του κ. Ηλ. Παπαγιαννόπουλου: «Η Ιστορία είναι ένα κατεξοχήν νεωτερικό μέγεθος και η συνύφανσή του με μιαν ανθρωπολογία που θα εξακολουθεί να τρέφεται από την Ορθόδοξη θεολογία απαιτεί εξαιρετική λεπτότητα και δημιουργικότητα».
Φαίνεται εδώ ξεκάθαρα γιατί οι “θεολόγοι” μας πιστεύουν πως είναι Χριστιανοί και μάλιστα Ορθόδοξοι. Χρησιμοποιούν την Ορθοδοξία όπως ακριβώς ο Αυγουστίνος και ο Ακινάτης το Άγιο Πνεύμα, σαν μια δύναμη που βοηθά τον Νου του πιστού ή του θεολόγου. Η Ορθοδοξία είναι η δύναμίς τους σ' έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο!
Ο κ. Γουνελάς λοιπόν αρχίζει να φωτίζει τα πάντα ήδη από την σελίδα 236: «Η άλλη όψη του Νησιώτη είναι η έξοδος του στον δυτικό κόσμο! Στην Ελβετία γνώρισε την σκέψη του Ε. Μπρούνερ, του Καρλ Γιούνγκ, στην Γερμανία του Γιάσπερς και του Μπαρτ! Με αυτά τα εφόδια γράφει την διατριβή του με θέμα Υπαρξισμός και χριστιανική πίστις πραγματοποιώντας την ΠΡΩΤΗ συνθετική και κριτική προσέγγιση περιοχών της θεολογίας άγνωστων στην Ελλάδα, ή άγνωστων όσον αφορά την προσέγγισή τους από ορθόδοξη θεολογική σκοπιά».
Ας προσθέσουμε μια επεξήγηση στο ξεκαθαρισμένο ήδη τοπίο! Ο Στέλιος Ράμφος, ο μεγάλος απών από την κριτική σκοπιά των επιγόνων της θεολογίας του '60, το τρομακτικό alter ego των θεολόγων μας, οι οποίοι πιστεύουν πως λένε διαφορετικά πράγματα από τον κ. Ράμφο, οι οποίοι εκθειάζουν το έργο του Σάββα Αγουρίδη αλλά δεν τολμούν να ομολογήσουν πως είχε τέλεια εφαρμογή το έργο αυτό στο υβριστικό κείμενο του Ράμφου “Το Μυστικό του Ιησού”, οι οποίοι υμνούν τον κ. Βασιλειάδη χωρίς να υπολογίζουν πως είναι ένας μεγάλος οπαδός του κ. Ράμφου, ο κ. Ράμφος λοιπόν γράφει μια πραγματική πρόταση, στον “Καημό του Ενός”.
«Η ορθόδοξη Εκκλησία, λοιπόν, βρίσκεται στην δύσκολη θέσι να υπάρξη σ' ένα κόσμο, τον οποίο όχι μόνο, ευθέως τουλάχιστον, δεν συνοικοδόμησε, αλλά, το σπουδαιότερο, θεμέλια του οποίου είναι τα ίδια τα αίτια του Σχίσματος. Δεν αρκεί επομένως η συμφωνία των απόψεων, απαιτείται και προκαταβολική εσωτερική προσαρμογή των ορθοδόξων λαών στα Ιστορικά δεδομένα της Δύσεως».
Αυτή λοιπόν την “προκαταβολική εσωτερική προσαρμογή”, μας περιέγραψε λίγο πριν στην περίπτωση του Νησιώτη ο κ. Γουνελάς!
Αυτή την προκαταβολική προσαρμογή επιβεβαιώνει λίγο πιο κάτω στο κείμενο ο κ. Μπέγζος. «Ο ΠΡΩΤΟΣ Έλληνας θεολόγος που θα εισηγηθεί στον ελλαδικό χώρο την περσοναλιστική ανάγνωση της πατερικής παράδοσης». Σαν τον “δυνατό” του Δαρβίνου που με την προσαρμογή του εξελίσσεται, οι Έλληνες θεολόγοι του '60, μαθαίνουν να επιβιώνουν. Όπως φαίνεται δε από τους επιγόνους, ο δρόμος που άνοιξαν περπατιέται εύκολα και άνετα!
Στη σελίδα 237, συναντούμε το Apex Mentis, του ζεύγους Νησιώτη-Γουνελά! «Οι Πατέρες εισάγουν την προσωπική μετοχή στον Λόγον, όστις γίνεται Αλήθεια μόνο δια ζωής». Μετοχή στον Λόγον των Στωικών, του Ηρακλείτου, δεν διευκρινίζεται!
«Ο θεολόγος, πάντως, κοινωνεί με τον Θεό, δεν τον αναζητά, ο Θεός ενεργεί μέσα του και μέσα απ' αυτόν αναδημιουργείται και ανακαινίζεται ο κόσμος». Εδώ φανερώνεται και η διαφορά του θεολόγου από τον απλό πιστό! Ο πιστός αναζητά τον Θεό, ίσως ματαίως, εφόσον βρίσκεται ήδη μέσα στους θεολόγους, οι οποίοι είναι προορισμένα πρόσωπα και καλό είναι να έχουμε μαζί τους την Σχέση που είχαν και οι μαθητές του Πυθαγόρα: “Αυτός έφα”!
Ο νέος-θεολόγος, ένα κανάλι μέσα από το οποίο σώζεται ο κόσμος. Ένα Medium, απ' αυτά που σε άλλες εποχές σήκωναν τραπέζια;
Με τον Παναγιώτη Νέλλα, όλα ξεκινούν από την Αρχή, από το Μηδέν. Η ανοικοδόμηση της πίστεώς μας είναι απαραίτητη, εφόσον η παραμόρφωση της πνευματικής παράδοσης σε Ανατολή και Δύση είναι δεδομένη.
Μετά το ξεκαθάρισμα των δερμάτινων χιτώνων στην σελίδα 257 διαβάζουμε πως «προωθήθηκε η θεολογία ως συνέχεια, σπουδή και προέκταση της πατερικής, μιας δηλαδή κάθε άλλο παρά ατομικής θεολογίας».
Ενώ έχουμε ήδη διαβάσει την πνευματική διαθήκη του Παν. Νέλλα στην σελίδα 246 και η οποία φωτίζει την νέα θεολογία επαρκώς: «Πράγματι, γνωρίζω ότι βαπτίστηκα, αλλά δεν νιώθω πως αναγεννήθηκα. Πώς όμως να προσεύχομαι, να κοινωνώ, να εξομολογούμαι, δηλαδή να ενεργώ ασυνείδητα, όταν δεν έχω την απαραίτητα γι' αυτό προϋπόθεση; Τη συνείδηση ότι υπάρχω στο χώρο αυτό;».
Αγαπητέ κ. Γουνελά, αυτός είναι ο σύγχρονος ορισμός της ατομικότητος!
Σύμφωνα με το νέο εξελιγμένο τοπίο λοιπόν, οι Χριστιανοί δεν χρειάζεται να ασκητεύουν στις ερήμους για να αποκτήσουν αυτά που υποσχέθηκε ο Χριστός να δώσει σε όσους τον ακολουθήσουν, πρέπει να αποκτήσουν τα εφόδιά τους στη χώρα του Μηδενός, που είναι η σύγχρονη Δύση, και μ' αυτά τα εφόδια να εκμηδενίσουν με την σειρά τους και ό,τι έχει απομείνει από την παράδοσί μας!
Γιατί όλη αυτή η Ιστορία είναι θεολογία;
Ίσως δεν το μάθουμε ποτέ μας!
Αμέθυστος
του Σωτήρη Γουνελά
Ο κ. Γουνελάς γνώρισε από κοντά τον Π. Νέλλα και γνωρίζει από πρώτο χέρι τους πρωτεργάτες της θεολογίας του '60. Κάτι σημαντικό ακόμη είναι πως υπήρξε συνεργάτης και όχι μαθητής! Το διευκρινίζουμε επειδή η διαφορά του κειμένου του κ. Γουνελά με τα κείμενα των υπολοίπων είναι τεράστια! Ακόμη και όταν εκθέτουν την διδασκαλία των “δασκάλων” τους, οι μαθητές, συνεργούν στην έκθεση και παρουσίαση. Αυτή δε η “συνέργεια” κατά τη γνώμη τους είναι η θεολογία του προσώπου! Αντιθέτως ο κ. Γουνελάς, επειδή ακριβώς δεν επιδιώκει να “υπάρξει” μέσα από τα λόγια του, παρουσιάζει με διαύγεια την “ουσία” της θεολογίας του '60. Η οποία “ουσία” συνεχίζει την ύπαρξή της αναλλοίωτη και στην θεολογία του 2000!
Αμέσως-αμέσως λοιπόν ορίζει την ουσία αυτής της ιδιαίτερης θεολογίας! «Και οι δύο κατάλαβαν και βίωσαν ότι ο άνθρωπος αντλεί την ύπαρξή του, ως μέλος της Εκκλησίας, από την προσωπική σχέση με τον Πατέρα, σχέση που την ζωοποιεί η άκτιστη χάρη της θείας αγάπης». Δεν προσθέτει κάτι άλλο, πιστεύει πως η πρότασή του είναι αληθινή και έτσι δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι εννοεί σαν “Πατέρα”, τον Κύριο ή την Αιτιώδη Αρχή της Οντολογικής Τριάδος που έγινε καθεστώς από τον κ. Γιανναρά και τον κ. Ζηζιούλα;
Ο κ. Γουνελάς στην αγαθότητά του πιστεύει πως αυτή η πρόταση είναι εκκλησιαστική και μάλιστα ορθόδοξη! Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου και τα μη-έργα Σου!
Ο Κύριος στα Ευαγγέλια όταν μιλούσε για τον Πατέρα εννοούσε την θεότητά Του, όχι τον Πατέρα! Οι σημερινοί “θεολόγοι” επειδή θέλουν να κρατήσουν την προσωπικότητά τους, την πτώση μας δηλαδή, επινόησαν μια απίστευτη πίστη, η οποία εξελίσσει την παραδοσιακή πίστη των Πατέρων και λέει πως, εφόσον διαθέτουμε υπόσταση, λόγω του ενυπόστατου, είμαστε υιοί θεού κατά φύσιν, επομένως μπορούμε να ομιλούμε όχι για κατ' εικόνα πλέον αλλά για ομοούσιον τω πατρί, άνθρωπο, πιστό! Ο κ. Γουνελάς μας εκθέτει αμέσως παρακάτω όλα τα κεντρικά, κομβικά σημεία της εν λόγω εξελίξεως!
Ας ξεκινήσουμε όμως με μια “πρόταση” που βρίσκεται στην σελίδα 287 του βιβλίου, στην απάντηση του κ. Ηλ. Παπαγιαννόπουλου: «Η Ιστορία είναι ένα κατεξοχήν νεωτερικό μέγεθος και η συνύφανσή του με μιαν ανθρωπολογία που θα εξακολουθεί να τρέφεται από την Ορθόδοξη θεολογία απαιτεί εξαιρετική λεπτότητα και δημιουργικότητα».
Φαίνεται εδώ ξεκάθαρα γιατί οι “θεολόγοι” μας πιστεύουν πως είναι Χριστιανοί και μάλιστα Ορθόδοξοι. Χρησιμοποιούν την Ορθοδοξία όπως ακριβώς ο Αυγουστίνος και ο Ακινάτης το Άγιο Πνεύμα, σαν μια δύναμη που βοηθά τον Νου του πιστού ή του θεολόγου. Η Ορθοδοξία είναι η δύναμίς τους σ' έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο!
Ο κ. Γουνελάς λοιπόν αρχίζει να φωτίζει τα πάντα ήδη από την σελίδα 236: «Η άλλη όψη του Νησιώτη είναι η έξοδος του στον δυτικό κόσμο! Στην Ελβετία γνώρισε την σκέψη του Ε. Μπρούνερ, του Καρλ Γιούνγκ, στην Γερμανία του Γιάσπερς και του Μπαρτ! Με αυτά τα εφόδια γράφει την διατριβή του με θέμα Υπαρξισμός και χριστιανική πίστις πραγματοποιώντας την ΠΡΩΤΗ συνθετική και κριτική προσέγγιση περιοχών της θεολογίας άγνωστων στην Ελλάδα, ή άγνωστων όσον αφορά την προσέγγισή τους από ορθόδοξη θεολογική σκοπιά».
Ας προσθέσουμε μια επεξήγηση στο ξεκαθαρισμένο ήδη τοπίο! Ο Στέλιος Ράμφος, ο μεγάλος απών από την κριτική σκοπιά των επιγόνων της θεολογίας του '60, το τρομακτικό alter ego των θεολόγων μας, οι οποίοι πιστεύουν πως λένε διαφορετικά πράγματα από τον κ. Ράμφο, οι οποίοι εκθειάζουν το έργο του Σάββα Αγουρίδη αλλά δεν τολμούν να ομολογήσουν πως είχε τέλεια εφαρμογή το έργο αυτό στο υβριστικό κείμενο του Ράμφου “Το Μυστικό του Ιησού”, οι οποίοι υμνούν τον κ. Βασιλειάδη χωρίς να υπολογίζουν πως είναι ένας μεγάλος οπαδός του κ. Ράμφου, ο κ. Ράμφος λοιπόν γράφει μια πραγματική πρόταση, στον “Καημό του Ενός”.
«Η ορθόδοξη Εκκλησία, λοιπόν, βρίσκεται στην δύσκολη θέσι να υπάρξη σ' ένα κόσμο, τον οποίο όχι μόνο, ευθέως τουλάχιστον, δεν συνοικοδόμησε, αλλά, το σπουδαιότερο, θεμέλια του οποίου είναι τα ίδια τα αίτια του Σχίσματος. Δεν αρκεί επομένως η συμφωνία των απόψεων, απαιτείται και προκαταβολική εσωτερική προσαρμογή των ορθοδόξων λαών στα Ιστορικά δεδομένα της Δύσεως».
Αυτή λοιπόν την “προκαταβολική εσωτερική προσαρμογή”, μας περιέγραψε λίγο πριν στην περίπτωση του Νησιώτη ο κ. Γουνελάς!
Αυτή την προκαταβολική προσαρμογή επιβεβαιώνει λίγο πιο κάτω στο κείμενο ο κ. Μπέγζος. «Ο ΠΡΩΤΟΣ Έλληνας θεολόγος που θα εισηγηθεί στον ελλαδικό χώρο την περσοναλιστική ανάγνωση της πατερικής παράδοσης». Σαν τον “δυνατό” του Δαρβίνου που με την προσαρμογή του εξελίσσεται, οι Έλληνες θεολόγοι του '60, μαθαίνουν να επιβιώνουν. Όπως φαίνεται δε από τους επιγόνους, ο δρόμος που άνοιξαν περπατιέται εύκολα και άνετα!
Στη σελίδα 237, συναντούμε το Apex Mentis, του ζεύγους Νησιώτη-Γουνελά! «Οι Πατέρες εισάγουν την προσωπική μετοχή στον Λόγον, όστις γίνεται Αλήθεια μόνο δια ζωής». Μετοχή στον Λόγον των Στωικών, του Ηρακλείτου, δεν διευκρινίζεται!
«Ο θεολόγος, πάντως, κοινωνεί με τον Θεό, δεν τον αναζητά, ο Θεός ενεργεί μέσα του και μέσα απ' αυτόν αναδημιουργείται και ανακαινίζεται ο κόσμος». Εδώ φανερώνεται και η διαφορά του θεολόγου από τον απλό πιστό! Ο πιστός αναζητά τον Θεό, ίσως ματαίως, εφόσον βρίσκεται ήδη μέσα στους θεολόγους, οι οποίοι είναι προορισμένα πρόσωπα και καλό είναι να έχουμε μαζί τους την Σχέση που είχαν και οι μαθητές του Πυθαγόρα: “Αυτός έφα”!
Ο νέος-θεολόγος, ένα κανάλι μέσα από το οποίο σώζεται ο κόσμος. Ένα Medium, απ' αυτά που σε άλλες εποχές σήκωναν τραπέζια;
Με τον Παναγιώτη Νέλλα, όλα ξεκινούν από την Αρχή, από το Μηδέν. Η ανοικοδόμηση της πίστεώς μας είναι απαραίτητη, εφόσον η παραμόρφωση της πνευματικής παράδοσης σε Ανατολή και Δύση είναι δεδομένη.
Μετά το ξεκαθάρισμα των δερμάτινων χιτώνων στην σελίδα 257 διαβάζουμε πως «προωθήθηκε η θεολογία ως συνέχεια, σπουδή και προέκταση της πατερικής, μιας δηλαδή κάθε άλλο παρά ατομικής θεολογίας».
Ενώ έχουμε ήδη διαβάσει την πνευματική διαθήκη του Παν. Νέλλα στην σελίδα 246 και η οποία φωτίζει την νέα θεολογία επαρκώς: «Πράγματι, γνωρίζω ότι βαπτίστηκα, αλλά δεν νιώθω πως αναγεννήθηκα. Πώς όμως να προσεύχομαι, να κοινωνώ, να εξομολογούμαι, δηλαδή να ενεργώ ασυνείδητα, όταν δεν έχω την απαραίτητα γι' αυτό προϋπόθεση; Τη συνείδηση ότι υπάρχω στο χώρο αυτό;».
Αγαπητέ κ. Γουνελά, αυτός είναι ο σύγχρονος ορισμός της ατομικότητος!
Σύμφωνα με το νέο εξελιγμένο τοπίο λοιπόν, οι Χριστιανοί δεν χρειάζεται να ασκητεύουν στις ερήμους για να αποκτήσουν αυτά που υποσχέθηκε ο Χριστός να δώσει σε όσους τον ακολουθήσουν, πρέπει να αποκτήσουν τα εφόδιά τους στη χώρα του Μηδενός, που είναι η σύγχρονη Δύση, και μ' αυτά τα εφόδια να εκμηδενίσουν με την σειρά τους και ό,τι έχει απομείνει από την παράδοσί μας!
Γιατί όλη αυτή η Ιστορία είναι θεολογία;
Ίσως δεν το μάθουμε ποτέ μας!
Αμέθυστος
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009
«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια II)
“Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία και Μοναστική πνευματικότητα” του Σταύρου Γιαγκάζογλου.
Ένα εξαιρετικό κείμενο το οποίο φανερώνει με ενάργεια την μάχη της νέας θεολογίας του ’60 με την ακαδημαϊκή, την “Σχολαστική” θεολογία όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται και την μεγαλειώδη νίκη της νέας θεολογίας!
Σήμερα πλέον στα πανεπιστήμια διδάσκεται ανοιχτά το ΠΡΟΣΩΠΟ και ο επίσκοπος στην Εκκλησία απλώς προΐσταται της Θ. Ευχαριστίας! Μιμούμενοι την νεο-ορθόδοξη προτεσταντική θεολογία επέστρεψαν στην πρώτη Εκκλησία για να βεβαιώσουν του λόγου τους το αληθές, στους πατέρες για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πειθώ και επέστρεψαν και στην εσχατολογία για να εξασφαλίσουν το απαραίτητο νέο πλαίσιο των μεγάλων τους συνθέσεων.
Σήμερα πλέον στην θέση της ακαδημαϊκής και στείρας θεολογίας, η οποία δεν είχε καμμία σχέση με τον λαό, έχουμε μια νέα, φρέσκια, εκλαϊκευμένη θεολογία, ανάλογη της εκλαϊκευμένης επιστημολογίας, η οποία μπορεί να καλύπτη με ευχέρεια τις ανάγκες του συγχρόνου πολιτισμού της εικόνος, της εικονικής πραγματικότητος.
Μαθαίνουμε λοιπόν με ευχάριστη έκπληξη πως ο κ. Ζηζιούλας είναι πρωτοπόρος στην δημιουργία της “εικονικής οντολογίας”. Μια οντολογία έτοιμη να κυκλοφορήσει στα ΜΜΕ, να κυκλοφορήσει ανάμεσα στους νέους και να καθοδηγήση τα Μοντέρνα μυαλά, δίπλα και πάνω μερικές φορές από τους μεγάλους δασκάλους του συγχρόνου τρόπου ζωής, από την Madonna και τον 50 cent!
Τί έχουμε λοιπόν στα χέρια μας; Την μεγαλειώδη σύνθεση ενός Επισκόπου χωρίς Επισκοπή, ο οποίος κατασκευάζει την Εκκλησία του μέλλοντος μέσα από τις βιβλιοθήκες του Cambridge και του Λονδίνου και ο οποίος την μόνη επαφή που διαθέτει με την πραγματικότητα είναι αυτή που του δίνεται μελετώντας τα ευρήματα της αρχαιολογίας της θεολογίας, της Ιστορικο-φιλολογικής σχολής! Αυτή η διάσημη σχολή είναι ικανή πλέον, με την βοήθεια της τεχνολογίας, να ζωντανέψη τα απολιθώματά της και να τα κάνη να συμμετάσχουν στο γίνεσθαι της συγχρόνου ζωής, όπως συμβαίνει π.χ. με τους δεινόσαυρους.
“Εικονική οντολογία” λοιπόν. Που να φανταστεί στην εποχή του ο Θεόδωρος Στουδίτης πως θα ερχόταν μια εποχή στην εποχή στην οποία η εικονολατρεία θα διέλυε την Εκκλησία!
Αυτή είναι η καρδιά της εκκοσμικεύσεως όμως! Αντιστρέφει την αλήθεια! Κάνει το μαύρο πιο μαύρο και το άσπρο μαύρο. Η μόνη δυνατότης ζωής και πράξεως που απομένει δυνατή μέσα στους βάλτους της εκκοσμικεύσεως είναι η “εικόνα” της πραγματικότητος, ο χάρτης της πραγματικότητος, από την εποχή που η μέρα ήταν ακόμη μέρα!
Κατηγορείται, και δικαίως, από τους θεολόγους και κριτές ο Ρωμανίδης πως παρόλη την αγάπη του για την θεολογία και την Εκκλησία κατέληξε συνεργάτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Κανείς όμως δεν φαίνεται να ανησυχεί για το γεγονός πως ο κ. Ζηζιούλας είναι ήδη συνεργάτης του πάπα! Του στυγνότερου δικτάτορα της Ιστορίας, τα εγκλήματα του οποίου δεν έχουν τελειωμό μέχρι σήμερα!
Φυσιολογικά λοιπό αυτή η μεγάλη σύνθεση του κ. Ζηζιούλα, καθολικισμού και προτεσταντισμού με ορθόδοξη γεύση, θα κατατεθεί για “αγιασμό” στα πόδια του Κοσμοκράτορα Πάπα! “Τα Σα εκ των Σων” (γη και ύδωρ). Τα οποία θα μετατραπούν εύκολα στους επόμενους αλάθητους Νόμους που θα συνοδεύουν την απόλυτη ελευθερία της ετερότητός μας, από τούδε και στο εξής!
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως ο καθολικισμός είναι η μεγαλύτερη συντηρητική δύναμις της Ιστορίας! Πώς γίνεται όμως και οι πολυπληθείς Νεωτερικοί θεολόγοι, οπαδοί του νεο-θωμισμού, στην Ελλάδα, να επαίρονται ως προοδευτικοί και να κατηγορούν όλους όσους διαφωνούν μαζί τους για συντηρητισμό; Μέγα Μυστήριο της συγχρόνου εποχής μας!
Πώς είναι δυνατόν ο κ. Γιαγκάζογλου, ο οποίος είναι από τους πλέον ενημερωμένους Έλληνες πάνω στην νεο-θωμιστική θεολογία, μα μην γνωρίζει πως η Οντολογία είναι η μεγαλύτερη επινόηση αυτής της συγκεκριμένης θεολογίας, για να ξεφύγη από την παγίδα που της έστησαν τα ίδια της τα λάθη και έχασε τον κόσμο όλο μέσα από τα χέρια της; Δεν είναι αρκετά γνωστό πως ολόκληρη η θεολογία της Δύσεως οικοδομήθηκε πάνω στην “Οικονομική Τριάδα”; Η πηγή της θεολογίας όμως είναι η λεγόμενη “Θεολογική Τριάδα”, την οποία “γνωρίζουμε” εξαιρέτως εκ της θεογνωσίας ορισμένων Πατέρων και Αποστόλων! Για να μην αναγνωρίση το λάθος της η νεο-θωμιστική θεολογία επινόησε την Οντολογία, μια “οντολογική Τριάδα” ανάμεσα στις αληθινές, η οποία είναι δυνατόν να γνωσθεί δια της σκέψης! Αυτή η Οντολογία δεν είναι στενά δεμένη με το πρόσωπο; Δεν είναι αρκετά περίεργο πως όλοι οι θεολόγοι του προσώπου αρνούνται την πτώση, τον διάβολο, την Μετάνοια, ακριβώς λόγω αυτής της νεοφανούς οντολογίας; Η οποία υποκατέστησε το άκτιστο; Η οποία έκανε πιο λογικοφανή την αναλογία; Αυτή η οντολογική Τριάς δεν υποκαθιστά τον Κύριο, αφήνοντας στη θέση Του την εσχατολογική Εκκλησία, το Σώμα Κυρίου χωρίς Κεφαλή, το οποίο ακέφαλο Σώμα “θεραπεύει” τον σύγχρονο Ατομικισμό δια της Κοινωνίας και της Σχέσεως; Όλη η Οικονομία της Σωτηρίας δεν έγινε για να γλιτώσουμε από τον Ατομικισμό σύμφωνα με τη “θεολογία” του προσώπου;
Έρχεται ο πειρασμός πολύ συχνά, να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους ανθρώπους θεολογικά, φιλοσοφικά, Εκκλησιαστικά. Είναι πειρασμός όμως, διότι αυτοί οι άνθρωποι ούτε πιστεύουν σε κάτι, ούτε την Αλήθεια έχουν για οδηγό τους, ούτε κατανοούν το “καιρός ποιήσαι τω Κυρίω”. Ο μόνος τρόπος είναι να απευθυνθούμε στα λιγοστά ψήγματα λογικής που διαθέτουν ακόμη!
Γιατί λοιπόν ο αγαπητός κ. Γιαγκάζογλου δεν συμπεριέλαβε στην έκθεσή του τον εξής “λόγο” του Ζηζιούλα; «Ούτε προσευχή δεν μπορεί να απευθύνει κατευθείαν στον Κύριο ο κάθε πιστός, αν δεν την απευθύνει δια μέσου του Επισκόπου του»! Πόσο λογικό είναι να λέμε πως στην πρώτη Εκκλησία το κέντρο ήταν η Θ. Ευχαριστία; Το δείπνο όπως λένε οι Πράξεις! Γιατί πουλούσαν οι άνθρωποι τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα στους φτωχούς; Για να ζουν αποκλειστικά δια της Θ. Ευχαριστίας;
Η εικόνα λοιπόν δεν δείχνει πλέον, είναι τα έσχατα! Στο βάθος όλοι τους πιστεύουν ξανά πως η λέξη είναι πράγμα (όπως ακριβώς στην αρχαία μαγεία)! Περίεργο πράγμα η εξέλιξη! Απρόβλεπτοι οι δρόμοι της!
Πρέπει να ομολογήσουμε όμως πως η σύγχρονη θεολογία εκμεταλλεύτηκε ένα στοιχείο άγνωστο μέχρι στιγμής και παραμελημένο από την ζωή των Χριστιανών. Το πανηγύρι. Οι κρεμάλες, οι σταυρώσεις, οι αποκεφαλισμοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο πανηγύρι της εποχής εκείνης! Αυτή την δόξα της κοινότητος, η οποία απελευθερώνεται από το κακό με τον αποδιοπομπαίο τράγο, επανεφηύραν οι νεο-ορθόδοξοι (τοποθετώντας στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου την Πατερική μας παράδοση), για να τιμήσουν την αμετάκλητη πορεία μας προς τα έσχατα, την κοινωνία μας την ανεμπόδιστη με τα έσχατα, εφόσον η Σωτηρία μας είναι ήδη πραγματοποιημένη. Τώρα πλέον οδηγούνται από βράβευση σε βράβευση, δημιουργώντας με τα βραβεία τους τις νέες Εκκλησίες, όπως οι Απόστολοι τις δημιούργησαν εν Αγίω πνεύματι. Αλλοίμονο στις κοινωνίες και τις κοινότητες που δεν έχουν βραβεύσει ούτε ένα νεο-ορθόδοξο!
Όλα δείχνουν λοιπόν μια μελλοντική επανάληψη. Ο κ. Ζηζιούλας με αποφασιστικότητα ενσάρκωσε (αυτό είναι το μέλλον, να ενσαρκώνονται οι Ιδέες στις Ιδεολογίες όπως η Επιστήμη ενσαρκώνεται στην τεχνολογία) στη σύνθεσί του, σαν Επίσκοπο, την δεύτερη υπόσταση του Πλωτίνου, τον ΝΟΥ. Και με ιστορική διαύγεια ολοκλήρωσε την ενσάρκωση αυτή, δίνοντας και ένα λειτούργημα σ’ αυτή την μελλοντική ενσαρκωμένη υπόσταση, που ονομάζεται επίσης και πρόσωπο, την θεουργία των Νεοπλατωνικών. Αποφασίζοντας από μόνος του πως δεν είναι δυνατή πλέον η θεογνωσία. Για να αποδείξει εμπράκτως γι’ άλλη μια φορά πως όσο τα Μεταφυσικά θεμέλια της Λογικής, προηγούνται της δημιουργίας του Θεού, της πνοής ζωής που δόθηκε στον άνθρωπο, ουδείς, γνωρίζοντάς το ή όχι, δεν μπορεί να ξεφύγη από την φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ.
Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο. Μια ερώτηση πλανιέται πάνω από το οικοδόμημα των νεο-ορθοδόξων και δεν έχει τεθεί ακόμη ευθέως: Υπάρχει, είναι δυνατόν λογικώς να υπάρξη, αυτό που μονότονα επαναλαμβάνεται σαν εξορκισμός από μέρους τους, η “ατομική σχέση με τον Θεό”; Με τον Θεό; Για ποιον Θεό μιλάμε άραγε; Μπορεί ο Θεός, δημιουργός των πάντων, ο Θεός αγάπη, να συνάψει ατομικές σχέσεις, έστω και αν ο άνθρωπος το επιθυμεί, όπως π.χ. ο πάπας; Μήπως χρειάζεται και να προστατέψουμε τον Θεό από την αδυναμία του; Δεν ξέρω, το θέμα είναι σοβαρό!
Σύμφωνα μ’ αυτή την φρικτή υποψία λοιπόν, το μεγαλύτερο ΑΤΟΜΟ της Ιστορίας υπήρξε η ΘΕΟΤΟΚΟΣ! Γι’ αυτό και δεν υπάρχει στις θεολογίες των νεο-ορθοδόξων και όταν εμφανίζεται μειώνεται, στα μέτρα της μαμάς μας!
Αυτή είναι η θεολογία που έχει κατακτήσει τα πανεπιστήμια και τις διάνοιες των μορφωμένων πιστών μας!
ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΙ!
Αμέθυστος
Ένα εξαιρετικό κείμενο το οποίο φανερώνει με ενάργεια την μάχη της νέας θεολογίας του ’60 με την ακαδημαϊκή, την “Σχολαστική” θεολογία όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται και την μεγαλειώδη νίκη της νέας θεολογίας!
Σήμερα πλέον στα πανεπιστήμια διδάσκεται ανοιχτά το ΠΡΟΣΩΠΟ και ο επίσκοπος στην Εκκλησία απλώς προΐσταται της Θ. Ευχαριστίας! Μιμούμενοι την νεο-ορθόδοξη προτεσταντική θεολογία επέστρεψαν στην πρώτη Εκκλησία για να βεβαιώσουν του λόγου τους το αληθές, στους πατέρες για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πειθώ και επέστρεψαν και στην εσχατολογία για να εξασφαλίσουν το απαραίτητο νέο πλαίσιο των μεγάλων τους συνθέσεων.
Σήμερα πλέον στην θέση της ακαδημαϊκής και στείρας θεολογίας, η οποία δεν είχε καμμία σχέση με τον λαό, έχουμε μια νέα, φρέσκια, εκλαϊκευμένη θεολογία, ανάλογη της εκλαϊκευμένης επιστημολογίας, η οποία μπορεί να καλύπτη με ευχέρεια τις ανάγκες του συγχρόνου πολιτισμού της εικόνος, της εικονικής πραγματικότητος.
Μαθαίνουμε λοιπόν με ευχάριστη έκπληξη πως ο κ. Ζηζιούλας είναι πρωτοπόρος στην δημιουργία της “εικονικής οντολογίας”. Μια οντολογία έτοιμη να κυκλοφορήσει στα ΜΜΕ, να κυκλοφορήσει ανάμεσα στους νέους και να καθοδηγήση τα Μοντέρνα μυαλά, δίπλα και πάνω μερικές φορές από τους μεγάλους δασκάλους του συγχρόνου τρόπου ζωής, από την Madonna και τον 50 cent!
Τί έχουμε λοιπόν στα χέρια μας; Την μεγαλειώδη σύνθεση ενός Επισκόπου χωρίς Επισκοπή, ο οποίος κατασκευάζει την Εκκλησία του μέλλοντος μέσα από τις βιβλιοθήκες του Cambridge και του Λονδίνου και ο οποίος την μόνη επαφή που διαθέτει με την πραγματικότητα είναι αυτή που του δίνεται μελετώντας τα ευρήματα της αρχαιολογίας της θεολογίας, της Ιστορικο-φιλολογικής σχολής! Αυτή η διάσημη σχολή είναι ικανή πλέον, με την βοήθεια της τεχνολογίας, να ζωντανέψη τα απολιθώματά της και να τα κάνη να συμμετάσχουν στο γίνεσθαι της συγχρόνου ζωής, όπως συμβαίνει π.χ. με τους δεινόσαυρους.
“Εικονική οντολογία” λοιπόν. Που να φανταστεί στην εποχή του ο Θεόδωρος Στουδίτης πως θα ερχόταν μια εποχή στην εποχή στην οποία η εικονολατρεία θα διέλυε την Εκκλησία!
Αυτή είναι η καρδιά της εκκοσμικεύσεως όμως! Αντιστρέφει την αλήθεια! Κάνει το μαύρο πιο μαύρο και το άσπρο μαύρο. Η μόνη δυνατότης ζωής και πράξεως που απομένει δυνατή μέσα στους βάλτους της εκκοσμικεύσεως είναι η “εικόνα” της πραγματικότητος, ο χάρτης της πραγματικότητος, από την εποχή που η μέρα ήταν ακόμη μέρα!
Κατηγορείται, και δικαίως, από τους θεολόγους και κριτές ο Ρωμανίδης πως παρόλη την αγάπη του για την θεολογία και την Εκκλησία κατέληξε συνεργάτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Κανείς όμως δεν φαίνεται να ανησυχεί για το γεγονός πως ο κ. Ζηζιούλας είναι ήδη συνεργάτης του πάπα! Του στυγνότερου δικτάτορα της Ιστορίας, τα εγκλήματα του οποίου δεν έχουν τελειωμό μέχρι σήμερα!
Φυσιολογικά λοιπό αυτή η μεγάλη σύνθεση του κ. Ζηζιούλα, καθολικισμού και προτεσταντισμού με ορθόδοξη γεύση, θα κατατεθεί για “αγιασμό” στα πόδια του Κοσμοκράτορα Πάπα! “Τα Σα εκ των Σων” (γη και ύδωρ). Τα οποία θα μετατραπούν εύκολα στους επόμενους αλάθητους Νόμους που θα συνοδεύουν την απόλυτη ελευθερία της ετερότητός μας, από τούδε και στο εξής!
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως ο καθολικισμός είναι η μεγαλύτερη συντηρητική δύναμις της Ιστορίας! Πώς γίνεται όμως και οι πολυπληθείς Νεωτερικοί θεολόγοι, οπαδοί του νεο-θωμισμού, στην Ελλάδα, να επαίρονται ως προοδευτικοί και να κατηγορούν όλους όσους διαφωνούν μαζί τους για συντηρητισμό; Μέγα Μυστήριο της συγχρόνου εποχής μας!
Πώς είναι δυνατόν ο κ. Γιαγκάζογλου, ο οποίος είναι από τους πλέον ενημερωμένους Έλληνες πάνω στην νεο-θωμιστική θεολογία, μα μην γνωρίζει πως η Οντολογία είναι η μεγαλύτερη επινόηση αυτής της συγκεκριμένης θεολογίας, για να ξεφύγη από την παγίδα που της έστησαν τα ίδια της τα λάθη και έχασε τον κόσμο όλο μέσα από τα χέρια της; Δεν είναι αρκετά γνωστό πως ολόκληρη η θεολογία της Δύσεως οικοδομήθηκε πάνω στην “Οικονομική Τριάδα”; Η πηγή της θεολογίας όμως είναι η λεγόμενη “Θεολογική Τριάδα”, την οποία “γνωρίζουμε” εξαιρέτως εκ της θεογνωσίας ορισμένων Πατέρων και Αποστόλων! Για να μην αναγνωρίση το λάθος της η νεο-θωμιστική θεολογία επινόησε την Οντολογία, μια “οντολογική Τριάδα” ανάμεσα στις αληθινές, η οποία είναι δυνατόν να γνωσθεί δια της σκέψης! Αυτή η Οντολογία δεν είναι στενά δεμένη με το πρόσωπο; Δεν είναι αρκετά περίεργο πως όλοι οι θεολόγοι του προσώπου αρνούνται την πτώση, τον διάβολο, την Μετάνοια, ακριβώς λόγω αυτής της νεοφανούς οντολογίας; Η οποία υποκατέστησε το άκτιστο; Η οποία έκανε πιο λογικοφανή την αναλογία; Αυτή η οντολογική Τριάς δεν υποκαθιστά τον Κύριο, αφήνοντας στη θέση Του την εσχατολογική Εκκλησία, το Σώμα Κυρίου χωρίς Κεφαλή, το οποίο ακέφαλο Σώμα “θεραπεύει” τον σύγχρονο Ατομικισμό δια της Κοινωνίας και της Σχέσεως; Όλη η Οικονομία της Σωτηρίας δεν έγινε για να γλιτώσουμε από τον Ατομικισμό σύμφωνα με τη “θεολογία” του προσώπου;
Έρχεται ο πειρασμός πολύ συχνά, να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους ανθρώπους θεολογικά, φιλοσοφικά, Εκκλησιαστικά. Είναι πειρασμός όμως, διότι αυτοί οι άνθρωποι ούτε πιστεύουν σε κάτι, ούτε την Αλήθεια έχουν για οδηγό τους, ούτε κατανοούν το “καιρός ποιήσαι τω Κυρίω”. Ο μόνος τρόπος είναι να απευθυνθούμε στα λιγοστά ψήγματα λογικής που διαθέτουν ακόμη!
Γιατί λοιπόν ο αγαπητός κ. Γιαγκάζογλου δεν συμπεριέλαβε στην έκθεσή του τον εξής “λόγο” του Ζηζιούλα; «Ούτε προσευχή δεν μπορεί να απευθύνει κατευθείαν στον Κύριο ο κάθε πιστός, αν δεν την απευθύνει δια μέσου του Επισκόπου του»! Πόσο λογικό είναι να λέμε πως στην πρώτη Εκκλησία το κέντρο ήταν η Θ. Ευχαριστία; Το δείπνο όπως λένε οι Πράξεις! Γιατί πουλούσαν οι άνθρωποι τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα στους φτωχούς; Για να ζουν αποκλειστικά δια της Θ. Ευχαριστίας;
Η εικόνα λοιπόν δεν δείχνει πλέον, είναι τα έσχατα! Στο βάθος όλοι τους πιστεύουν ξανά πως η λέξη είναι πράγμα (όπως ακριβώς στην αρχαία μαγεία)! Περίεργο πράγμα η εξέλιξη! Απρόβλεπτοι οι δρόμοι της!
Πρέπει να ομολογήσουμε όμως πως η σύγχρονη θεολογία εκμεταλλεύτηκε ένα στοιχείο άγνωστο μέχρι στιγμής και παραμελημένο από την ζωή των Χριστιανών. Το πανηγύρι. Οι κρεμάλες, οι σταυρώσεις, οι αποκεφαλισμοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο πανηγύρι της εποχής εκείνης! Αυτή την δόξα της κοινότητος, η οποία απελευθερώνεται από το κακό με τον αποδιοπομπαίο τράγο, επανεφηύραν οι νεο-ορθόδοξοι (τοποθετώντας στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου την Πατερική μας παράδοση), για να τιμήσουν την αμετάκλητη πορεία μας προς τα έσχατα, την κοινωνία μας την ανεμπόδιστη με τα έσχατα, εφόσον η Σωτηρία μας είναι ήδη πραγματοποιημένη. Τώρα πλέον οδηγούνται από βράβευση σε βράβευση, δημιουργώντας με τα βραβεία τους τις νέες Εκκλησίες, όπως οι Απόστολοι τις δημιούργησαν εν Αγίω πνεύματι. Αλλοίμονο στις κοινωνίες και τις κοινότητες που δεν έχουν βραβεύσει ούτε ένα νεο-ορθόδοξο!
Όλα δείχνουν λοιπόν μια μελλοντική επανάληψη. Ο κ. Ζηζιούλας με αποφασιστικότητα ενσάρκωσε (αυτό είναι το μέλλον, να ενσαρκώνονται οι Ιδέες στις Ιδεολογίες όπως η Επιστήμη ενσαρκώνεται στην τεχνολογία) στη σύνθεσί του, σαν Επίσκοπο, την δεύτερη υπόσταση του Πλωτίνου, τον ΝΟΥ. Και με ιστορική διαύγεια ολοκλήρωσε την ενσάρκωση αυτή, δίνοντας και ένα λειτούργημα σ’ αυτή την μελλοντική ενσαρκωμένη υπόσταση, που ονομάζεται επίσης και πρόσωπο, την θεουργία των Νεοπλατωνικών. Αποφασίζοντας από μόνος του πως δεν είναι δυνατή πλέον η θεογνωσία. Για να αποδείξει εμπράκτως γι’ άλλη μια φορά πως όσο τα Μεταφυσικά θεμέλια της Λογικής, προηγούνται της δημιουργίας του Θεού, της πνοής ζωής που δόθηκε στον άνθρωπο, ουδείς, γνωρίζοντάς το ή όχι, δεν μπορεί να ξεφύγη από την φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ.
Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο. Μια ερώτηση πλανιέται πάνω από το οικοδόμημα των νεο-ορθοδόξων και δεν έχει τεθεί ακόμη ευθέως: Υπάρχει, είναι δυνατόν λογικώς να υπάρξη, αυτό που μονότονα επαναλαμβάνεται σαν εξορκισμός από μέρους τους, η “ατομική σχέση με τον Θεό”; Με τον Θεό; Για ποιον Θεό μιλάμε άραγε; Μπορεί ο Θεός, δημιουργός των πάντων, ο Θεός αγάπη, να συνάψει ατομικές σχέσεις, έστω και αν ο άνθρωπος το επιθυμεί, όπως π.χ. ο πάπας; Μήπως χρειάζεται και να προστατέψουμε τον Θεό από την αδυναμία του; Δεν ξέρω, το θέμα είναι σοβαρό!
Σύμφωνα μ’ αυτή την φρικτή υποψία λοιπόν, το μεγαλύτερο ΑΤΟΜΟ της Ιστορίας υπήρξε η ΘΕΟΤΟΚΟΣ! Γι’ αυτό και δεν υπάρχει στις θεολογίες των νεο-ορθοδόξων και όταν εμφανίζεται μειώνεται, στα μέτρα της μαμάς μας!
Αυτή είναι η θεολογία που έχει κατακτήσει τα πανεπιστήμια και τις διάνοιες των μορφωμένων πιστών μας!
ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΙ!
Αμέθυστος
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009
«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια)
“Η ανακάλυψη της Ελληνικότητας και ο θεολογικός αντιδυτικισμός” του Παντελή Καλαϊτζίδη.
Βρισκόμαστε στην καρδιά του συλλογικού τόμου! Εδώ αποκαλύπτονται όλες οι μυστικές προθέσεις! Αυτή η Ελληνικότης, η οποία ξεπήδησε αυθαίρετα στο έργο των κρινομένων θεολόγων, φέρνει και τα μεγαλύτερα εμπόδια στην Οικουμενική κίνηση, την οποία υπηρετεί από χρόνια ο κ. Καλαϊτζίδης. Εδώ αποκαλύπτεται επίσης και ο μηχανισμός ο οποίος μεταμορφώνει τα Διαμάντια που υπάρχουν στα μεταλλεία των κρινομένων σε Φω Μπιζού.
Τα διαμάντια αυτά που σκοπό έχουν να δώσουν φτερά στις βαρειές σκιές των δυστυχισμένων ανθρώπων αποδίδονται σαν λάφυρα πολέμου στον ΠΡΩΤΟ, που γέννησε τον πολιτισμό του πρωτείου, στον οποίο ματαίως προσπαθούμε να ζήσουμε! Γιατί αλήθεια δεν μπορούμε να δούμε την μύτη μας και θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα ή ακόμα χειρότερα την Εκκλησία;
Το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας είναι το πρώτο, στη γραμμή της αυτοσυνειδησίας η οποία μας οδηγεί στην εξέλιξη! Ο κ. Ζηζιούλας είναι ο αδιαμφισβήτητος πρώτος της θεολογίας. Ο κ. Barth, αυτός ο τρομερός θεολόγος, επέστρεψε στην πρώτη Εκκλησία. Ο Bultman και οι μαθητές του προσπάθησαν να βρουν το πρωτογενές Ευαγγέλιο, χωρίς τα Μυθικά στοιχεία που προστέθηκαν! Η Επιστήμη αγωνιά να ανακαλύψει την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας. Ο άνθρωπος σαν πρόσωπο είναι ο πρωτότοκος της δημιουργίας. Ο Πατήρ είναι ο πρώτος της Αγίας Τριάδος. Ο πάπας είναι ο πρώτος αντιπρόσωπος του θεού και τώρα μάλιστα με την εσχατολογική εκκλησιολογία του Ζηζιούλα θα γίνει και ο τελευταίος. Δεν αντέχεται για πολύ ο ανταγωνισμός! Ο ψυχρός πόλεμος μας χόρεψε όλους γύρω από το πρωτείο! Ποιος θα πάει πρώτος στο φεγγάρι, ποιος θα φτιάξει πρώτος την Ατομική Βόμπα, ποιος θα μας οδηγήσει πρώτος στον παράδεισο; Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος Μαύρος πρόεδρος άρα η ανθρωπότης ησυχάζει με ανακούφιση! Το καλύτερο βιβλίο το πρώτο σε πωλήσεις. Το καλύτερο τραγούδι επίσης. Στον πόλεμο θα νικήσει αυτός που θα χτυπήσει πρώτος. Στον αθλητισμό δεν υπάρχει νικητής, παρά μόνον πρώτος. Ο ΠΡΩΤΟΣ σέρνει τον ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ και ο κ. Καλαϊτζίδης ωρυόμενος μας καλεί να μάθουμε να χορεύουμε για να μην μείνουμε καθυστερημένοι πολιτισμικά!
Ο κ. Καλαϊτζίδης και η παρέα του ξεχνούν πως ο κ. Γιανναράς όπως ίσως και ο κ. Γοντικάκης είναι συγγραφείς. Διακρίνονται για τον γραπτό τους λόγο κυρίως. Ιδίως ο κ. Γιανναράς έχει αφήσει μεγάλα παραδείγματα συγγραφικής τέχνης! Οι λέξεις για τον ποιητή όπως και τα χρώματα για τον ζωγράφο δεν έχουν το ίδιο νόημα με όσους δεν τους έχει ακουμπήσει η Μούσα! Λέγεται επίσης πως τα πλάσματα της Φύσεως δεν βλέπουν τα χρώματα! Ακριβώς όπως εμείς δεν βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά μόνον τους άλλους, κατακρίνοντας! Η Ελληνικότητα του κ. Γιανναρά κατάγεται από τον αγώνα των Ελλήνων για τη γλώσσα τους. Όσο για την Ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο, όπως ελπίζει ο κ. Γοντικάκης, πώς είναι δυνατόν να μην είναι αλήθεια; Η ομορφιά και ο κόσμος ταυτίζονται, δυστυχώς μυστικά, και δεν την αναγνωρίζουν οι Βάρβαροι. Μήπως και τις γυναίκες μας δεν τις παντρευόμαστε επειδή είναι όμορφες; Μήπως τις παντρευόμαστε επειδή είναι έξυπνες; ή πιστές; ή ηθικές; Ακόμη και τους φίλους μας δεν τους διαλέγουμε με το ίδιο κριτήριο; Αυτό το κάλλος, δεν βρίσκεται στον πυρήνα της Σχέσεως; Αυτό το κάλλος δεν είναι η καθ’ ημάς εσωτερικότης, η οποία βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την εσωτερικότητα που διαλύει σήμερα τον δυτικό άνθρωπο καθιστώντας τον υποκείμενο; Η δική μας εσωτερικότης θα είναι για πάντα Ρήμα, όσο κι αν προσπαθούμε να την αλλοιώσουμε σε υποκείμενο.
Όσο για τον Οικουμενισμό σαν πνευματικό και όχι σαν πολιτικό φαινόμενο έχουμε να πούμε τα εξής: Όπως παληά οι Ρωμαίοι έτρεχαν στις Ελληνικές φιλοσοφικές σχολές για να αποκτήσουν παιδεία και να πάψουν να είναι Βάρβαροι, έτσι και τώρα και για πάντοτε οι Ρωμαίοι θα τρέχουν στους Έλληνες για να γίνουν άνθρωποι, είτε λέγονται Ρωμιοί, είτε Γραικοί, είτε οι Έλληνες βρίσκονται στη Γερμανία, είτε στη Γαλλία, είτε στην Ιταλία. Έτσι ακριβώς και όσοι άνθρωποι θέλουν να νικήσουν την αμαρτία και τον θάνατο, αφού έμαθαν απλώς να τα πολεμούν με Ελληνικά όπλα, θα τρέχουν στον Κύριο. Ο Οποίος βρίσκεται παντού παρών. Αυτή είναι η μόνη Ορθοδοξία που θα απομείνει μετά τον θρίαμβο του Οικουμενισμού! [ο οποίος Οικουμενισμός γεννήθηκε από τα ίδια χώματα που γέννησαν και τον διεθνισμό].
Υπάρχουν όμως και δύο-τρία διαμάντια στο φτωχό μας κείμενο, τα οποία στολίζουν ήδη σαν Φω Μπιζού τον θρόνο του ΠΡΩΤΟΥ. Στη σελίδα 482 διαβάζουμε: «Η θεολογία των Καππαδοκών, εκτός από τη διάκριση κτιστού-ακτίστου που υποκαθιστά την αρχαιοελληνική διάκριση αισθητών-νοητών, έδωσε και την ταύτιση υποστάσεως και προσώπου, την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου ως προς την ουσία»!
Αυτά τα ωραία πράγματα που χρεώνονται οι Καππαδόκες, δεν βγήκαν ποτέ από τα χέρια τους. Εάν η διάκριση κτιστού-ακτίστου υποκαθιστά την διάκριση αισθητών-νοητών, τότε νομιμοποιείται η αναλογία, πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρη η θεολογία του κ. Ζηζιούλα. Δεν είναι τυχαίο πως ο κ. Καλαϊτζίδης αναγνωρίζει κάποια αξία στα δύο τελευταία κείμενα του κ. Γιανναρά, στα οποία γίνεται ευρεία χρήση της αναλογίας! Η Αποκάλυψη δεν μπορεί να υποκαταστήσει ή να αντικαταστήσει ή να προσθέσει! Μεταμορφώνει!
Το πιο ωραίο όμως έρχεται: «η ταύτιση υποστάσεως και προσώπου έφερε την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου έναντι της ουσίας». Έφερε δηλαδή το πρωτείο και στις Σχέσεις της Αγίας Τριάδος, όπως ερμηνεύτηκαν οι υποστάσεις στη Δύση!
Η ταύτιση “είναι και προσωπικής ετερότητος” που είναι το δυνατό χαρτί της Δυτικής θεολογίας δεν έχει καμμία σχέση ούτε με την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία της οντολογίας, ούτε με την πατερική θεολογία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία του πρωτείου!
Στη σελίδα 542 διαβάζουμε: «Η οντολογία και η χρήση οντολογικών κατηγοριών είναι σήμερα η κυρίαρχη γλώσσα του κόσμου; Είναι η κοινή γλώσσα διαλόγου με την εποχή μας;»
Η οντολογία είναι η κοινή γλώσσα της εποχής μας! Ονομάζεται αυτοσυνειδησία, αυθυπέρβαση, συνειδητότης, προσωπικότης. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην επιστήμη, οι άνθρωποι σήμερα αγωνίζονται σκληρά και δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να γίνουν μια οντολογική κατηγορία!
Και συνεχίζει στην ίδια σελίδα, ομολογώντας την μόνη αλήθεια του κειμένου του: «Καταρχάς δεν υπάρχει σήμερα μία γλώσσα».
Ακριβώς όπως οι μυθικοί κατασκευαστές της Βαβέλ έχασαν την κοινή τους γλώσσα προσπαθώντας να φθάσουν στον Θεό χωρίς τον άνθρωπο, έτσι και ο σύγχρονος πολιτισμός έχασε την κοινή του γλώσσα, προσπαθώντας να φθάση στον άνθρωπο, χωρίς τον Θεό! Ακριβώς όπως οι συζητήσεις που ακολουθούν τα κείμενα, είναι διάλογοι “κωφών”!
Αμέθυστος
Βρισκόμαστε στην καρδιά του συλλογικού τόμου! Εδώ αποκαλύπτονται όλες οι μυστικές προθέσεις! Αυτή η Ελληνικότης, η οποία ξεπήδησε αυθαίρετα στο έργο των κρινομένων θεολόγων, φέρνει και τα μεγαλύτερα εμπόδια στην Οικουμενική κίνηση, την οποία υπηρετεί από χρόνια ο κ. Καλαϊτζίδης. Εδώ αποκαλύπτεται επίσης και ο μηχανισμός ο οποίος μεταμορφώνει τα Διαμάντια που υπάρχουν στα μεταλλεία των κρινομένων σε Φω Μπιζού.
Τα διαμάντια αυτά που σκοπό έχουν να δώσουν φτερά στις βαρειές σκιές των δυστυχισμένων ανθρώπων αποδίδονται σαν λάφυρα πολέμου στον ΠΡΩΤΟ, που γέννησε τον πολιτισμό του πρωτείου, στον οποίο ματαίως προσπαθούμε να ζήσουμε! Γιατί αλήθεια δεν μπορούμε να δούμε την μύτη μας και θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα ή ακόμα χειρότερα την Εκκλησία;
Το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας είναι το πρώτο, στη γραμμή της αυτοσυνειδησίας η οποία μας οδηγεί στην εξέλιξη! Ο κ. Ζηζιούλας είναι ο αδιαμφισβήτητος πρώτος της θεολογίας. Ο κ. Barth, αυτός ο τρομερός θεολόγος, επέστρεψε στην πρώτη Εκκλησία. Ο Bultman και οι μαθητές του προσπάθησαν να βρουν το πρωτογενές Ευαγγέλιο, χωρίς τα Μυθικά στοιχεία που προστέθηκαν! Η Επιστήμη αγωνιά να ανακαλύψει την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας. Ο άνθρωπος σαν πρόσωπο είναι ο πρωτότοκος της δημιουργίας. Ο Πατήρ είναι ο πρώτος της Αγίας Τριάδος. Ο πάπας είναι ο πρώτος αντιπρόσωπος του θεού και τώρα μάλιστα με την εσχατολογική εκκλησιολογία του Ζηζιούλα θα γίνει και ο τελευταίος. Δεν αντέχεται για πολύ ο ανταγωνισμός! Ο ψυχρός πόλεμος μας χόρεψε όλους γύρω από το πρωτείο! Ποιος θα πάει πρώτος στο φεγγάρι, ποιος θα φτιάξει πρώτος την Ατομική Βόμπα, ποιος θα μας οδηγήσει πρώτος στον παράδεισο; Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος Μαύρος πρόεδρος άρα η ανθρωπότης ησυχάζει με ανακούφιση! Το καλύτερο βιβλίο το πρώτο σε πωλήσεις. Το καλύτερο τραγούδι επίσης. Στον πόλεμο θα νικήσει αυτός που θα χτυπήσει πρώτος. Στον αθλητισμό δεν υπάρχει νικητής, παρά μόνον πρώτος. Ο ΠΡΩΤΟΣ σέρνει τον ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ και ο κ. Καλαϊτζίδης ωρυόμενος μας καλεί να μάθουμε να χορεύουμε για να μην μείνουμε καθυστερημένοι πολιτισμικά!
Ο κ. Καλαϊτζίδης και η παρέα του ξεχνούν πως ο κ. Γιανναράς όπως ίσως και ο κ. Γοντικάκης είναι συγγραφείς. Διακρίνονται για τον γραπτό τους λόγο κυρίως. Ιδίως ο κ. Γιανναράς έχει αφήσει μεγάλα παραδείγματα συγγραφικής τέχνης! Οι λέξεις για τον ποιητή όπως και τα χρώματα για τον ζωγράφο δεν έχουν το ίδιο νόημα με όσους δεν τους έχει ακουμπήσει η Μούσα! Λέγεται επίσης πως τα πλάσματα της Φύσεως δεν βλέπουν τα χρώματα! Ακριβώς όπως εμείς δεν βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά μόνον τους άλλους, κατακρίνοντας! Η Ελληνικότητα του κ. Γιανναρά κατάγεται από τον αγώνα των Ελλήνων για τη γλώσσα τους. Όσο για την Ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο, όπως ελπίζει ο κ. Γοντικάκης, πώς είναι δυνατόν να μην είναι αλήθεια; Η ομορφιά και ο κόσμος ταυτίζονται, δυστυχώς μυστικά, και δεν την αναγνωρίζουν οι Βάρβαροι. Μήπως και τις γυναίκες μας δεν τις παντρευόμαστε επειδή είναι όμορφες; Μήπως τις παντρευόμαστε επειδή είναι έξυπνες; ή πιστές; ή ηθικές; Ακόμη και τους φίλους μας δεν τους διαλέγουμε με το ίδιο κριτήριο; Αυτό το κάλλος, δεν βρίσκεται στον πυρήνα της Σχέσεως; Αυτό το κάλλος δεν είναι η καθ’ ημάς εσωτερικότης, η οποία βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την εσωτερικότητα που διαλύει σήμερα τον δυτικό άνθρωπο καθιστώντας τον υποκείμενο; Η δική μας εσωτερικότης θα είναι για πάντα Ρήμα, όσο κι αν προσπαθούμε να την αλλοιώσουμε σε υποκείμενο.
Όσο για τον Οικουμενισμό σαν πνευματικό και όχι σαν πολιτικό φαινόμενο έχουμε να πούμε τα εξής: Όπως παληά οι Ρωμαίοι έτρεχαν στις Ελληνικές φιλοσοφικές σχολές για να αποκτήσουν παιδεία και να πάψουν να είναι Βάρβαροι, έτσι και τώρα και για πάντοτε οι Ρωμαίοι θα τρέχουν στους Έλληνες για να γίνουν άνθρωποι, είτε λέγονται Ρωμιοί, είτε Γραικοί, είτε οι Έλληνες βρίσκονται στη Γερμανία, είτε στη Γαλλία, είτε στην Ιταλία. Έτσι ακριβώς και όσοι άνθρωποι θέλουν να νικήσουν την αμαρτία και τον θάνατο, αφού έμαθαν απλώς να τα πολεμούν με Ελληνικά όπλα, θα τρέχουν στον Κύριο. Ο Οποίος βρίσκεται παντού παρών. Αυτή είναι η μόνη Ορθοδοξία που θα απομείνει μετά τον θρίαμβο του Οικουμενισμού! [ο οποίος Οικουμενισμός γεννήθηκε από τα ίδια χώματα που γέννησαν και τον διεθνισμό].
Υπάρχουν όμως και δύο-τρία διαμάντια στο φτωχό μας κείμενο, τα οποία στολίζουν ήδη σαν Φω Μπιζού τον θρόνο του ΠΡΩΤΟΥ. Στη σελίδα 482 διαβάζουμε: «Η θεολογία των Καππαδοκών, εκτός από τη διάκριση κτιστού-ακτίστου που υποκαθιστά την αρχαιοελληνική διάκριση αισθητών-νοητών, έδωσε και την ταύτιση υποστάσεως και προσώπου, την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου ως προς την ουσία»!
Αυτά τα ωραία πράγματα που χρεώνονται οι Καππαδόκες, δεν βγήκαν ποτέ από τα χέρια τους. Εάν η διάκριση κτιστού-ακτίστου υποκαθιστά την διάκριση αισθητών-νοητών, τότε νομιμοποιείται η αναλογία, πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρη η θεολογία του κ. Ζηζιούλα. Δεν είναι τυχαίο πως ο κ. Καλαϊτζίδης αναγνωρίζει κάποια αξία στα δύο τελευταία κείμενα του κ. Γιανναρά, στα οποία γίνεται ευρεία χρήση της αναλογίας! Η Αποκάλυψη δεν μπορεί να υποκαταστήσει ή να αντικαταστήσει ή να προσθέσει! Μεταμορφώνει!
Το πιο ωραίο όμως έρχεται: «η ταύτιση υποστάσεως και προσώπου έφερε την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου έναντι της ουσίας». Έφερε δηλαδή το πρωτείο και στις Σχέσεις της Αγίας Τριάδος, όπως ερμηνεύτηκαν οι υποστάσεις στη Δύση!
Η ταύτιση “είναι και προσωπικής ετερότητος” που είναι το δυνατό χαρτί της Δυτικής θεολογίας δεν έχει καμμία σχέση ούτε με την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία της οντολογίας, ούτε με την πατερική θεολογία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία του πρωτείου!
Στη σελίδα 542 διαβάζουμε: «Η οντολογία και η χρήση οντολογικών κατηγοριών είναι σήμερα η κυρίαρχη γλώσσα του κόσμου; Είναι η κοινή γλώσσα διαλόγου με την εποχή μας;»
Η οντολογία είναι η κοινή γλώσσα της εποχής μας! Ονομάζεται αυτοσυνειδησία, αυθυπέρβαση, συνειδητότης, προσωπικότης. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην επιστήμη, οι άνθρωποι σήμερα αγωνίζονται σκληρά και δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να γίνουν μια οντολογική κατηγορία!
Και συνεχίζει στην ίδια σελίδα, ομολογώντας την μόνη αλήθεια του κειμένου του: «Καταρχάς δεν υπάρχει σήμερα μία γλώσσα».
Ακριβώς όπως οι μυθικοί κατασκευαστές της Βαβέλ έχασαν την κοινή τους γλώσσα προσπαθώντας να φθάσουν στον Θεό χωρίς τον άνθρωπο, έτσι και ο σύγχρονος πολιτισμός έχασε την κοινή του γλώσσα, προσπαθώντας να φθάση στον άνθρωπο, χωρίς τον Θεό! Ακριβώς όπως οι συζητήσεις που ακολουθούν τα κείμενα, είναι διάλογοι “κωφών”!
Αμέθυστος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)