Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Με χαρά σημειώνω ότι, αντιμέτωπη με τις παράλογες, αντιφατικές και μερικές φορές παθολογικά ψευδείς δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ, η πλειοψηφία της κοινής γνώμης, με επικεφαλής τις λεγόμενες προοδευτικές εφημερίδες και δημοφιλείς προσωπικότητες όπως ο Πάολο Μιέλι και ο Μισέλ Σέρα, αναγνωρίζει τη μετριότητα και τον αυταρχισμό της δυτικής πολιτικής. Ωστόσο, ο Τραμπ απλώς φτάνει στις ακραίες συνέπειές της, συνειδητά ή όχι, τις τάσεις που είναι εγγενείς στις πολιτικές του ΝΑΤΟ από τη δεκαετία του 1990. Ο παραλογισμός και η υποκουλτούρα δεν είναι μονοπώλιο του Τραμπ ή της ευρωπαϊκής Τραμπικής δεξιάς.
Ο μανιχαϊσμός και η υπερεθνικιστική τεκμηρίωση έχουν κυριαρχήσει στη δυτική σκέψη, με επαναλαμβανόμενες συγκρίσεις του εχθρού με τον Χίτλερ (Μιλόσεβιτς, Ταλιμπάν, Ισλάμ, Σαντάμ, Καντάφι, Άσαντ, Πούτιν, Μαδούρο, Χαμενεΐ) και τον μύθο της Δύσης ως θεματοφύλακα της αλήθειας για το διεθνές δίκαιο, ικανή να καθορίζει, κατά περίπτωση και σύμφωνα με τη δική της ευκολία, τους παράνομους σε ποιον να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις σε μια κλιμάκωση που φτάνει σε βομβαρδισμούς, δολοφονίες, ακόμη και απαγωγές μελών εχθρικών ηγεσιών. Μαζί με πολλούς άλλους, μείναμε έκπληκτοι βλέποντας τη λογική να παραγκωνίζεται, ακριβώς από εκείνους - ιστορικούς, ακαδημαϊκούς και αρθρογράφους - που θα έπρεπε να χρησιμοποιούν συστηματικά τις πνευματικές ικανότητες. Ο Τραμπ έχει βγάλει τα συμπεράσματα. Στον κόσμο της μετά-αλήθειας, τα επαναλαμβανόμενα ψέματα δημιουργούν την πραγματικότητα, η παραλογικότητα είναι το καθημερινό ψωμί, οι πολιτικές σαπουνόπερες θριαμβεύουν και οι άρχουσες τάξεις αναπτύσσουν στρατηγικές βασισμένες στην προπαγάνδα τους.
Τι είναι λογικό στη θέση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται μια χώρα που δέχεται επίθεση, την Ουκρανία, από τον επιτιθέμενο, τη Ρωσία, που έχει κυρωθεί ως ο μοναδικός ένοχος; Τίποτα. Οι λεγόμενοι φιλοουκρανοί, με σκληρή τύφλωση, γονάτισαν μια χώρα και έσφαξαν μια γενιά νέων χωρίς να εξηγήσουν γιατί η ουδετερότητα της Ουκρανίας (η πραγματική αιτία της σύγκρουσης) θα ήταν επιζήμια για το Κίεβο και την Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι του δικαίου και της δημοκρατίας την ίδια στιγμή που είναι συνένοχοι στη γενοκτονία στη Γάζα, στο Ισραήλ, ένα κράτος που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο εδώ και δεκαετίες, καθώς και στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις των ΗΠΑ σε κυρίαρχες χώρες. Πού είναι η λογική σε τέτοιες θέσεις; Για να μην αναφέρουμε την ηθική, αλλά ούτε καν μια ορθολογικότητα που βασίζεται στα συμφέροντα του λαού. Παρακολουθούμε τις διαδηλώσεις του No Kings στη Νέα Υόρκη με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στην πρώτη σειρά και νιώθουμε μια παράξενη ανησυχία.
Η σκηνή είναι σουρεαλιστική. Χωρίς βασιλιάδες; Το πρόβλημα θα ήταν η νέα φασιστική αμερικανική μοναρχία, ενώ οι δολοφονίες των αδελφών Κένεντι, οι πόλεμοι του Μπους, οι θάνατοι 500.000 παιδιών από το Ιράκ λόγω των αμερικανικών κυρώσεων, η γενοκτονία στη Γάζα που ξεκίνησε ο Μπάιντεν, οι εξωδικαστικές εκτελέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ομπάμα, η χρήση του ισλαμικού τζιχάντ για την υποκίνηση πολέμου στη Συρία, η εισβολή στη Λιβύη, η αμερικανική πλουτοκρατία, οι πολιτικές που επηρεάζονται εξ ολοκλήρου από ολιγάρχες και λόμπι - εν ολίγοις, η πολιτιστική, ηθική και οικονομική παρέκκλιση της Δύσης - είναι όλα σωστά; Τι σημαίνει ενάντια στο εθνικό μας συμφέρον να επιβάλλουμε κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κυρώσεις που δεν επιβάλλονται από μια ανεξάρτητη επιτροπή και διαιτητή του διεθνούς δικαίου, αλλά από τη μία πλευρά που βρίσκεται σε πόλεμο με την άλλη; Δεν υπάρχουν λογικές απαντήσεις: ο λήθαργος της λογικής γεννά το τέρας του αυταρχισμού, της βίας και του φασισμού του 21ου αιώνα.
Σε αυτό το πολιτισμικό κλίμα, όλα είναι πιθανά. Σύντομα θα παρακολουθήσω το ρωσικό φεστιβάλ κινηματογράφου και φοβάμαι ότι θα πρέπει να υπερασπιστώ τον εαυτό μου από περαιτέρω λιντσάρισμα από τα μέσα ενημέρωσης. Δεν μπορώ να πω ότι αγαπώ τη ρωσική κουλτούρα και πιστεύω ότι σε μια δημοκρατία, τα ξένα μέσα ενημέρωσης πρέπει να γίνονται δεκτά χωρίς λογοκρισία; Πρέπει να νιώθω ένοχος που επέλεξα να ενεργώ σύμφωνα με τις συνταγματικές αρχές και όχι με τις επιθέσεις μιας βάρβαρης και ενδεχομενικής πολιτικής; Προσκλήθηκα στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 31 Μαρτίου από τη Στεφανία Ασκάρι, βουλευτή του Κινήματος Πέντε Αστέρων, η οποία πάντα διακρινόταν για το εξαιρετικό της έργο για τα στερημένα δικαιώματα των Παλαιστινίων, για να παρουσιάσω, μαζί με τη δημοσιογράφο Φιαμέτα Κουκούρνια, το τελευταίο βιβλίο του Άντζελο ντ' Όρσι, καθηγητή πανεπιστημίου με εξειδίκευση στον Γκράμσι, έναν διανοούμενο που μαγεύει με την καλλιεργημένη και ειρωνική ρητορική του.
Λοιπόν, ο γερουσιαστής Καλέντα, γόνος μιας οικογένειας που έχει συμβάλει στην ιστορία του κινηματογράφου, οργάνωσε μια συνέντευξη Τύπου για να καταδικάσει την πρόσκληση σε έναν διανοούμενο που θεωρούνταν «φιλοπούτιν». Κάποιος θα μπορούσε να χαμογελάσει: τη δεκαετία του 1920, οι «ηττοπαθείς» στιγματίζονταν. Το καταπιεστικό κλίμα ομαλοποιείται. Σήμερα, η Ευρώπη κάνει διακρίσεις εις βάρος των διανοούμενων, επανεξοπλίζεται εναντίον μιας πυρηνικής δύναμης, είναι συνένοχη σε γενοκτονία και απαγορεύει τον ρωσικό κινηματογράφο και τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης. Εμείς, οι αληθινοί Ευρωπαίοι, είμαστε τρομοκρατημένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου