Πηγή: Αντονέλο Κρέστι
Όταν βλέπουμε έναν πρόεδρο των ΗΠΑ (τον Μπάιντεν) να σφίγγει τα χέρια του στο κενό
ή έναν άλλον (τον Τραμπ) να μετατρέπει το αξίωμά του σε μια αδιάκοπη ροή βίαιων και παραληρητικών θέσεων, ο πειρασμός είναι να τα απορρίψουμε όλα ως μια απλή ανωμαλία.
Δεν είναι.
Η σύνδεση μεταξύ τρέλας και εξουσίας δεν είναι ένα ατύχημα της ιστορίας.
Είναι μια σταθερά.
Από τον Καλιγούλα μέχρι τον Ηλιογάβαλο, μέχρι τους απόλυτους ηγέτες και τους σύγχρονους ηγέτες, η εξουσία όδευε πάντα στην υπερβολή, την αλλοίωση και την αποδιοργάνωση από τον κανόνα.
Ο Μισέλ Φουκώ το κατάλαβε αυτό: η τρέλα δεν είναι απλώς μια παθολογία, αλλά ένα όριο,
ένα σημείο στο οποίο η εξουσία μετράει - και συχνά χάνει - την αίσθηση του ορίου της.
Όσοι κατέχουν την εξουσία ζουν σε μια δομικά ανώμαλη κατάσταση:
- δεν έχουν πλέον καμία πραγματική αντίφαση,
- δεν συναντούν καμία αντίσταση,
- δεν είναι πλέον αναγκασμένοι να μετρούν.
Και όπου λείπουν τα όρια, η ίδια η πραγματικότητα παραμορφώνεται.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η τρέλα της εξουσίας, σε όλη την ιστορία,
έχει συχνά λάβει μια παράδοξα «υψηλή» μορφή: υπερβολική, σκληρή, θεατρική, αλλά με τη δική της συνοχή.
Σήμερα, ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει.
Όχι επειδή η εξουσία έχει γίνει πιο ορθολογική.
Αλλά επειδή έχει γίνει φτωχότερη.
Στους ηγέτες του κόσμου, δεν βρίσκουμε πλέον ούτε τραγική ή μεγαλοπρεπή τρέλα.
Βρίσκουμε μια υποβαθμισμένη εκδοχή της:
σύγχυση, αυτοματισμό, ψυχαναγκαστική επικοινωνία.
Δεν είναι πλέον η τρέλα του κυρίαρχου.
Είναι η διάλυση του ρόλου.
Όπως υποστηρίζω στο βιβλίο "Cultura Sovranista" (Κυριαρχική Κουλτούρα),
όταν ένας πολιτισμός χάνει την αίσθηση της μορφής του,
όχι μόνο οι θεσμοί ή η τέχνη του αποσυντίθενται:
αποσυντίθενται επίσης οι αποκλίσεις του.
Ακόμα και η τρέλα, απογυμνωμένη από δομή και νόημα, αδειάζει.
Δεν είναι πλέον υπερβολή.
Είναι θόρυβος.
Και αυτό είναι, ίσως,
το πιο ακριβές σημάδι της εποχής μας.
Και όπου λείπουν τα όρια, η ίδια η πραγματικότητα παραμορφώνεται.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η τρέλα της εξουσίας, σε όλη την ιστορία,
έχει συχνά λάβει μια παράδοξα «υψηλή» μορφή: υπερβολική, σκληρή, θεατρική, αλλά με τη δική της συνοχή.
Σήμερα, ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει.
Όχι επειδή η εξουσία έχει γίνει πιο ορθολογική.
Αλλά επειδή έχει γίνει φτωχότερη.
Στους ηγέτες του κόσμου, δεν βρίσκουμε πλέον ούτε τραγική ή μεγαλοπρεπή τρέλα.
Βρίσκουμε μια υποβαθμισμένη εκδοχή της:
σύγχυση, αυτοματισμό, ψυχαναγκαστική επικοινωνία.
Δεν είναι πλέον η τρέλα του κυρίαρχου.
Είναι η διάλυση του ρόλου.
Όπως υποστηρίζω στο βιβλίο "Cultura Sovranista" (Κυριαρχική Κουλτούρα),
όταν ένας πολιτισμός χάνει την αίσθηση της μορφής του,
όχι μόνο οι θεσμοί ή η τέχνη του αποσυντίθενται:
αποσυντίθενται επίσης οι αποκλίσεις του.
Ακόμα και η τρέλα, απογυμνωμένη από δομή και νόημα, αδειάζει.
Δεν είναι πλέον υπερβολή.
Είναι θόρυβος.
Και αυτό είναι, ίσως,
το πιο ακριβές σημάδι της εποχής μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου