Αλεξάντερ Σολζενίτσιν και Βλαντιμίρ Πούτιν
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
Εβραϊκός αποικισμός ρωσικών εδαφών τη δεκαετία του 1920
Δεδομένου ότι οι Μπολσεβίκοι πίστευαν ότι ο Τσαρισμός είχε στερήσει στους Εβραίους τη δυνατότητα να καλλιεργούν τη γη και έτσι είχαν καταδικαστεί να ασκούν τοκογλυφία, ήταν απαραίτητο να βοηθηθούν οι Εβραίοι να «αποικίσουν τα εδάφη της Ρωσίας» (A. Solgenitsin, Δύο Αιώνες Μαζί, II τόμος, Εβραίοι και Ρώσοι κατά τη Σοβιετική Περίοδο, Νάπολη, Controcorrente, σελ. 289)· δηλαδή, να την καταλάβουν, όπως έχει συμβεί με την Παλαιστίνη από το 1948 μέχρι σήμερα (με τη Γάζα να έχει μετατραπεί σε... «πολυτελή παραλία» - κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από τον κατασκευαστή ακινήτων Τραμπ αλλά με έξοδα της Ευρώπης - και στη Δυτική Όχθη, όπου οι Εβραίοι έποικοι «βοηθούν» τους Παλαιστίνιους αγρότες όσο μπορούν να «παραχωρήσουν ελεύθερα» τη γη τους σε αυτούς) και δεν έχει τελειώσει ακόμα... είναι απαραίτητο να φτάσουμε στο «Μεγάλο Ισραήλ» (το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνο την Εγγύς Ανατολή αλλά ολόκληρο τον κόσμο, που κατέχεται παράνομα - προς το παρόν - από τους Γκογίμ). Ο λόγος γι' αυτό έγκειται επίσης στην επιθυμία των Μπολσεβίκων να αποκτήσουν ένα τεράστιο ρεύμα συμπάθειας και πάνω απ' όλα χρηματοδότησης από φιλοεβραίους Δυτικούς (ibid.). Η Κριμαία (η οποία είναι ένα νησί στην Ουκρανία) τη δεκαετία του 1920 χαρακτηρίστηκε ως η «νέα εβραϊκή Αγία Γη» ή «νέα Παλαιστίνη», όπως είχε συμβεί με τη Βόρεια Αμερική από τη δεκαετία του 1620. Αυτό έγινε επίσης σε μια προσπάθεια να «δέσουν οι Εβραίοι με την κομμουνιστική εξουσία» (cit., σ. 290). Η Γερμανία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν θετικά και συγκεκριμένα (cit., σ. 291). Οι Εβραίοι συμμετείχαν σε αυτό το σχέδιο επειδή το είδαν ως μια ευκαιρία για την αυτονομία τους, «καταλαμβάνοντας» την Ουκρανία και το νησί της: την Κριμαία, για να «δημιουργήσουν αυτόνομες εβραϊκές περιοχές εκεί, αλλά αυτό δεν ικανοποίησε τους Αμερικανούς Σιωνιστές, οι οποίοι είδαν σε αυτό το σχέδιο μια εναλλακτική λύση στον βορειοαμερικανικό σιωνισμό που θα μπορούσε ενδεχομένως να φτάσει μέχρι την Παλαιστίνη» (cit., σ. 292). Εν ολίγοις, η Βόρεια Αμερική δεν ήθελε ο σιωνισμός να σταματήσει στη Ρωσία και όχι στη Βόρεια Αμερική να φτάσει στην Παλαιστίνη. «Ωστόσο, αυτό το σχέδιο για τη μεταστροφή των Εβραίων στη γεωργία απέτυχε. Τίποτα δεν ενθάρρυνε τους εποίκους να παραμείνουν. […] Νέες ευκαιρίες τους προσφέρθηκαν από τη βιομηχανία καθώς και από τη διοίκηση, κάτι που δεν συνέβη τον 19ο αιώνα. […] Επιπλέον, οι Εβραίοι δεν καλλιεργούσαν τις εκτάσεις που τους είχαν ανατεθεί, αλλά τις νοίκιαζαν ή τις καλλιεργούσαν άλλοι» (αναφ., σελ. 295 και 294). Αν και ο αμερικανικός και ενδεχομένως παλαιστινιακός σιωνισμός δεν έβλεπε ευνοϊκά αυτή την αφομοίωση των Εβραίων στη μπολσεβίκικη Ρωσία, από την πλευρά του, ο μπολσεβικισμός δεν συμπαθούσε τον αμερικανικό/παλαιστινιακό σιωνισμό για την επιθυμία του να μην αφομοιωθεί σε άλλες χώρες εκτός από την Αμερική, την Παλαιστίνη ή το μελλοντικό Μεγάλο Ισραήλ (1948). Έτσι, στην ΕΣΣΔ, «τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1924 ένα κύμα συλλήψεων έπληξε τους σιωνιστικούς/παλαιστινιακούς κύκλους» (αναφ., σελ. 309).
Πενήντα χρόνια αργότερα, πολλοί Ισραηλινοί συγγραφείς έχουν αναγνωρίσει ότι «οι ατυχίες που έπληξαν τους Εβραίους εξαιτίας της επανάστασης εξηγούνται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι η εβραϊκή νεολαία είχε απομακρυνθεί από τη θρησκεία και τον πολιτισμό της υπό την επίδραση της κομμουνιστικής ιδεολογίας» (cit., σ. 311), ενώ οι πρεσβύτεροι παρέμειναν προσκολλημένοι στις παραδόσεις τους. «Η μαζική διείσδυση των Εβραίων σε όλες τις σφαίρες της ρωσικής δημόσιας ζωής και στη σοβιετική ηγεσία τη δεκαετία του 1920 αποδείχθηκε μη εποικοδομητική και ακόμη και επιβλαβής γι' αυτούς» (cit., σ. 312). Ωστόσο, «μετά από αρκετές δεκαετίες, το μέλλον έδειξε ότι κάτι από την εθνική τους συνείδηση είχε παρόλα αυτά παραμείνει μέσα τους, αντιστεκόμενοι στον πλήρη ξεριζωμό» (cit., σ. 313). Τα αίτια του αντισημιτισμού.
Το 1903, ένας Ισραηλίτης μελετητής, ο Bernard Lazare, έγραψε: «Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν Εβραίοι, αναπτύχθηκε ο αντισημιτισμός, ή ακόμα καλύτερα, ο αντιιουδαϊσμός, γιατί ο αντισημιτισμός είναι μια ανακριβής λέξη... Ο εβραϊκός λαός έχει μισηθεί από όλους τους λαούς ανάμεσα στους οποίους εγκαταστάθηκε... Οι Εβραίοι, τουλάχιστον εν μέρει, προκάλεσαν τις δικές τους δυστυχίες, γιατί ο Εβραίος είναι αφόρητος» (B. Lazare, L'antisemitisme son historice et ses causes, Documents et témoignages, Βιέννη, 1969, σελ. 13-14· ιταλική μετάφραση, Verrua Savoia, CLS, 2000). Σύμφωνα με τον Lazare, οι γενικές αιτίες του αντισημιτισμού βρίσκονται στον Ιουδαϊσμό και όχι στους λαούς που τον πολέμησαν. Διότι αν οι κατακτημένοι λαοί κατέληξαν να υποταχθούν στους νικητές, διατηρώντας —αν χρειαστεί— τη δική τους πίστη, οι Εβραίοι, από την άλλη πλευρά, δεν ήθελαν ποτέ να υποταχθούν στα έθιμα των λαών ανάμεσα στους οποίους κλήθηκαν να ζήσουν. Ήθελαν να παραμείνουν Εβραίοι παντού, ως λαός και κράτος, ιδρύοντας έτσι ένα κράτος εν κράτει, στο οποίο εισήλθαν όχι ως πολίτες, αλλά ως προνομιούχα ή μη αφομοιωμένα άτομα, γίνοντας κύριοι των κυρίων τους. Επιπλέον, ο Προτεσταντισμός, η Γαλλική Επανάσταση και ο Φιλελευθερισμός απελευθέρωσαν τους Εβραίους, τους χειραφέτησαν και τους επέτρεψαν να γίνουν κύριοι των χριστιανικών εθνών, πυροδοτώντας βίαια το εβραϊκό πρόβλημα. Το ίδιο συνέβη και στη Ρωσική Επανάσταση. Δεδομένου των όσων συνέβησαν στη Ρωσία από το 1917 έως το 1919, η La Civiltà Cattolica έγραψε ορθώς περίπου 30 χρόνια νωρίτερα, λίγο μετά την «παραβίαση της Πόρτα Πία»: «Αν οι Εβραίοι δεν επιστρέψουν στη θέση τους, με ανθρώπινους και χριστιανικούς νόμους, ναι, αλλά εξαιρετικούς, που τους αφαιρούν την πολιτική ισότητα στην οποία δεν έχουν κανένα δικαίωμα, τίποτα ή πολύ λίγα θα γίνουν, δεδομένης της φύσης τους ως ξένων σε κάθε χώρα και δεδομένου του θεμελιώδους δόγματος της θρησκείας τους, που τους ωθεί να κατακτήσουν, με κάθε μέσο, το καλό όλων των λαών. Δεδομένου ότι η εμπειρία δείχνει ότι τα ίσα δικαιώματα με τους Χριστιανούς έχουν ως αποτέλεσμα είτε την καταστολή των τελευταίων είτε τη σφαγή των Εβραίων από τους Χριστιανούς, συνάγεται ότι ο μόνος τρόπος για να παραχωρηθεί η διαμονή των Εβραίων στα δικαιώματα των Χριστιανών είναι να ρυθμιστεί με ειδικούς νόμους, οι οποίοι ταυτόχρονα εμποδίζουν τους Εβραίους να προσβάλλουν το καλό των Χριστιανών και τους Χριστιανούς να προσβάλλουν το καλό των Εβραίων» (La Civiltà Cattolica, 1890, σειρά XIV, τόμος 8). Αντιχριστιανικό και φιλοεβραϊκό Μπολσεβικισμός «Η μπολσεβίκικη εξουσία, εχθρική προς κάθε μορφή θρησκείας, ενώ χτυπούσε ανελέητα τη Χριστιανική Εκκλησία, αρχικά έδειξε μια μάλλον ανεκτική στάση απέναντι στη θρησκευτική πρακτική των Εβραίων» (αναφ., σελ. 313). Ωστόσο, τα πρώτα σύννεφα σύντομα άρχισαν να μαζεύονται (1927) ως προάγγελος μελλοντικών διωγμών (1934). Στην πραγματικότητα, «το 1926 ο Ζινόβιεφ και ο Κάμενεφ συμμάχησαν με τον Τρότσκι εναντίον του Στάλιν. Με άλλα λόγια, τρεις εξέχοντες Εβραίοι ηγέτες βρέθηκαν στο ίδιο μέτωπο. […] Ο Τρότσκι φοβόταν ότι ο Στάλιν θα χρησιμοποιούσε το όπλο του αντισημιτισμού εναντίον του.Κάτι που εν μέρει συνέβη μόνο λίγα χρόνια αργότερα. Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν (ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 1927) κατάλαβε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν πάρα πολλοί Εβραίοι στο Κόμμα και ότι αν εντασσόντουσαν σε αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πραγματική δύναμη» (αναφ., σελ. 322). Συμπέρασμα Ο Σολζενίτσιν ολοκληρώνει το κεφάλαιο για τη δεκαετία του 1920 ως εξής: «Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έσπευσαν στην υπηρεσία του Σοβιετικού Μολώχ, χωρίς να σκεφτούν την άτυχη χώρα που θα γινόταν το πεδίο των εμπειριών τους και χωρίς καν να σκεφτούν τις συνέπειες που θα προέκυπταν για τους ίδιους. Υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που, προσεγγίζοντας τις υψηλότερες θέσεις εξουσίας, άρχισαν να χάνουν την αίσθηση του μέτρου μέχρι που έφτασαν σε ένα επίπεδο που δεν πρέπει να ξεπεραστεί» (αναφ., σελ. 330). Όπως ακριβώς είχε συμβεί με την αρχαία Ρώμη το 66/70 μ.Χ. και τώρα στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο και το Ιράν.
δ. Κούρτσιο Νίτογλια
Τέλος του «Κεφαλαίου 3» του «Μέρους 2»
Συνεχίζει
1 Ο Μονσινιόρ Αντονίνο Ρομέο γράφει: «Το να μιλάμε για τους κινδύνους του Ιουδαϊσμού δεν είναι αντισημιτισμός. Στην πραγματικότητα, η δικαιοσύνη και η φιλανθρωπία δεν αποκλείουν μια συνετή και μετριοπαθή άμυνα. Μόνο σε αυτές τις βάσεις, αποκλείοντας κάθε προσωπικό μίσος, επιτρέπεται ένας θεολογικός αντιιουδαϊσμός στον τομέα των ιδεών, με στόχο την άγρυπνη προστασία της κοινωνικής, θρησκευτικής και ηθικής κληρονομιάς του Χριστιανισμού» (στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, Πόλη του Βατικανού, 1949, τόμος Ι, στήλη 1502, λήμμα για τον Αντισημιτισμό).
Εβραϊκός αποικισμός ρωσικών εδαφών τη δεκαετία του 1920
Δεδομένου ότι οι Μπολσεβίκοι πίστευαν ότι ο Τσαρισμός είχε στερήσει στους Εβραίους τη δυνατότητα να καλλιεργούν τη γη και έτσι είχαν καταδικαστεί να ασκούν τοκογλυφία, ήταν απαραίτητο να βοηθηθούν οι Εβραίοι να «αποικίσουν τα εδάφη της Ρωσίας» (A. Solgenitsin, Δύο Αιώνες Μαζί, II τόμος, Εβραίοι και Ρώσοι κατά τη Σοβιετική Περίοδο, Νάπολη, Controcorrente, σελ. 289)· δηλαδή, να την καταλάβουν, όπως έχει συμβεί με την Παλαιστίνη από το 1948 μέχρι σήμερα (με τη Γάζα να έχει μετατραπεί σε... «πολυτελή παραλία» - κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από τον κατασκευαστή ακινήτων Τραμπ αλλά με έξοδα της Ευρώπης - και στη Δυτική Όχθη, όπου οι Εβραίοι έποικοι «βοηθούν» τους Παλαιστίνιους αγρότες όσο μπορούν να «παραχωρήσουν ελεύθερα» τη γη τους σε αυτούς) και δεν έχει τελειώσει ακόμα... είναι απαραίτητο να φτάσουμε στο «Μεγάλο Ισραήλ» (το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνο την Εγγύς Ανατολή αλλά ολόκληρο τον κόσμο, που κατέχεται παράνομα - προς το παρόν - από τους Γκογίμ). Ο λόγος γι' αυτό έγκειται επίσης στην επιθυμία των Μπολσεβίκων να αποκτήσουν ένα τεράστιο ρεύμα συμπάθειας και πάνω απ' όλα χρηματοδότησης από φιλοεβραίους Δυτικούς (ibid.). Η Κριμαία (η οποία είναι ένα νησί στην Ουκρανία) τη δεκαετία του 1920 χαρακτηρίστηκε ως η «νέα εβραϊκή Αγία Γη» ή «νέα Παλαιστίνη», όπως είχε συμβεί με τη Βόρεια Αμερική από τη δεκαετία του 1620. Αυτό έγινε επίσης σε μια προσπάθεια να «δέσουν οι Εβραίοι με την κομμουνιστική εξουσία» (cit., σ. 290). Η Γερμανία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν θετικά και συγκεκριμένα (cit., σ. 291). Οι Εβραίοι συμμετείχαν σε αυτό το σχέδιο επειδή το είδαν ως μια ευκαιρία για την αυτονομία τους, «καταλαμβάνοντας» την Ουκρανία και το νησί της: την Κριμαία, για να «δημιουργήσουν αυτόνομες εβραϊκές περιοχές εκεί, αλλά αυτό δεν ικανοποίησε τους Αμερικανούς Σιωνιστές, οι οποίοι είδαν σε αυτό το σχέδιο μια εναλλακτική λύση στον βορειοαμερικανικό σιωνισμό που θα μπορούσε ενδεχομένως να φτάσει μέχρι την Παλαιστίνη» (cit., σ. 292). Εν ολίγοις, η Βόρεια Αμερική δεν ήθελε ο σιωνισμός να σταματήσει στη Ρωσία και όχι στη Βόρεια Αμερική να φτάσει στην Παλαιστίνη. «Ωστόσο, αυτό το σχέδιο για τη μεταστροφή των Εβραίων στη γεωργία απέτυχε. Τίποτα δεν ενθάρρυνε τους εποίκους να παραμείνουν. […] Νέες ευκαιρίες τους προσφέρθηκαν από τη βιομηχανία καθώς και από τη διοίκηση, κάτι που δεν συνέβη τον 19ο αιώνα. […] Επιπλέον, οι Εβραίοι δεν καλλιεργούσαν τις εκτάσεις που τους είχαν ανατεθεί, αλλά τις νοίκιαζαν ή τις καλλιεργούσαν άλλοι» (αναφ., σελ. 295 και 294). Αν και ο αμερικανικός και ενδεχομένως παλαιστινιακός σιωνισμός δεν έβλεπε ευνοϊκά αυτή την αφομοίωση των Εβραίων στη μπολσεβίκικη Ρωσία, από την πλευρά του, ο μπολσεβικισμός δεν συμπαθούσε τον αμερικανικό/παλαιστινιακό σιωνισμό για την επιθυμία του να μην αφομοιωθεί σε άλλες χώρες εκτός από την Αμερική, την Παλαιστίνη ή το μελλοντικό Μεγάλο Ισραήλ (1948). Έτσι, στην ΕΣΣΔ, «τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1924 ένα κύμα συλλήψεων έπληξε τους σιωνιστικούς/παλαιστινιακούς κύκλους» (αναφ., σελ. 309).
Πενήντα χρόνια αργότερα, πολλοί Ισραηλινοί συγγραφείς έχουν αναγνωρίσει ότι «οι ατυχίες που έπληξαν τους Εβραίους εξαιτίας της επανάστασης εξηγούνται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι η εβραϊκή νεολαία είχε απομακρυνθεί από τη θρησκεία και τον πολιτισμό της υπό την επίδραση της κομμουνιστικής ιδεολογίας» (cit., σ. 311), ενώ οι πρεσβύτεροι παρέμειναν προσκολλημένοι στις παραδόσεις τους. «Η μαζική διείσδυση των Εβραίων σε όλες τις σφαίρες της ρωσικής δημόσιας ζωής και στη σοβιετική ηγεσία τη δεκαετία του 1920 αποδείχθηκε μη εποικοδομητική και ακόμη και επιβλαβής γι' αυτούς» (cit., σ. 312). Ωστόσο, «μετά από αρκετές δεκαετίες, το μέλλον έδειξε ότι κάτι από την εθνική τους συνείδηση είχε παρόλα αυτά παραμείνει μέσα τους, αντιστεκόμενοι στον πλήρη ξεριζωμό» (cit., σ. 313). Τα αίτια του αντισημιτισμού.
Το 1903, ένας Ισραηλίτης μελετητής, ο Bernard Lazare, έγραψε: «Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν Εβραίοι, αναπτύχθηκε ο αντισημιτισμός, ή ακόμα καλύτερα, ο αντιιουδαϊσμός, γιατί ο αντισημιτισμός είναι μια ανακριβής λέξη... Ο εβραϊκός λαός έχει μισηθεί από όλους τους λαούς ανάμεσα στους οποίους εγκαταστάθηκε... Οι Εβραίοι, τουλάχιστον εν μέρει, προκάλεσαν τις δικές τους δυστυχίες, γιατί ο Εβραίος είναι αφόρητος» (B. Lazare, L'antisemitisme son historice et ses causes, Documents et témoignages, Βιέννη, 1969, σελ. 13-14· ιταλική μετάφραση, Verrua Savoia, CLS, 2000). Σύμφωνα με τον Lazare, οι γενικές αιτίες του αντισημιτισμού βρίσκονται στον Ιουδαϊσμό και όχι στους λαούς που τον πολέμησαν. Διότι αν οι κατακτημένοι λαοί κατέληξαν να υποταχθούν στους νικητές, διατηρώντας —αν χρειαστεί— τη δική τους πίστη, οι Εβραίοι, από την άλλη πλευρά, δεν ήθελαν ποτέ να υποταχθούν στα έθιμα των λαών ανάμεσα στους οποίους κλήθηκαν να ζήσουν. Ήθελαν να παραμείνουν Εβραίοι παντού, ως λαός και κράτος, ιδρύοντας έτσι ένα κράτος εν κράτει, στο οποίο εισήλθαν όχι ως πολίτες, αλλά ως προνομιούχα ή μη αφομοιωμένα άτομα, γίνοντας κύριοι των κυρίων τους. Επιπλέον, ο Προτεσταντισμός, η Γαλλική Επανάσταση και ο Φιλελευθερισμός απελευθέρωσαν τους Εβραίους, τους χειραφέτησαν και τους επέτρεψαν να γίνουν κύριοι των χριστιανικών εθνών, πυροδοτώντας βίαια το εβραϊκό πρόβλημα. Το ίδιο συνέβη και στη Ρωσική Επανάσταση. Δεδομένου των όσων συνέβησαν στη Ρωσία από το 1917 έως το 1919, η La Civiltà Cattolica έγραψε ορθώς περίπου 30 χρόνια νωρίτερα, λίγο μετά την «παραβίαση της Πόρτα Πία»: «Αν οι Εβραίοι δεν επιστρέψουν στη θέση τους, με ανθρώπινους και χριστιανικούς νόμους, ναι, αλλά εξαιρετικούς, που τους αφαιρούν την πολιτική ισότητα στην οποία δεν έχουν κανένα δικαίωμα, τίποτα ή πολύ λίγα θα γίνουν, δεδομένης της φύσης τους ως ξένων σε κάθε χώρα και δεδομένου του θεμελιώδους δόγματος της θρησκείας τους, που τους ωθεί να κατακτήσουν, με κάθε μέσο, το καλό όλων των λαών. Δεδομένου ότι η εμπειρία δείχνει ότι τα ίσα δικαιώματα με τους Χριστιανούς έχουν ως αποτέλεσμα είτε την καταστολή των τελευταίων είτε τη σφαγή των Εβραίων από τους Χριστιανούς, συνάγεται ότι ο μόνος τρόπος για να παραχωρηθεί η διαμονή των Εβραίων στα δικαιώματα των Χριστιανών είναι να ρυθμιστεί με ειδικούς νόμους, οι οποίοι ταυτόχρονα εμποδίζουν τους Εβραίους να προσβάλλουν το καλό των Χριστιανών και τους Χριστιανούς να προσβάλλουν το καλό των Εβραίων» (La Civiltà Cattolica, 1890, σειρά XIV, τόμος 8). Αντιχριστιανικό και φιλοεβραϊκό Μπολσεβικισμός «Η μπολσεβίκικη εξουσία, εχθρική προς κάθε μορφή θρησκείας, ενώ χτυπούσε ανελέητα τη Χριστιανική Εκκλησία, αρχικά έδειξε μια μάλλον ανεκτική στάση απέναντι στη θρησκευτική πρακτική των Εβραίων» (αναφ., σελ. 313). Ωστόσο, τα πρώτα σύννεφα σύντομα άρχισαν να μαζεύονται (1927) ως προάγγελος μελλοντικών διωγμών (1934). Στην πραγματικότητα, «το 1926 ο Ζινόβιεφ και ο Κάμενεφ συμμάχησαν με τον Τρότσκι εναντίον του Στάλιν. Με άλλα λόγια, τρεις εξέχοντες Εβραίοι ηγέτες βρέθηκαν στο ίδιο μέτωπο. […] Ο Τρότσκι φοβόταν ότι ο Στάλιν θα χρησιμοποιούσε το όπλο του αντισημιτισμού εναντίον του.Κάτι που εν μέρει συνέβη μόνο λίγα χρόνια αργότερα. Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν (ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 1927) κατάλαβε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν πάρα πολλοί Εβραίοι στο Κόμμα και ότι αν εντασσόντουσαν σε αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πραγματική δύναμη» (αναφ., σελ. 322). Συμπέρασμα Ο Σολζενίτσιν ολοκληρώνει το κεφάλαιο για τη δεκαετία του 1920 ως εξής: «Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έσπευσαν στην υπηρεσία του Σοβιετικού Μολώχ, χωρίς να σκεφτούν την άτυχη χώρα που θα γινόταν το πεδίο των εμπειριών τους και χωρίς καν να σκεφτούν τις συνέπειες που θα προέκυπταν για τους ίδιους. Υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που, προσεγγίζοντας τις υψηλότερες θέσεις εξουσίας, άρχισαν να χάνουν την αίσθηση του μέτρου μέχρι που έφτασαν σε ένα επίπεδο που δεν πρέπει να ξεπεραστεί» (αναφ., σελ. 330). Όπως ακριβώς είχε συμβεί με την αρχαία Ρώμη το 66/70 μ.Χ. και τώρα στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο και το Ιράν.
δ. Κούρτσιο Νίτογλια
Τέλος του «Κεφαλαίου 3» του «Μέρους 2»
Συνεχίζει
1 Ο Μονσινιόρ Αντονίνο Ρομέο γράφει: «Το να μιλάμε για τους κινδύνους του Ιουδαϊσμού δεν είναι αντισημιτισμός. Στην πραγματικότητα, η δικαιοσύνη και η φιλανθρωπία δεν αποκλείουν μια συνετή και μετριοπαθή άμυνα. Μόνο σε αυτές τις βάσεις, αποκλείοντας κάθε προσωπικό μίσος, επιτρέπεται ένας θεολογικός αντιιουδαϊσμός στον τομέα των ιδεών, με στόχο την άγρυπνη προστασία της κοινωνικής, θρησκευτικής και ηθικής κληρονομιάς του Χριστιανισμού» (στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, Πόλη του Βατικανού, 1949, τόμος Ι, στήλη 1502, λήμμα για τον Αντισημιτισμό).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου