Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Έχουμε σχεδόν φτάσει στην 110ή ημέρα πολέμου (άλλοτε χαμηλής έντασης, άλλοτε υψηλής έντασης) και διαπραγματευμένης εκεχειρίας (συχνά διαταραγμένης από διάφορα πολεμικά περιστατικά, όχι όλα χαμηλής έντασης). Περίπου εξήντα ημέρες ανοιχτής σύγκρουσης έχουν ξεσπάσει και τα αποτελέσματα είναι πλέον διαθέσιμα σε όλους, ή τουλάχιστον σε όσους θέλουν να τα δουν. Χθες, αργά το βράδυ, η ανακοίνωση της αποδοχής της προκαταρκτικής συμφωνίας από την Αμερική με την Τεχεράνη σηματοδότησε την επίσημη δήλωση της τελευταίας για μια καθηλωτική ήττα για την Ουάσιγκτον. Η Ισλαμική Δημοκρατία επέβαλε όλους τους όρους της στην Ουάσιγκτον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ισλαμαμπάντ, 14 σημεία που ήταν, για να μην πούμε περισσότερα, πικρά για τις ΗΠΑ και τα γεράκια τους. Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν το Ισραήλ, και πιο συγκεκριμένα ο Νετανιάχου, που επιτάχυνε τη διαδικασία προς την αμερικανική έγκριση του Μνημονίου Συνεργασίας, και στον οποίο οφείλουμε μια σαρδόνια ευγνωμοσύνη.
Βομβαρδίζοντας το Νταχίεϊ, τα νότια προάστια της Βηρυτού, το Ισραήλ σκόπευε να στείλει μια σειρά από πολύ συγκεκριμένα πολιτικά μηνύματα (για τα οποία έγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, χθες το βράδυ), αλλά
απέδειξε επίσης τη στρατηγική του απελπισία (σκεφτείτε πώς εξελίσσεται η επιχείρηση στον Λίβανο: δεν είναι σε θέση να διαπεράσει το έδαφος· δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει μια αποτελεσματική ζώνη ασφαλείας στο νότο της χώρας, καθώς δέχεται συνεχώς διείσδυση από τη Χεζμπολάχ, η οποία, εν τω μεταξύ, συνεχίζει να χτυπά το βόρειο Ισραήλ, υπονομεύοντας έτσι και την πραγματική ικανότητα του Ισραήλ να το εγκαθιδρύσει, να το υπερασπιστεί και να αμυνθεί· και, σε όλα αυτά, η στρατιωτική ζημιά που υπέστη ο Ισραηλινός Στρατός φτάνει τους 31 νεκρούς, 1.300 τραυματίες και 313 άρματα μάχης Merkava που καταστράφηκαν). Με αυτόν τον βομβαρδισμό, το Ισραήλ σκόπευε να στείλει μηνύματα που στόχευαν: στη διατήρηση του Αμερικανού συμμάχου του· στην αποτροπή της αποχώρησής του από τη σύγκρουση· στην αποτροπή της σύναψης της προκαταρκτικής συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στην Ισλαμαμπάντ· και, με αυτό, τις συνέπειες στις οποίες θα είχε ουσιαστικά ανοίξει τις πόρτες (όπως, καταρχάς, η γέννηση μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας, με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και το Ιράν, στην οποία, επιπλέον, Ιρανοί σύμμαχοι του Άξονα της Αντίστασης, από την Υεμένη μέχρι το Ιράκ και... τον Λίβανο, θα «συμμετείχαν» επίσης στον ρόλο των «κρυφών εταίρων»· επιπλέον, προφανώς, σε μια κοινή διαχείριση του Στενού του Ορμούζ μεταξύ Ομάν και Ιράν).
Το παράδοξο είναι ότι αυτό το σύνολο κρυφών πολιτικών μηνυμάτων, που απευθύνονται στις ΗΠΑ, το Ιράν και διάφορες περιφερειακές δυνάμεις (και όχι μόνο), αντί να αποθαρρύνει τους αποδέκτες από την επιδίωξη των στόχων τους, τους έχει ωθήσει να επιταχύνουν την πρόοδό τους, διαλύοντας τυχόν εναπομείνασες επιφυλάξεις. Πρόκειται για μια ακόμη κραυγαλέα στρατηγική ήττα του Ισραήλ: από το 2023, όλες οι προσπάθειες του Ισραήλ (και των ΗΠΑ) στη Μέση Ανατολή έχουν οδηγήσει σε φιάσκο, το καθένα πιο εξουθενωτικό από το προηγούμενο. Το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να νικήσει την Αντίσταση στη Γάζα, ξεκινώντας από τη Χαμάς. Δεν έχει καταφέρει να επιτύχει παρόμοιο αποτέλεσμα στον Λίβανο, με τη Χεζμπολάχ να επανεμφανίζεται ακόμη πιο οπλισμένη και προετοιμασμένη από πριν. Δεν έχει καταφέρει, με τον Πόλεμο των 12 Ημερών, να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς» με το Ιράν. και, εξίσου, δεν έχει καν καταφέρει, με τον πρόσφατα ολοκληρωμένο Πόλεμο των Εξήντα Ημερών ή Πόλεμο του Ραμαζανιού, να επιτύχει έναν μόνο από τους πολλούς στόχους της (επίτευξη αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη, διάλυση των συμμαχιών της με άλλους παράγοντες στον Άξονα της Αντίστασης, ανάκληση των επιθετικών, αμυντικών και πυραυλικών δυνατοτήτων της, καθώς και κατοχή και χρήση πυρηνικού υλικού, κ.λπ.· όλοι αυτοί οι στόχοι, επιπλέον, είναι επίσης αγαπητοί στις ΗΠΑ). Όλες αυτές οι στρατηγικές «φάσκο» έχουν υπονομεύσει περαιτέρω την πολιτική, στρατιωτική και στρατηγική ασφάλεια του Ισραήλ στην περιοχή και διεθνώς, καθώς και την κοινωνική, στρατιωτική και κρατική ανθεκτικότητά του: εδώ, οι προειδοποιήσεις που έχουν ήδη διατυπωθεί από διάφορους Ισραηλινούς πολιτικούς παρατηρητές αποκτούν ανανεωμένο βάρος, σύμφωνα με τις οποίες το Ισραήλ κινδυνεύει ολοένα και περισσότερο να χάσει, μαζί με τον Νετανιάχου, όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά και το ίδιο το κράτος του. Απειλώντας
, μετά την επίθεση του Ισραήλ στην Νταχίχ, να αναστείλει τις διαπραγματεύσεις και να επαναλάβει τις εχθροπραξίες, η Τεχεράνη απέδειξε στις ΗΠΑ ότι δεν αστειευόταν και δεν ήταν διατεθειμένη να «κλείσει τα μάτια» στις ελευθερίες που εν τω μεταξύ απολάμβανε το Ισραήλ στον Λίβανο. Φοβούμενη την καταστροφή και τις συνέπειες που θα έφερνε, τόσο για την ίδια όσο και για το Ισραήλ, η Τεχεράνη την ανάγκασε να επιταχύνει τη διαδικασία αποδοχής των 14 ταπεινωτικών όρων που μέχρι τώρα, τουλάχιστον δημόσια, φαινόταν πάντα να απορρίπτει. Η επόμενη συνάντηση έχει οριστεί τώρα για την επόμενη Παρασκευή, 19 Ιουνίου, στη Γενεύη. Ωστόσο, είναι κατανοητό ότι η Τεχεράνη, σαφώς νικήτρια σε αυτή τη μακρά σύγκρουση, θα παραμείνει σε εγρήγορση για την εύθραυστη νομική ισορροπία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη ειρήνη σε 60 ημέρες, έτοιμη να αντιδράσει και να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω απερισκεψία από τα ηττημένα μέρη, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Συνεπώς, γινόμαστε μάρτυρες της ραγδαίας ανάδυσης, κομμάτι-κομμάτι, και της εξίσου γρήγορης προσέγγισης στο σημείο θραύσης, των πολυάριθμων αντιφάσεων που υπήρχαν μέχρι σήμερα στους δεσμούς μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ και περιφερειακών δυνάμεων (σε πολλές περιπτώσεις, πλέον ολοένα και πιο πρώην συμμάχων): από την προοδευτική και ραγδαία κατάρρευσή τους, προκύπτουν οι ισορροπίες της νέας περιφερειακής πολιτικής τάξης στη Μέση Ανατολή, σήμερα σε εντυπωσιακή εξέλιξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου