Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
Τηρώ τον λόγο μου· λερώνω τις μπότες μου. Το να τις αφήνεις καθαρές σημαίνει εξάλειψη κάθε δυνατότητας όχι μόνο «πολιτικής» αλλά απλώς συμμετοχής σε πολιτικό διάλογο.
Όσοι αρνούνται ότι η μετανάστευση πέρα από τα όρια αφομοιωσιμότητας ενός έθνους είναι εντελώς απαράδεκτη είναι ταυτόχρονα ηλίθιοι χωρίς κοινωνική συνείδηση που ανήκουν στον λεγόμενο φιλόξενο γαλαξία και εκείνοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επωφελούνται - όχι μόνο οικονομικά, αλλά και, ίσως πάνω απ' όλα, όσον αφορά την αναστάτωση που προκαλούν στους ανθρώπους - από τις αδιάκριτες μεταναστευτικές ροές.
Το έπος της μετανάστευσης ξεκινά με την έλευση της εποχής της παγκοσμιοποίησης (συμβολική ημερομηνία 1991), η οποία θεωρεί θεμελιώδη αρχή της την απελευθέρωση της κυκλοφορίας κεφαλαίων και αγαθών, καθώς και των ανθρώπων, τους οποίους αυτό το εργαλειακό και ανθυγιεινό σύστημα θεωρεί «ανθρώπινους πόρους». Υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και αγαθών, αλλά κυρίως των «ανθρώπινων πόρων», είναι η αρχή της καταστροφής του κυρίαρχου κράτους, και επομένως της ίδιας της δυνατότητας των λαών των αντίστοιχων κρατών τους να παρεμβαίνουν στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων μέσω των εκπροσώπων της. Η ΕΕ είναι η πλήρης εφαρμογή αυτής της διαδικασίας καταστροφής της εθνικής κυριαρχίας.
Όσοι διαφωνούν με αυτή την αρχική υπόθεση συνήθως αποδέχονται το θεώρημα ότι η μετανάστευση αποτελεί πηγή πολιτισμικού εμπλουτισμού χάρη στη συμβολή της ποικιλομορφίας που φέρνει. Σαν οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές των τελευταίων τριάντα ετών να προέκυψαν από την αναζήτηση συναντήσεων μεταξύ πολιτισμών και συναφών ανταλλαγών, ένα ιδεολογικό ύφασμα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την αποδοχή αυτού του φαινομένου, το οποίο ευνοείται και διαχειρίζεται πλήρως, μέσω ενός ευρέος δικτύου διεθνών οργανισμών, από ισχυρούς παράγοντες που βρίσκονται έξω και ενάντια στα εθνικά συμφέροντα των λαών.
Ισχυροί παράγοντες που ανήκουν στη σφαίρα του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, το οποίο αντιπροσωπεύει την σάπια ακμή της καπιταλιστικής μετάστασης, που εκφράζεται πολιτικά και πολιτισμικά από τον φιλελεύθερο προοδευτικό κόσμο, τη σύγχρονη αριστερά. Είναι ένας κόσμος που περιφρονεί τους λαούς, που περιφρονεί τις πολιτιστικές και θρησκευτικές ταυτότητες, που χλευάζει κάθε υπεράσπιση της παράδοσης που νοείται ως κληρονομιά στην οποία μπορούμε να αναφερθούμε, που προσπαθεί πεισματικά να επανασχεδιάσει την ίδια την ανθρώπινη φύση σύμφωνα με αποκλίνουσες και δυστοπικές ευγονικές ιδέες.
Η αριστερά (ακόμα και στις «εξτρεμιστικές» μορφές της), πλήρως ενσωματωμένη πλέον στον κόσμο που περιγράφηκε παραπάνω, αντιμέτωπη με την ανησυχία και την αδιαθεσία που οι άνθρωποι αρχίζουν να εκφράζουν, ακόμη και με αποφασιστικούς και βίαιους τρόπους, εξεγείρεται, κραυγάζοντας για φασισμό και ρατσισμό και επανακυκλοφορώντας τα συνηθισμένα ανόητα και ανεύθυνα συνθήματα περί αδιάκριτης αποδοχής. Απλώς δεν καταλαβαίνουν ότι οι άνθρωποι αισθάνονται μια ανεξέλεγκτη αδιαθεσία, της οποίας η αιτία σίγουρα έγκειται στις αντιφάσεις που δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά η αδιάκριτη μετανάστευση βρίσκει τρόπο να εξοντώσει έναν πιθανό ανταγωνιστή του συστήματος εξουσίας του.
Ο μεταναστευτικός ρατσισμός που διαδίδεται από τους φιλοκαλλιεργητικούς ηγέτες δημιουργεί ανησυχία όχι μόνο επειδή χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για μια γενικευμένη επιδείνωση της ποιότητας εργασίας και ζωής, αλλά και -κατά καιρούς, πάνω απ' όλα- επειδή καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό των πόλεων, με ολόκληρες γειτονιές να αδειάζουν για να φιλοξενήσουν μετανάστες που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία, τον πολιτισμό ή τα τοπικά έθιμα. Γίνεται, λοιπόν, προκλητικό να μιλάμε για ενσωμάτωση υπό αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορεί να υπάρξει ενσωμάτωση όταν οι διαδικασίες επιβάλλονται με αυτούς τους τρόπους. Μόνο η ηλίθια και αηδιαστική ρητορική μπορεί να εξυψώσει αυτές τις καταστάσεις παρουσιάζοντάς τες ως ευκαιρίες για ανάπτυξη και εμπλουτισμό.
Μιλώντας για εμπλουτισμό και την αφόρητη ρητορική που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, ο νεαρός δήμαρχος του Μπέλφαστ, μετά τα γνωστά γεγονότα, έχει το θράσος να δηλώνει ότι «η ποικιλομορφία είναι παράγοντας εμπλουτισμού και ανάπτυξης για την κοινότητά μας». Μια τρελή, τολμηρή δήλωση, θα έλεγε ο Φαντότσι. Αλλά τι σημαίνει ότι η ποικιλομορφία είναι εμπλουτισμός; Η ίδια η ποικιλομορφία; Μιλώντας για να δώσεις αέρα στον άνεμο.
Η λαϊκή οργή που καταστρέφει το Μπέλφαστ είναι κατανοητή, αλλά οι στόχοι της είναι λανθασμένοι. Θα έπρεπε, και πρέπει, να στρέφεται όχι εναντίον μεταναστών, αλλά εναντίον των ιθαγενών υποστηρικτών του μεταναστευτικού κινήματος, εκείνων που παίζουν με τη μοίρα των λαών ενώ αγνοούν ανέμελα τις συνθήκες τους.
Ας στραφούμε στο ζήτημα της επαναπατρισμού.
Δυστυχώς, όταν μια λέξη ή έκφραση γίνεται σύνθημα, φορτίζεται με ιδεολογικό περιεχόμενο που αναπόφευκτα δημιουργεί κομματικοποίηση. Είναι πλέον σχεδόν αδύνατο να συζητήσουμε το νόημα αυτής της πρότασης χωρίς να πάρουμε θέση.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν υπάρχει μία και μοναδική ερμηνεία της ιδέας της επαναπατρισμού. Κάποιοι την καταλαβαίνουν με τον έναν τρόπο, κάποιοι με τον άλλον, και κάποιοι με τον άλλον. Η μετανάστευση, με τη σωστή της ερμηνεία, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε ιδεολογική χειραγώγηση, δεν σημαίνει την αποστολή όλων των μεταναστών στην πατρίδα τους. Αυτή είναι απλώς προπαγάνδα από την ανάποδη, ένα μεγάλο λάθος.
Πιστεύω ότι είναι σκόπιμο να αντλήσω την ερμηνεία που προσφέρει ο Martin Sellner στο πρόσφατο έργο του "Remigration. A Proposal", επιμελημένο από τον Francesco Borgonovo. Σε μια πρόσφατη συζήτηση με τον Giorgio Bianchi (βλ. σύνδεσμο στα σχόλια), ο Sellner δηλώνει ότι η remigration:
1. είναι μια κοινότοπη εφαρμογή των υπαρχόντων διαδικασιών, πρώτα και κύρια μια μετατόπιση στην πολιτισμική προοπτική, που αρχίζει να πιστεύει ότι η μαζική μετανάστευση δεν είναι κάτι καλό, δίκαιο ή αναπόφευκτο.
2. είναι ήδη προβλεπόμενη. Περιλαμβάνει την επιστροφή των παράνομων μεταναστών και όσων διαπράττουν εγκλήματα.
3. περιλαμβάνει την παροχή οικονομικών κινήτρων για τον επαναπατρισμό όσων επιθυμούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, χρησιμοποιώντας κεφάλαια που προορίζονται για την υποδοχή και τις σχετικές υπηρεσίες, καθώς και για την ενθάρρυνση της εύρεσης εργασίας στις χώρες επαναπατρισμού.
Εν ολίγοις, μια ιδέα της remigration που πρέπει να γίνει κατανοητή ως διαδικασία. Πέρα από το σύνθημα που προωθήθηκε το περασμένο Σάββατο στη Ρώμη στη διαδήλωση "Remigration and Reconquest", που σήμαινε την αποστολή ΟΛΩΝ των μεταναστών στην πατρίδα τους. Όσον αφορά τη διαδήλωση remigration στη Ρώμη το Σάββατο (παρακολούθησα ως παρατηρητής, για να καταλάβω), θεωρώ το πνεύμα αυτής της πρωτοβουλίας εντελώς απαράδεκτο. Εκτός από την υπεράσπιση της μετανάστευσης όπως αναφέρθηκε παραπάνω, επιμένει επίσης σε μια ισλαμοφοβία που έχει γίνει το ιδεολογικό ρόπαλο του φιλοουκρανικού νεοφασιστικού-νεοναζιστικού-νεοσιωνιστικού γαλαξία. Ένα σύνθημα που φωνάχτηκε ευρέως στη διαδήλωση ήταν «Μουσουλμάνοι, κομμάτια σκατά!». Ένα σύνθημα που όχι μόνο καταγγέλλει ένα ακατέργαστο και μισαλλόδοξο πολιτισμικό υπόστρωμα, για το οποίο δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης την άρνηση οποιασδήποτε ιδέας σεβασμού και υπεράσπισης των ταυτοτήτων.
Συμπέρασμα: Δυστυχώς, γινόμαστε μάρτυρες της αναζωπύρωσης ενός διπολισμού που πολλοί από εμάς πιστεύαμε ότι βρισκόταν στο δρόμο της υπέρβασης. Ένας διπολισμός σήμερα εντελώς εκτός ιστορικού πλαισίου, επειδή τόσο αυτή η αριστερά όσο και αυτή η δεξιά εκφράζουν, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό στην ουσία.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Η κύρια ευθύνη για αυτή την οπισθοδρόμηση -ελπίζουμε προσωρινή- βαρύνει αυτήν την ανόητη και συνεργό αριστερά, η οποία μέρα με τη μέρα επαναλανσάρει τα θέματα του φιλελευθερισμού με μια ριζοσπαστική-προοδευτική μεταμφίεση, πλήρη με αντιφασισμό, πλέον αποκομμένη από κάθε ιστορική αναφορά, αποκλειστικά ως ιδεολογική παγίδα χρήσιμη για την ταξινόμηση του Murgia σε «προοδευτικούς» φιλελεύθερους και «αντιδραστικούς» φιλελεύθερους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου