Τα πετρελαιοφόρα καίγονται στο Στενό του Ορμούζ, παρά τίς μεγαλοστομίες τού Τραμπ, σε εκείνο το ψυχιατρικό ίδρυμα που ονομάζεται Λευκός Οίκος, που δηλώνει ότι οι ΗΠΑ έχουν τον απόλυτο έλεγχο αυτών των σιδερένιων πυλών του πετρελαίου, όπου, ωστόσο, δεν υπάρχουν αμερικανικά πλοία, δεδομένου ότι ο ένδοξος στόλος με τις φραγμένες τουαλέτες του κρατιέται μακριά όχι μόνο από το Στενό, αλλά και από τις ιρανικές ακτές. Αλλά αυτό δεν είναι που θέλω να συζητήσω, επίσης επειδή μια κάποια κούραση με πιάνει όταν αφηγούμαι όλες τις ηλιθιότητες που είναι ικανό να κάνει το δυτικό περιβάλλον, ενώ τα τείχη της Ιεριχώ καταρρέουν. Είναι περισσότερο σαν μια άλλη δήλωση που έγινε στη συνέντευξη Τύπου όπου ο Ντόναλντ καρφίτσωσε το δικό του μετάλλιο νίκης φτιαγμένο από καθαρό χαρτόνι. κάτι που φαίνεται πολύ πιο σημαντικό για να περιγράψει την εποχή που ζούμε. Όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο τι θα έλεγε σε εκείνους τους Αμερικανούς που δυσκολεύονται να πληρώσουν για καύσιμα και είδη παντοπωλείου τώρα που οι τιμές εκτοξεύονται στα ύψη, ο άφατος Τραμπ απάντησε: «Είστε αποτυχημένοι, είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σας είχε συμβεί, αν έχετε δυσκολία σε αυτήν την οικονομία, σημαίνει ότι είστε χαμένοι».
Να, η μαγική λέξη που στην Αμερική (και δυστυχώς τώρα και στην Ευρώπη) αντιπροσωπεύει το άλφα και το ωμέγα της ζωής: να είσαι νικητής ή ηττημένος, μια ανθρωπολογική προοπτική που δεν θα μπορούσε να είναι πιο ωμή, αλλά που ταιριάζει υπέροχα σε μια κοινωνία που κάνει την ανισότητα κινητήρια δύναμη και ουσία της. Και χάρη στην επανάληψη, έχει γίνει η παραβολή του νεοφιλελευθερισμού, ή ακόμα καλύτερα, το πιο αιχμηρό του εργαλείο, επειδή ουσιαστικά απελευθερώνει την κοινωνία από κάθε πιθανή ευθύνη και την τοποθετεί στους ώμους ατόμων που είναι επιρρεπή να κατηγορούν τον εαυτό τους. Είναι τυπωμένη στο διαβόητο μετάλλιο της εκμετάλλευσης, του οποίου η άλλη όψη φέρει μια ψευδή εξύμνηση της αξίας. Σε μια καπιταλιστική κοινωνία, η μόνη πραγματική αξία είναι ακριβώς το κεφάλαιο, το οποίο διαστρεβλώνει τις θέσεις εκκίνησης και έτσι εξαλείφει σχεδόν πλήρως την πιθανότητα ενός πραγματικού ανταγωνισμού. Δυστυχώς, η δυαδικότητα νικητή-ηττημένου έχει εσωτερικευτεί τόσο πολύ που ο Τραμπ μπορεί να την επαναλάβει εν μέσω μιας προεκλογικής εκστρατείας, χωρίς φόβο να πάρει πολλά ρίσκα. Δεν έχει σημασία ότι ήταν αυτός, με τη δωροδοκία του Ισραήλ, με τον κυνισμό του δισεκατομμυριούχου σε συνδυασμό με ψευδοευαγγελικές απόψεις, με τον παθολογικό ναρκισσισμό του και την έλλειψη γνώσης του, που δημιούργησε δυσκολίες για εκατομμύρια Αμερικανούς και πολίτες φιλικών χωρών που δεν είναι τίποτα περισσότερο από Ασκάρηδες που φορούν φέσι: η μικροσυνείδησή του, πάντα άψογη λόγω της αδυναμίας του να καταλάβει, του επιτρέπει να λέει ότι είναι δικό τους λάθος αν δεν μπορούν να τα καταφέρουν.
Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι τέτοιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αποτελούν ένδειξη ψυχικής κατάρρευσης ενόψει των ολοένα και πιο επαχθών ευθυνών και του φόβου της ήττας στο Ιράν. Ίσως... άλλωστε, ποια ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι πιο αποσταθεροποιητική για ένα άτομο σαν τον Τραμπ από το να είναι ηττημένος; Ω, ναι, ηττημένος, που είναι η πιο καυστική προσβολή για έναν Αμερικανό και αφόρητη για έναν πλούσιο Αμερικανό; Έτσι, οι λεκτικές του υπερβολές, με αυτό το γεωπολιτικό σύνδρομο Τουρέτ, τον οδηγούν να κατηγορεί τους άλλους για αυτό που φοβάται ο ίδιος. Η γλώσσα χτυπάει εκεί που πονάει το δόντι: η Washington Post ισχυρίζεται ότι ο πρόεδρος χρησιμοποίησε τη λέξη ηττημένος 170 φορές στα tweets του μόνο τον Σεπτέμβριο, υποδηλώνοντας ότι κάποια εμμονή ριζώνει στο μυαλό του. Επιπλέον, χρησιμοποίησε επίσης τη λέξη «αδύναμος» 156 φορές, «χαζός» 222 φορές και το συνώνυμο «ηλίθιος» 183 φορές. Ω, Θεέ μου, είναι σχεδόν αυτοπροσωπογραφία.
Να, η μαγική λέξη που στην Αμερική (και δυστυχώς τώρα και στην Ευρώπη) αντιπροσωπεύει το άλφα και το ωμέγα της ζωής: να είσαι νικητής ή ηττημένος, μια ανθρωπολογική προοπτική που δεν θα μπορούσε να είναι πιο ωμή, αλλά που ταιριάζει υπέροχα σε μια κοινωνία που κάνει την ανισότητα κινητήρια δύναμη και ουσία της. Και χάρη στην επανάληψη, έχει γίνει η παραβολή του νεοφιλελευθερισμού, ή ακόμα καλύτερα, το πιο αιχμηρό του εργαλείο, επειδή ουσιαστικά απελευθερώνει την κοινωνία από κάθε πιθανή ευθύνη και την τοποθετεί στους ώμους ατόμων που είναι επιρρεπή να κατηγορούν τον εαυτό τους. Είναι τυπωμένη στο διαβόητο μετάλλιο της εκμετάλλευσης, του οποίου η άλλη όψη φέρει μια ψευδή εξύμνηση της αξίας. Σε μια καπιταλιστική κοινωνία, η μόνη πραγματική αξία είναι ακριβώς το κεφάλαιο, το οποίο διαστρεβλώνει τις θέσεις εκκίνησης και έτσι εξαλείφει σχεδόν πλήρως την πιθανότητα ενός πραγματικού ανταγωνισμού. Δυστυχώς, η δυαδικότητα νικητή-ηττημένου έχει εσωτερικευτεί τόσο πολύ που ο Τραμπ μπορεί να την επαναλάβει εν μέσω μιας προεκλογικής εκστρατείας, χωρίς φόβο να πάρει πολλά ρίσκα. Δεν έχει σημασία ότι ήταν αυτός, με τη δωροδοκία του Ισραήλ, με τον κυνισμό του δισεκατομμυριούχου σε συνδυασμό με ψευδοευαγγελικές απόψεις, με τον παθολογικό ναρκισσισμό του και την έλλειψη γνώσης του, που δημιούργησε δυσκολίες για εκατομμύρια Αμερικανούς και πολίτες φιλικών χωρών που δεν είναι τίποτα περισσότερο από Ασκάρηδες που φορούν φέσι: η μικροσυνείδησή του, πάντα άψογη λόγω της αδυναμίας του να καταλάβει, του επιτρέπει να λέει ότι είναι δικό τους λάθος αν δεν μπορούν να τα καταφέρουν.
Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι τέτοιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αποτελούν ένδειξη ψυχικής κατάρρευσης ενόψει των ολοένα και πιο επαχθών ευθυνών και του φόβου της ήττας στο Ιράν. Ίσως... άλλωστε, ποια ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι πιο αποσταθεροποιητική για ένα άτομο σαν τον Τραμπ από το να είναι ηττημένος; Ω, ναι, ηττημένος, που είναι η πιο καυστική προσβολή για έναν Αμερικανό και αφόρητη για έναν πλούσιο Αμερικανό; Έτσι, οι λεκτικές του υπερβολές, με αυτό το γεωπολιτικό σύνδρομο Τουρέτ, τον οδηγούν να κατηγορεί τους άλλους για αυτό που φοβάται ο ίδιος. Η γλώσσα χτυπάει εκεί που πονάει το δόντι: η Washington Post ισχυρίζεται ότι ο πρόεδρος χρησιμοποίησε τη λέξη ηττημένος 170 φορές στα tweets του μόνο τον Σεπτέμβριο, υποδηλώνοντας ότι κάποια εμμονή ριζώνει στο μυαλό του. Επιπλέον, χρησιμοποίησε επίσης τη λέξη «αδύναμος» 156 φορές, «χαζός» 222 φορές και το συνώνυμο «ηλίθιος» 183 φορές. Ω, Θεέ μου, είναι σχεδόν αυτοπροσωπογραφία.
