Του Χρήστου Γιανναρά
Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει σήμερα που γνωρίζουμε πλέον τις προσπάθειες μισού αιώνος των θεολόγων μας, να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες της Λατινικής εκκλησίας, είναι πως όλη η σύγχρονη ορθόδοξη θεολογία πηγάζει από την Β΄ Βατικάνεια σύνοδο. Η διαμόρφωση των όρων της οποίας, είναι αποκλειστικό προνόμιο της Ρωσικής Θεολογίας της διασποράς!
«Η Ανατολή διαφύλαξε την «ευχαριστιακή» υπόσταση της Εκκλησίας και τον χαρακτήρα της σαν «Εικόνος της Αγίας Τριάδος». Διαβάζουμε π.χ. με έκπληξη: «Ενωμένοι οι πιστοί στην Ευχαριστία με τον επίσκοπό τους έχουν την προσαγωγή προς τον Πατέρα διά του Υιού, του σαρκωθέντος Λόγου, του παθόντος και δοξασθέντος, εν τή εκχύσει του Αγίου Πνεύματος! Και έτσι επιτυγχάνουν την κοινωνία με την Παναγία Τριάδα, γινόμενοι «θείας κοινωνοί φύσεως» (2 Πέτρου 1,4).
Δεν είναι σαν να διαβάζουμε την θεολογία του κ. Ζηζιούλα; Δεν είναι όμως ταυτόχρονα και σαν να την κατανοούμε; Π.χ. για ποιό λόγο αλλοίωσε την θεία Ευχαριστία, από την άφεση των αμαρτιών που είναι στην πραγματικότητα, δια της θυσίας της υπερηφανείας, με την βοήθεια της αναμνήσεως του πάθους του Κυρίου λόγω της υπερηφανείας μας και πάλι (μοναδική αιτία της πτώσεως μας) σε εικόνα της Δόξας του Κυρίου, σε εικόνα του Χριστού της δευτέρας παρουσίας, ο οποίος θα έλθει εν Δόξη!
Δεν είναι εκπληκτικό πως κατορθώνουν να ντύσουν με ορθόδοξο ένδυμα όλη τους την «δογματική» αλλοίωση; Γιατί αυτή η εικών της Αγίας Τριάδος είναι ολόκληρο το πιστεύω τους. Ο πατήρ είναι ο Θεός, προσαγωγή δια του Υιού (το Ορθόδοξο πιστεύω κατά τους Ρώσους, διά του Υιού, όχι και Εκ του Υιού, μια καινούργια κακοδοξία και αυτή που χειροτερεύει την πρώτη) ο περιθωριακός ρόλος του Αγίου Πνεύματος, το οποίο σκοπό έχει να δοξάσει τον Υιό!
Με τον εικονισμό, με τον δογματισμό, γινόμαστε αυτομάτως «Θείας κοινωνοί φύσεως» όπως λέει και ο Πέτρος διά του αντιπροσώπου του!
Ας δούμε τί λέει ο Πέτρος! «Η Θεία δύναμή του μας δώρισε όλα όσα μας χρειάζονται, πρός ζωήν και ευσέβειαν... Η θεία δύναμις του μας τα δώρισε δια της επιγνώσεως του καλέσαντος ήμας διά δόξης και αρετής, διά των οποίων τα τίμια ημίν και μέγιστα επαγγέλματα δεδώρηται. (Μας δώρισε τις μεγαλύτερες και τιμιώτερες υποσχέσεις, τις οποίες μεταμορφώσαμε σε Επαγγέλματα, Ζωή νάχουμε). Ίνα διά τούτων γένησθε θείας κοινωνοί φύσεως, αποφυγόντες τής εν κόσμω εν επιθυμία φθοράς. (Πάσαν την βιοτικήν απωθώμεθα μέριμναν. “Σήμερα η θεολογία της εκκοσμικεύσεως μας καλεί πάσαν την υπέρ-φυσικήν απωθώμεθα μέριμναν”). Γι’αυτό με κάθε προσπάθεια πρέπει να επιχορηγήσουμε στην πίστη μας την αρετή, στην αρετή τη γνώση, στην γνώση την εγκράτεια (αυτοκυριαρχία), στην εγκράτεια την υπομονή, στην υπομονή την ευσέβεια, στην ευσέβεια την φιλαδελφίαν, και στην φιλαδελφίαν την αγάπη».
Σήμερα όλοι οι Επίσκοποι μας βεβαιώνουν πως πάνε στην αγάπη κατευθείαν. Το αυτό δε επιθυμούν και για μας!
Τώρα όμως γνωρίζουμε γιατί το ισχυρίζονται και πώς νομίζουν πως το επιτυγχάνουν: Με την δύναμη της εικόνος. Είναι εικόνες! Της Αγίας Τριάδος. Αυτή η εικονολατρεία, στην εποχή της συγχύσεως που ζούμε, στην εποχή του Αντιχρίστου που είναι η Βαβέλ, αυτή η εικονολατρεία του οικουμενισμού είναι η σύγχρονη εικονομαχία!
Μας έδωσαν εκσυγχρονισμό οι άνθρωποι: άρτον και θεάματα. Το μόνο που ήξεραν να κάνουν καλά οι Ρωμαίοι.
Αλλά να υϊοθετούμε τα δικά τους δικά μας, και μάλιστα με τις προτροπές των μεγάλων μας θεολόγων; Είναι ανεξήγητο.
Αγαπημένη σχολαστική μέθοδος εξουθενώσεως και κατακτήσεως τού αντιπάλου. Η απόφαση de oecumenismo είναι ο Δούρειος Ίππος τών Ρωμαίων. Αυτή η μέθοδος έχει εκφραστεί πλήρως από τον Νικόλαο Κουζάνο, μεγάλο Γερμανό Μυστικό. Στό έργο του περί του Μωαμεθανισμού απευθυνόμενος στούς Μωαμεθανούς λέει: «Ό,τι έχετε είναι δικό μου και τώρα σάς το παίρνω πίσω».
Αυτό αρχίσαμε ήδη να το ακούμε μετά τόσα χρόνια οικουμενιστικού διαλόγου. Δεν έμεινε τίποτε ορθόδοξο πλέον. Η ένωση θα είναι τυπική. Να μήν ξεχάσουμε μόνο το σύμβολο τής υποδουλώσεως: Τα σα εκ των σων σού προσφέρουμε διά πάντα.
Δυστυχώς είναι τόσο ακραία κακόδοξο το κείμενο που ίσως να μην διαθέτει ούτε μία σωστή πρόταση. Ας δούμε: «Η συνοδική απόφαση βεβαιώνει ότι ολόκληρη η θεολογική, λειτουργική και πνευματική παράδοση της ορθόδοξης Ανατολής είναι απαραίτητη (μακάρι να την γνωρίζαμε ολόκληρη) όσο και η αντίστοιχη παράδοση της Δύσης, για την πληρότητα της θεολογικής αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας. [Εντελώς παραδόξως, στον καιρό ακριβώς που παρουσιάζουμε το σχόλιο, φαίνεται η πολύτιμη προσφορά του κ. Ράμφου]. Παρά την διαφορά των σχημάτων και της νοοτροπίας, οι δύο παραδόσεις αλληλοσυμπληρώνονται και ορίζουν την καθολικότητα και αποστολικότητα της Εκκλησίας».
Τί μας λέει λοιπόν ο νέος φιλόσοφος; Ότι τα σχήματα, οι τυποποιήσεις του νού που φτιάχνουν νοοτροπίες, είναι η παράδοση της Εκκλησίας, ότι η αυτοσυνειδησία είναι ποσότης ούτε καν ποιότης, διότι έχει ανάγκη προσθέσεως για να αποκτήσει πληρότητα και το καλύτερο!; Αυτή η πρόσθεση μας δίνει την καθολικότητα και αποστολικότητα της Εκκλησίας.
Επιτέλους πραγματοποιούμε τους ανοιχτούς ορίζοντες του δασκάλου Χάιντεγκερ, του μεγάλου οπαδού του ΤΙΠΟΤΑ!
Η πείνα και η δίψα του κ. Γιανναρά δεν έσβησε ποτέ από το ύδωρ το ζών του Κυρίου. Χάθηκε μέσα στους μαιάνδρους της σχηματοποιήσεως και της τυποποιήσεως. Γι’ αυτό στα γεράματα του προσπάθησε να απελευθερωθεί κατηγορώντας την Θρησκεία, την Θεολογία, την οποία είχε αποδεχτεί ο ίδιος, προτιμώντας την αγκαλιά της επιστημονικής Θεολογίας και της Επιστήμης, όπως και ο Μέσκος ο τελευταίος του μαθητής.
Η πλάνη της νεοορθοδοξίας, όπως και της αντίστοιχης ρώσικης θεολογίας, βρίσκεται στην ταύτιση του Αγίου Πνεύματος με τις άκτιστες ενέργειες! Με την βοήθεια αυτής της πλάνης στήνεται η σωτηρία δια της κοινωνίας και όχι δια του Θεού! Η Εκκλησία μεταλλάσσεται σε Σύναξη!
«Αρχή της ενότητας της Εκκλησίας είναι το Άγιο Πνεύμα». [Ας θυμηθούμε την “κοινωνία του Αγίου Πνεύματος” της γνωστής ευχής].
Σ’ αυτή τη διατύπωση αναγνωρίζεται η πνευματολογική αντίληψη της Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Ανατολής! Η Εκκλησία έχει ήδη αποσπαστεί βίαια από τον Χριστό! «Η πρακτική πνευματικότητα (όχι η καθολική του πάπα) της Ανατολής οικοδομημένη πάνω στη λειτουργικήν αντίληψη της ζωής της Εκκλησίας (αλήθεια πόσο πρακτική είναι η λειτουργία; Δεν είναι εντολή του Κυρίου;), οδηγεί τον άνθρωπο με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος (η νέα οικονομία του Αγίου Πνεύματος), μέσα από το μυστήριο της λύτρωσης που πραγματοποίησε ο Χριστός (μας λύτρωσε από την αμαρτία μια για πάντα, πληρώνοντας το λύτρο – ας θυμηθούμε λίγο τον μύθο της Ανδρομέδας και του Περσέα για να καταλάβουμε την βαθειά θεολογία των Οικουμενιστών), προς τον Πατέρα (τον θριαμβευτή), την πηγή της Χάρης». (Σαν μεσάζων ο Κύριος έκανε καλή δουλειά. Γι’ αυτό και η Ελλάδα, σαν Χριστιανική Χώρα ανέδειξε σαν καλύτερα αμειβόμενο επάγγελμα αυτό του μεσάζοντος)!
Θαυμάζουμε την πνευματική και εμπειρική συνέχεια: «Η προσωπική ευσέβεια δεν αναφέρεται απλώς στη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις του ορατού σώματος της Εκκλησίας (ένας πολύ επετυχημένος ορισμός του κληρικαλισμού ο οποίος έχει απαιτήσεις από τους πιστούς, όχι υποχρεώσεις. Μοντέρνα πράγματα. Γι’ αυτό ο καλύτερος τρόπος να έχουμε καλές σχέσεις με το Ιερατείο είναι να ψέλνουμε: Δίδαξόν μας τα δικαιώματά σου!), αλλά στη μετοχή του κάθε ανθρώπινου προσώπου στις θεουργικές Ενέργειες του Αγίου Πνεύματος (θεουργία! Τί ωραίος όρος. Η ύψιστη τέχνη του ύστερου νεοπλατωνισμού, του Πρόκλου, του Ιάμβλιχου!)».
«Η σάρκωση του Λόγου αποκαθιστά την ενότητα της ανθρώπινης φύσης στο ένα σώμα της Εκκλησίας (αποκαθιστά, δεν ανακαινίζει, ας είμαστε προσεκτικοί). Το Άγιο Πνεύμα, δε τώρα, μεταδίδει (μετά την αποκατάσταση, γιατί πριν δεν μπορούσε, η βλάβη ήταν μεγαλύτερη από τις δυνατότητες του Αγίου Πνεύματος, ο αληθινός Μάστορας απεδείχθη ο Κύριος τελικά) το “πλήρωμα” της θείας ζωής (ποια ήταν η θεία που ανακάλυψε ο κ. Γιανναράς στην Αγία Τριάδα; Θυμόμαστε; Η θέληση!) με τρόπο “προσωπικό” σε κάθε μέλος του σώματος».
«Προϋπόθεση της ενότητας και κοινωνίας των προσώπων είναι η “καινή” ανθρώπινη φύση του Χριστού (η οποία γκρέμισε τον τοίχο του αίσχους που μας χώριζε από την πηγή της Χάρης, πέτυχε την καταλλαγή με τον Πατέρα! Γι’ αυτό οι μετά Χριστόν άνθρωποι είναι πιο Χαριτωμένοι, πιο πολιτισμένοι, πιο αξιοπρεπείς. Οι προ Χριστού, χωρίς την πηγή της Χάρης, ήταν βάρβαροι, άσχημοι, φανατικοί), άλλα η πραγματοποίηση της ενότητας και κοινωνίας (των ανθρώπων, που είναι ο σκοπός της οικονομίας της σωτηρίας) είναι έργο του Αγίου Πνεύματος! Με αυτό τον τρόπο η Εκκλησία αποκαλύπτεται ως “εικόνα” και φανέρωση της Αγίας Τριάδος (της ακτίστου), της κοινωνίας των θείων Προσώπων μέσα στην ενότητα της θείας Φύσης».
Το κτιστό και το άκτιστο χάνουν πλέον τα σύνορά τους, αποκτούν δε διαλεκτική σχέση, για την οποία θα μας μιλήσει αργότερα ο κ. Ζηζιούλας. Το άκτιστο δέχθηκε από αγάπη να χάσει τα σύνορά του, αρνήθηκε τον εθνικισμό του! Και θα τον κρατήσουμε εμείς σήμερα; Τί σόι Χριστιανοί είμαστε;
Το ξεκαθάρισμα όμως συνεχίζει: «Η δογματική διατύπωση “filioque” είναι ένα δείγμα της θεολογικής νοοτροπίας που υπερύψωσε το πρόσωπο του Λόγου, και είχε ως αποτέλεσμα να παραθεωρηθή η εμφάνιση και η φανέρωση των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος στην Ιστορία του κάθε ανθρώπινου προσώπου (και το άλλο δείγμα της θεολογικής νοοτροπίας της Ανατολής είναι πως υπερύψωσε το πρόσωπο του Αγίου Πνεύματος. Σήμερα με το Bishopoque του κ. Ζηζιούλα θα αποκτηθεί επιτέλους η πληρότης)».
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!
«Η αλήθεια και η πίστη της Εκκλησίας δεν βεβαιώνεται από το βίωμα του λαού, δεν μαρτυρείται δηλαδή από το Άγιο Πνεύμα με μιαν εσωτερική μαρτυρία στην Ιστορία των προσώπων (ένα φωτισμό, μια Αναγέννηση, όπως στις περιπτώσεις των Κουακέρων, του Μέσκου π.χ.), άλλα έχει κριτήριο αντικειμενικό στη Δύση, τον επίσκοπο Ρώμης. Η αποδοχή της διάκρισης Ουσίας και Ενεργειών (η οποία κατήργησε την επαχθέστατη διάκριση Ουσίας και Υποστάσεων και η οποία κρατούσε το άκτιστο μακρυά από τον ποθούμενο διάλογο με το κτιστό) του Θεού και η δυνατότητα προσωπικής, δηλαδή ελεύθερης μετοχής του ανθρώπου στις θεουργικές Ενέργειες τις οποίες το Άγιο Πνεύμα μεταδίδει (με e-mail, προσωπικώς και μυστικώς), θα κατέστρεφε τον ιεροκρατικό χαρακτήρα της Εκκλησίας της Δύσεως». Τον οποίο διέσωσε ο κ. Ζηζιούλας.
Τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, εκτός του Πατρός βεβαίως, είναι τρόποι μεταδόσεως των ακτίστων ενεργειών, απλά μέσα, ίσως υπερχορδές. Γι’ αυτό με την μετοχή μας στις άκτιστες ενέργειες (στις οποίες συμμετέχουμε έτσι κι’ αλλιώς εκ φύσεως. Είναι σημαντικό όμως να το συνειδητοποιήσουμε, διότι η συνειδητοποίηση είναι δύσκολη, η ζωή είναι εύκολη) σώζουμε και τον κόσμο. Με τη συνειδητοποίηση λοιπόν θα σώσουμε τον κόσμο, όπως ο θεός έσωσε τον άνθρωπο. Μεγάλο χρέος των νεοορθοδόξων και του Πατριάρχη μας. Διότι, ως γνωστόν ο κόσμος δημιουργήθηκε με τις άκτιστες ενέργειες, με διαφορετικό τρόπο από του ανθρώπου. Με την οικονομία της Σωτηρίας καταργείται αυτή η δυσάρεστη διαφορά και ο άνθρωπος αναδημιουργείται όπως και ο κόσμος, με τις άκτιστες ενέργειες. Τέλος οι διακρίσεις, οι ανωτερότητες έναντι της φύσεως, έναντι του πιθήκου, τέλος η υπερηφάνεια. Λίγη ταπεινότης, ισότης, αδελφότης, ετερότης δεν βλάπτει.
Είδαμε μέχρι στιγμής μια συστηματική διαπραγμάτευση των αποφάσεων της Β’ Βατικάνειας συνόδου, στηριγμένη πάνω στις έννοιες της ενότητος και καθολικότητος της Εκκλησίας, στις οποίες υποτάσσεται ολόκληρη η κίνηση της Αγίας Τριάδος. Η Αγία Τριάδα με την σειρά της δέχεται μια ταυτοποίηση για να μπορέσει να υπηρετήσει την ελευθερία του προσώπου. Ταυτίζεται λοιπόν η οικονομική λεγόμενη Τριάδα με την θεολογική! Αποτέλεσμα δε του νοικοκυρέματος της Εκκλησίας προκειμένου να δεχθεί την Γερμανική έννοια της ελευθερίας, η οποία στηρίζεται στο υποκείμενο, ήταν και η σύγχυση ανάμεσα στον Θεό και στο θείο. Μας έδωσε μια πολύτιμη εικόνα της συγχρόνου εννοίας της θεολογίας, η οποία αντικατέστησε την σχολαστική θεολογία των συστηματικών εργασιών τύπου Τρεμπέλα, Ρώσση κτλ. Μια θεολογία η οποία ασχολείται με τα σχήματα και τις νοοτροπίες της παραδόσεως, με την εκλαΐκευση τρόπον τινά του αγώνα για την Σωτηρία που υποσχέθηκε ο Κύριος, των Αγίων της Εκκλησίας.
Σήμερα π.χ. η ανθρωπότης κυριαρχείται από το πνεύμα της Επιστήμης! Πώς συμμετέχει ο κάθε άνθρωπος στο πνεύμα αυτό, έστω και αν δεν γνωρίζει το παραμικρό γύρω από την σύγχρονη Επιστήμη; Μέσω της εκλαΐκευσής της, της τεχνολογίας! Η οποία κατασκευάζει την σύγχρονη νοοτροπία! Η οποία με την σειρά της καθορίζει τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων. Διότι το νόημα της ζωής οι άνθρωποι από τη στιγμή που απελευθερώθηκαν από τον Θεό, το αντλούν αποκλειστικά από τον ελεύθερο χρόνο τους. Γι’ αυτό άνθισαν και οι φιλοσοφίες του υπαρξισμού! Σήμερα δε η ανθρωπότης ζει μια μεγάλη επανάσταση στην οικονομία, η οποία δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμη! Του Χρηματιστηρίου, που μπορεί να φέρει μεν υπερκέρδη, αλλά απαιτεί την προσαρμογή των πάντων στις απαιτήσεις της. Τί είναι αυτή η επανάσταση!; Είναι η μοιραία νίκη του ελεύθερου χρόνου πάνω στην αναγκαία εργασία, μέσω των Golden Boys.
Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής, το κοσμικό φρόνημα το λεγόμενο, το οποίο είναι πνεύμα, αυτόνομο, ελεύθερο. Δίνει νόημα. Πείθει για πρόοδο και εξέλιξη τους οπαδούς του! Ικανοποιεί όλες τις φιλοδοξίες και δίνει αξιοπρέπεια στην υπηρηφάνεια, δηλαδή στην ανυπαρξία ψυχής.
H επιτομή λοιπόν της νέας θεολογίας, ο θεμέλιος λίθος τον οποίο χρησιμοποίησαν και θα χρησιμοποιούν για πάντα οι οικοδομούντες, είναι : «Η θεολογική θεμελίωση της καθολικότητας συνοψίζεται στη διατύπωση της συνοδικής απόφασης ότι «αρχή τής ενότητας της Εκκλησίας είναι Το Άγιο Πνεύμα».
Στη συνέχεια το σχόλιο του κ.Γιανναρά περνά στην διαπραγμάτευση του άλλου κρίσιμου σημείου, μεγάλης σημασίας για τη νέα οικουμενιστική Εκκλησία: «Η συνοδική απόφαση De Oecumenismo και η θεολογική κίνηση πού την προκάλεσε και πού την συμπληρώνει, θέτει το θέμα της καθολικότητας της ρωμαϊκής και των ανατολικών ορθοδόξων Εκκλησιών σε κοινή θεολογική βάση. Είναι καιρός να δούμε σε ποιά ιστορική βάση οικοδομείται η καθολικότητα των Εκκλησιών»
Αυτή την Ιστορική βάση θα ερευνήσουμε στά επόμενα!
Αμέθυστος
Ανώνυμος
Ανώνυμος είπε...
(Αναφορές) "Oυ γαρ αι λέξεις την φύσιν παραιρούνται,αλλά μάλλον η φύσις τας λέξεις εις εαυτήν έλκουσα μεταβάλλει.Και γαρ ου πρότεραι των ουσιών αι λέξεις,αλλ' αι ουσίαι πρώται και δεύτεραι τούτων αι λέξεις" (Μ.Αθανασίου, Κατά Αρειανών). "Ου γαρ τοις ονόμασιν η των πραγμάτων φύσις ακολουθεί,αλλ'ύστερα των πραγμάτων εύρηται τα ονόματα"(Μ.Βασιλείου,Κατά Ευνομίου). "Ουχ υπό των ονομάτων τα πράγματα μετασκευάζεται,τοις δε πράγμασι καταλλήλως η των νοημάτων σημασία μεθέλκεται και μετατάττεται' των γαρ ονομάτων αίτια τα πράγματα ,ου των πραγμάτων τα ονόματα"(Γρηγορίου Παλαμά,Αντιρρητικός πρός Ακίνδυνον).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου