16 Φεβρουαρίου 2026
Αλλά η ιστορία πρέπει να ερμηνευτεί σε βαθύτερο φως και δεν μπορεί να περιοριστεί στην απλή παρατήρηση ότι η σήψη επεκτάθηκε στην «αριστερά», στους Δημοκρατικούς και στις δυνάμεις που συνεργούν. Υπάρχει κάτι πιο σημαντικό και δομικό που πρέπει να σημειωθεί. Έτσι, ανεβαίνοντας τα σκαλιά, έπεσα πάνω στην ανάλυση που παρουσίασε ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν πριν από λίγες ημέρες. Ο Ντούγκιν εξήγησε, με επιστημονική προσέγγιση και χρησιμοποιώντας επίσης πίνακες και χάρτες, αυτό το είδος κυκλικής κόλασης που περιλαμβάνει διάφορα επίπεδα των μέσων ενημέρωσης, της μόδας, του κινηματογράφου, της εκπαίδευσης, των αγορών, της επιστήμης, των υπηρεσιών πληροφοριών, της πολιτικής και των υψηλότερων κλιμακίων της δυτικής εξουσίας. Το νησί του Έπσταϊν ήταν ένα είδος ένδοξης αποθέωσης μιας καριέρας, η τελική άφιξη στο νησί των διάσημων ή, αν θέλετε, στο νησί των ευλογημένων και καταραμένων. Ο Ντούγκιν μελετά τη μορφολογία της εξουσίας και λέει ότι για να αναπαραστήσει αυτόν τον θόλο, δεν μοιάζει με πυραμίδα, αλλά απαιτεί τη μετάβαση από μια γραμμική σε μια βαρυτική προοπτική. Με άλλα λόγια, η εξουσία λειτουργεί σαν μαγνήτης ή ένα ουράνιο σώμα που ασκεί έλξη προς έναν κρυφό, κεντρικό πυρήνα. Ένας πυρήνας που ο Ντούγκιν δεν θεωρεί ανωμαλία αλλά το θεμελιώδες υπομόχλιο της εξουσίας στη Δύση. Και αυτό, για να δανειστούμε από τον Φράνκο Μπατιάτο, είναι το μόνιμο κέντρο βάρους της «συλλογικής» Δύσης, όπως την αποκαλεί ο Ντούγκιν. Αυτό το κέντρο συμπίπτει με την ελίτ που κυβερνά τη Δύση. Αν το νησί Little Saint James της Καραϊβικής είναι το επίκεντρό της, «η γη του Ζορό» είναι η αόρατη, εσωτερική καρδιά της. Κάθε ένας από τους προαναφερθέντες τομείς έπαιξε τον ρόλο του μέσα σε αυτή την κακή αυτοκρατορία, από τη μόδα μέχρι την επιστήμη, με αποκορύφωμα την πολιτική και οικονομική εξουσία. Η επαγγελματική επιτυχία σε κάθε μεμονωμένο τομέα είχε ως στόχο την επίτευξη του τελικού στόχου, όπου έφτανε η αφρόκρεμα, η ελίτ της ελίτ. Η περιγραφή του συστήματος και της αρχιτεκτονικής του, των βαθμίδων του, του ρόλου του ως σκιώδους κυβέρνησης, και στη συνέχεια των τρομερών -θα το έλεγα μάλιστα σατανικών- πρακτικών του, συμπεριλαμβανομένης της παιδοφιλίας, των ανθρωποθυσιών και των αιματηρών τελετουργιών, είναι πολύ ακριβής. Το συμπέρασμα του Ντούγκιν είναι σαφές: πρέπει να μιλάμε αδιάκοπα για τον Έπσταϊν επειδή «εκθέτει τις διεφθαρμένες δυτικές παγκοσμιοποιημένες φιλελεύθερες ελίτ και υπονομεύει την εξουσία τους. Ο Έπσταϊν ΕΙΝΑΙ η Δύση. Όχι το θύμα, αλλά η ίδια της η ουσία. ΟΛΗ η δυτική άρχουσα τάξη είναι ο Έπσταϊν. Ο Έπσταϊν είναι η ίδια η ουσία του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός ήταν ενοχλητικός, σκληρός και κακός. Το βίωσα και δεν μου άρεσε καθόλου. Αλλά ο σύγχρονος δυτικός φιλελεύθερος καπιταλισμός είναι η πραγματική καταστροφή. Πολύ χειρότερος. Είναι ο Έπσταϊν. Η μόνη διέξοδος από την κόλαση στην οποία βρίσκεται η σύγχρονη Δύση είναι η επιστροφή στη χριστιανική πίστη, την Εκκλησία και την ιερή Παράδοση. Μηδενική ανοχή για τη νεωτερικότητα. Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, οι εγκληματίες σατανιστές ολιγάρχες θα επικρατήσουν».
Όπως όλες οι απόλυτες και αποκαλυπτικές ριζοσπαστικοποιήσεις και οι παγκόσμιες απλουστεύσεις, είναι μια συναρπαστική θέση. Αλλά δεν πρέπει να χάσουμε το κριτικό μας πνεύμα και πρέπει να ασκήσουμε πλήρως την ευφυΐα και την αγάπη μας για την αλήθεια, χωρίς ποτέ να περιπλανηθούμε σε θεωρήματα και μαγικούς εξορκισμούς, αποστασιοποιούμενοι έτσι από την πραγματικότητα. Μπορούμε να πούμε ότι η εικασία αυτής της αρχιτεκτονικής θεωρεί δεδομένο αυτό που δεν είναι ούτε βέβαιο ούτε προφανές. Υπάρχουν πολλές αλήθειες που είναι μισές, κρυφές και ακατανόητες, και υπάρχουν ποικίλοι βαθμοί εμπλοκής και γνώσης. Το να έχει ο Τζέφρι Έπσταϊν ως χορηγό μιας πολιτιστικής εκδήλωσης δεν σημαίνει ότι συμμετέχει σε παιδεραστικά όργια και αιματηρές τελετουργίες. Δεύτερον, η παγκόσμια εξουσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος καθολικού χώρου ελέγχου στα χέρια του Διαβόλου και των συνεργών του. Υπάρχουν θόλοι, αλλά δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλα αποτελούν μέρος κάποιου είδους Μεγάλης Συνωμοσίας και ότι ο Δημιουργός του Κακού ταυτίζεται με τον Έπσταϊν ή κάποιον σαν αυτόν (το μυστήριο παραμένει ως προς το αν υπάρχει κάποιος πάνω του, και υπάρχουν επίσης σκιές γύρω από την αυτοκτονία του). Η διαβολική δομή που περιγράφεται σε αυτή την υπόθεση δεν μπορεί να γενικευτεί και να επεκταθεί σε όλους τους Δυτικούς ηγέτες, για τους οποίους γνωρίζουμε θραύσματα και ενδείξεις, αλλά δεν έχουμε την πλήρη εικόνα. Είμαι έντονα επικριτικός απέναντι στον κυβερνώντα Θόλο, αλλά δεν πιστεύω ότι όλοι οι Δυτικοί ηγέτες, όχι μόνο οι πολιτικοί, βρίσκονται μέσα σε αυτόν τον θόλο του κακού, ανταποκρίνονται σε αυτές τις εισροές και ασκούν αυτές τις κακόβουλες τελετές μύησης a contrario. Δεύτερον, δεν πιστεύω στην ύπαρξη ενός σαφούς διαχωρισμού μεταξύ Καλού και Κακού, ούτε κάθετου ούτε οριζόντιου: δηλαδή, δεν πιστεύω ότι στην κορυφή βρίσκεται η κακή δύναμη της ελίτ και στη βάση βρίσκονται οι υγιείς και αμόλυντοι άνθρωποι. Η διαφθορά μπορεί να ξεκινά από την κορυφή, αλλά διαπερνά την κοινωνία. Ας αφήσουμε στην άκρη αυτούς τους αφελείς λαϊκιστικούς Μανιχαϊσμούς. Αλλά θα αντιτίθεμαι και στο ίδιο πράγμα οριζόντια, παρουσιάζοντας έναν διαβολικό και διεφθαρμένο κόσμο εξ ολοκλήρου στη Δύση, αλλά παρθένο και αγνό στην Ανατολή. Αυτό δεν ισχύει. Δεν είμαι αντι-Ρώσος, ούτε καν αντι-Πούτιν, όπως πιστεύω ότι έχει γίνει σαφές με τα χρόνια. αλλά δεν θα με εξέπληττε αν κακές πρακτικές όπως αυτές που περιγράφονται στην Καραϊβική μπορούσαν επίσης να εφαρμοστούν στη Ρωσία και σε άλλες αυταρχικές πολιτείες στην Ανατολή ή στον αραβο-ισλαμικό κόσμο. Περισσότεροι Ασιάτες Επστάιν προς τέρψη άλλων δικτατόρων και νομενκλατούρων... Είμαι επιφυλακτικός με τις γενικεύσεις, αλλά και με το αντίθετό τους, δηλαδή ότι όλο το κακό εντοπίζεται και περιορίζεται στη Δύση. Και ξέρετε πόσο επικριτικός είμαι απέναντι στον μηδενιστικό δυτικισμό και την αμερικανοποίηση του κόσμου. Με λίγα λόγια, ας μην ξεκολλάμε ποτέ τα μάτια μας από την πραγματικότητα, το μυαλό μας από την κριτική νοημοσύνη και τη συνείδησή μας από την αγάπη της αλήθειας.
ΒΕΒΙΑΣΜΕΝΟ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου