ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Γ
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Δ1
Β΄ έκδοση
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Δ’ Το πρόβλημα τῆς ἀσυγχώρητης ἁμαρτίας
"Όλοι μαζί ἀποτελοῦμε τὸν ἕναν ἄνθρωπο, τὸν ἄνθρωπο Χριστό, τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
"Ὅσοι σωθοῦμε, παρ' ὅλο πού θά εἴμαστε πολλά πρόσωπα, ἑκατομμύρια πρόσωπα αἰωνίως, ὅμως ὡς ἕνας ἄνθρωπος θα ζήσουμε μέσα στον Χριστό, στα δεξιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα.
Μέσα στὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ ζητοῦμε τη σωτηρία μας
Ὁ Θεός, ἐπειδή θέλει να σωθοῦμε, γι' αὐτὸ μᾶς μιλάει για την τιμωρία
Το θέμα ποὺ θὰ ἐξετάσουμε σήμερα εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς ἀσυγχώρητης ἁμαρτίας· ἐκεῖνο δη-λαδή που δημιουργεῖ ἡ λεγόμενη ασυγχώρητη ἁμαρτία. Υπάρχουν πολλοί χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι ἔκαναν κάποια ἁμαρτία τόσο μεγάλη, ποὺ ὁ Θεός πλέον δὲν τοὺς συγχωρεί. Βρίσκονται σε μια κατάσταση τέτοια, που νομίζουν ὅτι δὲν ὑπάρ χει συγχώρηση γι' αὐτοὺς. Ἔτσι, περνούν τις ἡμε ρες τους με πολλὴ ἀπελπισία, ἀνησυχία και ταρα χή. Εἶναι πλέον βέβαιοι ότι προορίζονται γιὰ τὴν ἀπώλεια καί ὅτι δὲν ὑπάρχει γι' αὐτούς λύτρωση καὶ σωτηρία.
Οἱ ἀνθρωποι αὐτοί δέν ἀκοῦν και δέν κατα λαβαίνουν τίποτε ἀπό ἐκεῖνα πού θα τους πει κα νείς, προσπαθώντας νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει. Καί ἐνῶ συνήθως δὲν ἀκοῦν αὐτὰ ποὺ τοὺς λέει ὁ πνευμα-τικός ἢ ὁ εἰδικός γιατρός ἢ ὁ παιδαγωγός, ὡστόσο ὅμως δέν λείπουν ἀπό τό σπίτι του ἤ ἀπό τό γρα-φεῖο του. Ὅλο ζητοῦν συμβουλές, ἀλλά τελικά δέν κάνουν αὐτά πού τούς λένε. Σκαλώνουν σε κάποιο χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί λένε: «Αὐτό πού γρά-φει ἐδῶ εἶναι ἀκριβῶς για μένα, καί σύμφωνα με αὐτὸ δὲν ὑπάρχει για μένα συγχώρηση».
Καί πιο πολύ πιάνονται ἀπό τό χωρίο τοῦ κατά Ματθαίον εὐαγγελίου που λέει ὅτι, ὅποια ἁμαρτία κάνει κανείς, συγχωρεῖται· ὅταν ὅμως ἁμαρτήσει κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν συγχω ρεῖται οὔτε σ' αὐτόν οὔτε καί στόν μέλλοντα αἰώνα. Ὑπογραμμίζουν αὐτό τό χωρίο, το μαθαίνουν ἀπ᾿ ἔξω καί λένε ὅτι αὐτό τό χωρίο εἶναι γι' αὐτούς.
Καμιά φορά σκαλώνουν καί σέ ἄλλα χωρία. Καί θά ἔλεγε κανείς ὅτι, τρόπον τινά, ἡ περίπτωσή τους ὄντως ἔχει κάποια σχέση με το χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ ἐπισημαίνουν. Ἀλλά το σπου-δαῖο εἶναι ὅτι διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφή, ἐπιση μαίνουν ὁρισμένα σημεῖα καί τα μελετούν, ὅμως, θὰ ἔλεγε κανείς, ὄχι γιὰ νὰ σωθοῦν, ἀλλὰ γιὰ νὰ χαθούν. Το ὅτι ὅλη ἡ Ἁγία Γραφή μιλάει για μετά-νοια, για συγχώρηση, για αγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν τό βλέπουν, δέν το καταλαβαίνουν. Κάτι που μιλάει, κατά τη γνώμη τους, για την καταδίκη τους, αὐτό ψάχνουν, αὐτό βρίσκουν καί αὐτό πιά κρατούν στην ψυχή τους.
Ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ ἀποκάλυψη γενικά εἶναι γιά τή σωτηρία. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι, καὶ ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἀπειλεῖ μὲ τιμωρία, με κόλαση, το κάνει ἀκριβῶς ἐπειδή θέλει να σωθοῦμε· ὄχι ἐπει-δή θέλει να χαθοῦμε. Καί καθώς θέλει να σω-θοῦμε, γι' αὐτό μᾶς μιλάει γιὰ τὴν τιμωρία. Καί ὅταν κανείς ἐγκύπτει στὴν Ἁγία Γραφή καί γενικά στὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, σε ὅλα αὐτά πρέπει να ζητάει τή σωτηρία, καί ὄχι «ἀποδείξεις» γιὰ τὴν ἀπώλειά του.
Ἡ βαθύτερη αἰτία: ἀσυνείδητη ἐνοχή
Ὀφείλομεν να τονίζωμεν εἰς κάθε ψυχὴν πά σχουσαν ἀπὸ μίαν τοιαύτην διαταραχήν ὅτι, ἐὰν εἶχε πράγματι διαπράξει τὴν ἁμαρτίαν αὐτήν, θὰ εὑρίσκετο εἰς τοιαύτην κατάστασιν σκληρύνσεως καὶ ἀδιαφορίας, ὥστε νὰ μὴν ἀνησυχῇ καθ' ὁλοκλη ρίαν περί οἱασδήποτε ἁμαρτίας.
Παρά ταῦτα, ἡ ἔμφασις ἐπί τοῦ σημείου τούτου καὶ ὁ τονισμός τοῦ γεγονότος ὅτι εἶναι ἡ φύσις τοῦ Θεοῦ νὰ συγχωρῇ δὲν θὰ φέρουν ἀποτελέσματα. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι τὸ πρόβλημα ὁλόκληρον δέν προέρ-χεται ἐκ συνειδητοῦ τινος παράγοντος ἐνοχῆς.
Πρέπει ἀμέσως να σκεφθῶμεν ὅτι ἔχομεν ἐνώ-πιόν μας εἰδικήν περίπτωσιν, τήν ὁποίαν εἰς προη-γούμενον κεφάλαιον ὠνομάσαμεν ἀσυνείδητον ἤ παθολογικήν ἐνοχήν. Διά τοῦτο δὲν πρέπει νὰ ἀνα-μένωμεν ἀποτελέσματα διαρκείας νὰ ἀκολουθήσουν τάς διαβεβαιώσεις ἤ ἐξηγήσεις μας, ὅπως ἡμπορεί νὰ συμβῇ εἰς τήν περίπτωσιν ἐκείνων, τῶν ὁποίων ἡ ἐνοχή εἶναι ἁπλῶς ἀποτέλεσμα κάποιας συνειδητῆς κακῆς πράξεως.
Το πρῶτο πού μπορεῖ κανείς νὰ πεῖ σὲ ἕναν τέτοιο χριστιανό, ὁ ὁποῖος ἔχει κυριευθεῖ ἀπό τό αἴσθημα ἐνοχῆς καί ἀπό τήν ἁμαρτωλή του κατά-σταση τόσο, ὥστε νά νομίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει γι' αὐτόν συγχώρηση –καί γι' αὐτό ἀνησυχεῖ καί ἀγωνια, καὶ πάει καί ξαναπάει στον πνευματικό ἤ στον γιατρό καί ρωτᾶ καί συμβουλεύεται τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο- εἶναι τοῦτο: «Ἄν, χριστιανέ μου, ἐσύ πραγματικά είχες κάνει ἐκείνη τὴν ἁμαρτία, πού ἀναφέρεται ἐκεῖ στα εὐαγγέλια, δέν θά στενοχω ριόσουν, ἀλλά θα ζοῦσες σε μια κατάσταση πωρώσεως, σε μια κατάσταση πού δέν θα ένιωθες κάν ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅτι ἔχεις ἐνοχή. Το γεγονός ὅτι νιώθεις πώς εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅτι αἰσθάνεσαι ἐνοχή καί θέλεις νὰ πληροφορηθεῖς πῶς θὰ σωθεῖς, αὐτό εἶναι ἀπόδειξη τετράγωνη ὅτι δὲν ἀνήκεις σ' ἐκείνη τὴν κατηγορία πού λέει τὸ Εὐαγγέλιο».
Διότι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δέν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρά ὅτι δὲν δέχεται κανείς τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Περνάει δηλαδή ὅλη του τή ζωή σε μια κατάσταση άμετανοη-σίας καὶ δὲν δέχεται τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅπως συνέβη μέ τούς Φαρισαίους, ὅπως συμ-βαίνει, ἀπό τότε μέχρι σήμερα, με κάθε ἄνθρωπο πού φθάνει σε μια κατάσταση πωρώσεως -θέλει καί φθάνει ἐκεῖ καὶ ἔτσι ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύ-ματος δέν μπορεῖ κάν νὰ τὸν πλησιάσει. Επομένως, σ' αὐτόν δέν ὑπάρχει μετάνοια, καὶ γι' αὐτό δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καί σωτηρία.
Ωστόσο ὅμως, πρέπει να γνωρίζουμε ὅτι ἕνας τέτοιος χριστιανός –πού παραπονεῖται δηλαδή πώς ἔχει διαπράξει μιά ἁμαρτία, καί πώς ἡ ἁμαρτία αὐτή εἶναι ἀσυγχώρητη, καί γι' αὐτὸ δὲν ὑπάρχει γι' αὐτόν σωτηρία καί λύτρωση- εἶναι ἄρρωστος. Δέν βλέπει τὸν ἑαυτό του πολύ ἁμαρτωλό καί γι' αὐτό αἰσθάνεται ἔτσι, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι' αὐτὸν συγχώρηση, ἀλλά ἐπειδὴ εἶναι ἄρρωστος, αἰσθάνε-ται ἔτσι. Καί μπορεῖ αὐτή ἡ ἀρρωστημένη κατάστα ση να προέρχεται ἀπό πολλές αιτίες. Ἀλλά ἡ βασι κότερη καί πιο συνηθισμένη αἰτία εἶναι ὅτι ἕνας τέτοιος χριστιανός –διότι αὐτά συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους που θρησκεύουν καί ὄχι στὸν ἀδιάφορο κόσμο- ἔχει τὸ αἴσθημα τῆς ἀσυνείδητης ἐνοχῆς.
Δηλαδή, αὐτός ὁ χριστιανός κάποτε ἔκανε μια ἁμαρτία, ἔνιωσε ἐνοχή γιὰ τὴν ἁμαρτία πού ἔκανε καὶ ἀπώθησε αὐτή τήν ἐνοχή. Αὐτό το βίωμα κρύ. φτηκε πιά στο ἀσυνείδητο, καί οὔτε πού το ξανα-θυμᾶται ὁ χριστιανός. Ωστόσο ὅμως αἰσθάνεται ἀκαθόριστα ἔνοχος, χωρίς να ξέρει πῶς καὶ τί. Ὁπότε, διερωτᾶται: «Τί ἔκανα ἐγώ, καὶ δὲν φεύγει αὐτή ἡ ἐνοχή; Ἄρα ἔπεσα σε βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Στίς περιπτώσεις αὐτές, καλό εἶναι κανείς να βοηθήσει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, μέτο να τρέξει νὰ βρεῖ κατάλληλο ἄνθρωπο να τον συμβουλευθεῖ, ὥστε να βοηθηθεῖ νὰ βρεῖ, ὅπως εἴπαμε, τὴν ἐνοχή του, πού βρίσκεται σὲ ἀσυνείδη-τη κατάσταση. Ἄν πάλι ἔχει κάποιον δικό του ἄνθρωπο, που χρειάζεται τέτοια βοήθεια, να τον βοηθήσει πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἄν μπορεῖ.
Μολονότι σε τέτοιες περιπτώσεις λέει κανείς στούς ἀνθρώπους αὐτούς: «Δὲν ἔχεις τίποτε. Ὁ Θεός, σπλαχνικός καθώς εἶναι, σε συγχωρεῖ. Ἀφοῦ σταυρώθηκε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, συγχωρεῖ κι ἐσένα», αὐτός πού πάσχει, γιά νά ἀποδείξει ὅτι ὄντως εἶναι ἀσυγχώρητος, ἀπαντᾶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο: ὅτι δηλαδή θεληματικῶς ἔστρεψε τὰ νῶτα πρός τὸ φῶς, ὅτι ἀπηρνήθη την θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὅτι κατηράσθη τὸν Θεὸν ἐν τῇ καρδίᾳ καὶ τῇ διανοία του.
Ἀκόμη μπορεῖ νὰ παρουσιάσει καί πιο λογικο φανείς δικαιολογίες, οἱ ὁποῖες -ὅταν δέν είμαστε καλά καταρτισμένοι- τρόπον τινά, θα πείσουν κι ἐμᾶς, ὥστε νὰ φθάσουμε στο σημεῖο νὰ ποῦμε ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔκανε ὄντως μεγάλη ἁμαρτία καὶ μᾶλλον εἶναι χαμένος. Σ' αὐτές τις δικαιολογίες δὲν πρέπει νὰ ἀποδίδεται καμμία προσοχή.
Ἡ σημασία τῆς ἡλικίας στη θεραπεία τῶν ψυχολογικῆς φύσεως ἀσθενειῶν
"Όλοι μαζί ἀποτελοῦμε τὸν ἕναν ἄνθρωπο, τὸν ἄνθρωπο Χριστό, τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
"Ὅσοι σωθοῦμε, παρ' ὅλο πού θά εἴμαστε πολλά πρόσωπα, ἑκατομμύρια πρόσωπα αἰωνίως, ὅμως ὡς ἕνας ἄνθρωπος θα ζήσουμε μέσα στον Χριστό, στα δεξιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα.
Μέσα στὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ ζητοῦμε τη σωτηρία μας
Ὁ Θεός, ἐπειδή θέλει να σωθοῦμε, γι' αὐτὸ μᾶς μιλάει για την τιμωρία
Το θέμα ποὺ θὰ ἐξετάσουμε σήμερα εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς ἀσυγχώρητης ἁμαρτίας· ἐκεῖνο δη-λαδή που δημιουργεῖ ἡ λεγόμενη ασυγχώρητη ἁμαρτία. Υπάρχουν πολλοί χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι ἔκαναν κάποια ἁμαρτία τόσο μεγάλη, ποὺ ὁ Θεός πλέον δὲν τοὺς συγχωρεί. Βρίσκονται σε μια κατάσταση τέτοια, που νομίζουν ὅτι δὲν ὑπάρ χει συγχώρηση γι' αὐτοὺς. Ἔτσι, περνούν τις ἡμε ρες τους με πολλὴ ἀπελπισία, ἀνησυχία και ταρα χή. Εἶναι πλέον βέβαιοι ότι προορίζονται γιὰ τὴν ἀπώλεια καί ὅτι δὲν ὑπάρχει γι' αὐτούς λύτρωση καὶ σωτηρία.
Οἱ ἀνθρωποι αὐτοί δέν ἀκοῦν και δέν κατα λαβαίνουν τίποτε ἀπό ἐκεῖνα πού θα τους πει κα νείς, προσπαθώντας νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει. Καί ἐνῶ συνήθως δὲν ἀκοῦν αὐτὰ ποὺ τοὺς λέει ὁ πνευμα-τικός ἢ ὁ εἰδικός γιατρός ἢ ὁ παιδαγωγός, ὡστόσο ὅμως δέν λείπουν ἀπό τό σπίτι του ἤ ἀπό τό γρα-φεῖο του. Ὅλο ζητοῦν συμβουλές, ἀλλά τελικά δέν κάνουν αὐτά πού τούς λένε. Σκαλώνουν σε κάποιο χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί λένε: «Αὐτό πού γρά-φει ἐδῶ εἶναι ἀκριβῶς για μένα, καί σύμφωνα με αὐτὸ δὲν ὑπάρχει για μένα συγχώρηση».
Καί πιο πολύ πιάνονται ἀπό τό χωρίο τοῦ κατά Ματθαίον εὐαγγελίου που λέει ὅτι, ὅποια ἁμαρτία κάνει κανείς, συγχωρεῖται· ὅταν ὅμως ἁμαρτήσει κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν συγχω ρεῖται οὔτε σ' αὐτόν οὔτε καί στόν μέλλοντα αἰώνα. Ὑπογραμμίζουν αὐτό τό χωρίο, το μαθαίνουν ἀπ᾿ ἔξω καί λένε ὅτι αὐτό τό χωρίο εἶναι γι' αὐτούς.
Καμιά φορά σκαλώνουν καί σέ ἄλλα χωρία. Καί θά ἔλεγε κανείς ὅτι, τρόπον τινά, ἡ περίπτωσή τους ὄντως ἔχει κάποια σχέση με το χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ ἐπισημαίνουν. Ἀλλά το σπου-δαῖο εἶναι ὅτι διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφή, ἐπιση μαίνουν ὁρισμένα σημεῖα καί τα μελετούν, ὅμως, θὰ ἔλεγε κανείς, ὄχι γιὰ νὰ σωθοῦν, ἀλλὰ γιὰ νὰ χαθούν. Το ὅτι ὅλη ἡ Ἁγία Γραφή μιλάει για μετά-νοια, για συγχώρηση, για αγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν τό βλέπουν, δέν το καταλαβαίνουν. Κάτι που μιλάει, κατά τη γνώμη τους, για την καταδίκη τους, αὐτό ψάχνουν, αὐτό βρίσκουν καί αὐτό πιά κρατούν στην ψυχή τους.
Ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ ἀποκάλυψη γενικά εἶναι γιά τή σωτηρία. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι, καὶ ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἀπειλεῖ μὲ τιμωρία, με κόλαση, το κάνει ἀκριβῶς ἐπειδή θέλει να σωθοῦμε· ὄχι ἐπει-δή θέλει να χαθοῦμε. Καί καθώς θέλει να σω-θοῦμε, γι' αὐτό μᾶς μιλάει γιὰ τὴν τιμωρία. Καί ὅταν κανείς ἐγκύπτει στὴν Ἁγία Γραφή καί γενικά στὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, σε ὅλα αὐτά πρέπει να ζητάει τή σωτηρία, καί ὄχι «ἀποδείξεις» γιὰ τὴν ἀπώλειά του.
Ἡ βαθύτερη αἰτία: ἀσυνείδητη ἐνοχή
Ὀφείλομεν να τονίζωμεν εἰς κάθε ψυχὴν πά σχουσαν ἀπὸ μίαν τοιαύτην διαταραχήν ὅτι, ἐὰν εἶχε πράγματι διαπράξει τὴν ἁμαρτίαν αὐτήν, θὰ εὑρίσκετο εἰς τοιαύτην κατάστασιν σκληρύνσεως καὶ ἀδιαφορίας, ὥστε νὰ μὴν ἀνησυχῇ καθ' ὁλοκλη ρίαν περί οἱασδήποτε ἁμαρτίας.
Παρά ταῦτα, ἡ ἔμφασις ἐπί τοῦ σημείου τούτου καὶ ὁ τονισμός τοῦ γεγονότος ὅτι εἶναι ἡ φύσις τοῦ Θεοῦ νὰ συγχωρῇ δὲν θὰ φέρουν ἀποτελέσματα. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι τὸ πρόβλημα ὁλόκληρον δέν προέρ-χεται ἐκ συνειδητοῦ τινος παράγοντος ἐνοχῆς.
Πρέπει ἀμέσως να σκεφθῶμεν ὅτι ἔχομεν ἐνώ-πιόν μας εἰδικήν περίπτωσιν, τήν ὁποίαν εἰς προη-γούμενον κεφάλαιον ὠνομάσαμεν ἀσυνείδητον ἤ παθολογικήν ἐνοχήν. Διά τοῦτο δὲν πρέπει νὰ ἀνα-μένωμεν ἀποτελέσματα διαρκείας νὰ ἀκολουθήσουν τάς διαβεβαιώσεις ἤ ἐξηγήσεις μας, ὅπως ἡμπορεί νὰ συμβῇ εἰς τήν περίπτωσιν ἐκείνων, τῶν ὁποίων ἡ ἐνοχή εἶναι ἁπλῶς ἀποτέλεσμα κάποιας συνειδητῆς κακῆς πράξεως.
Το πρῶτο πού μπορεῖ κανείς νὰ πεῖ σὲ ἕναν τέτοιο χριστιανό, ὁ ὁποῖος ἔχει κυριευθεῖ ἀπό τό αἴσθημα ἐνοχῆς καί ἀπό τήν ἁμαρτωλή του κατά-σταση τόσο, ὥστε νά νομίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει γι' αὐτόν συγχώρηση –καί γι' αὐτό ἀνησυχεῖ καί ἀγωνια, καὶ πάει καί ξαναπάει στον πνευματικό ἤ στον γιατρό καί ρωτᾶ καί συμβουλεύεται τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο- εἶναι τοῦτο: «Ἄν, χριστιανέ μου, ἐσύ πραγματικά είχες κάνει ἐκείνη τὴν ἁμαρτία, πού ἀναφέρεται ἐκεῖ στα εὐαγγέλια, δέν θά στενοχω ριόσουν, ἀλλά θα ζοῦσες σε μια κατάσταση πωρώσεως, σε μια κατάσταση πού δέν θα ένιωθες κάν ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅτι ἔχεις ἐνοχή. Το γεγονός ὅτι νιώθεις πώς εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅτι αἰσθάνεσαι ἐνοχή καί θέλεις νὰ πληροφορηθεῖς πῶς θὰ σωθεῖς, αὐτό εἶναι ἀπόδειξη τετράγωνη ὅτι δὲν ἀνήκεις σ' ἐκείνη τὴν κατηγορία πού λέει τὸ Εὐαγγέλιο».
Διότι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δέν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρά ὅτι δὲν δέχεται κανείς τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Περνάει δηλαδή ὅλη του τή ζωή σε μια κατάσταση άμετανοη-σίας καὶ δὲν δέχεται τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅπως συνέβη μέ τούς Φαρισαίους, ὅπως συμ-βαίνει, ἀπό τότε μέχρι σήμερα, με κάθε ἄνθρωπο πού φθάνει σε μια κατάσταση πωρώσεως -θέλει καί φθάνει ἐκεῖ καὶ ἔτσι ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύ-ματος δέν μπορεῖ κάν νὰ τὸν πλησιάσει. Επομένως, σ' αὐτόν δέν ὑπάρχει μετάνοια, καὶ γι' αὐτό δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καί σωτηρία.
Ωστόσο ὅμως, πρέπει να γνωρίζουμε ὅτι ἕνας τέτοιος χριστιανός –πού παραπονεῖται δηλαδή πώς ἔχει διαπράξει μιά ἁμαρτία, καί πώς ἡ ἁμαρτία αὐτή εἶναι ἀσυγχώρητη, καί γι' αὐτὸ δὲν ὑπάρχει γι' αὐτόν σωτηρία καί λύτρωση- εἶναι ἄρρωστος. Δέν βλέπει τὸν ἑαυτό του πολύ ἁμαρτωλό καί γι' αὐτό αἰσθάνεται ἔτσι, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι' αὐτὸν συγχώρηση, ἀλλά ἐπειδὴ εἶναι ἄρρωστος, αἰσθάνε-ται ἔτσι. Καί μπορεῖ αὐτή ἡ ἀρρωστημένη κατάστα ση να προέρχεται ἀπό πολλές αιτίες. Ἀλλά ἡ βασι κότερη καί πιο συνηθισμένη αἰτία εἶναι ὅτι ἕνας τέτοιος χριστιανός –διότι αὐτά συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους που θρησκεύουν καί ὄχι στὸν ἀδιάφορο κόσμο- ἔχει τὸ αἴσθημα τῆς ἀσυνείδητης ἐνοχῆς.
Δηλαδή, αὐτός ὁ χριστιανός κάποτε ἔκανε μια ἁμαρτία, ἔνιωσε ἐνοχή γιὰ τὴν ἁμαρτία πού ἔκανε καὶ ἀπώθησε αὐτή τήν ἐνοχή. Αὐτό το βίωμα κρύ. φτηκε πιά στο ἀσυνείδητο, καί οὔτε πού το ξανα-θυμᾶται ὁ χριστιανός. Ωστόσο ὅμως αἰσθάνεται ἀκαθόριστα ἔνοχος, χωρίς να ξέρει πῶς καὶ τί. Ὁπότε, διερωτᾶται: «Τί ἔκανα ἐγώ, καὶ δὲν φεύγει αὐτή ἡ ἐνοχή; Ἄρα ἔπεσα σε βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Στίς περιπτώσεις αὐτές, καλό εἶναι κανείς να βοηθήσει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, μέτο να τρέξει νὰ βρεῖ κατάλληλο ἄνθρωπο να τον συμβουλευθεῖ, ὥστε να βοηθηθεῖ νὰ βρεῖ, ὅπως εἴπαμε, τὴν ἐνοχή του, πού βρίσκεται σὲ ἀσυνείδη-τη κατάσταση. Ἄν πάλι ἔχει κάποιον δικό του ἄνθρωπο, που χρειάζεται τέτοια βοήθεια, να τον βοηθήσει πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἄν μπορεῖ.
Μολονότι σε τέτοιες περιπτώσεις λέει κανείς στούς ἀνθρώπους αὐτούς: «Δὲν ἔχεις τίποτε. Ὁ Θεός, σπλαχνικός καθώς εἶναι, σε συγχωρεῖ. Ἀφοῦ σταυρώθηκε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, συγχωρεῖ κι ἐσένα», αὐτός πού πάσχει, γιά νά ἀποδείξει ὅτι ὄντως εἶναι ἀσυγχώρητος, ἀπαντᾶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο: ὅτι δηλαδή θεληματικῶς ἔστρεψε τὰ νῶτα πρός τὸ φῶς, ὅτι ἀπηρνήθη την θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὅτι κατηράσθη τὸν Θεὸν ἐν τῇ καρδίᾳ καὶ τῇ διανοία του.
Ἀκόμη μπορεῖ νὰ παρουσιάσει καί πιο λογικο φανείς δικαιολογίες, οἱ ὁποῖες -ὅταν δέν είμαστε καλά καταρτισμένοι- τρόπον τινά, θα πείσουν κι ἐμᾶς, ὥστε νὰ φθάσουμε στο σημεῖο νὰ ποῦμε ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔκανε ὄντως μεγάλη ἁμαρτία καὶ μᾶλλον εἶναι χαμένος. Σ' αὐτές τις δικαιολογίες δὲν πρέπει νὰ ἀποδίδεται καμμία προσοχή.
Ἡ σημασία τῆς ἡλικίας στη θεραπεία τῶν ψυχολογικῆς φύσεως ἀσθενειῶν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου