Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Όταν αναπτύσσετε μια τεράστια αρμάδα στη Μέση Ανατολή και βρίσκεστε παγιδευμένοι ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές ναυτικές ασκήσεις που διεξάγονται από άλλες χώρες σε κοντινή απόσταση (Zolfaghar, ή Ζώνη Θαλάσσιας Ασφάλειας 2026, με ιρανικά, ρωσικά και κινεζικά πλοία· ιρανικές ασκήσεις στις 1 και 2 Φεβρουαρίου· η δεύτερη φάση της Ζώνης Θαλάσσιας Ασφάλειας 2026 στα μέσα Φεβρουαρίου· και εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι της Τεχεράνης παραμένουν εκεί και δεν φεύγουν, ειδικά οι Κινέζοι), ίσως θελήσετε να εξετάσετε μια στρατηγική εξόδου. Υπάρχει μια λύση: αν η τεράστια αρμάδα προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, ειδικά στα μέσα ενημέρωσης, το ίδιο ισχύει και για την είδηση ότι το Ιράν θέλει να «διαπραγματευτεί σοβαρά» και ως εκ τούτου η χρήση βίας δεν είναι πλέον η κύρια επιλογή, αν ήταν ποτέ.
Και, για να πούμε την αλήθεια, εδώ και λίγες μέρες, η Ουάσιγκτον φαινόταν να είναι έτοιμη να υποχωρήσει, εναλλάσσοντας τα συνηθισμένα απειλητικά της σχόλια με πιο συμφιλιωτικά. Ζήτησε βοήθεια από την Τεχεράνη για να το πετύχει αυτό, και στο τέλος, σάν νά το ήθελε για τόσο καιρό, το ανάγκασε κιόλας λίγο, δημιουργώντας τη δική του δικαιολογία. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ιρανική πλευρά, όπως επιβεβαίωσαν ο Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και ο επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, Αλί Λαριτζανί, δεν στερείται προθυμίας για διάλογο. Ένας εχθρός που φεύγει, ή τουλάχιστον κάνει ένα διάλειμμα προσωρινά, είναι μια χρυσή γέφυρα. Μέχρι στιγμής, ας παίξουμε, υπέρ των συνθηκών που ευνοούν έναν πιο σοβαρό διάλογο.
Αν και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ότι είναι ικανοί να καταστρέψουν τη χώρα, στην πραγματικότητα, η «τεράστια αρμάδα» θα είχε βρεθεί σε κίνδυνο αποδεκατισμού εάν η κατάσταση είχε ξεφύγει δραματικά από τον έλεγχο. Ήταν κοντά, άλλωστε, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ασκήσεις που αναφέρθηκαν μέχρι στιγμής: οι προειδοποιήσεις, ή οι προσευχές, που δόθηκαν στο IRGC από την CENTCOM κατά τη διάρκεια των ιρανικών ασκήσεων της 1ης και 2ας Φεβρουαρίου θα πρέπει επίσης να ερμηνευθούν υπό αυτό το πρίσμα. Σε εκείνο το σημείο, η Ουάσιγκτον, αντιμέτωπη με μια σύγκρουση που ήταν πολύ περισσότερο από περιφερειακή, με ανεπαρκείς δυνάμεις στη θάλασσα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση παρά τον μεγάλο θόρυβο των μέσων ενημέρωσης, και χωρίς την παραχώρηση εναέριου χώρου και βάσεων από άλλες χώρες της περιοχής, θα δυσκολευόταν να σώσει την υπόληψή της. Η «τεράστια αρμάδα», που παρουσιάστηκε ως ένα αήττητο αντιτορπιλικό, για την εκφοβιστική δύναμη του οποίου μπορούσε πλέον να καυχηθεί, αναπτύχθηκε εκεί κυρίως για σκοπούς «ακατάλληλης διπλωματίας». Είναι όμως αυτονόητο ότι η παρουσίασή της με αυτούς τους όρους στο δυτικό κοινό, πάντα μέσω των μέσων ενημέρωσης, δεν θα ήταν τόσο δραματική.
Η Ουάσιγκτον χρειάζεται μια προσχηματική συμφωνία με την Τεχεράνη, ειδικά για να περιορίσει το Ισραήλ, το οποίο δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλη την εκβιαστική του δύναμη και την επιρροή του στην κυβέρνηση για να ανακτήσει έδαφος έναντι του αρχιεχθρού της, του Ιράν. Τώρα η Ουάσιγκτον θα μπορεί να ισχυριστεί, εάν επιτευχθεί συμφωνία (και ακόμη και αν δεν επιτευχθεί, να αρπάξει αμέσως την ευκαιρία για αποκλιμάκωση και να μετακινήσει το Λίνκολν από τον Κόλπο του Ομάν στην Αραβική Θάλασσα, σε μια «ασφαλή ζώνη»), ότι ακριβώς χάρη στην εκφοβιστική της ικανότητα («Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να δείξουν στους Ιρανούς το όπλο στο τραπέζι και αμέσως διαπραγματεύτηκαν»), κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό από το να λένε ότι προσπάθησαν να πιέσουν τα πράγματα όσο πιο σκληρά μπορούσαν, ακόμη και με τον κίνδυνο να προκαλέσουν μια περιφερειακή κρίση καταστρέφοντας τον ρόλο τους ως υπερδύναμης στη Μέση Ανατολή μπροστά στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης (φανταστείτε την άμεση ιρανική αντίδραση, καθώς και αυτή των Χούθι και του Εζμπολάχ, βάσεις και πλοία που χτυπήθηκαν και υπέστησαν σοβαρές ζημιές κ.λπ.), να περιορίσουν, περισσότερο από τον «Ιρανό εχθρό», τον αγαπητό τους «Ισραηλινό φίλο» (και παρεμπιπτόντως, μόνο αυτή τη φορά, σίγουρα όχι μόνιμα).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου