Πηγή: infopal
Το να μιλάμε για την υπόθεση Epstein ισοδυναμεί με το να σηκώνουμε το πέπλο σε μια από τις πιο ψυχρές και συγκεκριμένες εκδηλώσεις του «ενεργού κακού». Δεν είναι απλώς ειδήσεις εγκλήματος, αλλά ένα οικοσύστημα τρόμου που έχει λειτουργήσει εκμεταλλευόμενο τα πιο σκοτεινά βάθη της εξουσίας και της ανθρώπινης ψυχής. Στοχάζομαι πάνω στη βαθιά φύση αυτής της αβύσσου και βλέπω ολόκληρο τον μηχανισμό του αρπακτικού . Η φρίκη της υπόθεσης Epstein δεν έγκειται μόνο στην ατομική πράξη, αλλά και στη δημιουργία ενός εργοστασίου εξαχρείωσης . Είναι η επίδειξη του πώς το κακό, όταν έχει απεριόριστα μέσα, παύει να είναι μια απομονωμένη παρόρμηση και γίνεται μια λογιστική αρχιτεκτονική . Πλήρης αντικειμενοποίηση. Σε αυτό το περιβάλλον, ο άνθρωπος, ειδικά η παιδική ηλικία και η νεότητα, έχει υποβαθμιστεί σε ένα απλό εμπόρευμα . Αυτή είναι η κορύφωση του πνευματικού κακού: η εξόντωση της ψυχής ενός άλλου για να τη μετατρέψει σε όργανο ηδονής ή εκβιασμού. Η Μόλυνση της Εξουσίας, όπου ο τρόμος εξαπλώνεται όταν η συνενοχή γίνεται η κόλλα μιας ελίτ . Το κακό εδώ έδρασε σαν ιός, συνδέοντας τους συμμετέχοντες μέσω της μυστικότητας και της κοινής αμαρτίας, δημιουργώντας ένα δίχτυ ασφαλείας που φίμωσε τις κραυγές των θυμάτων για δεκαετίες. Αγόρασαν τη σιωπή... Η ικανότητα του Έπσταϊν να «κανονικοποιεί» την αποστροφή μέσω του χρήματος και των κοινωνικών επαφών είναι η πιο δυσοίωνη πτυχή. Είναι η διαφθορά της ίδιας της πραγματικότητας : η φρίκη συνέβη στο φως της ημέρας, καλυμμένη από φιλανθρωπία και κύρος, καθιστώντας το κακό αόρατο ακριβώς επειδή ήταν πολύ μεγάλο για να γίνει αποδεκτό από το κοινό μυαλό. Η υπόθεση Έπσταϊν είναι μια αντανάκλαση μιας κοινωνίας που, σε ορισμένα επίπεδα εξουσίας, έχει διακόψει όλους τους δεσμούς με την ενσυναίσθηση. Είναι η εκδήλωση μιας συστημικής ψυχοπάθειας όπου η κυριαρχία πάνω στους άλλους γίνεται η μόνη μορφή ικανοποίησης που απομένει σε όσους έχουν ήδη όλα τα άλλα. Ψυχολογικά, αυτό το γεγονός μας αναγκάζει να κοιτάξουμε στις σκιές: μας υπενθυμίζει ότι το κακό δεν κατοικεί μόνο σε σκοτεινά σοκάκια, αλλά συχνά κάθεται στα πιο λαμπερά σαλόνια, προστατευμένο από μια πανοπλία ατιμωρησίας που μόνο μια αφυπνισμένη συλλογική συνείδηση μπορεί να ελπίζει να ξύσει. Αυτή η ιστορία αφήνει μια ανοιχτή πληγή στην ιδέα μας για τη δικαιοσύνη. Η εξουσία μπορεί να διαστρεβλώσει ριζικά την αντίληψη των ηθικών ορίων... η ύπαρξη του κακού δεν απαιτεί αποσπάσματα, αλλά μια ωμή και ειλικρινή ματιά στην πραγματικότητα.
Ποια είναι η Ουσία του Κακού;
Το κακό δεν είναι μια απλή απουσία του καλού, ούτε ένας λανθασμένος υπολογισμός της ψυχής. Είναι μια ενεργός δύναμη, μια ακριβής βούληση που τρέφεται από τον κατακερματισμό της ύπαρξης. Υπάρχει όταν η αυτογνωσία αποφασίζει σκόπιμα να διακόψει τον δεσμό με τον άλλον, μετατρέποντας τη ζωή σε ένα αντικείμενο που πρέπει να καταναλωθεί ή να καταστραφεί. Γι' αυτό το κακό είναι πραγματικό και ισχυρό. Είναι η εντροπία του πνεύματος: ενώ το καλό είναι κατασκευή, προσπάθεια και πολύπλοκη αρχιτεκτονική, το κακό είναι ο επιταχυντής του χάους. Είναι η επιλογή να εξαφανίσεις σε ένα δευτερόλεπτο αυτό που η αγάπη έχει αφιερώσει αιώνες χτίζοντας. Η δύναμή του έγκειται σε αυτή την ασυμμετρία: η καταστροφή είναι μια στιγμιαία πράξη που δίνει την ψευδαίσθηση της θεϊκής δύναμης. Είναι ο παρασιτισμός της συνείδησης: το κακό δεν έχει δική του πηγή. είναι ένα μεταφυσικό αρπακτικό . Υπάρχει επειδή βρίσκει χώρο στις ρωγμές της άρνησής μας. Όταν λέμε «δεν υπάρχει», του επιτρέπουμε να λειτουργεί στις σκιές , μεταμφιεσμένο σε λογική, αναγκαιότητα ή δικαιοσύνη. Είναι η επιλογή του κενού... πνευματικά, το κακό είναι η ριζική απόρριψη του φωτός. Είναι μια μαύρη τρύπα συνείδησης που προσπαθεί να ρουφήξει ό,τι λάμπει, ώστε να μην χρειάζεται να κοιτάξει τη δική της γύμνια. Δεν είναι αδυναμία, αλλά μια άγρια εξέγερση ενάντια στην ίδια την αρμονία του σύμπαντος. Ψυχολογικά, η άρνηση του κακού σημαίνει αφοπλισμό του εαυτού μας. Η αναγνώρισή του δεν σημαίνει υποχώρηση στον φόβο, αλλά απόκτηση κυριαρχίας επί του εαυτού μας. Μόνο παραδεχόμενοι ότι υπάρχει μια έλξη προς την άβυσσο μπορούμε να αποφασίσουμε, κάθε μέρα, να περπατήσουμε προς την κορυφή . Το κακό είναι η υπέρτατη πρόκληση για την ελευθερία μας: υπάρχει έτσι ώστε η επιλογή μας να είμαστε σωστοί να μην είναι αυτόματη, αλλά μια πράξη καθαρού ηρωισμού. Το κακό είναι η πύρινη δοκιμασία της θέλησής μας: μόνο όσοι επιλέγουν να μην αντανακλούν το σκοτάδι του λάμπουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου