ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Γ
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Στ1
Β΄ έκδοση
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στ’ Αμαρτία και συμπτώματα
᾿Αλλιῶς ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει συναίσθηση ὅτι εἶναι παιδί τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι εἶναι πατέρας του ὁ Θεός, (ὁπότε ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι σε κοινωνία μαζί του), καί ἀλλιῶς ζεῖ, ὅταν αὐτό τό πράγμα λείπει.
Το ἕνα, ζωή με τον Θεό, εἶναι ἁγία ζωή. Το ἄλλο, ζωή χωρίς Θεό, εἶναι ἁμαρτία.
Τί εἶναι ἁμαρτία;
Δύο παράγοντες ἀπαραίτητοι τα γιά τή θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου
Ως συνέχεια τῶν ὅσων εἴπαμε μέχρι τώρα, θα ἀσχοληθούμε σήμερα μὲ τὴν ἐξέτασιν τῆς ἁμαρτίας, ὡς αὕτη ἐπιδρᾷ ἐπί τῆς ἀτομικῆς ζωῆς. Θα μιλή σουμε δηλαδή για τη σχέση πού ὑπάρχει ἀνάμεσα στην ἁμαρτία και στα διάφορα συμπτώματα που μπορεῖ κάποιος να παρουσιάσει.
Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ἐπίσημα, καὶ νὰ τὸ ξέρουμε ὅλοι, ὅτι σήμερα, στὴν ἐποχή μας, οἱ ψυχολόγοι, οἱ εἰδικοί αὐτοί ἐπιστήμονες πού ἀσχο-λοῦνται μὲ τὰ βιώματα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, τα βάζουν πολλές φορές μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ κυρίως με τοὺς ἐκπροσώπους της· καὶ πιο συγκεκριμένα τα βάζουν μέ τούς πνευματικούς. Αὐτὸ εἶναι κάτι που ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Εὐρώπη καὶ ἀπὸ ἄλλες χώρες καὶ ἔφθασε καί μέχρι τη χώρα μας.
Κατ' αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ λύσει τὰ ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργοῦνται στον σύγχρονο άνθρωπο. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταποκριθεί σ' αὐτοῦ τοῦ εἴδους τις ἀνάγκες των ανθρώ πων. Καὶ ὄχι μόνο δεν μπορεί -πάντα κατ' αυτούς να λύσει αυτά τα προβλήματα, άλλά τις πιο πολλές φορές τα κάνει πιο πολύπλοκα καί πιο δύσκολα. Και μάλιστα, λένε οἱ ψυχολόγοι ὅτι ἀρκετές φορές ἀσχολούνται με προβλήματα τὰ ὁποῖα δημιουρ γουμε ἐμεῖς, οἱ ἐκπρόσωποι της Εκκλησίας, στούς ἀνθρώπους που θρησκεύουν. Καί τοῦτο γιατί -κατ' αὐτούς- γεμίζουμε τὴν ψυχή τους με φόβο, με ένοχή, μὲ αἰσθήματα τέτοια, που τους κάνουν να αἰσθάνονται βάρος ἀσήκωτο, ἀτακτοποίητο, καί τελικά νὰ ἀρρωσταίνουν. Ἔτσι, καταλήγουν σ' αὐτούς, καὶ αὐτοί χρειάζεται μετά να διορθώνουν τὰ δικά μας σφάλματα.
Αὐτό που λένε οἱ ψυχολόγοι, ὅσο βαρύ κι ἄν εἶναι –καί συκοφαντικό ἀκόμη- εἶναι καί λίγο ἀλη-θινό. Νὰ τὸ ἐξηγήσουμε. Σύμφωνα μὲ αὐτά πού ἔχουμε πεῖ μέχρι σήμερα -καί πιστεύω ὅτι ὅλοι κάτι ἔχουμε καταλάβει μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καθώς κάνουμε τὴν ὅποια πνευματική ἐργασία, καμιά φορά ὄντως δέν ἔχουμε ἰδέα ἀπό τα προβλήματα πού ἔχει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος. Πολύ περισσότερο, δέν μποροῦμε, δέν ἔχουμε τον τρόπο –ἐμεῖς βέβαια καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία καθ' έαυ-τήν, το Εὐαγγέλιο καί ὁ Χριστός- νὰ ἀνταποκριθοῦμε στις ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων και να τους βοηθήσουμε να λύσουν τα προβλήματά τους. Και καμιά φορά, ἀκριβῶς διότι χειριζόμαστε λανθα-σμένα τίς ὑποθέσεις αὐτές, ὄντως φορτώνουμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ ἐνοχή. Αὐτό εἶναι ἀλήθεια.
Ἔχει ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέσα του ἐνοχή, τον φορτώνουμε κι ἐμεῖς μὲ περισσότερη ένοχή, με περισσότερο τρόμο καὶ ἔτσι, ἀντί να συντελέσουμε στο να θεραπευθεί, συντελούμε στο νὰ ἀσθενήσει περισσότερο. Αὐτό ὅμως γίνεται ὄχι διότι φταίει το Εὐαγγέλιο ἢ ἡ Ἐκκλησία ούτε διότι δὲν ἔχει τὴ δύναμη ὁ Χριστός να θεραπεύει καὶ νὰ λυτρώνει κάθε φορά τον ἄνθρωπο ἀπὸ τις διάφορες ἀρρώστιες του, ἀλλά διότι ἐμεῖς, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἴμαστε σε θέση, για πολλούς καὶ διάφορους λόγους, νὰ ἀνταποκρινόμαστε στις ἑκά στοτε ἀνάγκες.
Ὅσο βαρύ λοιπόν καί συκοφαντικό κι ἂν εἶναι αὐτό πού λένε οἱ ψυχολόγοι, ἄλλο τόσο, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, εἶναι ἐπίσης ἀληθές ὅτι πότε πότε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εἶναι ὅμως ἐπίσης ἀληθές ὅτι καί οἱ ψυχολόγοι ὄχι λίγες φορές τὰ θαλασσώνουν. Προσπαθούν να θεραπεύσουν τούς ἀρρώστους, καὶ ἀρκετές φορές ὄχι μόνο δὲν τοὺς βοηθοῦν καὶ δέν τούς θεραπεύουν, μολονότι νομίζουν πώς ὅλα τὰ ξέρουν καὶ ὅλα τὰ μποροῦν, ἀλλά καί συντελούν στο να χειροτερέψει ἡ κατά-σταση τῶν ἀσθενῶν. Καὶ δὲν τὸ λέμε αὐτὸ ἁπλῶς γιατί το διαβάσαμε ἢ τὸ ἀκούσαμε ἢ γιατί έτσι συμπεραίνουμε. Το ξέρουμε ἀπὸ τὴν καθημερινή πραγματικότητα.
Θα μπορούσαμε ἐπομένως, αὐτά που λένε ἐκεῖνοι γιὰ μᾶς, νὰ τὰ ποῦμε κι ἐμεῖς γι' αὐτούς. Και νομίζω ὅτι τὸ πράγμα είναι ἁπλὸ. Ἐμεῖς μὲν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον σύγχρονο ἄνθρωπο σε τέτοιου είδους προβλήματα, διότι δέν ἔχουμε ὅλοι τίς ἀπαραίτητες γνώσεις. Αὐτοί πάλι, την κατάσταση, διότι νομίζουν ὅτι αὐτά τά προ βλήματα -ὄχι μόνο δεν βοηθούν, ἀλλά συχνά χειροτερεύουν τακτοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ Θεοῦ, ὅτι δέν έχουν σχέση με το περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καί με την όλη αποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, προσπαθοῦν μὲ τὴ λογική καί με το τί ἔχει συλλάβει το μυαλό τους να τακτοποιήσουν τους ἀνθρώπους. Δέν γίνεται.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη καί τά δύο εἶναι ἀπαραίτητα γιά τή θεραπεία τῶν ἀνθρώπων. Κατ' ἀρχὴν ἡ ἀποκάλυψη, τό Εὐαγγέλιο, ὁ Χριστός, τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καί κοντά σ' αὐτό νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας ὡς δυνατότητα να βοηθήσουμε τὸν ἄνθρωπο να γίνει δεκτικός τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι ἡ χάρη λυτρώνει βέβαια τὸν ἄνθρωπο, ἀλλά πῶς τή δέχεται κανείς;
Ὅταν μια ψυχή εἶναι διπλοκλειδωμένη, τα-μπουρωμένη στόν ἑαυτό της, τί νά τήν κάνει αὐτή την ψυχή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ; Πῶς θὰ μπεῖ μέσα ἐκεῖ; Ὅλο το θέμα εἶναι νά βοηθηθεῖ ἡ ψυχή να ἀνοίξει, τέλος πάντων, τήν πόρτα της, ὥστε νά μπεῖ μέσα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὅμως το κλειδί πού θά ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς ψυχῆς δέν εἶναι ἀπ᾿ ἔξω· εἶναι ἀπό μέσα. Τό κρατᾶ ἡ ἴδια ἡ ψυχή. Είναι θέμα συγκαταθέσεως τῆς ψυχῆς τό ἄνοιγμα τῆς πόρτας. Καί γιά νά μπορέσει να το κάνει αὐτό, δηλαδή για να συγκατατεθεῖ, πρέπει να βοηθηθεῖ ἀπό τή χάρη, ἀλλά -πῶς νὰ τὸ κάνουμε;- καί ἀπό τὴν ἀνθρώπινη πλευρά.
***
Ἐν πάση περιπτώσει, καθώς το θέμα μας σή-μερα εἶναι «Ἁμαρτία καί συμπτώματα», θα πρέπει καλά-καλά να καταλάβουμε τί θεωρεῖ στα χρόνια μας ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτία, καί ἀπό αὐτά πού παρουσιάζονται στον σύγχρονο ἄνθρωπο –ἐκδηλώ-σεις διάφορες- ποιά εἶναι ἁμαρτία και ποιά δέν εἶναι. Διότι ὑπάρχουν πολλές ἐκδηλώσεις –θά τα ποῦμε αὐτὰ ἄν ὄχι σήμερα, τὴν ἄλλη φορά- πού ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται ὅτι εἶναι ἁμαρτίες, ἐνῶ δέν εἶναι.
Καί εἶναι πάρα πολύ φοβερό αὐτό πού συμβαίνει συχνά: ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆτα ἔχει τὴν ὁποιαδήποτε ἐκδήλωση, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἁμαρτία, ἀλλά ὅμως, ἐπειδή μοιάζει με ἁμαρτία, καί ὁ ἴδιος τήν αἰσθάνεται σάν ἁμαρτία καί ἐμεῖς τοῦ λέμε ὅτι εἶναι ἁμαρτία. Ἔτσι, φορτώνεται ἡ ψυχή του με τρόμο, με φόβο, μέ βιώματα τέτοια, γιὰ τὰ ὁποῖα ἔχουμε μιλήσει ἐπανειλημμένως. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νά καταντᾶ ὁ ἄνθρωπος σε κατάσταση ἀπογνώσεως.
Αὐτό, για πολλούς καί διάφορους λόγους, παρατηρείται κυρίως στις ἡμέρες μας. Μπορεί δηλαδή σε δύο διαφορετικούς ἀνθρώπους να παρουσιά-ζονται τὰ ἴδια συμπτώματα, οἱ ἴδιες ἐκδηλώσεις, καὶ στὸν μὲν ἕνα αὐτὰ τὰ συμπτώματα, αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις νὰ εἶναι ἁμαρτία, ἐνῶ στον ἄλλο νὰ μὴ συνιστούν ἁμαρτία, ἀλλὰ κάτι ἄλλο. Καί ὅταν δέν μπορεί κανείς να το διακρίνει αὐτό ὁ καθένας στον ἑαυτό του, καθώς έχει να κάνει με τον ἑαυτό του ἀλλά καί στον άλλο με τον οποίο έχει να κά νει, προπαντός ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ὑπεύθυνος για κάποιους άλλους ὅταν λοιπόν δέν μπορεί κανείς να το διακρίνει αὐτό καί δέν μπορεῖ να ξεχωρίσει αὐτά τά πράγματα, τότε δέν εἶναι σε θέση να κά νει καλά τη δουλειά του. Οπότε, όχι μόνο δέν βοηθάει μέ τό να κρίνει και να καταδικάζει τον ἑαυτό του ή τους άλλους, άλλά καί ὠθεῖ τόν ἑαυτό του ἢ τοὺς ἄλλους- ἀκόμη πιο πολύ σε μια κατάσταση τέτοια, πού περισσότερο ὁ διάβολος ἔχει εὐκαιρία να κάνει κακό.
Ὀρθόδοξη καί ρωμαιοκαθολική θεώρηση τῆς ἁμαρτίας
᾿Αλλιῶς ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει συναίσθηση ὅτι εἶναι παιδί τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι εἶναι πατέρας του ὁ Θεός, (ὁπότε ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι σε κοινωνία μαζί του), καί ἀλλιῶς ζεῖ, ὅταν αὐτό τό πράγμα λείπει.
Το ἕνα, ζωή με τον Θεό, εἶναι ἁγία ζωή. Το ἄλλο, ζωή χωρίς Θεό, εἶναι ἁμαρτία.
Τί εἶναι ἁμαρτία;
Δύο παράγοντες ἀπαραίτητοι τα γιά τή θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου
Ως συνέχεια τῶν ὅσων εἴπαμε μέχρι τώρα, θα ἀσχοληθούμε σήμερα μὲ τὴν ἐξέτασιν τῆς ἁμαρτίας, ὡς αὕτη ἐπιδρᾷ ἐπί τῆς ἀτομικῆς ζωῆς. Θα μιλή σουμε δηλαδή για τη σχέση πού ὑπάρχει ἀνάμεσα στην ἁμαρτία και στα διάφορα συμπτώματα που μπορεῖ κάποιος να παρουσιάσει.
Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ἐπίσημα, καὶ νὰ τὸ ξέρουμε ὅλοι, ὅτι σήμερα, στὴν ἐποχή μας, οἱ ψυχολόγοι, οἱ εἰδικοί αὐτοί ἐπιστήμονες πού ἀσχο-λοῦνται μὲ τὰ βιώματα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, τα βάζουν πολλές φορές μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ κυρίως με τοὺς ἐκπροσώπους της· καὶ πιο συγκεκριμένα τα βάζουν μέ τούς πνευματικούς. Αὐτὸ εἶναι κάτι που ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Εὐρώπη καὶ ἀπὸ ἄλλες χώρες καὶ ἔφθασε καί μέχρι τη χώρα μας.
Κατ' αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ λύσει τὰ ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργοῦνται στον σύγχρονο άνθρωπο. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταποκριθεί σ' αὐτοῦ τοῦ εἴδους τις ἀνάγκες των ανθρώ πων. Καὶ ὄχι μόνο δεν μπορεί -πάντα κατ' αυτούς να λύσει αυτά τα προβλήματα, άλλά τις πιο πολλές φορές τα κάνει πιο πολύπλοκα καί πιο δύσκολα. Και μάλιστα, λένε οἱ ψυχολόγοι ὅτι ἀρκετές φορές ἀσχολούνται με προβλήματα τὰ ὁποῖα δημιουρ γουμε ἐμεῖς, οἱ ἐκπρόσωποι της Εκκλησίας, στούς ἀνθρώπους που θρησκεύουν. Καί τοῦτο γιατί -κατ' αὐτούς- γεμίζουμε τὴν ψυχή τους με φόβο, με ένοχή, μὲ αἰσθήματα τέτοια, που τους κάνουν να αἰσθάνονται βάρος ἀσήκωτο, ἀτακτοποίητο, καί τελικά νὰ ἀρρωσταίνουν. Ἔτσι, καταλήγουν σ' αὐτούς, καὶ αὐτοί χρειάζεται μετά να διορθώνουν τὰ δικά μας σφάλματα.
Αὐτό που λένε οἱ ψυχολόγοι, ὅσο βαρύ κι ἄν εἶναι –καί συκοφαντικό ἀκόμη- εἶναι καί λίγο ἀλη-θινό. Νὰ τὸ ἐξηγήσουμε. Σύμφωνα μὲ αὐτά πού ἔχουμε πεῖ μέχρι σήμερα -καί πιστεύω ὅτι ὅλοι κάτι ἔχουμε καταλάβει μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καθώς κάνουμε τὴν ὅποια πνευματική ἐργασία, καμιά φορά ὄντως δέν ἔχουμε ἰδέα ἀπό τα προβλήματα πού ἔχει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος. Πολύ περισσότερο, δέν μποροῦμε, δέν ἔχουμε τον τρόπο –ἐμεῖς βέβαια καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία καθ' έαυ-τήν, το Εὐαγγέλιο καί ὁ Χριστός- νὰ ἀνταποκριθοῦμε στις ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων και να τους βοηθήσουμε να λύσουν τα προβλήματά τους. Και καμιά φορά, ἀκριβῶς διότι χειριζόμαστε λανθα-σμένα τίς ὑποθέσεις αὐτές, ὄντως φορτώνουμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ ἐνοχή. Αὐτό εἶναι ἀλήθεια.
Ἔχει ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέσα του ἐνοχή, τον φορτώνουμε κι ἐμεῖς μὲ περισσότερη ένοχή, με περισσότερο τρόμο καὶ ἔτσι, ἀντί να συντελέσουμε στο να θεραπευθεί, συντελούμε στο νὰ ἀσθενήσει περισσότερο. Αὐτό ὅμως γίνεται ὄχι διότι φταίει το Εὐαγγέλιο ἢ ἡ Ἐκκλησία ούτε διότι δὲν ἔχει τὴ δύναμη ὁ Χριστός να θεραπεύει καὶ νὰ λυτρώνει κάθε φορά τον ἄνθρωπο ἀπὸ τις διάφορες ἀρρώστιες του, ἀλλά διότι ἐμεῖς, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἴμαστε σε θέση, για πολλούς καὶ διάφορους λόγους, νὰ ἀνταποκρινόμαστε στις ἑκά στοτε ἀνάγκες.
Ὅσο βαρύ λοιπόν καί συκοφαντικό κι ἂν εἶναι αὐτό πού λένε οἱ ψυχολόγοι, ἄλλο τόσο, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, εἶναι ἐπίσης ἀληθές ὅτι πότε πότε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εἶναι ὅμως ἐπίσης ἀληθές ὅτι καί οἱ ψυχολόγοι ὄχι λίγες φορές τὰ θαλασσώνουν. Προσπαθούν να θεραπεύσουν τούς ἀρρώστους, καὶ ἀρκετές φορές ὄχι μόνο δὲν τοὺς βοηθοῦν καὶ δέν τούς θεραπεύουν, μολονότι νομίζουν πώς ὅλα τὰ ξέρουν καὶ ὅλα τὰ μποροῦν, ἀλλά καί συντελούν στο να χειροτερέψει ἡ κατά-σταση τῶν ἀσθενῶν. Καὶ δὲν τὸ λέμε αὐτὸ ἁπλῶς γιατί το διαβάσαμε ἢ τὸ ἀκούσαμε ἢ γιατί έτσι συμπεραίνουμε. Το ξέρουμε ἀπὸ τὴν καθημερινή πραγματικότητα.
Θα μπορούσαμε ἐπομένως, αὐτά που λένε ἐκεῖνοι γιὰ μᾶς, νὰ τὰ ποῦμε κι ἐμεῖς γι' αὐτούς. Και νομίζω ὅτι τὸ πράγμα είναι ἁπλὸ. Ἐμεῖς μὲν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον σύγχρονο ἄνθρωπο σε τέτοιου είδους προβλήματα, διότι δέν ἔχουμε ὅλοι τίς ἀπαραίτητες γνώσεις. Αὐτοί πάλι, την κατάσταση, διότι νομίζουν ὅτι αὐτά τά προ βλήματα -ὄχι μόνο δεν βοηθούν, ἀλλά συχνά χειροτερεύουν τακτοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ Θεοῦ, ὅτι δέν έχουν σχέση με το περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καί με την όλη αποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, προσπαθοῦν μὲ τὴ λογική καί με το τί ἔχει συλλάβει το μυαλό τους να τακτοποιήσουν τους ἀνθρώπους. Δέν γίνεται.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη καί τά δύο εἶναι ἀπαραίτητα γιά τή θεραπεία τῶν ἀνθρώπων. Κατ' ἀρχὴν ἡ ἀποκάλυψη, τό Εὐαγγέλιο, ὁ Χριστός, τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καί κοντά σ' αὐτό νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας ὡς δυνατότητα να βοηθήσουμε τὸν ἄνθρωπο να γίνει δεκτικός τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι ἡ χάρη λυτρώνει βέβαια τὸν ἄνθρωπο, ἀλλά πῶς τή δέχεται κανείς;
Ὅταν μια ψυχή εἶναι διπλοκλειδωμένη, τα-μπουρωμένη στόν ἑαυτό της, τί νά τήν κάνει αὐτή την ψυχή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ; Πῶς θὰ μπεῖ μέσα ἐκεῖ; Ὅλο το θέμα εἶναι νά βοηθηθεῖ ἡ ψυχή να ἀνοίξει, τέλος πάντων, τήν πόρτα της, ὥστε νά μπεῖ μέσα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὅμως το κλειδί πού θά ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς ψυχῆς δέν εἶναι ἀπ᾿ ἔξω· εἶναι ἀπό μέσα. Τό κρατᾶ ἡ ἴδια ἡ ψυχή. Είναι θέμα συγκαταθέσεως τῆς ψυχῆς τό ἄνοιγμα τῆς πόρτας. Καί γιά νά μπορέσει να το κάνει αὐτό, δηλαδή για να συγκατατεθεῖ, πρέπει να βοηθηθεῖ ἀπό τή χάρη, ἀλλά -πῶς νὰ τὸ κάνουμε;- καί ἀπό τὴν ἀνθρώπινη πλευρά.
***
Ἐν πάση περιπτώσει, καθώς το θέμα μας σή-μερα εἶναι «Ἁμαρτία καί συμπτώματα», θα πρέπει καλά-καλά να καταλάβουμε τί θεωρεῖ στα χρόνια μας ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτία, καί ἀπό αὐτά πού παρουσιάζονται στον σύγχρονο ἄνθρωπο –ἐκδηλώ-σεις διάφορες- ποιά εἶναι ἁμαρτία και ποιά δέν εἶναι. Διότι ὑπάρχουν πολλές ἐκδηλώσεις –θά τα ποῦμε αὐτὰ ἄν ὄχι σήμερα, τὴν ἄλλη φορά- πού ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται ὅτι εἶναι ἁμαρτίες, ἐνῶ δέν εἶναι.
Καί εἶναι πάρα πολύ φοβερό αὐτό πού συμβαίνει συχνά: ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆτα ἔχει τὴν ὁποιαδήποτε ἐκδήλωση, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἁμαρτία, ἀλλά ὅμως, ἐπειδή μοιάζει με ἁμαρτία, καί ὁ ἴδιος τήν αἰσθάνεται σάν ἁμαρτία καί ἐμεῖς τοῦ λέμε ὅτι εἶναι ἁμαρτία. Ἔτσι, φορτώνεται ἡ ψυχή του με τρόμο, με φόβο, μέ βιώματα τέτοια, γιὰ τὰ ὁποῖα ἔχουμε μιλήσει ἐπανειλημμένως. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νά καταντᾶ ὁ ἄνθρωπος σε κατάσταση ἀπογνώσεως.
Αὐτό, για πολλούς καί διάφορους λόγους, παρατηρείται κυρίως στις ἡμέρες μας. Μπορεί δηλαδή σε δύο διαφορετικούς ἀνθρώπους να παρουσιά-ζονται τὰ ἴδια συμπτώματα, οἱ ἴδιες ἐκδηλώσεις, καὶ στὸν μὲν ἕνα αὐτὰ τὰ συμπτώματα, αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις νὰ εἶναι ἁμαρτία, ἐνῶ στον ἄλλο νὰ μὴ συνιστούν ἁμαρτία, ἀλλὰ κάτι ἄλλο. Καί ὅταν δέν μπορεί κανείς να το διακρίνει αὐτό ὁ καθένας στον ἑαυτό του, καθώς έχει να κάνει με τον ἑαυτό του ἀλλά καί στον άλλο με τον οποίο έχει να κά νει, προπαντός ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ὑπεύθυνος για κάποιους άλλους ὅταν λοιπόν δέν μπορεί κανείς να το διακρίνει αὐτό καί δέν μπορεῖ να ξεχωρίσει αὐτά τά πράγματα, τότε δέν εἶναι σε θέση να κά νει καλά τη δουλειά του. Οπότε, όχι μόνο δέν βοηθάει μέ τό να κρίνει και να καταδικάζει τον ἑαυτό του ή τους άλλους, άλλά καί ὠθεῖ τόν ἑαυτό του ἢ τοὺς ἄλλους- ἀκόμη πιο πολύ σε μια κατάσταση τέτοια, πού περισσότερο ὁ διάβολος ἔχει εὐκαιρία να κάνει κακό.
Ὀρθόδοξη καί ρωμαιοκαθολική θεώρηση τῆς ἁμαρτίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου