Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

ΤΟ ΜΕΓΑ ΨΕΥΔΟΣ


ΑΣΧΕΤΟ. Την φωτογραφια την αφιερωνω σ' όλους όσους δεν γνωρίζουν που να κλείσουν για διακοπές.

''Ο τοίχος θαχει μουσιακή αξία''

"Επιτέλους"!

Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση ;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά ;

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

* Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας εισόδημα (των εργαζομένων) δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;

* 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις $ ενώ άλλα 40 δις $ έχουν καταθέσει Έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα 'ναι.

* Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη : 11,8 δις $ το 2009, 10 δις $ το 2008 και 11,3 δις $ το 2007.

* Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις.

* Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις $, ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκ. $.

* Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις $ στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις $ στα Βαλκάνια.

* Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις $ σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις (τα 5,1 δις $ από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις $ από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων).

* Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (off-shore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις $ και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6-10 δις $.

* Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν, αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις $ από ΦΠΑ.

* Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις $ ετησίως (από ποιους , τους μισθωτούς, που καλούνται να πληρώσουν «το μάρμαρο» ;).

* Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις $ στο δημόσιο και άγνωστο ποσό από μη καταβληθείσες εργοδοτικές εισφορές (πρόκειται για τα ένσημα των εργαζομένων) στο ΙΚΑ και τα άλλα ταμεία.

* Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις $, η Πειραιώς 2 δις $ κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις - καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας (να μην μιλήσουμε για το πώς ένα υγιές ταμείο όπως το ΝΑΤ βούλιαξε, χρηματοδοτώντας με μορφή δανείου την ύψωση της Ελληνικής σημαίας στα πλοία Ελλήνων εφοπλιστών -από τον Κων. Καραμανλή κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης- και φυσικά οι εφοπλιστές δεν έχουν επιστρέψει δεκάρα ως τώρα από τα χρωστούμενα και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και πατριωτικής συνείδησης αφελλήνισαν τα πλοία τους από Έλληνες ναυτικούς με αποτέλεσμα το ΝΑΤ να βουλιάξει σχεδόν οριστικά).

* Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς, κλπ.

Ο Θόδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $.

Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων αξίας πάνω από 100 εκατ.$.

Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα.

Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ. $, του Κούστα 60 εκ.$ , του Βαφειά το ίδιο, κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος, κλπ.

Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 $ τη μέρα !

* Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού).

Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV).

Ο Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900).

Ο M. Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ $ .

Ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου, και πολλοί άλλοι.

Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. $ !

* Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. $ κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. $ για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. $ για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν' αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία, κλπ).

* Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. $ και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. $ χτίζοντας βίλες σε αυτό.

* Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουίτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000 $ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής !

* Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1.790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις $ και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις $. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά.

Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι κρατική επιχορήγηση (τα δικά μας λεφτά από τους φόρους) και δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.

* Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις $, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

* Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις $ της «Ακρόπολης Χρηματιστηριακή», κλπ), γιατί είναι γνωστά.

Aλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική «δικαιοσύνη».

* Ούτε στα 28 δις $ που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μήπως παρατηρήσατε ότι το ποσόν του κρατικού ελλείμματος (περίπου 500 δις $) είναι ισόποσο με τα ανακοινωμένα υπερκέρδη των τραπεζών τα τελευταία χρόνια ; Μήπως πρόκειται για τα ίδια λεφτά ;

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα ,αλλά μας κατάντησαν να είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι.

Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα μας σπρώχνουν σε δυο κόσμους μέσα στην ίδια χώρα.

Από τη μια ο κόσμος μας:

Ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, υπερεργασία χωρίς αμοιβή, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, μισθοί των 700 $ για τους νέους, συντάξεις των 400 $ για τους γέροντες μια και η σύνταξη θα δίνεται στα 67, δάνεια και κάρτες, φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,40 $, οι μισθοί που κόβονται, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η απειλή κλεισίματος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων λόγω του εξοντωτικού ανταγωνισμού ή η πώλησή τους σε εξευτελιστική τιμή για να καλυφθούν τα υψηλότοκα δάνεια από τις τράπεζες (όπου οδηγήθηκαν ή θα οδηγηθούν από τον φαύλο κύκλο -μείωση μισθών, ανεργία, μείωση αγοραστικής δύναμης, μείωση πωλήσεων, δανεισμός και κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων), ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ' την άλλη ο κόσμος τους :

Τραπεζίτες, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, επενδυτές, golden boys, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member.

Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής, σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας.

Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν.

Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία : «Εαν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν την εφορτώνανε».

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙΣΤΕ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ.

ΔΡΑΣΤΕ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.

ΙΣΩΣ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΑΣ.

Πηγή : ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αμεθυστος

ΕΚΤΑΚΤΟ: ΔΗΛΩΣΗ ΚΩΣΤΑ ΖΟΥΡΑΡΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 4 ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Μάρφιν: Πρωτουργός ηθικός αυτουργός

Πρωτουργός, βεβαίως, για τις δολοφονίες τραπεζοϋπαλλήλων της οδού «Σταδίου», είναι η τράπεζα Μάρφιν. Το διοικητικό της συμβούλιο .Ναι!

Οι μεγαλοπόνηροι διευθυντές της Μάρφιν αγνοούσαν μήπως ότι το υποκατάστημά τους είχε υποστεί, παλαιότερα,επίθεση; Οι μικροπόνηροι σύμβουλοι του μεγαλοπονήρου διευθυντηρίου της Μάρφιν, αγνοούσαν μήπως, ότι, μπροστά από το υποκατάστημά τους διέρχονται όλες οι διαδηλώσεις των Αθηνών; Και τι είναι μια τράπεζα; Μήπως είναι νηπιαγωγείο, ώστε να αισθάνεται η τράπεζα ασφαλής; H Mάρφιν δεν έβλεπε, επί ενάμιση χρόνο, πώς τα εξαγριωμένα κορόϊδα στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και παντού, καταφέρονταν παντοιοτρόπως εναντίον του ληστοπλουτοκρατικού θεσμού των υποθηκοφάγων, πανωτοκοκλεπτών και λοιπών τραπεζιτών ληστών, αυτουργών της κλεψιάς;

Συμπέρασμα 1°

Η Μάρφιν πρέπει να διωχθεί για πρωτουργόν ηθικήν αυτουργίαν. Ενώ εγνώριζε την θέση του υποκαταστήματός της και το μένος των θυμάτων της, εναντίον του τραπεζικού κλεπτοσυστήματος, η Μάρφιν, λόγω απληστίας και πλουτοκρατικής αλαζονείας, δεν έκλεισε, προληπτικώς, το υποκατάστημά της. Υπάρχει αμείλικτη η «αιτιώδης συνάφεια», ανάμεσα στο αποτέλεσμα –οι δολοφονημένοι υπάλληλοί της– και στην εναρκτήρια αιτία: δεν κλείνω το υποκατάστημα… Αν η Μάρφιν είχε κλείσει το μαγαζί της, της Σταδίου, τα θύματά της θα ζούσαν σήμερα; Μάρφιν, ναι ή ου;

Συμπέρασμα 2°

Η Μάρφιν βαρύνεται με προδήλως βαρείαν «εγκληματικήν αμέλειαν», η οποία, ποινικώς, ισούται με «ενδεχόμενον δόλον». Η Μάρφιν εγνώριζε πλήρως και την εκτεθειμένη θέση του μαγαζιού της και την ελεεινή φήμη του τραπεζικού κλεπτοσυστήματος, παγκοσμίως. Άρα, η Μάρφιν εγνώριζε, μετά λόγου γνώσεως, ότι οι υπάλληλοί της κινδυνεύουν. Κι όμως,εν επιγνώσει του κινδύνου ζωής, που διέτρεχαν οι υπάλληλοί της, η Μάρφιν τους άφησε να δολοφονηθούν.

Συμπέρασμα 3°

Η ελληνική δικαιοσύνη, πρέπει, πάραυτα, να διατάξη την προφυλάκιση του διευθυντηρίου της Μάρφιν και να σκησή δίωξη εναντίον του, για ανθρωποκτονία και ηθικήν αυτουργίαν. Κάθε ολιγώρια της δικαιοσύνης, συνιστά και εν ταυτώ, εγκληματικήν πράξιν, λόγω παραλείξεως καθήκοντος. Η Μάρφιν είναι ο πρωτουργός ηθικός αυτουργός των φόνων.

Κώστας Γ. Ζουράρις

Πηγή : ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Αμέθυστος
                                                                                             

"ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ" ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΡΙΞΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ 2/5/201Ο, ΠΩΣ Ο ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΕΚΘΕΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟ.

ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΔΕΣ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΟΛΟΣ Ο ''ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ''.

ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΑ. ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ, ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ, ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΝΕΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ Ο ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΩΣ ΕΞΥΠΝΟΣ ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ, ΟΤΑΝ ΜΙΛΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ.

ΟΙ ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΙ ΜΕΤΑΠΡΑΤΕΣ, ΝΟΙΩΘΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΥΣΤΕΡΟΥΝ ΣΤΙΣ ''ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ'' ΕΠΙΡΡΟΗΣ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ, ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΤΡΑΒΗΞΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΜΗΝ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ ΕΑΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΡΕΥΜΑ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΕΟΥΣ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ.

ASLAN


Η παρουσίαση του βιβλίου "Το πρόσωπο και ο ερως" στο Βελιγράδι μεταφρασμένο στα Σερβικά.
Λίγο πριν αρχίση ο εκσυγχρονισμός τής Σερβικής Εκκλησίας. Η μέθοδος προσφέρεται σάν "οντολογία" από τόν κ. Γιανναρά.
Βρίσκουμε τό πρόσωπο και τό περιτυλίγουμε μέ έρως. Ο έρως έχει δύο πρόσωπα καί η επιτυχία εξασφαλίζεται με καθένα από τά δύο, με τό ένα πρόσωπο συνταξιοδοτήθηκε ο Αρτέμιος με τό άλλο αποθεώνεται ο Βγενόπουλος.

Αμέθυστος                                                                                                                                         

Η κρίση των Ελλήνων προκαλεί πτώση στα αμερικάνικα χρηματιστήρια

                                                                           
Ακραία αντίδραση

Εκτακτη ενημέρωση απο Spiegel-Online

Αντίδραση σοκ στην Wall Street: Οι δείκτες τιμών στις ΗΠΑ έπεσαν δραματικά λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Ο Dow-Jones είχε χάσει σε κάποιες στιγμές και πάνω από χίλιες μονάδες. Οι χρηματιστές απέδωσαν την πτώση στην ανησυχία, πως τα προβλήματα που η Αθήνα έχει λόγω χρεών, θα μπορούσε να σταματήσει την παγκόσμια ανάκαμψη.

Κάτι παρόμοιο και στην Καθημερινή

Ενδοσυνεδριακή «περιπέτεια» στη Wall Street

Τα δημοσιονομικά της Ευρώπης και η υποχώρηση του ευρώ δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας στην αγορά των ΗΠΑ, ενώ το κλίμα επιδεινώνει και η ασθενής μείωση της ανεργίας.

Σε «ελεύθερη πτώση» βρέθηκε, για μικρό χρονικό διάστημα, το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, με τις απώλειες των δεικτών να αγγίζουν το -9%. Πιο συγκεκριμένα, γύρω στις 21:48 ο βιομηχανικός δείκτης Dow Jones υποχωρούσε κατά 8,68% ενώ ο δείκτης Nasdaq των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας κατέγραφε απώλειες 8,85%.

Το γεγονός είναι πως η αγορά στις ΗΠΑ συνεχίζει να διακατέχεται από φόβους για επέκταση της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ταυτόχρονα, το ευρώ υποχώρησε κάτω από τα 1,27 δολ., το χαμηλότερο επίπεδο στους τελευταίους 14 μήνες, γεγονός που υποδεικνύει ότι οι επενδυτές δεν έχουν εμπιστοσύνη στην επιτυχή έξοδο της Ελλάδας και της Ευρωζώνης από τα δημοσιονομικά προβλήματα.

Την αγορά επίσης προβληματίζει η μικρότερη από τις προσδοκίες μείωση του αριθμού των νέων αιτήσεων για επίδομα ανεργίας, κατά 7.000, την περασμένη εβδομάδα.

Λίγη ώρα πριν το κλείσιμο, στη Wall Street, ο δείκτης Dow Jones σημειώνει μεγάλη πτώση 3,41%, ενώ ο Nasdaq υποχωρεί σημαντικά κατά 3,45%. Ο ευρύτερος δείκτης S&P 500 καταγράφει ζημίες σε ποσοστό 3,49%.

Αυτό που δεν λέει η Καθημερινή είναι το εξής:

Η μεγαλύτερη πτώση σημειώθηκε όταν οι επενδυτές είδαν εικόνες από τις νέες συγκρούσεις στην Αθήνα, όπου η Βουλή προηγουμένως είχε εγκρίνει το αποφασιστικό πρόγραμμα εξοικονόμησης. Λεπτά αργότερα η απώλεια μειώθηκε στο μισό....

Αμέθυστος
                                                                       

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Η τελευταία φούσκα

Αποσπάσματα από το κύριο άρθρο του Spiegel 3.5.10, σελ. 60-71

Ο Δανός Poul Thomsen, είναι ο άνθρωπος του ΔΝΤ που έχει ως αποστολή να σώσει την Ευρωζώνη. Και η αντίσταση των Ελλήνων; Άσκοπη.

Οι ελπίδες της ευρωζώνης στηρίζονται στον Thomsen και την ομάδα του. Αυτός πρέπει να καταφέρει αυτό που οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν τόλμησαν με την δύναμη τους να κάνουν: να φέρει σε πειθαρχία την χώρα που με παραποιήσεις και οικονομική τσαπατσουλιά έριξε το ευρωπαϊκό συνάλλαγμα στην μεγαλύτερη κρίση που πέρασε ποτέ. Αν η επείγουσα εγχείρηση δεν επιτύχει, τότε παίζονται πολύ περισσότερα από την μοίρα του ευρώ: υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει πολιτικά η Ευρώπη...

Όλος ο κόσμος ζει με την αρχή της ελπίδας: πως μπορούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη που μαζεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Πως θα τα καταφέρνουν να νοικοκυρέψουν τους σάπιους προϋπολογισμούς – έτσι ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα. Και πως τα πράγματα προχωρούν όπως γινόταν και πριν, μετά από κρίσεις. Εδώ και δεκαετίες, έζησαν τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη πέρα από τις δυνατότητες τους. Ακόμα και στις καλές εποχές, ανέβηκε πολύ το δημόσιο χρέος. Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν την ευδαιμονία τους με δανεικά. Το κακό παράδειγμα του κράτους έφτιαξε σχολή: οι Αμερικανοί πολίτες αγόρασαν αυτοκίνητα και σπίτια, για τα οποία στην πραγματικότητα δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα. Και οι τράπεζες έπαιξαν με δανεισμένα χρήματα... Οι κυβερνήσεις διέθεσαν τεράστια ποσά, ώστε να σωθούν αργότερα οι τράπεζες και να κινηθεί πάλι η οικονομία.

Έτσι σώθηκε ο κόσμος, προσωρινά τουλάχιστο, όμως έχει τόσα χρέη, όσο ποτέ άλλοτε σε περίοδο ειρήνης. Το δημοσιονομικό έλλειμα των χωρών της OECD - Organisation for Economic Co-operation and Development (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης-Ο.Ο.Σ.Α.) έχει επταπλασιαστεί από το 2007, και έχει φτάσει τα 3,4 τρισεκατομμύρια δολάρια. Το συνολικό χρέος έφτασε τα 43 τρισεκατομμύρια. Στην ευρωζώνη μάλιστα, το δημοσιονομικό έλλειμμα δωδεκαπλασιάστηκε. Οι χώρες του ευρώ έχουν μαζέψει χρέη ύψους 7,7 τρισεκατομμυρίων.

Η τωρινή φούσκα των κρατικών χρεών είναι η τελευταία δυνατή φούσκα. Είτε θα καταστεί δυνατό να βγει σιγά σιγά ο αέρας, είτε θα σκάσει. Τότε ο κόσμος θα βρεθεί πραγματικά στο χείλος του γκρεμού...
Ελληνικά δεδομένα υπάρχουν σε πολλές χώρες. Για τον λόγο αυτό, κυβερνήσεις σε όλο των κόσμο παρακολουθούν με αγωνία, πως και εάν θα τα καταφέρουν οι Ευρωπαίοι να αντιμετωπίσουν την κρίση...

...Την Παρασκευή της περασμένης εβδομάδας, ο πρωθυπουργός Παπανδρέου παρακάλεσε επίσημα το ΔΝΤ και τις χώρες του ευρώ για βοήθεια.

Το ότι έφτασε μέχρι εκεί, οφείλεται και στην γερμανική κυβέρνηση... Ενώ τα χρέη της Ελλάδας έφτασαν να αποτελούν κίνδυνο για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, η κυβέρνηση είχε την προσοχή της σε ένα άλλο πρόβλημα: τις εκλογές στο κρατίδιο Nordrhein-Westfalen...

Το ΔΝΤ σχεδιάζει να μείνει δέκα χρόνια στην χώρα, μέχρι να ολοκληρωθούν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις και να φέρουν καρπούς. Για την ελληνική κυβέρνηση, η παρουσία του ΔΝΤ οδηγεί σε μια περεταίρω αποδυνάμωση...

"Τα αίτια μιας κρίσης είναι συνήθως πιο θεμελιώδους φύσεως, αλλά οι κερδοσκοπικές ενέργειες των Hedgefonds μπορούν να οδηγήσουν σε μια εκτόξευση των συναλλαγματικών ισοτιμιών" λέει ο Bernd Berg, ο οποίος έγραψε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα την επίδραση των Hedgefonds στις οικονομικές κρίσεις, όπως αυτή στην Ασία το 1997/98. Για μήνες στοιχιμάτιζαν τα Hedgefonds εναντίον του Ταϊλανδικού Baht, μέχρι που πέτυχαν τον σκοπό τους. Το συνάλλαγμα απεμπλάκη από το δολάριο, έχασε κατά πολύ σε αξία, και προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην περιοχή.

Οι μάνατζερ των Hedgefonds βασίζονται στην πιθανή αύξηση των αναταραχών στον χώρο του ευρώ. Οι πρώτες επιθέσεις σε Πορτογαλία, Ισπανία και στην συνέχεια στην Ιρλανδία, δείχνουν πως θα μπορούσε να συνεχιστεί η κατάσταση. ...

Το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ είναι 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια, που αντιστοιχεί στο 10% του ΑΕΠ. Τα χρέη είναι στα 12 τρισεκατομμύρια. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα φουσκώσουν πιθανόν στα 20. Και τότε θα πρέπει οι Αμερικανοί να πληρώνουν 900 δισεκατομμύρια κάθε χρόνο, μόνο για τους τόκους... Τα προβλήματα ξεκίνησαν από την εποχή του Bush. Οι άνθρωποι κατανάλωναν φτηνά προϊόντα από την Άπω Ανατολή, για τον λόγο αυτό οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες παίρνουν πρόθυμα κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια: η Ασία δίνει στις ΗΠΑ σχεδόν χωρίς όρους δάνειο. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που οι Αμερικανοί κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια χαμηλά τα επιτόκια. Το χρήμα έμεινε τεχνητά φτηνό. ...

Αλλά και ο Obama συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη του μεγαλύτερου δημόσιου χρέους που η Αμερική είχε μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο. Μόνο οι μεταρρυθμίσεις του στον χώρο της υγείας θα στοιχίσουν τα επόμενα χρόνια γύρω στα 900 δισεκατομμύρια δολάρια. Και η παρουσία στο Ιράκ και Αφγανιστάν στοιχίζει 160 δισεκατομμύρια για τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους... Το θαυμαστό είναι πως το δαλάριο έμεινε εξωτερικά αβλαβές....

Που λοιπόν πάει το πράγμα; Τις δημόσιες οικονομίες, που όλο και πιο πολύ εξαρτώνται από ενέσεις οικονομικής βοήθειας, περιμένει μια σκληρή θεραπεία απεξάρτησης. Αλλιώς τις απειλεί καχεξία-μερικές μάλιστα και η κατάρρευση.

Τρία σενάρια είναι δυνατά. Διαφοροποιούνται κυρίως στο ποιος εν τέλη πληρώνει: αυτοί που πληρώνουν τους φόρους, αυτοί που κάνουν οικονομίες, ή οι μέτοχοι... Σε κάποια στιγμή, όταν σφύξουν τα πράγματα θα την πληρώσουν όλοι.

Και μόνο τότε θα μπορούσε να επιτευχθεί η επιστροφή στην κανονικότητα. Λείπει όμως ένα αποφασιστικό στοιχείο: η οικονομία πρέπει να αυξάνεται, για να μπορεί το κράτος να παιρνει αρκετούς φόρους και έτσι να αποδομήσει τα χρέη. Η μεγάλη τέχνη βρίσκεται στην ταυτόχρονη εξοικονόμηση και αύξηση του κοινωνικού προϊόντος. Αυτό είναι το δίλημμα στο οποίο είναι εγκλωβισμένες οι κυβερνήσεις: Χρέη και εξοικονόμηση μειώνουν την ανάπτυξη, αλλά χωρίς ανάπτυξη δεν μειώνονται τα χρέη.

Αν υπάρχει ένα διέξοδο θα φανεί πολύ σύντομα-με το παράδειγμα της Ελλάδας.

Μετάφραση: Πέτρος
 
Αμέθυστος

ΕΝΑΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΑ.
ΑΣ ΤΟ ΜΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΛΠΣΜΕΝΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ.
ΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ κ.ΡΑΜΦΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ.
Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΦΙΕΡΩΘΗΚΕ ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΟΝΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΥΟΙΩΝΟ!




ΌΠΟΙΟΣ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΒΑΘΕΙΑ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΠΑΡΕΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΦΙΛΜΑΚΙ. ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΙ.

Αμέθυστος
.

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ 'ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ

Προς Συνέλληνες: "Να δεις τι σου 'χω για μετά..."

λίγες σκέψεις π. Π.Κ.

Ουδείς είναι ευχαριστημένος με την περιτρέχουσα κατάσταση της πατρίδας μας. Λάθη πολλών δεκαετιών και ανίκανων έως εγκληματικά ιδιοτελών πολιτικών μάς έφτασαν στο ναδίρ των πραγμάτων. Ήδη γευόμαστε τις ξινές απόρροιες του κατεστημένου πολιτικο-κοινωνικού αμοραλισμού της νεότερης Ελλάδας, καθώς τώρα κυρίως αισθανόμαστε στο πετσί μας ως έθνος ότι διακυβεύονται ή και βαραθρώνονται, όχι μόνον τα καλώς ή κακώς κεκτημένα μας, αλλά και αυτή καθεαυτή η υπόστασή μας ως πολιτισμικής ή εθνικής οντότητας. Το "τις πταίει;" τώρα μόλις ακούγεται με δυνατή κραυγή, αλλά ουδείς ψάχνει τον φταίχτη στον περίγυρο ή τον ίδιο τον εαυτό του...

Εμείς φταίμε. Διότι κάθε φορά εμπιστευόμαστε δεκαρολόγους των ιδεών και αναίσχυντους ονειροπωλητές...

Εμείς φταίμε. Διότι επιτρέψαμε να υπεισέλθει στη ζωή μας ο ιός μιας δήθεν παραδείσιας ευδαιμονίας, ωσάν να κυκλοφορούσαμε σε τηλεοπτική σαπουνόπερα... Μια ερμαφρόδιτη δηλαδή κατάσταση, η οποία στηριζόταν σε χωμάτινα πόδια...

Εμείς φταίμε. Διότι αποχαυνωθήκαμε ως έθνος, γενόμενοι ευδιάθετοι οσφυοκάμπτες των λεγόμενων Μεγάλων της διεθνούς σκηνής, λησμονώντας ότι δεν είμασταν γι' αυτούς παρά ανίσχυρα πιόνια στη σκακιέρα των συμφερόντων τους ή απλώς μια ήδη στιμμένη λεμονόκουπα...

Εξομολογούμαι: "Περίλυπος εστιν η ψυχή μου έως θανάτου"... Ταυτόχρονα, νοιώθω προσωπικά ένα βαθύ - βαθύτατο πένθος, που μεθερμηνεύεται σε πίκρα και θυμό ταυτόχρονα. Θεωρώ ότι οι Συνέλληνες από αυτό το ίδιο συναίσθημα διακατεχόμαστε σήμερα, μετά τα χθεσινά εξωφρενικά γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας, τα οποία όχι μόνον μάς γελοιοποιούν παγκοσμίως, αλλά και μάς απανθρωπίζουν εντελώς... Και μόνο ένα παλαιότερο (πλην όμως πολύ ρεαλιστικό) τραγούδι των Παπακωνσταντίνου - Μαχαιρίτσα τολμώ και ψιθυρίζω διαρκώς: Το "Να δεις τι σου 'χω για μετά..."





ΠΗΓΗ : Στον ίσκιο του Ήσκιου                                     



Αμέθυστος

                                                                                      ΠΗΓΗ : τί και πώς

Γιατί τέτοια υπεράσπιση στο Βγενόπουλο;

                                                                 
Βλέπουμε να διογκώνεται ένα κύμα υπεράσπισης του Βγενόπουλου.

Το βασικό υπερασπιστικό επιχείρημα είναι ότι ο Βγενόπουλος ξεσκέπασε τους πολιτικούς και τον …στοχοποιήσανε οι μηχανισμοί προβοκάτσιας  ! ! !

Συνοπτικές παρατηρήσεις:

Πρώτη παρατήρηση:

Αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν πολλοί ότι ο Βγενόπουλος αποτελεί πρωτογενές στοιχείο της καπιταλιστικής εξουσίας, στην πλέον επιθετική αιχμή του: Τραπεζικό κεφάλαιο.

Βρίσκεται μέσα στο «ληστές» της κερδοσκοπικής αναισχυντίας.

Δεύτερη παρατήρηση:

Μεταξύ των αρπακτικών του κεφαλαίου υπάρχουν σίγουρα ανταγωνισμοί και σήμερα άγριος πόλεμος.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, και λογικό, κάποιες δυνάμεις, οικονομικές και πολιτικές (με τα παρακρατικά τους όργανά και μηχανισμούς) να τον στοχοποίησαν με την προβοκάτσια που έγινε εναντίον της λαϊκής οργής.

Το αλληλοφάγωμα όμως των «αρπακτικών» είναι το δευτερεύον στοιχείο και εν πάση περιπτώσει δεν μπορούμε να στηρίζουμε το ένα «γεράκι» εναντίον του άλλου.

Αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι πιστεύουμε στο σύστημα των γερακιών, αλλά και ότι υπάρχουν και καλά γεράκια που δεν τρώνε σάρκες.

Παρατήρηση τρίτη.

Ότι μπορεί μέσα σ’ αυτόν τον πόλεμο μεταξύ των γερακιών του χρήματος να στοχοποιήθηκε ο Βγενόπουλος (το πιο πιθανό) ΔΕΝ σημαίνει καθόλου ότι απαλλάσσεται από τις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ευθύνες, από τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ πολιτική του συμπεριφορά που δεν διαφέρει σε τίποτα από τη συμπεριφορά της εξουσίας του τραπεζικού κεφαλαίου.

Ποια είναι αυτή η συμπεριφορά;

Είχε την τράπεζά του ανοικτή μέσα σε καυτή ζώνη και σε μια εκρηκτική περίοδο που οι τράπεζες είναι ο στόχος της λαϊκής οργής.

Ο Βγενόπουλος, ο «καλός» ώθησε με την εξουσία του τούς υπαλλήλους του σε απεργοσπαστική κίνηση και τους εξανάγκασε να βρίσκονται στην τράπεζα σε μια εκρηκτικά εμπόλεμη κατάσταση.

Αυτή η εξουσιαστική και απεργοσπαστική λογική του εγκλώβισε τα θύματα και τα έστειλε στο θάνατο…

Αυτό καμία αλχημεία και υποκριτική αγανάκτηση εναντίον του κράτους δεν μπορεί να το ξεπλύνει.

Αν δε γνωρίζει ο Βγενόπουλος ότι το κράτος είναι σουρωτήρι των μυστικών υπηρεσιών και ότι οι άγριες προβοκάτσιες σήμερα βρίσκονται στην ημερησία διάταξη, τότε μάλλον είναι ηλίθιος και κάτι τέτοιο δεν είναι.


Επίσης, επειδή είναι ευφυής και μέσα στα μεγάλα παιχνίδια, δεν μπορεί να υποτίμησε σε τέτοιο βαθμό τους «αντιπάλους» ανταγωνιστές του και να ήταν ήσυχος ότι δεν θα τον στοχοποιήσουν…

Δεν δικαιολογείται, λοιπόν, τέτοιο έλλειμμα πολιτικής σκέψης και οξυδέρκειας.

Ο πόλεμος μεταξύ των «ληστών» είναι ανηλεής, χωρίς δισταγμούς και μεταξύ τους και εναντίον των λαών…

Πηγή :ΡΕΣΑΛΤΟ


Σχόλιο:

Η επιβίωση είναι ένας βαθμός πολιτισμού, σήμερα ονομάζεται ο πολιτισμός αυτός κουλτούρα. Οι άνθρωποι καλύπτουν μόνοι τους τις ανάγκες τους αναπτύσουν βιοτεχνία και εμπόριο. Σε αυτόν το βαθμό πολιτισμού ανήκει και η συνέχεια του είδους. Πέρα απο αυτόν τον πρώτο βαθμό πολιτισμού υπάρχει Ο πολιτισμός, της πόλεως. Εδώ καλιεργούνται στη θέση της Γής τα ταλέντα. Η πολιτική ενώνει αρμονικά τις δύο πλευρές πολιτισμού και το έθνος ζεί αξιοκρατικά. Στην Ελλάδα δέν έχουμε το δεύτερο επίπεδο πολιτισμού, της πόλεως. Διότι δέν έχουμε Νόμο και όσα προσφέρει ο νόμος. Το μόνο χρέος της πολιτικής. Οι Ελληνες μεταφερμένοι στην πόλη μετέφεραν και την επιβίωση τους, λόγω απουσίας πολιτισμού. Οι Έλληνες δέν έχουμε πολιτικούς. Στη θέση τους έχουμε πλούσιους. Αυτοί οι πλούσιοι φυλακίζουν την πολιτική στα δεσμά της εξουσίας και μειώνουν την κουλτούρα σε ζωώδη επιβίωση. Μεταμορφώνουν το λαό σε αγέλες και τους πολιτικούς σε πρωτοπαλήκαρα. Η Ελλάδα καταδυναστεύεται απο τους πλούσιους και απο τις φιλοδοξίες των πληρωμένων πολιτικών να γίνουν και αυτοί πλούσιοι. Ακόμη και η τέχνη και τα ταλέντα ελέγχονται απο τους πλούσιους. Και όμως σήμερα τα πρωτοπαλήκαρα αυτών των πλουσίων κατηγορούν τους Έλληνες για ομαδικό πνεύμα. Την κουλτούρα και το λαϊκό πολιτισμό, τα μόνα που λειτουργούν στην Ελλάδα.

Αμέθυστος
                                                                                                                        

Η ΝΕΑ ΦΟΥΣΚΑ : ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ

Είναι αδύνατον ένας λαός ο οποίος προδόθηκε από πολιτικούς και συνδικαλιστές να αποτινάξει τό ψεύδος διαμαρτυρόμενος μαζί με τούς πολιτικούς καί τούς συνδικαλιστές. Αυτή τή στιγμή η μεγαλειώδης διαμαρτυρία έσβυσε ήδη στίς αναρχικές φωτιές τών κουκουλοφόρων πρακτόρων.
Πώς είναι δυνατόν τόσες χιλιάδες άνθρωποι να μήν λιντσάρουν τούς Εφιάλτες μας; Αντιθέτως γνωρίζουμε πώς ο λαός καθώς τούς έβλεπε νά σπάζουν και να καίνε χειροκροτούσε! Αυτή τή στιγμή όλοι οι Έλληνες έχουν πιστέψει τήν προπαγάνδα ότι γιά τήν καταστροφή μας ευθύνεται ο σπάταλος και τεμπέλης λαός. Οι Γερμανοί μάς κατηγορούν ότι οι υπάλληλοί μας πληρώνονται περισσότερο από τούς δικούς τους, και τούς πιστεύουμε ξεχνώντας τήν ανυπαρξία τής παιδείας και το ανυπόφορο κόστος τής παραπαιδείας, το ανύπαρκτο σύστημα υγείας... Ξεχνώντας πώς οι Έλληνες βρισκόμαστε 30 χρόνια σέ λιτότητα, τις 0% αυξήσεις.

Γιατί οι νεοέλληνες είναι ανύπαρκτοι; τόσο εύκολα θύματα;

1ος τόμος Φιλοκαλίας, Άγιος Ησαϊας ο Αναχωρητής, 27 Κεφάλαια περί τηρήσεως τού νού.

Η οργή είναι φυσική ιδιότητα τού Νού και χωρίς οργή ούτε στήν καθαρότητα φτάνει ό άνθρωπος. Εκείνος πού θέλει νά φτάσει στή φυσική οργή (σε εκείνη πού στρέφεται εναντίον τού διαβόλου και τών παθών) κόβει όλα τά θελήματά του μέχρις ότου φτάσει στήν κατάσταση τού νού του, όπως τή δημιούργησε ο Θεός.

Αμέθυστος

ΣΧΟΛΙΟ :

Ο Κ.Τ. είπε...

Είναι αλήθεια πως με πόνο και έκπληξη έβλεπα ακόμα και ηλικιωμένους να επιδοκιμάζουν τα σπασίματα και τους εμπρησμούς των καταστημάτων, των φαναριών και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς.
Δεν ήμασταν λίγοι, ωστόσο, όσοι προσπαθήσαμε να τους σταματήσουμε, αλλά πως; Πείτε μου! Όταν είναι όλοι τους οπλισμένοι με βαριοπούλες, καδρόνια, λοστούς, μολότωφ. Με τα λόγια, λοιπόν, με τι άλλο! Ποιο εύκολα όμως θα μπορούσε να συνεννοηθεί κανείς με το γνωστό πια κανελί σκυλάκι που εμφανίζεται σε κάθε σαματά, παρά με αυτούς τους ταλαίπωρους.
Αναλογιζόμενος ότι και η δική μας πνευματική πώρωση μια τέτοια εσωτερική εικόνα θα πρέπει να έχει, κόντεψα να χαθώ στην απελπισία!
Σχετικά με το αν είναι πράκτορες. Τινος; Εγώ έβλεπα εικοσάχρονα παιδιά και μικρότερα ακόμα! Κι όταν λέγαμε κάτι σαν: «ωραία επανάσταση φίλε! το φανάρι μας φταίει!» έρχονταν και ηλικιωμένοι ( όπως είπα ) και μας έλεγαν :«και τι σε κόφτει εσένα! Έχασα τη δουλειά μου! Να καεί το σπίτι του ελληνικού λαού! Όλοι μαζί να πάμε!»!!
Μα είναι περίτρανα ολοφάνερο: ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ!
(Μα ΤΟΣΗ συνέπεια αυτοί οι πνευματικοί νόμοι, βρε παιδάκι μου!)

Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

Ρητά ή σιωπηρά, όλοι το έχουμε πάρει απόφαση: η κρίση που ενέσκηψε ήλθε για να μείνει. Για τους περισσότερους ανάμεσά μας το μέλλον προβάλλει μουγκό και αβέβαιο, ίσως και ζοφερό. Σχεδόν στο σύνολό τους, οι νέοι δεν νιώθουν πια νέοι και οι λιγότερο νέοι αισθάνονται ξεπερασμένοι από τα γεγονότα και ανήμποροι να σκεφθούν για το μέλλον τους. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα. Ελάχιστα χρόνια μετά την αυτάρεσκη ολυμπιακο-ποδοσφαιρική εθνεγερσία, το ξεχασμένο φάντασμα της εθνικής μας «Ψωροκώσταινας» θα εμφανισθεί και πάλι στο προσκήνιο. Με τη διαφορά ότι η νέα μικρά Ελλάς δεν θα μπορεί καν πλέον να επαναπαύεται στην εντιμότητά της. Η απειλούμενη υλική υποβάθμιση εμφανίζεται ως θεία δίκη.

Οικουμενική οργάνωση

Το σύστημα άρχισε να κλονίζεται στη δεκαετία του 1990. Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης πλέον ελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας όλες οι παραδοσιακές μορφές «προστασίας» της εθνικής παραγωγής, του εθνικού κοινωνικού ιστού, των εθνικών οικονομιών, του εθνικού νομίσματος αλλά και των εθνικών αστικών τάξεων εμφανίζονταν πια ατελέσφορες. Καμία χώρα δεν θα μπορέσει πλέον να επιζήσει παρακάμπτοντας τις προδιαγραφές του παγκόσμιου παραγωγιστικού ανταγωνισμού. Στο εξής δεν μπορεί πια να υπάρχουν εθνικές αποχρώσεις καπιταλιστικών μορφών οργάνωσης της κοινωνίας. Η καπιταλιστική κερδοφορία οργανώνεται σε οικουμενική βάση πάνω στις ίδιες αδυσώπητες προδιαγραφές και με τυποποιημένες και στερεότυπα επαναλαμβανόμενες συνταγές. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, η πλήρης απορρύθμιση των συναλλαγών, ο περιορισμός του κόστους παραγωγής, η μείωση των εργατικών μισθών, η συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών και ο εξορθολογισμός της λειτουργίας του δημόσιου τομέα εμφανίζονται ως αυτονόητοι πολιτικοί μονόδρομοι. Με τον οικουμενικό θρίαμβο του νεοφιλελευθερισμού, η ελεύθερη οικονομία φαίνεται να «εκδικείται» όσες κοινωνίες και πολιτικές παρατάξεις τολμούν να αμφισβητήσουν έμπρακτα την παντοκρατορία τους. Οσοι δεν υποτάσσονται στη φωνή της λογικής θα τιμωρηθούν ή θα αποπεμφθούν ως ανεύθυνοι, αιθεροβάμονες ή επικίνδυνοι...

Με αυτή την έννοια, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το ιστορικό νόημα της τρέχουσας περιόδου μπορεί να συνοψισθεί στη μη διαπραγματεύσιμη επιταγή μιας μετάβασης σε ένα «κανονικά» ολοκληρωτικό καπιταλιστικό σύστημα. Η Ελλάδα καλείται να υποταχθεί στους «κανόνες των αγορών» και να προσανατολιστεί αταλάντευτα προς την κατ΄ απόλυτη προτεραιότητα προώθηση της παραγωγικής ανταγωνιστικότητας εις βάρος των οποιωνδήποτε κοινωνικών κατακτήσεων και αδιαφορώντας για την επιβίωση της κοινωνικής συναίνεσης. Ο παγκοσμιοποιημένος υπερεπικρατειακός καπιταλισμός δεν έχει λόγο να αντιτίθεται στις οποιεσδήποτε «τοπικές» μορφές ανεργίας, εξαθλίωσης ή βιαίας προλεταριοποίησης των παραδοσιακά αυτοαπασχολούμενων μικρομεσαίων στρωμάτων. Υπό τους όρους αυτούς, αν μια χώρα δεν προσαρμοσθεί προς τας υποδείξεις, θα εκβληθεί απλώς από τη διεθνή κοινότητα των έντιμων κερδοσκόπων. Οπότε και το τίμημα θα είναι ακόμη βαρύτερο.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αδυσώπητη αντικειμενική προέκταση της τρέχουσας συγκυρίας. Μια διεφθαρμένη και αναποτελεσματική αλλά ανθρώπινη και στοιχειωδώς αλληλέγγυα κοινωνία που βαυκαλιζόταν ακόμη πως μπορεί να επιζεί βολεύοντας τα πάντα εκ των ενόντων καλείται να μεταμορφωθεί σε μιαν έλλογη, «υπεύθυνη» και αμείλικτα απάνθρωπη ατομοκεντρική κοινωνία όπου όλοι μπορεί να επαίρονται πως κανείς δεν χρωστά τίποτε σε κανέναν. Αυτό ακριβώς είναι το ευγενές όραμα του παγκοσμιοποιημένου αναπτυξιακού καπιταλισμού. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Πηγή : Αντίφωνο.
---------------
Σχόλιο 1 :

Ο Τσουκαλάς σύμβουλος του σοβαρού πανεπιστημιακού πρωθυπουργού κ.Σημίτη, δέν έχει καμία εμπλοκή στην κρίση, όπως δεν έχει και ο Σημίτης. Κανείς δεν φταίει στην Ελλάδα σήμερα. Η καταστροφή είναι φυσική, αναπόφευκτη. Ο φορέας αυτής της φυσικής καταστροφής εντοπίστηκε γρήγορα απο τους μορφωμένους πανεπιστημιακούς. Ο λαός. Η ψωροκώσταινα. Δυστυχώς για μάς το ΠΑΣΟΚ είχε δώσει την εξουσία στον λαό. Κανένας σήμερα στην Ελλάδα δέν μπορεί να δεί τις πράξεις του και τις ευθύνες του, βλέπει μόνο τών άλλων. Ο Τσουκαλάς δέν γνώριζε τις καταστροφές που κατάφερνε ο Σημίτης ; Δέν καταλάβαινε οτι ο Σημίτης είναι ανίκανος ;

Πώς θα κατορθώσει το ΔΝΤ να μας οδηγήσει σε μια λογική καπιταλιστική κοινωνία ; Τί διαφορετικό κάνει το ΔΝΤ απο αυτό που εδώ και χρόνια κάνουν τα κόμματα ; Θα κάνει τους πλούσιους πλουσιώτερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Πρώτη φορά το βλέπουμε ; Η μόνη διαφορά του απο τα κόμματα είναι πώς μαζί με τους πλούσιους έτρωγε καλά και το κόμμα της εξουσίας. Γιατί άραγε στην Ελλάδα βγαίνουν όλοι οι αποτυχημένοι, απο τους τάφους τους, να μας φωτίσουν, γιατί το ανεχόμαστε ;

Αμέθυστος
-------------
Σχόλιο 2

Ο Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Όταν έπεφταν από τον ουρανό τα περίφημα "πακέτα Delor" και ΜΟΠ, έβλεπα έναν κηπουρό για τις λεμονιές, έναν για τις τριανταφυλλιές και άλλον για το γκαζόν, στα προαύλια των Νοσοκομείων. Έναν οδηγό ασθενοφόρου, έναν αναπληρωτή, έναν συνοδηγό με τον αναπληρωτή του και έναν συντηρητή με αναπληρωματικό, για κάθε αυτοκίνητο του 166. Μια καθαρίστρια για τις σκάλες, μια για τους διαδρόμους και άλλη μια για τα διοικητικά γραφεία των Νοσοκομείων. Υπήρχαν βέβαια και οι αναπληρώτριες.

Μικρά παραδείγματα που μιλούν για το σήμερα και για τα 25 χρόνια σοσιαλισμού. Τα μεγάλα τα γνωρίζουν άλλοι.

Α, ναι! Και να μην το ξεχάσω, το πλέον παραγωγικό επάγγελμα στην Ελλάδα του σοσιαλισμού ήταν το ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ, μια μεταπρατική φάμπρικα δηλαδή, με τίτλο : ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ. Έφερνε προϊόντα, που δανειζόμαστε να τα αγοράσουμε, και μας τα πουλούσε. Παραγωγή στο φουλ, ή full production (μάλλον foul) για να το πούμε αγγλικά.

+

Ο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

                                                                     
Αφού η Σύνοδος της Εκκλησίας της Σερβίας αποφάσισε να στείλει τον Αρτέμιο στη σύνταξη, ο Γρηγόριος(διάδοχος του Γεβτιτς) μπήκε στη Maserati και πήγε να παίξει μπάλα. Ήταν και ο Vlade Divac στο ακροατήριο. Ο Γρηγόριος ήταν υποψήφιος και για τη θέση του Πατριάρχη.




Aμέθυστος  
                                           

Cornelia de Vogel -- «Εγώ ειμι ο Ων» (2)

Και η σημασία του για μια χριστιανική φιλοσοφία.
 
(Συνέχεια)

Ασφαλώς η φιλοσοφία είναι μάλλον μια νοοτροπία, ένα πνεύμα, μια μέθοδος, παρά ένα σύστημα έτοιμων απόψεων. Ας πούμε πως είναι πάνω απ’ όλα ένα πνεύμα. Αλλά ας προσθέσουμε αμέσως, ότι αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ισως και να μην είναι καν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας. Μου φαίνεται ότι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της επιστήμης. Και είναι απλώς αυτό το επιστημονικό πνεύμα μας που εξεγείρεται, όταν μας λένε ότι δεν χρειάζεται καθόλου αναζήτηση στη φιλοσοφία: ότι οι οριστικές απαντήσεις βρίσκονται εκεί και μας προσφέρονται, όπως ένα κομμάτι ψωμί ή ένα ζευγάρι παπούτσια. Κάτι μέσα μας μάς ειδοποιεί ότι φιλόσοφος είναι αντίθετα αυτός που βλέπει προβλήματα, και μάλιστα προβλήματα τα οποία καλείται να λύσει προσωπικά.

Αυτό που διακρίνει τον φιλόσοφο απ’τον επιστήμονα, με τη γενική έννοια, είναι ότι η φιλοσοφία ασχολείται με το σύνολο των πραγμάτων. Και ποιο είναι τότε, τελικά, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του χριστιανού φιλοσόφου;

Ας εξετάσουμε κάποια παραδείγματα. Ας δούμε τον νεαρό Αυγουστίνο, που αναμένει τη βάπτισή του. Έχει κάνει την επιλογή του. Πιστεύει στον Χριστό και την Εκκλησία του. Έχει κάνει θυσίες, που στοιχίζουν ακριβά σ’ έναν άνθρωπο της δικής του νοοτροπίας, αλλά τις έκανε με μιαν ολοκληρωτική εγκατάλειψη, μιαν απόλυτη εμπιστοσύνη. Έχει τις βεβαιότητές του. Αλλά το πνεύμα του είναι γεμάτο από ερωτήματα, ακόμη κι εκεί όπου δεν έχει την ελάχιστη αμφιβολία. Πιστεύει στον Θεό. Αλλ’ αισθάνεται την ανάγκη να αναζητήσει μιαν απόδειξη της ύπαρξης του Θεού, απλά και μόνο για να κατανοήσει με τη διάνοιά του αυτό που εμπιστεύεται (θεωρεί) με την πίστη. Το ίδιο συμβαίνει και με την αθανασία της ψυχής: ο Αυγουστίνος δεν αμφιβάλλει, αλλά επιθυμεί να κατανοήσει και να αποδείξει. Κι όταν επιτύχει μιαν απόδειξη, βγάζει κραυγές χαράς. Διότι υπήρξε φιλόσοφος από νοοτροπία και πνεύμα.

Υπήρξε χριστιανός φιλόσοφος. Και σαν τέτοιος διακρίνεται απ’τους άλλους φιλοσόφους, επειδή ξεκίνησε ως πιστός. Αναζητά την κατανόηση ορισμένων πραγμάτων, για τα οποία διατηρεί τη βεβαιότητα της πίστης του. Διαπιστώνουμε την ίδια συμπεριφορά στον Κλήμη Αλεξανδρείας και στον Ωριγένη. Την ξαναβρίσκουμε αργότερα στον Jean Scott Erigene, στον S. Anselme, στον Pierre Abelard και αρκετούς άλλους.

Και στον άγ. Θωμά επίσης ; Δεν θα διστάσω να απαντήσω θετικά. Ο άγ. Θωμάς ξεκίνησε κι αυτός με βεβαιότητες. Ασφαλώς, ήταν πεπεισμένος, ότι για να αποδείξει κάποιος την ύπαρξη του Θεού δεν χρειάζεται να είναι χριστιανός. Ας δεχθούμε ότι είχε δίκαιο : Έλληνες φιλόσοφοι πρόσφεραν αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού αρκετούς αιώνες πριν την περίοδο του χριστιανισμού (1). Αυτοί πρώτοι διαλογίσθηκαν πάνω στο απόλυτο Είναι (Ον) κι αυτές οι σκέψεις εφοδίασαν τους χριστιανούς φιλοσόφους με τα στοιχεία μιας doctrina de Dio φιλοσοφικής μορφής. Ο άγ. Θωμάς το επιβεβαιώνει κι ο ίδιος στα κεφάλαια για τη φύση, ή αν θέλουμε για τις «ιδιότητες» του Θεού : η απλότητά του, η αγαθότητά του, η ίδια η αγάπη του – θέματα τόσο χαρακτηριστικά βιβλικά και χριστιανικά ώστε ο μη μυημένος αναγνώστης του 20ου αιώνα με δυσκολία θα αναγνώριζε την έντονη παρουσία της ελληνικής φιλοσοφίας σ’ αυτό το κεφάλαιο…

Χρειάζεστε διευκρινίσεις ; - Ιδού μερικά παραδείγματα. Στην questio σχετικά με την απλότητα του Θεού (S. Th. I qu. 3) ο άγ. Θωμάς αποδεικνύει 1ον ότι ο Θεός δεν είναι σώμα , 2ο ότι δεν είναι ύπαρξη αποτελούμενη από μορφή και ύλη, 3ο ότι η φύση του είναι ταυτόσημη με την ουσία του. Οι τρεις αυτές θέσεις (θεωρίες) βασίζονται σε ελληνικές έννοιες και αποδεικνύονται με επιχειρήματα που συναντάμε εν μέρει στον Αριστοτέλη, εν μέρει στον Πλάτωνα, αλλά και στον Πλωτίνο. Στον Πλωτίνο είναι που βρίσκουμε διευκρίνιση της άποψης ότι η ανώτατη Αρχή δεν μπορεί να διαθέτει ιδιότητες διαφορετικές απ’ Αυτήν την ίδια κι ότι είναι ταυτόσημη με την ουσία της (2).

Ο άγ. Θωμάς λέει μ’ αυτόν τον τρόπο ότι η θέληση του Θεού είναι ταυτόσημη με την ουσία του (S.th. I 19,a.1.cp. Plotin, Enn. VI 8, 13, 1. 5-8), κι ότι το αντικείμενο της θείας θέλησης δεν είναι διαφορετικό από την καλοσύνη του, η οποία είναι ταυτόσημη με την ουσία του (S. Th. Ib. cp. Enn. VI 8, 1. 27-33 και V 5, 13, 1. 1-11).

Η άποψη για το αμετάβλητο του Θεού, το οποίο ο άγ. Θωμάς αποδεικνύει με τρία επιχειρήματα, δανεισμένα απ’ την αριστοτελική θεωρία της κίνησης , είναι μια θέση πολύ πλατωνική. Απ’ την εποχή του Παρμενίδη, το τέλειο Είναι είναι για τους Έλληνες το Είναι που δεν αλλάζει. Γιατί, αν είναι τελικά τέλειο, πώς θα αλλάξει; « Η αλλαγή είναι κίνηση, και η κίνηση προϋποθέτει ατέλεια», λέει ο άγ.. Θωμάς (S.th. 1 qu. 9, art. 1, resp. Ad 3). Όπως είχε ορίσει ο Πλάτων πριν απ’ αυτόν το τέλειο Είναι των Καθαρών σαν «αυτό που παραμένει πάντοτε το ίδιο πράγμα και είναι ταυτόσημο με τον εαυτό του». Όπως είχε απορρίψει ο Αριστοτέλης την κίνηση των υπέρτατων και καθαρά πνευματικών Υπάρξεων και όπως κραύγαζε, για παράδειγμα, ο Πλούταρχος : «Τί είναι λοιπόν μια Ύπαρξη με την πλήρη και αληθινή έννοια της λέξης; - Αυτή που παραμένει αιώνια, χωρίς αρχή και τέλος, εκτός χρόνου και μεταβολών» (3).

Η αιωνιότητα του Θεού; Ο άγ. Θωμάς μιλάει γι’ αυτήν στο ακόλουθο κεφάλαιο : S. Th. I qu. 10. Ο ορισμός που εξετάστηκε στο πρώτο κεφάλαιο προέρχεται απευθείας απ’ την Consolatio de Boece – αλλά, σε τελευταία ανάλυση, απ’ τον Πλωτίνο, Enn. III 7, 3-5. Ο Πλωτίνος είναι αυτός που όρισε την αιωνιότητα σαν μιαν ατελεύτητη και τέλεια ζωή, χωρίς διαδοχή, αλλά ταυτόχρονα παρούσα στο σύνολό της.

Ας εξετάσουμε επίσης το θέμα της δημιουργίας. Ο άγ. Θωμάς τη χειρίζεται με απόλυτα φιλοσοφικό τρόπο. « Δημιουργία» σημαίνει «προέλευση» των δημιουργημάτων απ’ τον Θεό (5), ή ακόμη « απορροή (έκφραση) της σύνολης ύπαρξης» (6). Ο άγ. Θωμάς χρησιμοποιεί με πλήρη συνείδηση αυτούς τους όρους: του επιτρέπουν να ερμηνεύσει όσο γίνεται καθαρότερα την creation ex nihilo (εκ του μηδενός δημιουργία), γιατί η προέλευση της συνολικής, καθολικής ύπαρξης απ’ την πρώτη «Αρχή» δεν προϋποθέτει καμμιάν ύπαρξη. Για τον Θεό δημιουργία σημαίνει τη θεία ενέργεια που είναι η ουσία του, σε σχέση με το δημιούργημα. Για τα δημιουργήματα αυτή η σχέση υπάρχει με τη μορφή δεσμού εξάρτησης. Για τον Θεό είναι secundum rationem tantum (7).

Όλ’ αυτά είναι καθαρά πλωτινικές θεωρίες (απόψεις). Δεν θα μπορούσαμε όμως τότε ν’ αναρωτηθούμε τί σημαίνει το «Εν αρχή δημιούργησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη»; Δεν αντιμετωπίζουμε εδώ τη δημιουργία σαν ένα γεγονός που συνέβη μέσα στον χρόνο; - αυτό είναι λάθος, απαντά ο άγ. Θωμάς. Εφόσον ο Θεός είναι υπεράνω του χρόνου, δεν θα έπρεπε να δώσουμε σε καμμιάν περίπτωση παρόμοια ερμηνεία στο κείμενο. Το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι ο χρόνος δημιουργήθηκε μαζί με τον ουρανό και τη γη. – Κι αυτές τις σκέψεις τις είχαν προετοιμάσει για μιαν ακόμη φορά οι Έλληνες. Ο άγ. Αυγουστίνος τις γνώριζε, η δε σκέψη του Πλωτίνου τον ενέπνευσε σχετικά με τις έννοιες του χρόνου και της αιωνιότητας. Ο ίδιος ο Πλωτίνος υπήρξε κληρονόμος του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη - όχι όμως ένας απλός και ήσυχος κληρονόμος, που διατηρεί τους θησαυρούς που δέχθηκε χωρίς να προσθέσει τίποτε ο ίδιος. Τους επεξεργάζεται με πνεύμα εξαιρετικά ενεργό και ουσιαστικά προσωπικό, επινοεί, διορθώνει και τελειοποιεί. Κι έτσι κατασκεύασε τον ορισμό του για τον χρόνο και την αιωνιότητα.

Ο άγ. Θωμάς ανακάλυψε στους αρχαίους μιαν ακόμη πολύ χρήσιμη έννοια, προκειμένου να ερμηνεύσει τη δημιουργία: πρόκειται για την έννοια μιας «επικοινωνίας» από την πλευρά του Θεού και μιας «συμμετοχής» απ’την πλευρά του δημιουργήματος (8). Ερμηνεύοντας τη διάκριση και την πολλαπλότητα των πραγμάτων, ο άγ. Θωμάς λέει πως αυτή η πολλαπλότητα βασίζεται στην primum agens που είναι ο Θεός. «Διότι ο Θεός δημιούργησε την ύπαρξη των πραγμάτων για να μεταδώσει την αγαθότητά του στα δημιουργήματα και για να αντιπροσωπευθεί απ’ αυτά. Κι επειδή δεν θα μπορούσε να αντιπροσωπευθεί επαρκώς από ένα μόνο δημιούργημα, δημιούργησε πολλά και διαφορετικά το ένα απ’ το άλλο, προκειμένου να καλυφθεί η ανεπάρκεια του ενός στην αντιπροσώπευση της θείας αγαθότητας, από ένα άλλο. Γιατί η αγαθότητα που ενυπάρχει με τρόπο απλό και ομοιόμορφο στον Θεό, εμφανίζεται με τρόπο πολλαπλό και διχασμένο στα δημιουργήματα. Κι αυτό γιατί στο σύνολό του το σύμπαν συμμετέχει στην θεία αγαθότητα και την εκπροσωπεί με τελειότερο τρόπο από οποιοδήποτε δημιούργημα».

Αυτό δεν είναι όμως καθόλου το πρώτον κινούν του Αριστοτέλη, που κινεί τον πρώτο ουρανό. Πρόκειται για πλατωνισμό – αλλ’ έναν πλατωνισμό χριστιανικό, που θεμελιώνει τη συμμετοχή «στη θεία αγαθότητα» όχι μόνο με μιαν αρκετά απρόσωπη έννοια και «κατά κάποιον τρόπο», όπως το επιχείρησε ο Πλωτίνος, αλλά σαφώς μέσα στην πρόθεση του Θεού, πράγμα που σημαίνει : μέσα στη συνειδητή του θέληση.

Τελειώνοντας, ας προσεγγίσουμε το πρόβλημα του κακού. Στην S. th. I qu. 48 και 49, ερμηνεύοντας το σαρκικό κακό σαν privation (στέρηση) προκληθείσα per accidens (κατά τύχη) απ’ το καλό, ο άγ. Θωμάς ακολουθεί απόλυτα τη θεωρία του Πλωτίνου (10), όπως πριν απ’ αυτόν κι ο άγ. Αυγουστίνος. Οι χριστιανοί φιλόσοφοι διδάσκουν, μαζί με τους πλατωνικούς, τη θεωρία περί ανυπαρξίας του κακού ως ουσία.. Κι ο άγ. Θωμάς καταλήγει ισχυριζόμενος ότι δεν μπορεί να υπάρξει καθ’ εαυτό κακό. O Πλωτίνος καταλήγει απ’ την πλευρά του σ’ ένα είδος απόλυτης στέρησης, όχι βέβαια ουσιαστικής, την οποία όμως θεωρεί ως μη-ύπαρξη και την αποκαλεί ύλη. Πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, εδώ για την πλατωνική παράδοση (11)-κατά κανέναν όμως τρόπο τόσο δυαλιστική όσο την αντιλήφθηκαν οι χριστιανοί, από την εποχή των Απολογητών του δεύτερου αιώνα ως την Simone Petrement και τον P. Robbers των ημερών μας (12).

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

                                        

Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ - Cornelia de Vogel -- «Εγώ ειμι ο Ων» (1)

                                                                       
Ο Eλληνικός πολιτισμός σήμερα μοιάζει ολοκληρωτικά κατακτημένος, από τον Δυτικό. Δεν υπάρχει ούτε ένας εκπρόσωπός του για να συνεχίση την μάχη εναντίον του ψεύδους, την οποία ξεκίνησε ο Σωκράτης και ο Πλάτων εναντίον των Σοφιστών, συνέχισε με πάθος στην διάρκεια του Βυζαντίου, βρήκε πολεμιστές ακόμη και στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά οι Νεοέλληνες ανέλαβαν άλλου είδους αγώνα. Του Πλούτου δια της προδοσίας! Οι Έλληνες διανοούμενοι έδειξαν πρώτοι τον δρόμο (από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι) αφιερώνοντας τις πνευματικές τους δυνάμεις στην εισαγωγή έτοιμων ιδεών απο την Δύση! Αιώνιος υλικός και πνευματικός εχθρός των Ελλήνων, οι Φράγγοι και οι Γερμανοί απογονοί τους. Η Εκκλησία περπάτησε στον βηματισμό τής εποχής δηλαδή με το πνεύμα των πιστών της. Σήμερα στην Νεοελληνική πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε Έλληνας, ούτε Χριστιανός. Τελευταίοι αντιπρόσωποι του Δυτικού πολιτισμού, ντυμένοι Ελληνικό και Χριστιανικό ένδυμα, το μοναδικό Ιστορικό Ένδυμα Φωτός που υπάρχει και θα υπάρξει, Ζηζιούλας, Γιανναράς, Ράμφος.

ΔΙΚΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

Τελευταίος μεγάλος πολεμιστής της Δύσεως εναντίον της Ελλάδος, υπήρξε ο Χάϊντεγκερ. Τελευταίος μάλλον πολεμιστής, κρυμμένος στην κοιλιά του Δούρειου Ίππου που θα αφανίση ολοκληρωτικά το Ελληνικό πνεύμα και λέγεται εξέλιξη της Φιλοσοφίας ή Ιστορία των Ιδεών. Πρώτος κατασκευαστής του, ο πολυμήχανος Αυγουστίνος. Ο Αχιλλέας της εκστρατείας, ο ημίθεος Ακινάτης. Doctor Angelicus. Οι Νεοθωμιστές, δάσκαλοι των νεο-ορθοδόξων, στο πρόσωπο του Gilson, συνθέτουν τις Σούμες του Ακινάτη με τον υπαρξισμό του Χάϊντεγκερ και ανακοινώνουν την τελική νίκη.

Ο Ακινάτης ξεπέρασε Φιλοσοφικά τον Αριστοτέλη και γενικώς την Ελληνική φιλοσοφία, με την βοήθεια του Χριστιανικού Πνεύματος και συγκεκριμένα με τον Λόγο Κυρίου! «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ». Ο Χάϊντεγκερ συνέχισε και ολοκλήρωσε το ψεύδος, όπως θα δούμε, με τον Φιλοσοφικό όρο που επινόησε : οντοθεολογία! Ο όρος “οντοθεολογια” εδημιουργήθη από τον Χάϊντεγκερ για να χαρακτηρίσει την μεταφυσική του Αριστοτέλη και όλες όσες προήλθαν από αυτή, οι οποίες έπεσαν στο βαρύτατο σφάλμα να μειώσουν το Είναι στο Όν, ακόμη δε και αυτό το υπέρτατο Όν, που είναι ο θεός, ξεχνώντας μ’αυτόν τον τρόπο την «οντολογική διαφορά» ανάμεσα στο Είναι και στο Όν, η οποία είναι για τον Χάϊντεγκερ το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει.

Για τον Χάϊντεγκερ ο όρος αυτός είναι καθαρά αρνητικός, δείχνει δηλαδή μια λανθασμένη φιλοσοφία, παρότι αναπόφευκτη, στην οποία αντιπροτάσει την δική σου, σαν αυθεντική φανέρωση ή ακρόαση του Είναι. Και όμως κατά γενική πλέον ομολογία των ερευνητών δεν είναι αυτό το νόημα τής θεωρίας, που αποδίδει ο Αριστοτέλης στον Πλάτωνα, η οποία είναι ένα είδος ολοκληρώματος της θεωρίας των Ιδεών, στην οποία όλα εξαρτώνται απο μία υπέρτατη Ιδέα, την Ιδέα του Είναι και του Ενός, η ουσία του οποίου όπως και όλων των Ιδεών, είναι ακριβώς να είναι πλήρως και ολοκληρωτικώς ο εαυτός της, δηλαδή να είναι ΕΝΑ.

Ο Χάιντεγκερ, επηρεασμένος απο τους νεοσχολαστικούς δασκάλους του (π.χ Μπρεντάνο), παρότι υπήρξε ο μοναδικός καθηγητής ο οποίος διάβαζε και μετέφραζε Αριστοτέλη στα μαθήματά του, στην Γερμανία, δεν κατενόησε πως στον Αριστοτέλη δεν υπάρχει ουτε θεολογία (διότι έτσι ονομάζει του Θεογονικούς μύθους ο Αριστοτέλης) ούτε οντολογία (καθότι είναι ένας μοντέρνος όρος ο οποίος εδημιουργήθη από τους Καρτεσιανούς), οπότε δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και οντοθεολογία.

Το ωραίο στην υπόθεση ετούτη είναι πως την θεωρία που ονομάζουν οντοθεολογία οι σύγχρονοι, ο Αριστοτέλης την γνώριζε (καθώς την απέδιδε λανθασμένα στον Πλάτωνα οπότε την γνώριζε) και την υπέβαλε μάλιστα και σε σκληρή κριτική. Αυτό το σημείο είναι το πλέον σημαντικό για την Ιστορία της Φιλοσοφίας, πως μια θεωρία, η οποία θεωρείται θρησκευτικής καταγωγής (έξοδος 3 14), ήταν ήδη γνωστή και είχε ήδη δεχθεί κριτική από τους Έλληνες Φιλοσόφους.

Τήν ερμηνεία τών Χριστιανών φιλοσόφων τού αποσπάσματος τής Εξόδου, επανέφερε στό προσκήνιο ο Ετιέν Ζιλσόν, ο οποίος μάλιστα δημιούργησε και ειδικό όρο περί αυτού: «Μεταφυσική τής Εξόδου» γιά να δείξη τό δόγμα σύμφωνα με τό οποίο ο Θεός πρέπει να είναι τό Είναι καθεαυτό (esse ipsum), Aυτός δηλ. ο οποίος απάντησε στήν ερώτηση τού Μωϋσή : «Εγώ ειμί ο ών». Οι Χριστιανοί φιλόσοφοι, σύμφωνα με τόν Ζιλσόν, ιδίως οι σχολαστικοί, με πρώτο και καλύτερο τον Ακινάτη, εκμεταλλεύθηκαν αυτή την απάντηση γιά να κατασκευάσουν μιά εντελώς καινούρια μεταφυσική σε σχέση με την Ελληνική. Δέν επρόκειτο λοιπόν γιά απλούς «αριστοτελικούς», αλλά επρόκειτο γιά εντελώς πρωτότυπους φιλοσόφους, πού ξεπέρασαν τόν Αριστοτέλη, χάρη στήν πίστη τους στήν βιβλική αποκάλυψη.

Τό κυριότερο βιβλίο τού Ζιλσόν πάνω στό θέμα μεταφράστηκε ήδη στά Ελληνικά, από τόν Θάνο Σαμαρτζή, καί κυκλοφορεί από τίς πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, μέ τόν τίτλο «ΤΟ ΟΝ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ».

Ήδη λοιπόν (γιά να συνεχίσουμε τήν ιστορία μας ) απο το 1961 (η πρώτη έκδοση τού βιβλίου τού Ζιλσόν είναι τού 1948) η Cornelia de Vogel, διάσημη Ολλανδή ερευνήτρια τού Πλάτωνος και τού Πλατωνισμού, αντικρούει τήν Ερμηνεία τού Ζιλσόν σέ ένα σημαντικό αλλά άγνωστο σχεδόν άρθρο της «Εrgo sum qui sum et sa signification pour une philosophie chretienne» δηλ. «Εγώ ειμί ο ών και η σημασία του γιά μιά χριστιανική φιλοσοφία» στό «Revue des sciences religieuses», XXXV, σελ. 337-355».

Η θέση του άρθρου είναι με συντομία η εξής: ο Θεός των Χριστιανών φιλοσόφων δέν είναι το πρώτο κινούν του Αριστοτέλη, που κινεί τον πρώτο Ουρανό (και μέχρις εδώ βρίσκεται σε συμφωνία με τον Ζιλσόν). Αλλά είναι αντιθέτως ο Θεός της πλατωνικής-Νεοπλατωνικής παραδόσεως, ΤΟ ΑΓΑΘΟ, προσωποποιημένος (Ο Θεός). Από αυτή την προσωποποίηση κατάγεται και η φιλοσοφία του προσώπου. Όλες οι έννοιες που αφαιρέθηκαν απο την Ελληνική φιλοσοφία εκ μέρους των Χριστιανών, κυριαρχούνται απο το Χριστιανικό πνεύμα, δηλ. απο την πίστη. Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της συναντήσεως πίστεως και φιλοσοφίας προσφέρεται απο την ερμηνεία που έδωσαν οι Χριστιανοί φιλόσοφοι στην Έξοδο ΙΙΙ,14 : Ego sum qui sum, Εγώ ειμί ο Ών.

Σε αυτό το σημείο η de Vogel παραθέτει μια σειρά κειμένων Χριστιανών φιλοσόφων της πατερικής εποχής, του Μ.Αθανασίου, Εφραίμ του Σύρρου, Ιλαρίωνος, Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και πάνω απο όλα του Αυγουστίνου, τα οποία αποδεικνύουν καθαρά πώς όλοι αυτοί, πολύ πρίν απο τον Σχολαστικισμό,είχαν ήδη ερμηνεύσει το συγκεκριμένο σημείο της Εξόδου σαν ένδειξη πώς η ουσία του Θεού είναι αυτό το ίδιο το Είναι. Και συνεχίζει: κατα τον Ζιλσόν, οι Χριστιανοί ανακάλυψαν αυτή την ταυτότητα στην Έξοδο, ενώ οι Έλληνες την αγνοούσαν εντελώς. Αλλά το αντίθετο ακριβώς είναι η αλήθεια, δηλ. οι Έλληνες, Παρμενίδης και Πλάτων, ηταν αυτοί που σκέφτηκαν την ιδέα του απολύτου Είναι, ενώ οι Εβραίοι την αγνόησαν παντελώς. Ο Πλάτων και οι Πλατωνιστές (ο Πλούταρχος και οι Νεοπλατωνικοί) ταύτισαν τον Θεό με το αιώνιο και τέλειο Είναι. Για τους Εβραίους ο λόγος στην Έξοδο σήμαινε κάτι σαν «Εγώ είμαι αυτός που είμαι». Δηλαδή «Αυτό δέν σας αφορά, να έχετε μόνο εμπιστοσύνη και θα δείτε ποιός είμαι». Οι εβδομήκοντα, εμπνευσμένοι από την Ελληνική σκέψη μετέφρασαν εγώ ειμί ο Ών. Δηλαδή εάν οι Χριστιανοί βρήκαν την ταύτιση του Θεού με το απόλυτο Είναι στην Έξοδο, το οφείλουν στο ότι γνώριζαν ήδη απο τους Έλληνες το απόλυτο Είναι. Ο Πλούταρχος ερμηνεύει το Ε των Δελφών σαν «Εσύ είσαι». Δίνοντας του δηλ. το νόημα πώς είναι το καταλληλότερο όνομα του Θεού. Ο Φίλων ισχυρίζεται πως ο Θεός δέν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει, αλλά Είναι, επειδή είναι αιώνιος. Στον Πλατωνισμό που προηγήθηκε του Πλωτίνου υπάρχει ήδη η ταύτιση του Θεού με το υπέρτατο Είναι.

Την θέση αυτή της Cornelia de Vogel, συνέχισε ο W.Beierwaltes ο οποίος όχι μόνον απέδειξε πως και ο Φίλων ερμηνεύει την Έξοδο με το νόημα των Χριστιανών φιλοσόφων, αλλά υπενθύμισε, ακολουθώντας τις μελέτες του Hadot, πώς η κατανόηση του Θεού σαν Είναι και η ταύτιση του Ενός (το οποίο στον Πλωτίνο είναι ανώτερο του Είναι) με το Είναι έγινε απο τον Πορφύριο, τον μαθητή του Πλωτίνου και διατηρήθηκε απο όλους τους νεοπλατωνικούς, είτε εθνικούς (Ιάμβλιχο, Πρόκλο) είτε Χριστιανούς (Ψευδο-Διονύσιο), όπως επίσης και από τους Μουσουλμάνους και στη συνέχεια από τους σχολαστικούς φιλοσόφους. Το μόνο πρόβλημα της Vogel υπήρξε το ότι δέν έγραψε πού ακριβώς ο Πλάτων ισχυρίσθηκε την ανωτέρω θεωρία, δηλαδή την ύπαρξη ενός απολύτου όντος το οποίο έχει για ουσία αυτό το ίδιο το Είναι.

Η έρευνα που ακολούθησε, εντόπισε την θεωρία αυτή, όχι όμως στον Πλάτωνα, αλλά στον Αριστοτέλη και συγκεκριμένα στο βιβλίο Β της Μεταφυσικής του, όπου ο Αριστοτέλης την αποδίδει στον Πλάτωνα και την ελέγχει.

Έτσι λοιπόν αυτή η θεωρία ήταν ήδη παρούσα στην εποχή του Πλάτωνος και του Αριστοτέλη, ανεξαρτήτως κάθε ερμηνείας της Εξόδου. Είναι πολύ σημαντική η γνώση αυτής της αλήθειας για όσους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να υποστηρίζουν την παραπάνω θέση, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την κριτική θέση του Αριστοτέλη εν προκειμένω. Για την θέση του Ακινάτη στο θέμα αυτό, μπορούμε να πούμε πως είναι άλλο ένα πρόβλημα στα τόσα άλλα προβλήματα που παρουσιάζει.

Αυτό το σπάνιο άρθρο μετέφρασε από τα Γαλλικά η Αγγελική Κορωνάκη και με την επιμέλεια του Σταύρου Νικολαΐδη, αρχίζουμε την ανάρτησί του σε συνέχειες, λόγω μεγάλου μήκους, και για όσους το επιθυμούν.

                                    «Εγώ ειμι ο Ων» -
             Και η σημασία του για μια χριστιανική φιλοσοφία.

Η ιδέα μιας χριστιανικής φιλοσοφίας είναι δυνατή, δηλαδή μη-αντιφατική;
Αυτό το ερώτημα δεν προκάλεσε σε καμμιά χωρα του κόσμου τόσες συζητήσεις όσο στη Γαλλία. Φαίνεται ότι, μετά τις ζωηρές διαμάχες των ετών 1930-31, το βασικότερο κέντρο ενδιαφέροντος σ’ αυτή την διαμάχη τοποθετείται, από το 1945, στο Στρασβούργο. Ο M. Mehl αφιέρωσε μια μελέτη σε βάθος στην « περίπτωση του χριστιανού φιλοσόφου », ο M. Guerin εκδηλώθηκε κατά τις συζητήσεις του 1951, o M. Ricoeur και ο M. Gusdorf πρόσφεραν τη συνεισφορά τους αναφερόμενοι στον ρόλο του μύθου. Ο M Nedoncelle εξέδωσε, τέλος, ένα θαυμάσιο μικρό βιβλίο: Υπάρχει μια χριστιανική φιλοσοφία; Η μελέτη αυτή μού έδωσε να καταλάβω όχι μόνο πώς εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε το πρόβλημα σε σας, αλλά μου διευκρίνισε και τις παρούσες θέσεις σας και τις αντίστοιχες συμπάθειές σας.

Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ μία μικρή ιστορία, κάπως προσωπική. Συνέβη τα Χριστούγεννα του 1925. Ήμουν φοιτήτρια. Διάβαζα τον Πλάτωνα και τον Καντ. Το πνεύμα μου ήταν γεμάτο προβλήματα - και στο βάθος της καρδιάς υπήρχε η έντονη επιθυμία να γνωρίσω τον Θεό . Δεν ήμουν καθολική – ούτε προτεστάντις. Προερχόμενη από μη «ενεργό» (όπως το αποκαλείτε εσείς) προτεσταντική οικογένεια, και ούτε καν θρησκευόμενη, είχα αρκετές επιφυλάξεις γι’ αυτούς που αποκαλούνται χριστιανοί και έτρεφα το πνεύμα μου κυρίως με τη σκέψη των φιλοσόφων, του Παρμενίδη και του Πλάτωνα, και ακολούθως είχα τις αμφιβολίες μου σχετικά με τον Καντ, ο οποίος μας παρουσιαζόταν στο πανεπιστήμιο όπου σπούδαζα ως «ο Φιλόσοφος». Κάποιο πρόσωπο που ενδιαφέρθηκε για την ψυχή μου με οδήγησε σ’ έναν δομηνικανό κληρικό που εθεωρείτο ειδήμων στη φιλοσοφία και στη θεολογία . Η συζήτησή μας του φανέρωσε σύντομα τις μελέτες και τα αναγνώσματά μου. Του αποκάλυψε ότι κατά τη γνώμη μου απαιτείτο μια σημαντική διανοητική προσπάθεια για την εξεύρεση μιας προσωπικής λύσης των φιλοσοφικών προβλημάτων που με απασχολούσαν. Ο σεβαστός πατήρ δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου απαραίτητο: δεν απαιτούνταν έρευνες ούτε προσωπική προσπάθεια , όλα είχαν γίνει. Δεν υπήρχαν πλέον προβλήματα: όλα είχαν λυθεί. Επειδή υπάρχει ένα μεγάλο φιλοσοφικό και θεολογικό σύστημα, στο οποίο όλα τα πιθανά ερωτήματα έχουν βρει την οριστική τους απάντηση…

Μ’ αυτήν την πληροφορία, μπορούσε κανείς να αναχωρήσει. Δεν επιθυμούσα να γνωρίσω αυτό το είδος «φιλοσοφίας», που μου φαινόταν ελάχιστα αντάξιο αυτού του ονόματος. Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα έγινα καθολική, κι αυτό μετά από μακρόχρονη έρευνα. Σας βεβαιώνω ότι, σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν συνέβη εξ αιτίας των πληροφοριών αυτού του δομηνικανού πατρός.

Γιατί θέλησα να σας διηγηθώ αυτήν την ιστορία; Πρώτον για να σας πω ότι αντιλαμβάνομαι πολύ καλά τη διαμαρτυρία του Γάλλου φιλοσόφου Maurice Blondel ενάντια σε ένα είδος φιλοσοφίας, που ισχυρίζεται ότι κατέχει την τελευταία λέξη επί της φυσικής και υπερφυσικής τάξεως , αφού ενέταξε όλα τα πράγματα –συμπεριλαμ- βανομένου και του Θεού – υπό την μορφή μη τελειοποιήσιμων εννοιών σ’ ένα μεγάλο κλειστό και κατάλληλο σύστημα. Δεν πρόκειται εξ άλλου για έναν ισχυρισμό που ανήκει μόνο σε ορισμένες χριστιανικές σχολές. Η ελληνική Αρχαιότητα γνώρισε μεταφυσικούς μιας σχετικά παρόμοιας νοοτροπίας: όπως οι Στωικοί του είδους του Χρυσίππου. Αυτοί συνάντησαν πεισματικό αντίπαλό τους στο πνεύμα του Καρνεάδη, ενός ανελέητου κριτή του ωραίου στωϊκού συστήματος, ενός συστήματος τόσο στέρεου κατά τα φαινόμενα.

Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, υπήρξαν ασφαλώς ερευνητές. Ο Πλωτίνος επίσης . Τί να πούμε όμως για τους μετέπειτα, τους Άραβες σχολιαστές ; Τί να πούμε, για παράδειγμα, για τον Αβερόη και τους Παρισινούς και Παντοβανούς συγχρόνους του; Αυτοί θεωρούσαν σίγουρα τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη – σύμφωνα προφανώς με την ερμηνεία τους – ως «την ενδελέχεια» της ανθρώπινης ευφυΐας. Εκεί υπήρχε η οριστική και επιστημονικά αποδεδειγμένη ερμηνεία του σύμπαντος κατά το σύνολό του και κατά τα μέρη του. Και επρόκειτο πραγματικά για την αντίληψη του «τί συμπεριλαμβάνεται στο Εσωτερικό του Κόσμου», διότι έτσι γνώριζε κανείς, με μιαν ακριβή και αυστηρή γνώση, τις έσχατες αιτίες του είναι. Κανένα μυστήριο για τον Αβεροηστή! Αυτός αντιλαμβάνεται το γιατί των πραγμάτων και γνωρίζει την ερμηνεία τους.

Δεν έλειψε όμως η κριτική αντίδραση ούτε απέναντι σ’ αυτούς τους εξαιρετικούς δογματικούς. Ως άλλος Καντ του 16ου αιώνα, ο Guillaume d’Ocean διέλυσε την όμορφη κατασκευή του αβεροηκού σύμπαντος θέτοντας την αρχή τού ότι μπορεί κάποιος να γνωρίσει μόνον κατόπιν εμπειρίας . Αλλά, τί εμπειρία έχουμε των καθαρά πνευματικών υπάρξεων ;

Οσο για τον Ιμμάνουελ Καντ, αυτός βρισκόταν απέναντι στο μεταφυσικό σύστημα των Leibniz-Wolff, σύστημα αρκετά κενόδοξο και απλοϊκά αισιόδοξο. Λέγεται ότι η «κριτική φιλοσοφία» του δεν θα είχε γεννηθεί αν είχε σχετισθεί με τη μεταφυσική του αγ. Θωμά. Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρη. Νομίζω ότι οι πολυάριθμες βεβαιότητες του αγ. Θωμά θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει τον κριτικισμό του Κάντ.

Οσο για τον κριτικισμό των Νεοκαντιανών, είμαστε όλοι κατά κάποιον τρόπο κληρονόμοι της: εφόσον επαναστατούμε ενάντια στον δογματισμό των κλειστών συστημάτων, κι εφόσον επιθυμούμε να απελευθερωθούμε, όπως λέει ο M Nedoncelle, από το «μακάριο γουργουρητό» μιας κάποιας κατηγορίας μεταφυσικών.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος
                                                            

ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΝΟΥ

Η σύγχρονη ψυχολογία αντιμετωπίζει τούς λογισμούς τού νού :

Oι κακές σκέψεις που εμποδίζουν την απόλαυση της ζωής

Αυτή την εβδομάδα παρατηρήστε τις προτεραιότητές σας -τη σειρά με την οποία κάνετε πράγματα- και παρατηρήστε πώς το σύστημα των πεποιθήσεων σας επηρεάζει τις καθημερινές σας επιλογές

Oι κακές σκέψεις που εμποδίζουν την απόλαυση της ζωής

Συχνά οι άνθρωποι παραπονιούνται για «μπλοκαρίσματα» στη ζωή τους, για κακή διάθεση, για το ότι δε μπορούν να απολαύσουν τη ζωή ενώ δεν υπάρχει κάτι που αντικειμενικά να πηγαίνει στραβά, για το ότι έχουν τύψεις και ενοχές ή για το ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί κανόνες, οι οποίοι δεν τους επιτρέπουν να νιώσουν ελεύθεροι.

Μέσα από την κλινική εργασία μου, παρατηρώ ότι οι άνθρωποι δημιουργούν κανόνες και κανονισμούς οι οποίοι διέπουν τη σκέψη τους και τη ζωή τους, για το πώς πρέπει να ζουν, να εργάζονται, να ερωτεύονται, να έχουν κοινωνική ζωή.

Όταν κανείς έρθει αντιμέτωπος με αυτές τις αυστηρές και άκαμπτες πεποιθήσεις του μένει έκπληκτος για το πώς του γεννήθηκαν τέτοιες ιδέες και πώς καθορίζουν τη ζωή του.

Γιατί οι πεποιθήσεις έχουν τόση δύναμη:

1. Οι πεποιθήσεις είναι οι σκέψεις και οι υποθέσεις που κάνουμε σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα, πώς πρέπει να φέρονται οι άνθρωποι και πώς λειτουργεί ο κόσμος

2. Συνήθως οι πεποιθήσεις αυτές δεν είναι συνειδητές, δε γνωρίζουμε την ύπαρξή τους ούτε και τη δύναμη που έχουν πάνω μας. Είναι τόσο δυνατές, επειδή δεν είναι ορατές.

3. Νομίζουμε ότι οι πεποιθήσεις μας είναι «η Αλήθεια» -και έτσι γίνονται η Αλήθεια για εμάς.

4. Οι πεποιθήσεις καθοδηγούν και προσδιορίζουν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά μας, κυριολεκτικά ελέγχουν τη ζωή μας.

Γενικές πεποιθήσεις που μπλοκάρουν

* Πρέπει πρώτα να καλύψεις τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές σου

* Πρέπει πρώτα να ευχαριστήσεις τους άλλους πριν ευχαριστηθείς εσύ

* Για να κάνεις κάτι σωστά, πρέπει να το κάνεις μόνος σου

* Πρέπει κάθε μέρα να τελειώνεις αυτό που άρχισες

* Πρέπει να είσαι διαρκώς απασχολημένος

* Η ξεκούραση είναι πολυτέλεια

* Πρέπει να είσαι τέλειος για όλους

* Όποιος κοιμάται πολύ είναι τεμπέλης

* Τα καθήκοντα μιας γυναίκας δε τελειώνουν ποτέ

* Αν είναι να κάνεις κάτι, πρέπει να γίνει με τον καλύτερο τρόπο

Πεποιθήσεις σχετικά με την εργασία που μπλοκάρουν

* Αν δε δουλεύεις σκληρά πολλές ώρες, δε θα πας μπροστά

* Σκληρή εργασία = λεφτά = επιτυχία

* Όταν σε βλέπουν με τις ώρες στο γραφείο σημαίνει ότι είσαι αφοσιωμένος

* Δε χρειάζομαι διαλείμματα

* Δεν επιτρέπεται να λέμε Όχι

* Tο να ζητήσουμε βοήθεια είναι σημάδι αδυναμίας

* Αν ο προϊστάμενος είναι εκεί, πρέπει και εγώ να είμαι εκεί

* Πρέπει να είμαι διαθέσιμος στη εργασία 24 ώρες το 24ωρο.

* Το να είσαι «σκλάβος» στη εργασία είναι παράσημο

* Κάνε οτιδήποτε για να πετύχεις, να πας μπροστά

Όλες οι παραπάνω φράσεις προέρχονται από αληθινούς ανθρώπους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως όταν οι άνθρωποι σκέφτονται έτσι, δεν έχουν ούτε χρόνο αλλά ούτε και ισορροπία στη ζωή τους.

Οι φράσεις που περιέχουν «πρέπει» είναι συνήθως προσωπικές πεποιθήσεις και όχι η αναντίρρητη πραγματικότητα (π.χ. πρέπει να σιδερώσω όλα τα ρούχα/πρέπει να γράψω την αναφορά της Δευτέρας και να την έχω έτοιμη από Πέμπτη βράδυ για να είμαι σωστή).

Οι γενικεύσεις και οι κρίσεις τύπου «όποιος φεύγει νωρίς από το γραφείο είναι τεμπέλης» είναι επίσης πεποιθήσεις. Το πρόβλημα με αυτές τις «κατασκευασμένες» πεποιθήσεις είναι ότι δε προσφέρουν κάτι καλό.

Για να αποκτήσει κανείς καλύτερο έλεγχο και ισορροπία στη ζωή του, προτείνονται τα εξής:

1. Βρείτε ποιες σκέψεις κάνετε που έρχονται σε αντίθεση με την ισορροπία και την ξεκούραση

2. Βρείτε αντεπιχειρήματα σε αυτές τις πεποιθήσεις. Σταματήστε να τις δέχεστε σαν την μόνη αλήθεια. Δες τε τις με κριτική ματιά. Συνειδητοποιήστε ότι πρόκειται για μια προσωπική εκδοχή του τι είναι καλό και σωστό, αλλά υπάρχουν και άλλες πεποιθήσεις.

3. Επαναπροσδιορίστε τις σκέψεις που σας περιορίζουν και αντικαταστήστε τις με νέες πεποιθήσεις (ή επεκτείνετέ τις ώστε να μην είναι απόλυτες και άκαμπτες).

Παραδείγματα εποικοδομητικών πεποιθήσεων:

* Είναι καλό και θέλω να βρίσκω για τον εαυτό μου ελεύθερο χρόνο καθημερινά

* Η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητη για τη ψυχική και σωματική υγεία, για να έχω ενέργεια και να είμαι παραγωγικό άτομο

* Υπάρχουν φορές που καλό είναι να λέει κανείς Όχι

* Tα διαλείμματα βοηθάνε στο να βελτιωθεί η απόδοση στη εργασία

* Μπορώ να ικανοποιήσω τόσο τις δικές μου όσο και τις ανάγκες των άλλων, μπορώ να τα κάνω και τα δύο

* Δεν είναι ανάγκη να τα φορτώνομαι όλα-και άλλοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα εξίσου καλά με εμένα-οπότε μπορώ να κάνω κατανομής εργασιών

Συνταγή Αλλαγής

* Αυτή την εβδομάδα παρατηρήστε τις προτεραιότητές σας -τη σειρά με την οποία κάνετε πράγματα- και παρατηρήστε πώς το σύστημα των πεποιθήσεων σας επηρεάζει τις καθημερινές σας επιλογές

* Κάντε στον εαυτό σας ερωτήσεις που αποκαλύπτουν τις κρυμμένες σας πεποιθήσεις που σας μπλοκάρουν («γιατί δουλεύω ατελείωτες ώρες;», «γιατί ασχολούμαι με το σπίτι ενώ χρειάζομαι ξεκούραση;»)

* Προσπαθήστε να βρείτε από πού προέρχονται αυτές οι πεποιθήσεις ή ποιος σας τις δίδαξε

* Συζητήστε με ανθρώπους που τους βρίσκετε ισορροπημένους και θαυμάζετε τον τρόπο με τον οποίο έχουν οργανώσει τη ζωή τους. Ρωτήστε τους για τις δικές τους πεποιθήσεις

* Επιλέξτε μια πεποίθηση για να την αλλάξετε ή να την ξαναθέσετε με άλλα λόγια, ώστε να βοηθά στο να βρείτε ισορροπία στη ζωή σας (π.χ., αλλάξτε το «η εργασία πριν την ευχαρίστηση» σε «εργασία παράλληλα με την ευχαρίστηση»).

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή :  sapfiros

Αμέθυστος

                                  

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

ΣΧΟΛΙΑ στο ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

          ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Η παράδοση είναι υπεύθυνη για την ελλειπή οργάνωση του ψυχισμού του νεοέλληνος. Διότι η ασκητική παράδοση τον δίδασκε πως η σκέψη είναι λάθος. Πρέπει να μήν σκέφτεσαι, η σκέψη είναι αμαρτία . ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ. Και οι Χριστιανοί δέν έμαθαν να σκέφτονται.


                         Στέλιος Ράμφος

Αμέθυστος
-----------------------

ΣΧΟΛΙΑ

Ευτυχώς που οι άγιοι ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ ΜΟΝΟ Ο,ΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΟΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΔΟΝΤΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ, ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ, ΠΟΎ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΙΚΕς ΓΙΑ ΜΑΣΗΜΑ, ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΚΛΕΨΙΜΟ, ΣΥΖΥΓΟΙ ΓΙΑ ΚΕΡΑΤΩΜΑ, ΑΜΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΟΙΤΟ!

---------------
Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ράμφοι ραμφίζοντες ράκη σαρκών. Φρίκη

----------------
Ο/Η Κώστας είπε...

Ήταν ηλίου φαεινότερο πως εκεί ακριβώς στόχευε απ΄τις πρώτες κιόλας ομιλίες του. Τα ΄κανε σαλάτα με το "αφάνταστο" στην προσευχή ο καϋμένος.

Ωραίο και το πρώτο σχόλιο του ανώνυμου. Τα πάθη καραδοκούν στη γωνία.

Ένα είναι το βασικό μας πρόβλημα. Το ότι δεν έχουμε μετανοήσει.

-------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Φιλε ΚΩΣΤΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ ΚΑΙ ΜΑΖΕΥΩ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ, ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ Α- ΤΕΛΕΣΤΟ!

ΕΤΣΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΠΑΠΑ θΕΟΔΩΡΗΤΟΣ ΠΟΥ ΗΣΥΧΑΖΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ, ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ.

ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ ΟΙ ΒΛΑΜΜΕΝΟΙ?

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΣΤΕ Η Λ Ι Θ Ι Ο Ι ΚΑΙ ΔΕΝ Β Λ Ε Π Ο Υ Μ Ε

ΠΟΣΟ ΜΑΣ Β Λ Α Π Τ Ε Ι

Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΟΣΟ ΣΕ ΦΥΣΙΚΟ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑ- ΦΥΣΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ,ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΜΑΡΤΙΑΣ (ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ) ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ...ΚΑΙ ΕΤΣΙ...ΕΛΑΦΡΑ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΩΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΚΑΚΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΩΡΗ ΚΕΦΑΛΗ ΜΑΣ..

Ε.Π.Κ.

---------------------

Ο/Η Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος είπε...

Ο καθηγητής στην Ευρώπη μεταδίδει το φωτισμό. Τι να σου κάνω αν δεν άκουσες τον καθηγητή;

Αυτό είναι πράγματι ένα άλυτο πρόβλημα, όσο δεν βγαίνουν πάνω από τους άλλους οι λαβόντες το φωτισμό στο εξωτερικό.

Ας τους δοθεί επί τέλους αυτή η αναγνώριση. Είναι κρίμα! Στίβουν το μυαλό τους για να βρουν μια λύση, που θα πετυχαίνει μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και η υπεροχή τους να αναγνωρίζεται και να μη φαίνεται ότι όλος ο καυγάς γίνεται για την καταραμένη περηφάνεια.

--------------------------
Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ποιον αραγε λογισμό να προτιμά ο Ραμφος; Τον δεξιό ή μήπως τον αριστεριζοντα δεξιό;

Μήπως δεν είναι αυτός ακριβώς ο επαμφοτερίζων λογισμός που έφαγε την Ελλάδα; Επαμφοτερίζων, αφού καταστρέφω για να δημιουργήσω(όπως ακριβώς ο Ραμφος προσπαθεί να καταστρέψει την Παράδοσή μας για να δημιουργήσει, να στήσει, το αυτοείδωλό του).

Μήπως το ίδιο δεν κάνουμε σε πιο προσωπικό επίπεδο;

Όλοι γνωρίζουμε τις αμαρτίες μας.

Όπως όλοι γνωρίζουμε(20 και πλέον χρόνια) πως η Ελλάδα καταστρέφεται από τους συγκεκριμέμους πολιτικούς, και όμως συνεχίζουμε να βγάζουμε τους ίδιους.

Μιας ενεργής αδράνεια(όπως π.χ αποφεύγω να ελέγξω πόσα έχω στον λογαριασμό της τράπεζας επειδή γνωρίζω ακριβώς πως είναι μείων).

Που είναι ο Θεός, που η ψυχή, που ο άνθρωπος σε όλα αυτά;!


--------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

AΦΟΥ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΕΝ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ,Ο ΡΑΜΦΟΣ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ.

ΑΓΚΑΖΕ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ,ΒΟΥΡ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟ.

ASLAN
--------------
 
Αμέθυστος
 
+

Ο φτωχός δεν λαχταράει τόσο τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά!

                                                                         
Μη νομίζεις ότι, με το ν' αποκτήσεις πολλά, απο­κτάς και αληθινή ηδονή. Ηδονή και ευχαρίστηση και ηρεμία έχεις με το να μη θέλεις να πλουτίζεις. Αν κυ­νηγάς τον πλούτο, ποτέ δεν θα πάψεις να βασανίζε­σαι.

Γιατί η επιθυμία του πλούτου είναι έρωτας ανικανοποίητος. Όσο μακρύτερο δρόμο διανύσεις, τό­σο περισσότερο απομακρύνεσαι από τον τελικό σκοπό σου. Όσο περισσότερα χρήματα επιθυμείς, τόσο με­γαλύτερη γίνεται η αγωνία σου.

Ο φτωχός δεν λαχταράει τόσο τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά. Ο φτωχός δεν έχει τόση ικανό­τητα στην τίμια δουλειά, όση ο πλούσιος στην απάτη και το παράνομο κέρδος. Αφού, λοιπόν, και θέλει και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, είναι φανερό ότι θα ζητά­ει όλο και περισσότερα.

Ο Θεός σ' έκανε πλούσιο για να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη, για να βρεις τη συγχώρηση των αμαρ­τημάτων σου με τη φιλανθρωπία. Δεν σου έδωσε χρή­ματα για να τα φυλάς και να καταστραφείς, αλλά για να τα μοιράζεις και να σωθείς.

Γι' αυτό το λόγο έκα­νε και τον πλούτο αβέβαιο, πρόσκαιρο, ασταθή, για να ελαττώσει τη μανία σου για χρήματα. Αν, λοιπόν, τώ­ρα, που η διατήρηση του πλούτου είναι αβέβαιη, αλλά και γεμάτη κινδύνους, επιβουλές και φόβους, τόσο λυσσασμένα τον λαχταράς, πόσα και πόσα εγκλήματα δεν θα έκανες αδίσταχτα, αν είχες τη βεβαιότητα ότι θα τον διατηρούσες!

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πηγη : ΨΗΓΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Αμέθυστος

                                                                         

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ

                                                                                       
Τά τελευταία δεδομένα περί ΣΚΕΨΕΩΣ

«...παραμένει ως αναπόφευκτη κατάσταση ανάγκης το γεγονός, πως ο αναγνώστης, που κατά φυσικό τρόπο συναντά την εργασία αυτή απ' έξω, κατ' αρχάς και για πολύ καιρό, δεν αναπαριστά και δεν ερμηνεύει τα προς σκέψη πράγματα βάσει των αποσιωπημένων πηγών...» Heidegger, Holzwege

Στο ευχαριστήριο γράμμα της 6 Αυγούστου του 1949 από τον St. Moritz, εκφράζοντας τις ευχαριστίες για την λήψη των τριών βιβλίων-κλειδιών της στροφής (“Τι είναι η μεταφυσική”, “Περί της ουσίας της αληθείας” και “Περί του ανθρωπισμού), ο Karl Jaspers μας προδίδει προσωπική του ερμηνευτική συνταγή για την αποκωδικοποίηση της “στροφής” του Heidegger: «Οι ερμηνείες σας των αρχαίων είναι πάντα μια έκπληξη. Είτε είναι ορθές είτε λανθασμένες, είναι αδιάφορο μπρος σ' αυτό από το οποίο μιλάτε και ως προς αυτό όπου σκοπεύετε να οδηγήσετε τον αναγνώστη. Τα κείμενά μου απευθύνονται, χωρίς να τα έχω ξεκαθαρίσει. Αναπηδούν πολλά ερωτήματα. Δεν έχω ακόμα καταφέρει να βρεθώ εν μέσω του όλου πράγματος. Βοηθιέμαι ενθυμούμενος πράγματα ασιατικά... Το “Είναι”, “το ξέφωτο του Είναι” όπως τα χρησιμοποιείτε, η αντιστροφή που κάνετε της αναφοράς μας στο Είναι σε αναφορά του είναι σε μας- όλα αυτά πιστεύω κάπου τα συνάντησα στην Ασία...»

Η απάντηση του Heidegger στις 12.8 είναι κυριολεκτικά μια επιστροφή του γράμματος:

«Αυτό που λέτε περί ασιατικών πραγμάτων είναι συγκλονιστικό. Ένας Κινέζος, που τα χρόνια 1943-44 άκουσε τις παραδόσεις μου για τον Ηράκλειτο και τον Παρμενίδη, βρήκε επίσης απηχήσεις της ασιατικής σκέψης. Όπου η γλώσσα δεν είναι πατρίδα μου παραμένω σκεπτικός (εν αμφιβολία). Και αυτό εντάθηκε όταν ο Κινέζος, που ήταν Χριστιανός θεολόγος και φιλόσοφος, μετέφρασε μαζί μου μερικές λέξεις του Λάο Τσε. Ρωτώντας έμαθα πόσο ξένη μας είναι η όλη ουσία της γλώσσας. Είχαμε παρατήσει την προσπάθεια. Παρόλα αυτά, εδώ βρίσκεται κάτι πολύ ενδιαφέρον, και όπως πιστεύω, κάτι ουσιώδες για το μέλλον, όταν μετά από εκατοντάδες χρόνια θα έχει ξεπεραστεί η ερήμωση. Οι απηχήσεις όμως έχουν πιθανόν μια εντελώς άλλη ρίζα. Από το 1910 με συντροφεύει ο δάσκαλος (Meister) της γραφής και της ζωής Έκαρτ. Αυτός και η πάντα καινούρια προσπάθεια στοχασμού πάνω στο “το γαρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι” του Παρμενίδη. Το συνεχές ερώτημα για το “αυτό”, που δεν είναι ούτε “νοείν” ούτε “είναι”. Η απουσία της σχέσης υποκειμένου-αντικειμένου στον Ελληνισμό, με οδήγησαν, παράλληλα με την σκέψη μου, σε κάτι που φαίνεται σαν μια αντιστροφή, αλλά είναι και κάτι άλλο και προηγείται αυτουνού».
 
Πηγή : Αμέθυστος: Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010, Ο Heidegger και η ανατολή

Τα ισχυρότερα, υπερκλασσικά λογικά συστήματα έχουν μόνο τότε φιλοσοφική σημασία, όταν με την μετάβαση προς αυτά και η φιλοσοφία αλλάζει το βασικό της θέμα. Δηλαδή γυρίζει την πλάτη στο Είναι και σε κάθε τι που σχετίζεται με αυτό, και στρέφεται εξολοκλήρου προς εκείνη την “δεύτερη” μεταφυσική, για την οποία γίνεται λόγος στο σύστημα της Γιόγκα, στην αρνητική (αποφατική) θεολογία του Αρεοπαγίτου, στην ιδέα του Zimzum του καββαλιστή Ισαάκ Λούρια και στον Heidegger. Στους πνευματικούς αυτούς χώρους, που επεκτείνονται στο φιλοσοφικό σκοτάδι με το ντροπιαστικό όνομα “Τίποτα”, συναντούμε τοπία συσχετίσεων που ακόμα δεν έχουν μετρηθεί, και για τα οποία ισχύει αυτό που ο Hegel στην “Φαινομενολογία του Πνεύματος” λέει για το λεγόμενο “εσωτερικό” (Innere): "δείχνεται πως πίσω από το λεγόμενο παραπέτασμα, που θα έπρεπε να κρύβει το εσωτερικό, δεν φαίνεται τίποτα, αν εμείς οι ίδιοι δεν πάμε εκεί, ώστε να ιδωθεί έτσι ως εάν να ήταν εκεί κάτι το οποίο μπορεί να ιδωθεί. Προκύπτει όμως, πως δεν είναι και τόσο ανεμπόδιστη η πορεία προς τα εκεί. Γιατί αυτή η γνώση, ποια είναι η αλήθεια της αντίληψης-αναπαράστασης του φαινομένου και του εσωτερικού του, είναι αποτέλεσμα μιας κοπιώδους κίνησης, δια της οποίας εξαφανίζονται οι τρόποι της συνείδησης, η γνώμη, η αντίληψη και η κατανόηση..." (Meiner 1928, p. 128) Τρεις σειρές πιο κάτω τελειώνει το κεφάλαιο για την συνείδηση, και αρχίζει αυτό για την αυτοσυνειδησία.

Αυτό που ο Hegel λέει για το τίποτα, που μας αντικρίζει από τα βάθη της συνείδησης, μπορεί να μας χαρίσει μια βαθύτερη ματιά για την σχέση της βούλησης και του τίποτα. Το Είναι είναι τόπος γέννησης της σκέψης. Το τίποτα όμως είναι η πατρίδα της βούλησης. Μέσα στο τίποτα, όπως μας διδάσκει το αναφερθέν σημείο από την Φαινομενολογία, δεν φαίνεται τίποτα, για όσο δεν αποφασίζουμε να μπούμε εκεί και να κτίσουμε ένα κόσμο σύμφωνα με τους νόμους της αρνητικότητας. Αυτό τον κόσμο ο Θεός δεν τον έχει δημιουργήσει ακόμα, και δεν υπάρχει και κανένα σχέδιο για τον κόσμο αυτόν, πριν η σκέψη το (σχέδιο) περιγράψει σε μια αρνητική γλώσσα.

Αμέθυστος

                                                                                                

Κυριακή 2 Μαΐου 2010

Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ

+                                   
Σε αυτά τα μοναδικά video του BBC, μπορούμε να δούμε με ενάργεια τις συνέπειες για τον άνθρωπο και τον τρόπο ζωής του, τον πολιτισμό, της αποδοχής των λογισμών σαν περιέχομενα του ΕΓΩ μας, σαν την ταυτότητα μας. Θα βρούμε τον σύγχρονο άνθρωπο, έναν θλιβερό μαζάνθρωπο, χάριν του οποίου οι σύγχρονοι διανοούμενοι θυσιάζουν κάτι που αγνοούν, την παραδοσή μας. H οποία απέβαλλε τούς λογισμούς.

Τα video υπάρχουν στο blog sapfiros η διεύθυνση του οποίου υπάρχει πιο κάτω.


Ο ανιψιός του Φρόιντ Έντουαρντ Μπερνέζ, αν και είναι σχεδόν άγνωστος σήμερα, η επιρροή του στην ιστορία του 20 αιώνα υπήρξε τόσο μεγάλη όσο και του διάσημου θείου του. Ο Μπερνέζ χρησιμοποίησε πρώτος τις ιδέες του Φρόιντ σχετικά με τον ανθρώπινο νου για την χειραγώγηση της μάζας. Έμαθε στις αμερικανικές εταιρείες για πρώτη φορά πώς να πείσουν τους ανθρώπους να επιθυμούν πράγματα που δεν χρειάζονται, συνδέοντας τα προϊόντα μαζικής παραγωγής με τις υποσυνείδητες επιθυμίες. Έτσι γεννήθηκε μια νέα πολιτική ιδέα για τον έλεγχο των μαζών. Όταν ικανοποιούνται οι υποσυνείδητες επιθυμίες τους οι άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι και πειθήνιοι.

http://sapfiros.blogspot.com/2010/05/video_02.html#more
 
Καλή υπομονή.       

Αμέθυστος

Σχολιο αναγνώστου :

Αν δούμε την λέξη άτομο στην αρχική της σημασία, είναι αυτό που δεν τέμνεται άλλο. Δεν κόβεται, δεν μοιράζεται.

Και αν δούμε τον λογισμό σαν την ουσία του σύγχρονου ανθρώπου, τότε η λέξη άτομο μας περιγράφει κυριολεκτικά αυτό που προέκυψε. Κόψε τον νου, κόψε την καρδιά, κόψε την ψυχή, τι άλλο έμεινε να κόψεις;! Τίποτα, και έτσι έμεινε το άτομο με τον λογισμό του(7 ή 8 είναι οι κύριοι, διαλέγεις και παιρνεις).

Επειδή αυτό το άτομο έχει ως πυξίδα την ηδονή(αφού όλα τα άλλα λείπουν) είναι ανεπίδεκτο μαθήσεως.

Και έτσι, ενώ οι Πατέρες έλεγαν: και γυναίκα ου γινώσκω και παρθένος ουκ ειμί, τα σημερινά άτομα το παίζουν παρθένες. Δεν θέλουν να ξέρουν. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά πως δεν είναι. Αλλά τι να κάνουμε, η λογοκρισία της κοινωνίας μας επιβάλλει να το παίζουμε παρθένες. Και έτσι (σήμερα, αν ζούσε) η γυναίκα του Καίσσαρος, δεν πρέπει απλά να φαίνεται τίμια, αλλά και να το πιστεύει η ίδια ακράδαντα. Αν είναι ή αν δεν είναι, ποιος νοιάζεται;

+ 
                                                                                  

Πατήρ Παίσιος - Ομιλία

Περί λογισμών-Περι Αρχής-Περι Ανάρχου Θεού....



Αμέθυστος


Σχόλιο:

Ράμφος: "Η παράδοση δεν επέτρεψε στους Χριστιανούς να σκέπτονται διότι διδάσκει πώς πρέπει να αποβληθούν οι λογισμοί. Και οι λογισμοί είναι η βάση της συγχρόνου σκέψεως".

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν εύκολα να καταλάβουν γιατί μερικοί προσπαθούν να καταστρέψουν την παράδοσή μας.

Είμαι επιφυλακτικός στην υποκρισία της σοφίας.

                                                                                                                                                              
Σύντομοι και περιεκτικοί λόγοι Σύγχρονων Αγιορειτών
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου


Αγάπησε Αυτόν που σε αγάπησε.

Τόσα χρόνια που μένεις με χαρούμενη υπομονή στον ίδιο τόπο είναι μεγάλο θαύμα.

Πάσχουμε γιατί δεν αγαπάμε.

Όποιος δεν αγαπά δεν έχει ειρήνη.

Ο αδελφός μας είναι η ζωή μας.

Να προσεύχεσαι για τον κόσμο είναι σαν να χύνεις αίμα.

Με τον πολύ ύπνο παχαίνει ο νους.

Λογικός άνθρωπος είναι μόνο ο ταπεινός.

Όσο πιο πνευματικός είσαι τόσο λίγα ζητάς από τη ζωή.

Ο Θεός δεν προορίζει μα προγνωρίζει.

Τη φλυαρία σου να τη στρέψεις σε κουβέντα με τον Θεό.

Δεν είναι ελευθερία το να πούμε στους ανθρώπους πως όλα επιτρέπονται, μα σκλαβιά.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε για τη χαρά, όχι για τη θλίψη.

Η πιο μεγάλη αμαρτία είναι η αχαριστία.

Με τη μελέτη πλουτίζει ο νους, γλυκαίνει η γλώσσα και θερμαίνεται η ψυχή.

Όπου γλυκαίνεται ο νους εκεί μένει.

Η υπερηφάνειά μας κάνει κουφό τον Θεό.

Μέχρι να ταπεινωθούμε θα ταλαιπωρούμαστε και θα ταλαιπωρούμε.

Η υπομονή αποκτιέται δεν αγοράζεται.

Οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο τα γαβγίσματα των σκύλων παρά σέβονται τον Θεό.

Οι «καλοί» είναι πιο κακοί.

Η μετάνοια τον τελευταίο τον κάνει πρώτο.

Αγαπώ όσους επιμένουν ν’ αρνούνται να ψυχαγωγηθούν φθηνά.

Χαίρομαι όσους δεν ρίχνουν λάδι στο καντήλι της περιέργειας και προτιμούν το μυστικό φως της προσευχής: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Η υγεία τους πολλούς του αποκοιμίζει.

Η αγρυπνία δεν έχει καμία σχέση με την αϋπνία, όπως η νηστεία με τη δίαιτα.

Ο ταπεινός δεν φοβάται να πέσει, γιατί είναι χάμω.

Είμαι επιφυλακτικός στην υποκρισία της σοφίας.

Οι αρετές είναι ως άνθη που καψαλίζονται από την πολυλογία.

Η εξωτερική ησυχία σιγά-σιγά γίνεται εσωτερική.

Ένα πλήθος ανθρώπων μασκοφορεί επικίνδυνα.

Είναι ντροπή να μιλάς γι’ αυτά που ποτέ δε γεύθηκες.

Να ψάχνουμε να βρίσκουμε τις αιτίες των αιτιών της έλλειψης χαράς.

Δίχως μόχθο και πόνο δεν υπάρχει αρετή κι ελευθερία.

Η Ελλάδα καθημερινά πλουταίνει φτωχαίνοντας.

Το Άγιον Όρος κυρίως είναι αυτό που δεν φαίνεται.

Η Ευρώπη πεινά και διψά για φως.

Καλύτερα να διψάς, παρά να ξεδιψάς με απόνερα.

πηγη: Τρελο-Γιάννης

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

KAΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

                                                                                                                
Καλό μήνα και καλή δύναμη πατριώτες! Τόσους πολέμους περάσαμε... θα επιζήσουμε.



ΠΗΓΗ : ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΣ. ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ





ΠΗΓΗ : ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ. ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ