Και υπάρχουν ήττες που γράφονται με αδιαφορία, μικροπολιτική, δειλία και ανικανότητα.
Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά δεν χάθηκε από πόλεμο. Δεν έπεσε από εισβολή. Δεν την κατέλαβαν φανατικοί με όπλα. Παραδόθηκε αργά, σιωπηλά και σχεδόν αδιάφορα από ένα κράτος που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει τον Ελληνισμό της Ανατολής σαν ιστορικό βάρος και όχι σαν εθνική αποστολή.
Πριν από λίγα χρόνια, όποιος τολμούσε να πει ότι κινδυνεύει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής, αντιμετωπιζόταν περίπου ως υπερβολικός. Σήμερα η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από κάθε προειδοποίηση.
Η κυριότητα χάνεται.
Τα κειμήλια μένουν ακάλυπτα.
Οι μοναχοί μετατρέπονται ουσιαστικά σε ενοικιαστές μέσα στον ίδιο τον χώρο που ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία φύλαξαν επί δεκαπέντε αιώνες.
Και το χειρότερο;
Η Αθήνα παρουσιάζει αυτή την εξέλιξη περίπου ως… διπλωματική επιτυχία! Ενώ πρόκειται περί φιάσκου!
Την ίδια στιγμή που η ελληνική σημαία στο Σινά κινδυνεύει να κατέβει οριστικά από το Προπύργιο της Ορθοδοξίας στο Θεοβάδιστο Όρος, οι ανεγκέφαλοι που είχαν την ευθύνη του θέματος συνέχιζαν να επενδύουν στην επικοινωνία, στις δημόσιες σχέσεις, στις φωτογραφίες κορυφής με ξένους ηγέτες και στην προσπάθεια επιβολής ημετέρων στη θέση του θλιβερού Δαμιανού λες και η ιστορία θα σωζόταν με μια κλωνοποιημένη διαδοχή.
Η υπόθεση του Σινά αποκάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο από μια αποτυχημένη διαπραγμάτευση.
Αποκάλυψε ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε πάψει να αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς σημαίνουν τα πνευματικά σύνορα του Ελληνισμού.Δεν το αντιλαμβανόμαστε γιατί δεν το ξέρουμε. Ακόμη και αυτοί που επιζούν την ευθύνη των θεμάτων αυτών είναι άσχετοι και δεν παίρνουν και από λόγια και συμβουλές ή επάνω απλές γνώμες. Η Υπόθεση. Παιδείας κ. Ζαχαράκη για παράδειγμα σε κάθε δήλωση που έκανε για το θέμα έδειχνε πόσο άσχετη είναι με το θέμα αφού και αυτά που της έδιναν να διαβάσει έδειχνε να μην τα κατανοεί.
Δυστυχώς για κάποιους, το Σινά είναι απλώς ένα μοναστήρι στην έρημο.
Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ένα από τα τελευταία ζωντανά σύμβολα της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στη Μέση Ανατολή. Ένας τόπος όπου επέζησαν αυτοκρατορίες, κατακτητές, χαλιφάτα και πολέμοι — και τελικά λύγισε στην εποχή της ελληνικής «διπλωματικής ωριμότητας».
Και βέβαια οι ευθύνες δεν είναι μόνο πολιτικές.
Όσα συνέβησαν μέσα στην ίδια τη Μονή συνιστούν τραγωδία. Εμφύλιες συγκρούσεις, μηχανορραφίες, πάθη εξουσίας,κατασπατάληση ιερού χρήματος δι ´ ίδιον όφελος,καταπάτηση ιερών κανόνων,προσωπικές στρατηγικές, εκκλησιαστικές φατρίες. Αντί όλοι να αντιληφθούν ότι βρισκόταν σε κίνδυνο ένα παγκόσμιο σύμβολο της Ορθοδοξίας, συμπεριφέρθηκαν σαν να μοιράζονταν μία επαρχιακή μητρόπολη.
Και κάπως έτσι, η Αίγυπτος βρήκε απέναντί της όχι ένα ενιαίο- συμπαγές μέτωπο, έναν αποφασισμένο συνομιλητή, αλλά έναν κατακερματισμένο ελληνικό κόσμο που αλληλοϋπονομευόταν.
Η αλήθεια είναι πικρή.
Ο Ελληνισμός δεν χάνει μόνο επειδή δέχεται πιέσεις από ξένες δυνάμεις. Χάνει γιατί έχει πάψει να πιστεύει ο ίδιος στην ιστορική του αποστολή. Χάνει γιατί οι ηγεσίες του αντιμετωπίζουν την πίστη, την παράδοση και τα ιστορικά του ερείσματα είτε ως τουριστικό προϊόν, είτε ως γραφικό απομεινάρι του παρελθόντος. Δεν υπάρχει σεβασμός στην ιστορία μας. Υπάρχει μόνο η πονηρή σκέψη της εκμετάλλευσής της.
Από την Αγιά Σοφιά μέχρι το Σινά, το μήνυμα είναι το ίδιο:
υποχωρούμε παντού και προσπαθούμε μετά να βαφτίσουμε την υποχώρηση «ρεαλισμό».
Μόνο που η ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που εγκαταλείπουν μόνοι τους τα σύμβολά τους, που παραδίδουν «τα άγια τοις κυσί».
Το πιο ταπεινωτικό από όλα είναι ότι τη Μονή του Σινά την σεβάστηκαν επί αιώνες ακόμη και αλλόθρησκοι ηγέτες, σουλτάνοι και κατακτητές. Την προστάτευσαν επειδή καταλάβαιναν το βάρος της ιστορίας της.
Και φτάσαμε εμείς, οι υποτιθέμενοι φυσικοί της κληρονόμοι, να τη χάσουμε μέσα από αδιαφορία, ερασιτεχνισμό και εσωτερική σήψη.
Αυτή δεν είναι απλώς μια διπλωματική αποτυχία.
Είναι ήττα ιστορική.
Ήττα εθνική.
Ήττα πνευματική.
Και ίσως το πιο τραγικό είναι ότι ελάχιστοι δείχνουν να το έχουν καταλάβει…
Από την Συντακτική Ομάδα του Χ-ΨΑΛΜΟΣ
https://exapsalmos.gr/to-sina-den-epese-to-paradosame/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου