Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
Τις τελευταίες εβδομάδες, έγραψα ότι η πιο σημαντική πτυχή του Φόρουμ του Νταβός 2026 δεν ήταν τόσο οι ρητορικές αψιμαχίες μεταξύ των Αμερικανών και Καναδών προέδρων, όσο η πολιτική συνένωση μεταξύ των μεγάλων χρηματοοικονομικών γιγάντων της Black Rock και των ανερχόμενων προσωπικοτήτων της Big Tech: μια συνένωση που συμβολικά συνοψίζεται στη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με τους Larry Flink και Peter Thiel.
Σήμερα, ωστόσο, έμαθα ότι έχει συμβεί κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, αν και αυτό αντιπροσωπεύει μια ακόμη διεύρυνση του παραθύρου Overton και, ως εκ τούτου, κάτι που το κοινό δεν θα μπορεί να αντιληφθεί για μερικά χρόνια.
Η Βρετανίδα οικονομολόγος Lindsay Hooper υπήρξε, τα τελευταία χρόνια, μια από τις σημαντικότερες θεωρητικές προσωπικότητες της Πράσινης Συμφωνίας και όλης της σχετικής ρητορικής περί «ανθεκτικότητας» και «βιωσιμότητας».
Στο φετινό Φόρουμ του Νταβός —ποιος ξέρει, ίσως και υπό το φως της κατάρρευσης της πράσινης αφήγησης— πρέπει να θεώρησε συνετό να ανεβάσει το διακύβευμα δηλώνοντας τα εξής:
«Ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό που πίνουμε, το έδαφος, οι ωκεανοί που μας παρέχουν τροφή, τα ορυκτά που είναι απαραίτητα για την τεχνολογία και τις υποδομές: χωρίς αυτές τις μορφές αξίας —χωρίς αυτό το φυσικό κεφάλαιο— οι οικονομίες απλώς δεν θα υπήρχαν.
Σήμερα, η φύση αντιμετωπίζεται στην οικονομία σαν να ήταν απεριόριστη και ουσιαστικά δωρεάν.
Ως αποτέλεσμα, έχουμε εκθέσει ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία σε έναν θεμελιώδη συστημικό κίνδυνο. Είναι αδύνατο να κάνουμε επιχειρήσεις σε έναν νεκρό πλανήτη.
Αν θέλουμε να προστατεύσουμε τα φυσικά οικοσυστήματα, μια λύση είναι να βάλουμε τη φύση στον ισολογισμό: ενσωματώνοντας το φυσικό κεφάλαιο στις διαδικασίες λήψης εταιρικών αποφάσεων, αποδίδοντάς του οικονομική αξία και ενσωματώνοντάς το σε λογιστικούς και οικονομικούς μηχανισμούς» .
Η Βρετανίδα οικονομολόγος Lindsay Hooper υπήρξε, τα τελευταία χρόνια, μια από τις σημαντικότερες θεωρητικές προσωπικότητες της Πράσινης Συμφωνίας και όλης της σχετικής ρητορικής περί «ανθεκτικότητας» και «βιωσιμότητας».
Στο φετινό Φόρουμ του Νταβός —ποιος ξέρει, ίσως και υπό το φως της κατάρρευσης της πράσινης αφήγησης— πρέπει να θεώρησε συνετό να ανεβάσει το διακύβευμα δηλώνοντας τα εξής:
«Ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό που πίνουμε, το έδαφος, οι ωκεανοί που μας παρέχουν τροφή, τα ορυκτά που είναι απαραίτητα για την τεχνολογία και τις υποδομές: χωρίς αυτές τις μορφές αξίας —χωρίς αυτό το φυσικό κεφάλαιο— οι οικονομίες απλώς δεν θα υπήρχαν.
Σήμερα, η φύση αντιμετωπίζεται στην οικονομία σαν να ήταν απεριόριστη και ουσιαστικά δωρεάν.
Ως αποτέλεσμα, έχουμε εκθέσει ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία σε έναν θεμελιώδη συστημικό κίνδυνο. Είναι αδύνατο να κάνουμε επιχειρήσεις σε έναν νεκρό πλανήτη.
Αν θέλουμε να προστατεύσουμε τα φυσικά οικοσυστήματα, μια λύση είναι να βάλουμε τη φύση στον ισολογισμό: ενσωματώνοντας το φυσικό κεφάλαιο στις διαδικασίες λήψης εταιρικών αποφάσεων, αποδίδοντάς του οικονομική αξία και ενσωματώνοντάς το σε λογιστικούς και οικονομικούς μηχανισμούς» .
Διαβάζοντας αυτά τα λόγια, αναρωτιέμαι πώς οι υποστηρικτές της τρέχουσας αμερικανικής προεδρίας θα μπορούσαν —όπως κάνουν συνήθως, ειδικά όταν μιλούν για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ— να ορίσουν ως «κομμουνισμό» αυτή τη θέση που στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση όχι μόνο της γυμνής ζωής, αλλά και του ίδιου του ιστού της Ύπαρξης.
Αυτό που οι πνευματικές διδασκαλίες ονομάζουν Πνεύμα, Αναπνοή ή ακόμα και Πράνα —δηλαδή, αυτό που συμβολικά και ουσιαστικά συνδέει τον μικρόκοσμο της εισπνοής και της εκπνοής στο ανθρώπινο σώμα με τη διαδικασία συστολής και διαστολής του Σύμπαντος— υποβιβάζεται σε εμπόρευμα, σε ιδιοκτησία που δεν είναι πλέον κοινή αλλά ιδιωτικοποιείται από την ελίτ.
Αν αυτό δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός —που στοχεύει στην επικράτηση της αγοράς έναντι της κοινωνίας και της Τεχνολογίας έναντι του Είναι— είναι κυρίως υπεύθυνος για τον Θάνατο του Θεού, Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να τον κάνει να καταλάβει...
Αυτό που οι πνευματικές διδασκαλίες ονομάζουν Πνεύμα, Αναπνοή ή ακόμα και Πράνα —δηλαδή, αυτό που συμβολικά και ουσιαστικά συνδέει τον μικρόκοσμο της εισπνοής και της εκπνοής στο ανθρώπινο σώμα με τη διαδικασία συστολής και διαστολής του Σύμπαντος— υποβιβάζεται σε εμπόρευμα, σε ιδιοκτησία που δεν είναι πλέον κοινή αλλά ιδιωτικοποιείται από την ελίτ.
Αν αυτό δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός —που στοχεύει στην επικράτηση της αγοράς έναντι της κοινωνίας και της Τεχνολογίας έναντι του Είναι— είναι κυρίως υπεύθυνος για τον Θάνατο του Θεού, Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να τον κάνει να καταλάβει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου