Πιστεύω ότι η συγχρονικότητα είναι ένα άρρηκτο ιστορικό οξύμωρο, όπου μια πυκνή σειρά γεγονότων και καινοτομιών έρχεται σε αντίθεση με την ακινησία ενός παρμενίδειου παγκοσμιοποίησης, συμπαγούς, στρογγυλού και αμετάβλητου: ο νεοφιλελευθερισμός υπάρχει, ενώ όλα τα άλλα όχι. Έτσι, εκατομμύρια πράγματα συμβαίνουν, κι όμως φαίνεται να προσαράζουν σε μια ακτή χωρίς μέλλον, χωρίς καμία σχέση με την αλλαγή και απλώς ψευδαισθήσεις. Η εκδίκηση του Ζήνωνα, του Αχιλλέα και της χελώνας, ή του βέλους που δεν φτάνει ποτέ στον στόχο του. Φυσικά, αυτό δεν ισχύει. Όλα αλλάζουν, εκτός από το να είναι ο εαυτός του, αλλά αυτό που μας λένε και μας αναγκάζουν να πιστεύουμε με ακλόνητη σιγουριά είναι ότι όλα όσα συμβαίνουν και μας κατακλύζουν είναι απλώς ένα προσωρινό κυματάκι σε αυτόν τον στάσιμο κόσμο που σύντομα θα ξεπεραστεί. Αυτό συνέβη και με την ιρανική κρίση, στην οποία η έλλειψη πετρελαίου κατά 15%, ένα τεράστιο ποσό, εξαργυρώθηκε από την λεγόμενη αγορά και τα χρηματιστήρια με μια παράξενη και ασυνεπή αυτοπεποίθηση: πρώτα, η ανόητη εμπιστοσύνη σε μια αμερικανική νίκη και στη συνέχεια η επιδεικτική, αντί για σκόπιμη, επιθυμία για κατάπαυση του πυρός κράτησαν τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου υπό έλεγχο, αν και όχι ακριβώς πραγματικές τιμές. Αυξήθηκαν για τους καταναλωτές - δηλαδή, για όλους μας - αλλά όχι τόσο όσο θα περίμενε κανείς. Είναι αρκετά σαφές ότι οι ολιγαρχίες και το πολύ ορατό τους χέρι ήθελαν να απομακρύνουν την καταστροφή από την Ουάσιγκτον.
Αλλά ο χρόνος τελειώνει επειδή τα αποθέματα που απελευθερώθηκαν ακριβώς για τον έλεγχο των τιμών και την αποφυγή μιας οικονομικής καταστροφής άνευ προηγουμένου διαστάσεων εξαντλούνται. Τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου θα φτάσουν πλέον σε επίπεδα λειτουργικού στρες μέχρι το τέλος αυτού του μήνα (όπως φαίνεται στο διάγραμμα στην αρχή αυτής της ανάρτησης) και η κατάσταση θα επιδεινωθεί μόνο: οι τιμές θα αυξηθούν τους καλοκαιρινούς μήνες, ξεκινώντας από αυτόν τον μήνα. Τα προβλήματα διανομής θα οδηγήσουν στο προσωρινό κλείσιμο ορισμένων πρατηρίων καυσίμων. Ορισμένα προϊόντα πετρελαίου θα γίνουν δύσκολο να προμηθεύονται. Μέχρι τον Αύγουστο, οι δυτικές κυβερνήσεις θα αρχίσουν να εισάγουν μέτρα δελτίου. Τα μικρότερα διυλιστήρια θα κλείσουν. Η πολιτική πίεση θα αυξηθεί σε σημείο που δεν θα μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Οι φωνές της μη πετρελαϊκής βιομηχανίας, των οικονομικών κύκλων και της κοινής γνώμης θα γίνουν πιο δυνατές από εκείνες των λόμπι που ενδιαφέρονται να συνεχίσουν τον πόλεμο. Για ένα μικρό παράδειγμα της ημέρας, η ιαπωνική εταιρεία στιγμιαίων τροφίμων Calbee αναγκάστηκε να παράγει ασπρόμαυρες συσκευασίες αντί για έγχρωμες λόγω έλλειψης νάφθας, η οποία προκάλεσε έλλειψη χρωματιστών μελανιών. Σύντομα, ακόμη και η μεμβράνη πολυπροπυλενίου που χρησιμοποιείται για την περιτύλιξη τροφίμων θα εξαντληθεί, θέτοντας τα σούπερ μάρκετ σε κρίση. Με λίγα λόγια, σταδιακά θα μεταβούμε από την αφθονία στις ελλείψεις που δεν μπορούν να ξεπεραστούν σύντομα. Και με αυτό, μια οικονομική κρίση είναι προ των πυλών.
Και ακριβώς σε αυτό το σταυροδρόμι θα ξετυλιχθεί το δράμα του Τραμπ. Από τη μία πλευρά, κρατείται όμηρος των σιωνιστικών λόμπι, και από την άλλη, δεν μπορεί να κωλυσιεργήσει για πολύ και να προκαλέσει έναν οικονομικό Αρμαγεδδώνα που θα τον καταστρέψει. Ίσως μάλιστα να καταφέρει με κάποιο τρόπο να ανατρέψει τα δεδομένα, αλλά σίγουρα όχι για πολύ. Εκτός αν... τα ίδια σιωνιστικά λόμπι που αντιτίθενται σθεναρά σε οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν, και η ίδια η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ που επιδιώκει να σαμποτάρει οποιαδήποτε ειρηνευτική λύση, χτυπηθούν στο δρόμο προς τη Δαμασκό από μια ξαφνική συνειδητοποίηση: ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες χάσουν οριστικά την αξιοπιστία και την ηγεμονία τους, αν καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα των πετροδολαρίων, αυτό θα είναι και το τέλος του Ισραήλ, το οποίο ουσιαστικά επιβιώνει μόνο χάρη στην αμερικανική χρηματοδότηση και τα όπλα. Υπό αυτή την έννοια, είναι επίσης πιθανό να υπογραφεί τελικά κάποια επισφαλής και προσωρινή ειρηνευτική συνθήκη, ακόμη και αν αυτό θα αποτελούσε ήττα.
Αλλά ο χρόνος τελειώνει επειδή τα αποθέματα που απελευθερώθηκαν ακριβώς για τον έλεγχο των τιμών και την αποφυγή μιας οικονομικής καταστροφής άνευ προηγουμένου διαστάσεων εξαντλούνται. Τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου θα φτάσουν πλέον σε επίπεδα λειτουργικού στρες μέχρι το τέλος αυτού του μήνα (όπως φαίνεται στο διάγραμμα στην αρχή αυτής της ανάρτησης) και η κατάσταση θα επιδεινωθεί μόνο: οι τιμές θα αυξηθούν τους καλοκαιρινούς μήνες, ξεκινώντας από αυτόν τον μήνα. Τα προβλήματα διανομής θα οδηγήσουν στο προσωρινό κλείσιμο ορισμένων πρατηρίων καυσίμων. Ορισμένα προϊόντα πετρελαίου θα γίνουν δύσκολο να προμηθεύονται. Μέχρι τον Αύγουστο, οι δυτικές κυβερνήσεις θα αρχίσουν να εισάγουν μέτρα δελτίου. Τα μικρότερα διυλιστήρια θα κλείσουν. Η πολιτική πίεση θα αυξηθεί σε σημείο που δεν θα μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Οι φωνές της μη πετρελαϊκής βιομηχανίας, των οικονομικών κύκλων και της κοινής γνώμης θα γίνουν πιο δυνατές από εκείνες των λόμπι που ενδιαφέρονται να συνεχίσουν τον πόλεμο. Για ένα μικρό παράδειγμα της ημέρας, η ιαπωνική εταιρεία στιγμιαίων τροφίμων Calbee αναγκάστηκε να παράγει ασπρόμαυρες συσκευασίες αντί για έγχρωμες λόγω έλλειψης νάφθας, η οποία προκάλεσε έλλειψη χρωματιστών μελανιών. Σύντομα, ακόμη και η μεμβράνη πολυπροπυλενίου που χρησιμοποιείται για την περιτύλιξη τροφίμων θα εξαντληθεί, θέτοντας τα σούπερ μάρκετ σε κρίση. Με λίγα λόγια, σταδιακά θα μεταβούμε από την αφθονία στις ελλείψεις που δεν μπορούν να ξεπεραστούν σύντομα. Και με αυτό, μια οικονομική κρίση είναι προ των πυλών.
Και ακριβώς σε αυτό το σταυροδρόμι θα ξετυλιχθεί το δράμα του Τραμπ. Από τη μία πλευρά, κρατείται όμηρος των σιωνιστικών λόμπι, και από την άλλη, δεν μπορεί να κωλυσιεργήσει για πολύ και να προκαλέσει έναν οικονομικό Αρμαγεδδώνα που θα τον καταστρέψει. Ίσως μάλιστα να καταφέρει με κάποιο τρόπο να ανατρέψει τα δεδομένα, αλλά σίγουρα όχι για πολύ. Εκτός αν... τα ίδια σιωνιστικά λόμπι που αντιτίθενται σθεναρά σε οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν, και η ίδια η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ που επιδιώκει να σαμποτάρει οποιαδήποτε ειρηνευτική λύση, χτυπηθούν στο δρόμο προς τη Δαμασκό από μια ξαφνική συνειδητοποίηση: ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες χάσουν οριστικά την αξιοπιστία και την ηγεμονία τους, αν καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα των πετροδολαρίων, αυτό θα είναι και το τέλος του Ισραήλ, το οποίο ουσιαστικά επιβιώνει μόνο χάρη στην αμερικανική χρηματοδότηση και τα όπλα. Υπό αυτή την έννοια, είναι επίσης πιθανό να υπογραφεί τελικά κάποια επισφαλής και προσωρινή ειρηνευτική συνθήκη, ακόμη και αν αυτό θα αποτελούσε ήττα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου