Ο πόλεμος στην Ουκρανία τελειώνει, αρχίζει ο πόλεμος του ΝΑΤΟ

Με τα drones πάνω από την Αγία Πετρούπολη, η τραγική φάρσα του ουκρανικού πολέμου τελείωσε επιτέλους, δίνοντας τη θέση της στην πραγματική σύγκρουση: αυτή μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Η πρωτεύουσα της Ρωσίας στη Βαλτική βρίσκεται πολύ μακριά από τα ελεγχόμενα από το Κίεβο εδάφη για να ξεκινήσει μια τέτοια επιχείρηση από την Ουκρανία: αντ' αυτού, οργανώθηκε από χώρες του ΝΑΤΟ, με drones του ΝΑΤΟ και προσωπικό του ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει κάτι τέτοιο: αποκάλεσε την επέμβαση, για να σώσει τους ρωσόφωνους πληθυσμούς από την προβλεπόμενη σφαγή (και όσοι δεν τη θυμούνται ας διατηρήσουν την οπορτουνιστική μνήμη τους του χρυσόψαρου), «ειδική επιχείρηση», με σαφή και καθορισμένα όρια, με την πεποίθηση ότι αργά ή γρήγορα, αντιμέτωπη με την προφανή ήττα, η Ατλαντική Συμμαχία θα αποδεχόταν τουλάχιστον ένα modus vivendi με τη Ρωσία. Αλλά αυτό αποδείχθηκε μια ψευδαίσθηση, επειδή μια οπισθοδρόμηση, αφού είχε καταστρέψει το ευρωπαϊκό σύστημα παραγωγής, θα είχε αποσταθεροποιήσει τις πραγματικές δομές εξουσίας στην ήπειρο, και οι κυρίαρχες ολιγαρχίες δεν μπορούν να το αποδεχτούν αυτό, με την απειλή της οριστικής αποχώρησής τους από τη σκηνή. Έχει αποφύγει όσο το δυνατόν περισσότερο τις απώλειες μεταξύ των αμάχων, οι οποίες στην πραγματικότητα υπερβαίνουν σε αριθμό εκείνες που προκάλεσε το καθεστώς του Κιέβου σε αναλογία 20 προς ένα, ενώ σε στρατιωτικό επίπεδο η αναλογία είναι αντίστροφη. Έχει δηλώσει ότι δεν σκοπεύει να επεκταθεί πέρα ​​από τα σύνορα των αποσχισθεισών δημοκρατιών, οι οποίες πλέον αποτελούν ουσιαστικά εδάφη της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Αλλά όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για τά πολεμοχαρή καθάρματα. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να διερευνήσουν τις κόκκινες γραμμές της Ρωσίας, πεπεισμένοι ότι τελικά η Μόσχα δεν θα απαντήσει. Αυτή η πεποίθηση πηγάζει από την πλήρη γνωστική κατάρρευση στην οποία βυθίζονται, από την πεποίθηση ότι η Μόσχα είναι αδύναμη, ότι της τελειώνουν οι πύραυλοι, ότι καταρρέει οικονομικά - δηλαδή, πιστεύουν τις δικές τους φανταστικές αφηγήσεις. Αλλά πάνω απ 'όλα, διατηρούν, μέσω της νοητικής αδράνειας, ένα αίσθημα ατιμωρησίας που τους ωθεί να ανεβάζουν συνεχώς τους πήχεις, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν τα μέσα για να ελπίζουν πραγματικά να επικρατήσουν. Είναι αρκετά σαφές σε αυτό το σημείο ότι, ακόμη και ισοπεδώνοντας ολόκληρη την Ουκρανία, ο τρομοκρατικός πόλεμος της Ευρώπης δεν θα τελείωνε, επειδή πρέπει να χτυπηθεί το κεφάλι του φιδιού για να μετατραπεί η αλαζονεία σε φόβο. Πώς, πού και πότε θα συμβεί αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε, αλλά μέχρι τώρα το «αν», ένα υποθετικό σωματίδιο, τείνει να εξαφανιστεί. Και έτσι οι Ευρωπαίοι πολίτες βρίσκονται άμεσα εκτεθειμένοι σε έναν πόλεμο που δεν ήθελαν. Ή μάλλον, έναν πόλεμο που δεν έκαναν αρκετά για να αποφύγουν. Όλα έρχονται στο τέλος. Αλλά οι αθώοι πληρώνουν το τίμημα, ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς είναι αθώοι.

Finisce la guerra ucraina, comincia quella Nato | il Simplicissimus