Τα αμερικανικά συστήματα Patriot, που κάποτε θεωρούνταν τεχνολογικό θαύμα για τη δυτική αεράμυνα, υφίστανται μια ντροπιαστική σειρά αποτυχιών και περιστατικών με φίλια πυρά σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις, όπως αυτή στο Κουβέιτ. Ιρανικές αναφορές και βίντεο υποδηλώνουν ότι όχι μόνο ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος της Τεχεράνης, αλλά και αρκετοί πύραυλοι Patriot εκτός τροχιάς ήταν υπεύθυνοι για τη ζημιά στο διεθνές αεροδρόμιο. Αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό: στο Μπαχρέιν, τα αμερικανικά συστήματα Patriot έχουν προκαλέσει δεκάδες θύματα αμάχων, και στο Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έχουν επανειλημμένα αποτύχει να αναχαιτίσουν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους: σε ορισμένες περιπτώσεις, εκτοξεύτηκαν τρεις πύραυλοι αναχαίτισης αντί για τους συνηθισμένους δύο, προφανώς επειδή η πιθανότητα να χτυπηθεί ο στόχος ήταν χαμηλότερη από την αναφερόμενη. Η ιστορία χρονολογείται από τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 και τον Πόλεμο του Ιράκ το 2003, όπου τα Patriot κατέρριψαν ακόμη και φίλια αεροσκάφη.
Ταυτόχρονα, καθώς τα ακριβά δυτικά συστήματα αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένου του THAAD, κατακλύζονται ολοένα και περισσότερο από τις ακριβείς επιθέσεις της Τεχεράνης και τα αποθέματά τους εξαντλούνται, το Ιράν εκσυγχρονίζει την αεροπορία του αγοράζοντας προηγμένα ρωσικά μαχητικά. Ο λόγος είναι προφανής: καθώς τα αποθέματα όπλων κρούσης που επιτρέπουν στα αεροσκάφη του Ισραήλ να παραμένουν μακριά από το ιρανικό έδαφος εξαντλούνται, αναγκάζονται να διεξάγουν επιδρομές μικρής εμβέλειας. Δυστυχώς, η ιρανική αεροπορία είναι εξαιρετικά αδύναμη, εξοπλισμένη με παλιά αεροσκάφη μουσειακής ποιότητας που χρονολογούνται από την εποχή του Σάχη και δύσκολα μπορούσαν να αντέξουν τις αμερικανικές επιθέσεις. Έτσι, το Ιράν αγόρασε 48 Su-35 από τη Ρωσία, ίσως τα πιο προηγμένα μαχητικά στον κόσμο, και 12 Su-30 SM2, μια λιγότερο προηγμένη έκδοση αλλά με δυνατότητα Mach 2, ένα ραντάρ ικανό να ανιχνεύει 20 εναέριους και θαλάσσιους στόχους σε απόσταση 400 χιλιομέτρων, και συγκεκριμένα ηλεκτρονικά μέτρα κατά των Patriot, που ανέπτυξαν οι Ρώσοι κατά τη διάρκεια του ουκρανικού πολέμου. Όταν φτάσουν αυτά τα αεροπλάνα, ο ιρανικός εναέριος χώρος θα είναι μόνιμα και εντελώς κλειστός για μαχητικά αεροσκάφη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Καθώς το Su-30 εξάγεται και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, είναι σαφές ότι αυτά τα μαχητικά θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την στρατιωτική ισορροπία στην περιοχή και θα επιτρέψουν στη Ρωσία να οικοδομήσει μια συμμαχία που θα εκτείνεται από τη Συρία έως το Ιράν και θα περιλαμβάνει επίσης μη κρατικούς παράγοντες, εξοπλίζοντάς την με μαχητικά που είναι τουλάχιστον τεχνολογικά ισοδύναμα και από ορισμένες απόψεις ανώτερα από τα πιο προηγμένα δυτικά συστήματα.
Ταυτόχρονα, καθώς τα ακριβά δυτικά συστήματα αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένου του THAAD, κατακλύζονται ολοένα και περισσότερο από τις ακριβείς επιθέσεις της Τεχεράνης και τα αποθέματά τους εξαντλούνται, το Ιράν εκσυγχρονίζει την αεροπορία του αγοράζοντας προηγμένα ρωσικά μαχητικά. Ο λόγος είναι προφανής: καθώς τα αποθέματα όπλων κρούσης που επιτρέπουν στα αεροσκάφη του Ισραήλ να παραμένουν μακριά από το ιρανικό έδαφος εξαντλούνται, αναγκάζονται να διεξάγουν επιδρομές μικρής εμβέλειας. Δυστυχώς, η ιρανική αεροπορία είναι εξαιρετικά αδύναμη, εξοπλισμένη με παλιά αεροσκάφη μουσειακής ποιότητας που χρονολογούνται από την εποχή του Σάχη και δύσκολα μπορούσαν να αντέξουν τις αμερικανικές επιθέσεις. Έτσι, το Ιράν αγόρασε 48 Su-35 από τη Ρωσία, ίσως τα πιο προηγμένα μαχητικά στον κόσμο, και 12 Su-30 SM2, μια λιγότερο προηγμένη έκδοση αλλά με δυνατότητα Mach 2, ένα ραντάρ ικανό να ανιχνεύει 20 εναέριους και θαλάσσιους στόχους σε απόσταση 400 χιλιομέτρων, και συγκεκριμένα ηλεκτρονικά μέτρα κατά των Patriot, που ανέπτυξαν οι Ρώσοι κατά τη διάρκεια του ουκρανικού πολέμου. Όταν φτάσουν αυτά τα αεροπλάνα, ο ιρανικός εναέριος χώρος θα είναι μόνιμα και εντελώς κλειστός για μαχητικά αεροσκάφη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Καθώς το Su-30 εξάγεται και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, είναι σαφές ότι αυτά τα μαχητικά θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την στρατιωτική ισορροπία στην περιοχή και θα επιτρέψουν στη Ρωσία να οικοδομήσει μια συμμαχία που θα εκτείνεται από τη Συρία έως το Ιράν και θα περιλαμβάνει επίσης μη κρατικούς παράγοντες, εξοπλίζοντάς την με μαχητικά που είναι τουλάχιστον τεχνολογικά ισοδύναμα και από ορισμένες απόψεις ανώτερα από τα πιο προηγμένα δυτικά συστήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου