![](https://www.koinoniaorthodoxias.org/wp-content/uploads/2024/07/to-provlima-tis-amartias_e.jpg)
Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι και στον νου μας και στην καρδιά μας δεν είναι ο Θεός. Πολλά άλλα πράγματα είναι. Θεωρητικά μόνο είμαστε με τον Θεό, αφού και την ώρα που προσευχόμαστε ή που είμαστε στην εκκλησία, πάλι θα πιάσουμε την καρδιά μας να είναι αλλού. Βέβαια, θέλουμε δεν θέλουμε, αφού η καρδιά συνήθισε να ρουφάει το φαρμάκι της αμαρτίας, να ζει με αυτό, κατά κει θα πάει, που το νιώθει σαν γλύκα. Δεν είναι θάνατος το ναρκωτικό; Και όμως, όλοι οι ναρκομανείς το νιώθουν σαν το πιο γλυκό πράγμα. Έτσι είναι και η αμαρτία.
Γι’ αυτό, ενόσω έχουμε σώας τας φρένας, να ακούσουμε τι λέει ο Χριστός, να πιστέψουμε ότι λέει την αλήθεια και να βάλουμε τον εαυτό μας να ζήσει σύμφωνα με την αλήθεια, ό,τι κι αν μας στοιχίσει. Η κοινωνία μας με τον Θεό δεν είναι απλώς ηθική βελτίωση, μια βελτίωση του χαρακτήρα. Είναι παρουσία της δυνάμεως, της ενεργείας του Θεού μέσα στον άνθρωπο.
![](https://www.koinoniaorthodoxias.org/wp-content/uploads/2024/05/deco_tiny_03.png)
Δεν καλούμαστε να δούμε την αμαρτία και μετά να βουλιάξουμε στην κατάθλιψη, στην απελπισία. Όχι. Ο γιατρός, ο θεραπευτής περιμένει. Είναι παρών. Είναι ο Κύριος. Πάντοτε, χωρίς καμία εξαίρεση, ο Χριστός σ’ εκείνον ο οποίος θα τον πλησιάσει και θα του πει: «Χριστέ μου, ό,τι θέλεις κάνε με, όλα ας τα στερηθώ, μόνο εσένα να μη χάσω», πάντοτε ο Χριστός θα δώσει χαρά· χαρά τόση που ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βαστάξει!
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2017”, σελ. 11, 92.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου