Πηγή: Red Jackets
Αν θέλετε να καταλάβετε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτίθενται και επιχειρούν να υποτάξουν το Ιράν, πρέπει να διαβάσετε αυτήν την ιστορική ομιλία του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, η οποία εκφωνήθηκε νωρίτερα αυτόν τον μήνα στο 16ο Φόρουμ του Al Jazeera στη Ντόχα:
Εξοχότητες,
αξιότιμοι συνάδελφοι,
κυρίες και κύριοι, السلام علیکم
Είναι τιμή μου να σας απευθύνομαι σε αυτό το διακεκριμένο φόρουμ και να συζητήσω το βαθύ ζήτημα της περιοχής μας: την Παλαιστίνη.
Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα γεγονός ότι η περιοχή έχει μάθει μέσα από δεκαετίες οδυνηρής εμπειρίας και ότι ο κόσμος μαθαίνει από την αρχή με ένα τρομερό ανθρώπινο κόστος: «Η Παλαιστίνη δεν είναι ένα ζήτημα ανάμεσα σε πολλά».
Η Παλαιστίνη είναι το καθοριστικό ζήτημα δικαιοσύνης στη Δυτική Ασία και πέρα από αυτήν. Είναι η στρατηγική και ηθική πυξίδα της περιοχής μας. Είναι μια δοκιμασία για το αν το διεθνές δίκαιο έχει νόημα, αν τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν καθολική αξία και αν υπάρχουν παγκόσμιοι θεσμοί για να προστατεύουν τους αδύναμους ή απλώς για να δικαιολογούν τη δύναμη των ισχυρών.
Για γενιές, η παλαιστινιακή κρίση έχει γίνει κατανοητή κυρίως ως συνέπεια μιας παράνομης κατοχής και της άρνησης ενός αναφαίρετου δικαιώματος: του δικαιώματος αυτοδιάθεσης ενός λαού. Αλλά σήμερα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κρίση έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις παραμέτρους της κατοχής και μόνο. Αυτό που βλέπουμε στη Γάζα δεν είναι απλώς ένας πόλεμος. Δεν είναι μια «σύγκρουση» μεταξύ ίσων μερών. Δεν είναι μια ατυχής συνέπεια των μέτρων ασφαλείας. Είναι η σκόπιμη καταστροφή της ζωής των πολιτών σε μαζική κλίμακα. Είναι γενοκτονία.
Το ανθρώπινο κόστος των φρικαλεοτήτων του Ισραήλ στη Γάζα έχει πληγώσει τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Έχει τρυπήσει την καρδιά του μουσουλμανικού κόσμου - και έχει επίσης συγκλονίσει εκατομμύρια ανθρώπους πέρα από αυτόν: Χριστιανούς, Εβραίους και ανθρώπους όλων των θρησκειών, που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ζωή ενός παιδιού δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί, ότι η πείνα δεν είναι όπλο, ότι τα νοσοκομεία δεν είναι πεδία μάχης και ότι η δολοφονία οικογενειών δεν είναι αυτοάμυνα.
Η Παλαιστίνη σήμερα δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι ένας καθρέφτης που στέκεται ψηλά στον κόσμο. Αντανακλά όχι μόνο τα βάσανα των Παλαιστινίων, αλλά και την ηθική αποτυχία εκείνων που είχαν τη δύναμη να σταματήσουν αυτήν την καταστροφή - και αντ' αυτού επέλεξαν να τη δικαιολογήσουν, να την ενθαρρύνουν ή να την ομαλοποιήσουν.
Αλλά η Παλαιστίνη και η Γάζα δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική κρίση. Έχει γίνει η πλατφόρμα για κάτι μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο: ένα επεκτατικό σχέδιο που επιδιώκεται υπό τη σημαία της «ασφάλειας».
Αυτό το σχέδιο έχει τρεις συνέπειες, η καθεμία βαθιά, η καθεμία ανησυχητική:
η πρώτη συνέπεια είναι παγκόσμια. Η συμπεριφορά του ισραηλινού καθεστώτος στην Παλαιστίνη και η ατιμωρησία που του έχει παραχωρηθεί έχουν βλάψει βαθιά τη διεθνή έννομη τάξη. Πρέπει να το δηλώσουμε ξεκάθαρα: ο κόσμος οδεύει προς μια κατάσταση στην οποία το διεθνές δίκαιο δεν γίνεται πλέον σεβαστό και δεν διέπει πλέον τις διεθνείς σχέσεις.
Αυτό που ίσως είναι πιο επικίνδυνο είναι το προηγούμενο που δημιουργείται: εάν ένα κράτος έχει επαρκή πολιτική κάλυψη και προστασία, μπορεί να βομβαρδίζει αμάχους, να πολιορκεί πληθυσμούς, να στοχεύει υποδομές, να δολοφονεί άτομα πέρα από τα σύνορα και να συνεχίζει να προσποιείται ότι είναι νόμιμο.
Αυτό δεν είναι μόνο ένα παλαιστινιακό πρόβλημα. Είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα.
Βλέπουμε όχι μόνο την τραγωδία της Παλαιστίνης, αλλά και τη μετατροπή του κόσμου σε ένα μέρος όπου ο νόμος αντικαθίσταται από τη βία.
Η δεύτερη συνέπεια είναι περιφερειακή. Το επεκτατικό σχέδιο του Ισραήλ έχει άμεσο και αποσταθεροποιητικό αντίκτυπο στην ασφάλεια όλων των χωρών της περιοχής.
Το ισραηλινό καθεστώς τώρα παραβιάζει ανοιχτά τα σύνορα. Παραβιάζει την κυριαρχία. Δολοφονεί επίσημους αξιωματούχους. Διεξάγει τρομοκρατικές επιχειρήσεις. Επεκτείνει την εμβέλειά του σε πολλαπλά θέατρα. Και το κάνει, όχι διακριτικά, αλλά με αίσθημα δικαιώματος, επειδή έχει μάθει ότι η διεθνής λογοδοσία δεν θα έρθει.
Ας είμαστε ειλικρινείς: εάν το ζήτημα της Γάζας «λυθεί» μέσω της καταστροφής και της αναγκαστικής εκτόπισης - εάν αυτό γίνει το μοντέλο - τότε η Δυτική Όχθη θα είναι η επόμενη. Η προσάρτηση θα γίνει πολιτική.
Αυτή είναι η ουσία αυτού που εδώ και καιρό ονομάζεται το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ».
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι ενέργειες του Ισραήλ απειλούν μόνο τους Παλαιστίνιους. Το ερώτημα είναι αν η περιοχή θα αποδεχτεί ένα μέλλον στο οποίο τα σύνορα είναι προσωρινά, η κυριαρχία υπό όρους και η ασφάλεια δεν καθορίζεται από το νόμο ή τη διπλωματία, αλλά από τις φιλοδοξίες ενός στρατιωτικοποιημένου κατακτητή.
Η τρίτη συνέπεια είναι δομική και ίσως η πιο επικίνδυνη. Το
επεκτατικό σχέδιο του Ισραήλ απαιτεί την αποδυνάμωση των γειτονικών χωρών - στρατιωτικά, τεχνολογικά, οικονομικά και κοινωνικά - έτσι ώστε το ισραηλινό καθεστώς να απολαμβάνει μόνιμο υπεροχή.
Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, το Ισραήλ είναι ελεύθερο να επεκτείνει το στρατιωτικό του οπλοστάσιο χωρίς όρια, συμπεριλαμβανομένων των όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία παραμένουν εκτός οποιουδήποτε καθεστώτος επιθεώρησης. Ωστόσο, άλλες χώρες αναγκάζονται να αφοπλιστούν. Άλλες πιέζονται να μειώσουν την αμυντική τους ικανότητα. Άλλες τιμωρούνται για την επιστημονική πρόοδο. Άλλες κυρώσεις επιβάλλονται για την οικοδόμηση ανθεκτικότητας.
Κανείς δεν πρέπει να κάνει λάθος: αυτό δεν είναι έλεγχος των όπλων, δεν είναι μη διάδοση, δεν είναι ασφάλεια. Είναι η επιβολή μόνιμης ανισότητας: το Ισραήλ πρέπει να έχει «στρατιωτικό, νοημοσύνης και στρατηγικό πλεονέκτημα», ενώ άλλες πρέπει να παραμένουν ευάλωτες. Αυτό είναι ένα δόγμα κυριαρχίας.
Κυρίες και κύριοι,
γι' αυτό το παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι απλώς ένα ανθρωπιστικό ζήτημα. Είναι ένα στρατηγικό ζήτημα. Δεν αφορά μόνο τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αφορά το μέλλον της περιοχής μας και τους κανόνες του κόσμου.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;
Δεν αρκεί να εκφράζουμε ανησυχία. Δεν αρκεί να εκδίδουμε δηλώσεις. Δεν αρκεί να κλαίμε. Χρειαζόμαστε μια συντονισμένη στρατηγική δράσης -νομικής, διπλωματικής, οικονομικής και ασφάλειας- που να βασίζεται στις αρχές του διεθνούς δικαίου και της συλλογικής ευθύνης.
Πρώτον, η διεθνής κοινότητα πρέπει να υποστηρίξει χωρίς δισταγμό τους νομικούς μηχανισμούς.
Δεύτερον, οι παραβιάσεις πρέπει να έχουν συνέπειες.
Ζητούμε ολοκληρωμένες και στοχευμένες κυρώσεις κατά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου ενός άμεσου εμπάργκο όπλων,
της αναστολής της στρατιωτικής και της μυστικής συνεργασίας, περιορισμών σε αξιωματούχους και απαγόρευσης του εμπορίου.
Τρίτον, χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο, βασισμένο στο νόμο πολιτικό πλαίσιο. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να επιβεβαιώσει: τον τερματισμό της κατοχής, το δικαίωμα επιστροφής και αποζημίωσης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου και ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσά του το Αλ-Κουντς αλ-Σαρίφ.
Τέταρτον, η ανθρωπιστική κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ζήτημα επείγουσας διεθνούς ευθύνης. Η συλλογική τιμωρία δεν πρέπει ποτέ να ομαλοποιηθεί.
Πέμπτον, τα περιφερειακά κράτη πρέπει να συντονιστούν για να προστατεύσουν την κυριαρχία τους και να αποτρέψουν την επιθετικότητα. Η αρχή πρέπει να είναι σαφής: η ασφάλεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην ανασφάλεια των άλλων.
Τέλος, ο ισλαμικός κόσμος, ο αραβικός κόσμος και τα έθνη του Παγκόσμιου Νότου πρέπει να οικοδομήσουν ένα ενωμένο διπλωματικό μέτωπο.
Ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι περιφερειακοί οργανισμοί πρέπει να προχωρήσουν πέρα από τον συμβολισμό προς τη συντονισμένη δράση: νομική υποστήριξη, διπλωματικές πρωτοβουλίες, οικονομικά μέτρα και στρατηγικά μηνύματα.
Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση. Πρόκειται για την αποτροπή της αναδιαμόρφωσης της περιοχής με τη βία.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
ας μην κάνουμε λάθος υπολογισμούς: μια περιοχή δεν μπορεί να διατηρηθεί επιτρέποντας σε έναν παράγοντα να ενεργεί υπεράνω του νόμου. Το δόγμα της ατιμωρησίας δεν θα φέρει ειρήνη. Θα προκαλέσει ευρύτερη σύγκρουση.
Ο δρόμος προς τη σταθερότητα είναι σαφής: δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη, λογοδοσία για τα εγκλήματα, τερματισμός της κατοχής και του απαρτχάιντ και μια περιφερειακή τάξη που βασίζεται στην κυριαρχία, την ισότητα και τη συνεργασία.
Αν ο κόσμος θέλει ειρήνη, πρέπει να σταματήσει να επιβραβεύει την επιθετικότητα.
Αν ο κόσμος θέλει σταθερότητα, πρέπει να σταματήσει να ενθαρρύνει τον επεκτατισμό.
Αν ο κόσμος πιστεύει στο διεθνές δίκαιο, πρέπει να το εφαρμόζει με συνέπεια και χωρίς διπλά μέτρα και σταθμά.
Και αν τα έθνη αυτής της περιοχής επιδιώκουν ένα μέλλον απαλλαγμένο από αέναους πολέμους, πρέπει να αναγνωρίσουν αυτή τη θεμελιώδη αλήθεια: Η Παλαιστίνη δεν είναι απλώς μια αιτία αλληλεγγύης. είναι το απαραίτητο θεμέλιο της περιφερειακής ασφάλειας.
Σας ευχαριστώ.
thomasfazi.com — Μετάφραση από τον Old Hunter
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου