Δύσκολες στιγμές για τις ύαινες

Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στη γη και στον ουρανό από ό,τι στη φιλοσοφία μας. Έτσι, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και αντιφατική από ό,τι φανταζόμαστε, και επομένως και από ό,τι κάποιοι προσπαθούν να την αλλάξουν και να την οδηγήσουν σε ορισμένα αποτελέσματα. Έτσι, η Δύση σήμερα βρίσκεται στο σημείο μηδέν: από ό,τι γνωρίζουμε, ο Τραμπ είναι πλέον πεπεισμένος, βάσει μιας έκθεσης των μυστικών υπηρεσιών και των ιρανικών θέσεων που την αναφέρουν άμεσα, ότι η Τεχεράνη πράγματι κατέχει τη βόμβα και, αν πιεστεί, θα μπορούσε να την επιδείξει. Αυτό έχει προκαλέσει μια ξαφνική μετατόπιση στις προεδρικές αφηγήσεις, οι οποίες έχουν φτάσει ακόμη και στο σημείο να υποβαθμίσουν την αντίδραση της Τεχεράνης σε σποραδικές επιθέσεις αμερικανικών αεροσκαφών: Οι πύραυλοι Patriot που εκτοξεύτηκαν για να προσπαθήσουν να σταματήσουν μια πυραυλική επίθεση απέτυχαν να χτυπήσουν τους στόχους τους και έπεσαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουβέιτ, προκαλώντας πυρκαγιά. Αυτό δεν θα ήταν είδηση, επειδή, παρεμπιπτόντως, το 80% των θυμάτων μεταξύ των αμάχων στην Ουκρανία οφείλεται ακριβώς στις ρίψεις από αντιαεροπορικά πυρομαχικά. Το σιωνιστικό λόμπι προφανώς εστιάζει στην πιθανότητα μιας ιρανικής βόμβας επειδή θα μπορούσε να πείσει τον Ντόναλντ να εγκαταλείψει τον πόλεμο, αλλά στην πραγματικότητα οι πυρηνικές τεχνολογίες δεν είναι τόσο δύσκολες, τουλάχιστον σε βασικό επίπεδο, οπότε είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι μόλις περάσει ο χρόνος που η Τεχεράνη θα μπορούσε να σκεφτεί να καταλήξει σε μια πραγματική και συνολική συμφωνία, θα έχει αποφασίσει να αλλάξει τη θεμελιώδη θέση της.

Ωστόσο, το Ισραήλ διαθέτει ένα αλάνθαστο σύστημα για την αποτροπή μιας πιθανής επίλυσης της σύγκρουσης, και αυτό είναι ο Λίβανος, μια χώρα που συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις που συνεχίζουν να διεξάγονται μέσω του Πακιστάν. Θα καταφέρει ο Τραμπ να αναγκάσει το Ισραήλ να αποσυρθεί από τον Λίβανο; Αν και ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε χθες με μεγάλη φανφάρα ότι ο Λίβανος και το Ισραήλ κατέληξαν σε ειρηνευτική συμφωνία, οι λεπτομέρειες που αποκαλύφθηκαν είναι απαράδεκτες για τη Χεζμπολάχ, η οποία δεν θα σταματήσει να πυροβολεί το βόρειο Ισραήλ μέχρι να αποσυρθούν οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις από τον νότιο Λίβανο. Η λιβανοϊσραηλινή συμφωνία προφανώς ορίζει ότι η Χεζμπολάχ δεν μπορεί να έχει δυνάμεις νότια του ποταμού Λιτάνι. Αυτό είναι επίσης απαράδεκτο για την φιλοϊρανική ομάδα. Το ίδιο συμβαίνει στην Ευρώπη με την Ουκρανία: η ανάπτυξη drones σε ρωσικές υποδομές και πολίτες από βάσεις του ΝΑΤΟ αντιμετωπίζεται από τους συνεχείς και εκτεταμένους ρωσικούς βομβαρδισμούς πυραύλων στους οποίους το καθεστώς του Κιέβου δεν έχει πλέον κανένα μέσο να απαντήσει. Το αρχικό σχέδιο ήταν να αναληφθούν απαράδεκτες τρομοκρατικές ενέργειες και στη συνέχεια να καταδικαστεί η αντίδραση της Ρωσίας, πιστεύοντας με τον ηλίθιο τρόπο που είναι δημοφιλής στις Βρυξέλλες ότι η Μόσχα είχε πραγματικά έλλειψη πυραύλων και drones. Αλλά δεδομένης της αμείλικτης καταιγίδας που πλήττει τα κέντρα και τις δομές λήψης αποφάσεων της Ουκρανίας, τώρα σιωπούν, αναρωτώμενοι αν δεν ήταν λάθος κίνηση. Φυσικά και ήταν, ακόμη και ένα παιδί θα το καταλάβαινε αυτό, αλλά όχι η Κάγια Κάλλας, η λεγόμενη υπουργός του αιθέρα (των Εξωτερικών) της ΕΕ, ένα είδος κόρης των χειρότερων πολιτικών και ένα άτομο σχεδόν πρωτόγονης κουλτούρας.

Η κατάσταση είναι πιο σοβαρή από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί: η Επιτροπή των Βρυξελλών σχεδιάστηκε για πόλεμο κατά της Ρωσίας, παρέχοντας δυσανάλογη εξουσία σε προσωπικότητες από τα κράτη της Βαλτικής, τα οποία είναι πιο πιθανό να ενεργήσουν ως προβοκάτορες: εκτός από τήνν διαβόητη Εσθονό Κάλλας, υπάρχει ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Λετονός Βάλντις Ντομπρόβσκις, και ο Επίτροπος Άμυνας και Διαστήματος, Λιθουανός Άντριους Κουμπίλιους. Τώρα, και τα τρία αυτά κράτη της Βαλτικής αντιπροσωπεύουν συνολικά λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ της ΕΕ και έναν συνολικό πληθυσμό πολύ μικρότερο από το Παρίσι μόνο του, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής ρωσικής μειονότητας, τα δικαιώματα της οποίας καταπατούνται με απαράδεκτο τρόπο που είναι ξένος προς τις αξίες που ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει η ΕΕ. Αυτός ο κραυγαλέος παραλογισμός αρχίζει να φαίνεται επικίνδυνος τώρα που τα ζάρια ρίχνονται: από τότε που η Ρωσία ξεκίνησε συστηματικούς βομβαρδισμούς που δεν αντιμετωπίζουν πλέον αποτελεσματική άμυνα, τα μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να σιωπούν. Ίσως τώρα αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι ένα τρομερό λάθος, και το Bloomberg υπονοεί ότι ο Friedrich Merz, ο Emmanuel Macron και ο Keir Starmer ετοιμάζονται να μιλήσουν με τη Μόσχα, παρακάμπτοντας τα άχρηστα ξωτικά του πολέμου που οι ίδιοι είχαν εκλέξει στο όνομα μιας πολεμοχαρούς Ευρώπης. Αυτές είναι δύσκολες εποχές και για τις ύαινες... και η αρχική εικόνα, που τραβήχτηκε από μια ρωσική ιστοσελίδα, το καταδεικνύει αποτελεσματικά.

Tempi duri per le iene | il Simplicissimus