ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ

«Δόγμα και αντικειμενική αλήθεια»

Στο blog «Αναστάσιος» υπάρχει αυτό το μικρό κείμενο του κ. Δ. Μαυρόπουλου με τον παραπάνω τίτλο. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον διότι μάς αποκαλύπτει πώς η φιλοσοφία του κ. Γιανναρά είναι πλέον το πνεύμα της εποχής μας. Πως η μέθοδός του, η λογική του είναι δυνατόν να αφομοιωθεί και να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε. Πως η μέθοδος και η λογική δέν ανήκουν στήν ελευθερία του ανθρώπου, ούτε στην τέχνη και τον πολιτισμό, καθώς δημιουργούν ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ. Κρυσταλλώνουν τον ΝΟΥ και τον ρίχνουν συνεργό στά πάθη του ανθρώπου. Ποιά είναι λοιπόν αυτή η νοοτροπία; Μάς την περιγράφει εξαιρετικά ο κ. Μαυρόπουλος στο προαναφερθέν κείμενο: «Η λέξη δόγμα προέρχεται από το δοκείν και κατ' ουσίαν το δόγμα (όχι η λέξη πλέον, αφού το δόγμα ταυτίζεται με τη λέξη) δέν παραπέμπει σ' αυτό που υπάρχει, αλλά σ' αυτό που φαίνεται. Είναι το φαινόμενο των υπαρκτών και όχι το νοούμενο, το όντως υπάρχον». Εδώ εισέρχεται βίαια η σύγχρονη φιλοσοφία με την αντίθεσή της στόν Σχολαστικισμό, αντίθεση η οποία κρατά μέχρι σήμερα. Διότι ο Σχολαστικισμός είχε κάνει ένα μοιραίο λάθος το οποίο καταργούσε την φιλοσοφία δηλ. την ελευθερία του πνεύματος. Είχε μειώσει την φιλοσοφία σε ακαδημαϊκή επιστήμη, όπως και την θεολογία και την ίδια την επιστήμη, οι οποίες έκτοτε ελέγχονται από τις αντίστοιχες εξουσίες, την εξής μία, το χρήμα. Η σχέση του ακαδημαϊσμού και της φιλοσοφίας ή θεολογίας είναι ανάλογη της σχέσεως φωτός και σκότους. Όπου υπάρχει το ένα δέν υπάρχει το άλλο. Στην ιστορία ο Γερμανικός Ιδεαλισμός συνέχισε την Σχολαστική μείωση της ελευθερίας του πνεύματος στά όρια μιάς Ακαδημαϊκής καθέδρας παρότι εντελώς αντιφατικά όριζε την ελευθερία σαν την ουσία του ανθρώπου. Η τιμωρία του υπήρξε, όπως και όλων των μαθητών του μέχρι σήμερα, το γεγονός πως γιά έμπνευση στηρίχθηκε από τον Κάντ ακόμη, σέ ύποπτους οραματιστές ή Μυστικούς τύπου Μπαίμε.

Το όντως υπάρχον του σχολαστικισμού είναι η γνωστή Μεταφυσική, η ιεραρχία της γνώσεως, την οποία αρνήθηκε η Δύση κηρύσσοντας την απελευθέρωση τού μηδενισμού. Στο σύστημα του Ακινάτη το όντως υπάρχον ήταν ο Θεός, ο άκτιστος σύμφωνα με την εμπειρία τής ορθοδόξου εκκλησίας, ο οποίος όμως στα μυαλά του Ακινάτη αποκτούσε μιά ιεραρχικά δομημένη σχέση (αναγκαία) με το κτιστό. Χάνοντας ακόμη και την ελευθερία του. Σήμερα ο κ. Ζηζιούλας επαναλαμβάνει τις σχολαστικές θεωρίες μιλώντας γιά "Διαλεκτική σχέση κτιστού και ακτίστου" ή για ιεραρχία στην θεότητα και κατ' αναλογίαν ιεραρχία στην εκκλησία ή για σχέση των προσώπων της Αγίας Τριάδος ή τα πρόσωπα σαν σχέσεις και κατ' αναλογίαν γιά την Σύναξη σαν σχέση προσώπων με κέντρο τον Επίσκοπο ή γιά τον Επίσκοπο σαν σχέση, προϋπόθεση των σχέσεων κατ' αναλογίαν του προσώπου του Πατρός στην Αγία Τριάδα.

Συμπληρωματικά η ανθρωπολογία ξανακερδίζει την χαμένη ελευθερία τού Θεού (που είχαν επιβάλλει τα μυαλά του Ακινάτη) και την ξαναπροσφέρει στον Θεό σαν συνέργεια: Τα Σα εκ των Σων. Επιβεβαιώνοντας το ορθόν και αναγκαίον της Διαμαρτυρήσεως και της επαναστάσεως.

Και όμως όλα ξεκινούν από την «δογματική» πεποίθηση της Λατινικής Θεολογίας πώς η μόνη αληθινή Τριάδα είναι η αποκεκαλυμμένη. Η «οικονομική» όπως λέγεται. Από την δογματική της ανεπάρκεια να αναγνωρίσει την Θεολογική Αγία Τριάδα, η γνώση τής οποίας είναι το μεγαλείο τής Ορθοδόξου πίστεώς μας, μέσα από την άμεση εμπειρία τών Θεολόγων μας.

Οι Καππαδόκες Πατέρες είχαν ταυτίσει την Υπόσταση με το Πρόσωπο γιά να ορίσουν την ενσάρκωση. Όμως ο Αυγουστίνος δέν είχε δεχθεί στόν καιρό του τον όρο υπόσταση, θεωρώντας τον απόλυτο, και είχε προτιμήσει στη θέση του τον όρο πρόσωπο, σαν τον μόνο ικανό να επιτρέπει τις σχέσεις. Τις σχέσεις των προσώπων της Αγίας Τριάδος που είχαν αποκαλυφθεί στην οικονομία της Σωτηρίας. Μιά απόφαση μοιραία γιά την ανθρωπότητα.

Σαν συνέπεια το φαινόμενο αναβαθμίζεται εις βάρος του νοητού κόσμου, της ανθρωπίνου φύσεως, όπως είχε ανακαλυφθεί από τον Πλάτωνα με τον δεύτερο πλού και αναβαθμισμένο αρχίζει τον μεγάλο του αγώνα εναντίον τής ουσίας, τού Ενός και τού Είναι, τα οποία ανήκουν στην δομή τού νοητού κόσμου ή τής ανθρωπίνης φύσεως, με μοναδικό του όπλο την Λογική Επιστήμη, η οποία σήμερα ονομάζεται και Οντολογία. Τά Πάντα ή τά Όντα είναι λέξεις. Ξεκινά η αναζήτηση τού νοήματος των λέξεων και η ερμηνεία τής Ιστορίας βάσει των αναδύσεων τού Είναι (μέσα στήν Φυσική Ιστορία πλέον) που έχει σαν συνέπεια η ανάδυση αυτή, την αποκάλυψη τού ορίζοντος τού Είναι, που δίνει το όριο τού νοήματος τής Ιστορίας, μέχρι να χαθεί στον πνευματικό θάνατο των ανθρώπων, όπως συμβαίνει σήμερα με την κυριαρχία της τεχνολογίας, τής ευκολίας τής ζωής. Σήμερα ζούμε σε μιά σκοτεινή εποχή, κατά την οποία το Είναι, η Ζωή, δέν έχουν νόημα. Είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε την επόμενη ανάδυση του νοήματος προστατευμένοι μέχρι τότε στό Νιρβάνα, στό Τίποτα. Ένας Θεός μόνο μπορεί να μάς σώσει.

Ας ακούσουμε την συνέχεια από το κείμενο του κ.Μαυρόπουλου: «Τά δόγματα τα ονομάζουμε και όρους και η λέξη παραπέμπει στό όριο, που σημαίνει σύνορο. Τα δόγματα μάς δηλώνουν ποιά είναι τα σύνορα ανάμεσα στη χώρα των ζώντων και στη χώρα τού θανάτου, ανάμεσα στον τόπο τής ζωής και στον τόπο του θανάτου. Η αλήθεια για την παράδοσή μας, είναι γεγονός υπαρκτικής φύσεως, έχει πρόσωπο και υπόσταση, είναι το πρόσωπο του Υϊού και Λόγου του Θεού. Η μόνη δυνατότητα να γνωρίσουμε αυτή την αλήθεια είναι να έρθουμε σε σχέση μαζί της».

Σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο το πρόσωπο του Κυρίου; Μα δεν νίκησε ο Κύριος τον θάνατο, δεν τον κατήργησε; Πού σου θάνατε το κέντρο; Υπάρχει ακόμη θάνατος εκτός τής προαιρέσεως τού ανθρώπου; Τό Βάπτισμα, το ένδυμα Κυρίου, σχέση; Η τήρηση των εντολών τού Κυρίου, οι οποίες προφυλάσσοντάς μας μάς επιτρέπουν να αυξηθούμε εν Κυρίω, σχέση; Σχέση το Μυστήριο τής Πίστεως;

Το όριο ανάμεσα στή ζωή και το θάνατο δέν το έβαλε ό Νόμος του Μωϋσέως; Πόση σχέση έβαλε σαν προϋπόθεση τής Σωτηρίας μας ο Κύριος όταν έλεγε: Χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε;!

Φτάνουμε λοιπόν στο λογικό συμπέρασμα, στόν σκοπό τού μικρού κειμένου: «Τα δόγματα ποτέ δέν κλείνουν. Κάθε φορά που προσβάλλεται το γεγονός τής Σωτηρίας, η εκκλησία ως ευχαριστιακό σώμα μπορεί να διατυπώνει δόγματα, την εμπειρία της, αυτό πού ζεί. Καί μπορεί να την διατυπώνει με διαφορετική ορολογία σε κάθε εποχή, ανάλογα με την σημαντική πού έχουν οι λέξεις και οι έννοιες».

Ένας ακόμη περιεκτικός ορισμός τής εκκοσμικεύσεως. Αφού επιτρέψαμε η σωτηρία μας να καταντήσει απλή, γυμνή λέξη, άς υποστούμε τίς συνέπειες, ο κόσμος έχει πλέον το πάνω χέρι. Ο κόσμος, στή νέα εκκλησία τών νεοορθοδόξων, νίκησε τον Χριστό Σωτήρα μας.

Δυστυχώς κανείς μας δεν φαίνεται να έχει διαβάσει το ξεκαθάρισμα τού Αποστόλου Παύλου πάνω στο θέμα τού κοσμικού φρονήματος: Προς Γαλάτας (6,14) «Εμοί δέ μή γένοιτο καυχάσθαι ή μή έν τώ Σταυρώ τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι' ού εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τώ κόσμω». Τόν Σταυρό πού πάνω του ο κόσμος πέθανε γιά μένα και εγώ γιά τον κόσμο!

                    Αμέθυστος

ΤΑ «ΓΕΡΟΝΤΟΠΑΛΛΗΚΑΡΑ» ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η Ορθοδοξία σήμερα κατασπαράσσεται κυριολεκτικά από τούς "πνευματικούς" της. Είναι συνήθως πνευματικοπαίδια των μεγάλων Αγίων που κράτησαν την πίστη μας ζωντανή όταν οι ενορίες και η παραδοσιακή Εκκλησία παρέδωσαν το πνεύμα τους στίς μεγάλες πόλεις. Η αλλαγή αυτή όπως ξέρουμε απέτυχε ολοκληρωτικά. Ο παραδοσιακός πιστός δέν κατόρθωσε να γίνει συνειδητός πιστός. Ούτε θα το κατορθώσει ποτέ! ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ. ΔΙΟΤΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΤΙΖΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΕΓΩ. Στην αστική πίστη, που αντικατέστησε την παραδοσιακή, κυριάρχησαν οι προτεσταντικές οργανώσεις, οι οποίες παρήγαγαν γρήγορα φωτισμένους θεολόγους, φωτισμένους επισκόπους, φωτισμένους ιεροκήρυκες, οι οποίοι μάχονταν ο ένας τον άλλον. Μερικοί Άγιοι την περίοδο αυτή κράτησαν την πίστη ενωμένη και ζωντανή. Ήταν όμως όλοι τους παραδοσιακοί Χριστιανοί και δέν είχαν συνέχεια. Παραδοσιακοί δηλ. ταπεινοί αδελφοί του Κυρίου. Άφησαν πολλούς "κληρονόμους", παρότι η πίστη και η χάρις ΔΕΝ κληρονομούνται. ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΑΓΙΟΣ. Οι οποίοι "κληρονόμοι" παγιδεύτηκαν στα αδιέξοδα της πίστεως και της γνώσεως και παρέσυραν στην παγίδα τους το σύνολο σχεδόν των σημερινών Ελλήνων πιστών. Οι ορθόδοξοι σήμερα είναι του Πέτρου, του Παύλου, του Ανδρέα, έφτασαν να ειδωλοποιήσουν τους πνευματικούς, πίστεψαν ακόμη και την ανίερη δοξασία πως οι ιερείς μπορεί να είναι η ενσάρκωση του Χριστού.

Η Πάτρα κυριεύτηκε από τούς φυγάδες της Μονής Φιλοθέου, η Αθήνα από τα πνευματικοπαίδια του γέροντα Πορφυρίου και του πατρός Θεοδωροπούλου, η Θεσ/νίκη από όλους τους ιδιοκτήτες καλύβας στό Άγιον Όρος. Οι υπόλοιπες μεγάλες πόλεις από πνευματικούς οι οποίοι διέθεταν πιστοποιητικά πίστεως από τα εν λόγω πνευματικοπαίδια.

Όλοι τους απολαμβάνουν τις τιμές και τις δόξες που «στερήθηκαν» οι πνευματικοί τους.

Δημιούργησαν ένα νέο είδος πιστού χριστιανού. Σάν μοναδική ποιότητα έχει το γεγονός πώς δέν μπορεί κανείς να συνεννοηθεί μαζί του καθώς στηρίζει τις πεποιθήσεις του στην νομιμότητα του πνευματικού του, ανατρέποντας τον καθησυχαστικό λόγο του γέροντα Παϊσίου πως: τουλάχιστον με τους μορφωμένους μπορείς να συνεννοηθείς.

Μοναδικό τους έργο να ανακαλύπτουν τούς εχθρούς τής ορθοδοξίας και να αποδεικνύουν πως αυτοί που θα έπρεπε να είναι αδελφοί τους είναι αιρετικοί. Αποδίδοντάς τους την πιό βαρειά εκκλησιαστική κατηγορία έστω και άν ακόμη δέν μπορούν οι ίδιοι να προστατεύσουν την πίστη τους.

Δέν ξέρουμε τί να ευχηθούμε: ο Θεός να βάλει το χέρι του ή το αντίθετο;

Αμέθυστος

ΤΟ ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Αναδεικνύεται σε αρχηγείο τού οικουμενισμού! Παρότι εκδίδεται από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στον πρόλογο τού πρώτου τεύχους μπορούμε να μάθουμε τούς παλαιότερους διευθυντές του περιοδικού: Ακαδημαϊκοί και καθηγητές Παν/μίου. Τούς διαδέχεται ο Γιαγκάζογλου. Αλλά περιέργως δεν αναφέρονται τα προσόντα του. Οι λόγοι της επιλογής του. Εκτός από δεξί χέρι του Ζηζιούλα και από συνεργός στη διαστροφή της Ιστορίας μας και παιδείας μας μέσω του παιδαγωγικού Ινστιτούτου δεν βλέπουμε την σοβαρότητα και το κύρος του ανθρώπου που θα εξασφαλίσει στο περιοδικό το ήθος της Ιεράς Συνόδου, που θα εξασφαλίσει εκκλησιαστική πίστη και όχι τυχοδιωκτισμό και ανάθεση εργασιών επί πληρωμή.

Τί νόημα έχει πλέον η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας όταν διαβάζουμε πως στην συντακτική επιτροπή του περιοδικού η οποία θα απαρτίζεται από καθηγητές θεολογικών Σχολών, θα συμμετέχει και ένας Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος κάτοχος διδακτορικού τίτλου. Ο Αρχιερεύς δέν ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας; Τό διδακτορικό τί θά προσθέσει; Μήπως είναι απαραίτητο γιά την γνώση και αποδοχή της ψεύτικης θεολογίας; Την ικανότητα να ορθοτομεί και τον λόγον του ψεύδους; Ακριβώς όπως και οι αρχηγοί του ψεύδους: Ο Ζηζιούλας, ο Ιερώνυμος, ο ίδιος ο Γιαγκάζογλου, οι οποίοι κόβουν και ράβουν την θεσμική εκκλησία στά μέτρα τους και την αυτονομούν από τον λαό, δηλ. από την πίστη.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους όλοι μας καλά πως από 'δώ και πέρα αυτοί θά κάνουν τη δουλειά τους και εμείς τη δική μας. Όπως αφήνει να εννοηθεί και ο Γιαγκάζογλου, η πίστη δέν αφορά πλέον την Ιεραρχία της Εκκλησίας, το έργο της θα είναι η κοινωνία των Επισκόπων.

Γι αυτό καί στό δεύτερο ήδη τεύχος εμφανίζεται η νέα ιδεολογία:

Η συνοδικότης (όχι η Σύνοδος) ώς γεγονός κοινωνίας και ενότητας πού σημαίνει πως η συνοδικότης θα δημιουργεί την κοινωνία και την ενότητα πλέον! Άς δούμε πόσο ανόητα ο Γιαγκάζογλου, όταν αναγκάζεται να ασχοληθεί με την πίστη και τους πιστούς, χάνει ακόμη και το παιχνίδι των λέξεων και ομολογεί τις σκοτεινές προθέσεις της νεάς εκκλησίας! Δυστυχώς γι αυτόν η συνείδηση γεννιέται από το ασυνείδητο, κάτι πού σημαίνει πως κάθε στιγμή μπορεί να προδοθεί από το ασυνείδητό του!

Η «ενότητα της Εκκλησίας» είναι ο καρπός του διαρκούς αγώνα της Εκκλησιαστικής κοινότητας να συναντήσει, να γνωρίσει και να παραδοθεί στην αλήθεια της Εκκλησίας, στο πρόσωπο τού Ιησού Χριστού! Ωστόσο η ενότητα της Εκκλησίας δεν αφορά ένα άθροισμα από ατομικές εμπειρίες ψυχολογικού ή ιδεολογικού περιεχομένου (κατά την γνωστή άποψη των νεορθοδόξων ο Κύριος προσφέρει στούς πιστούς του, σ' αυτούς που Τον αγαπούν εξ όλης της ψυχής και της διανοίας των, τύπου Σιλουανού, Παΐσιου κτλ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, όπως σέ ένα κονσέρτο μουσικής, σε μιά έκθεση ζωγραφικής, στο άκουσμα ενός ποιήματος), εκ των οποίων συνήθως προκύπτουν αντιθέσεις (δέν είναι Το Ένα Πνεύμα που δίνει τα χαρίσματα. Δέν μιλούμε επομένως γιά εκκλησιαστικές εμπειρίες αλλά γιά κατάνυξη και βίωμα αυτοπροσφοράς), υποκειμενικές ερμηνείες, ακόμη και παραχαράξεις.

Όλα αυτά υποτίθεται ότι αποτελούν τον καρπό του διαρκούς αγώνα της κοινότητος, δηλ. των πιστών. Οι πιστοί εκφράζουν τα προσωπικά και γι αυτό μοναδικά χαρίσματά τους και τα θέτουν στην διάθεση της εκκλησιαστικής κοινότητος και στον Επίσκοπο ο οποίος συντονίζει τα χαρίσματα μετά την χειροτονία του. Είναι σαφές πως μιλούμε γιά ταλέντα και όχι γιά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Η υποκατάσταση αυτή δημιούργησε το ανοσιούργημα του κληρικαλισμού.

Αυτή η δαιμονιώδης προσπάθεια να σωθούμε διά της κοινωνίας και όχι διά του Θεού αργά ή γρήγορα θα αλλοιώσει γιά άλλη μιά φορά την ομολογία Πίστεως.

«Διά του Επισκόπου της, η τοπική εκκλησία συγκροτεί την κοινωνία της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Ο Χριστός είναι ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ, δέν βρίσκεται πλέον μαζί μας, δέν είναι πλέον η κεφαλή της Εκκλησίας, οι πιστοί δέν αποτελούν το Σώμα Χριστού, στη θέση του υπάρχει ο Επίσκοπος, και στη θέση του Αγίου Πνεύματος, τα ταλέντα της τέχνης και τού πολιτισμού. Η διαφορά μας από την Λατινική εκκλησία δέν υφίσταται πλέον.

Πιστεύω εις μίαν κοινωνίαν αγίας καθολικής και αποστολικής εκκλησίας, εις έν βάπτισμα εις άφεσιν ρατσιστικών τοπικισμών και εις ζωήν του μέλλοντος αιώνος εις την ευχαριστιακήν σύναξιν υπό τον επίσκοπον, εικόνος των εσχάτων, εικόνος του χριστού της δόξης και εις την ευχαριστιακήν εμπειρίαν ως αντανάκλασιν της κοινωνίας των προσώπων της αγίας τριάδος.

Ο ΑΡΕΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΧΕΤΟ

«Ο συνοδικός θεσμός προέκυψε από την ευχαριστιακή συγκρότηση της εκκλησίας και γι αυτό η σύνθεση των συνόδων υπήρξε επισκοπική εξ αρχής». Γι αυτό λοιπόν, όπως ο επίσκοπος είναι ο πρώτος της θείας ευχαριστίας, είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε κει έναν πρώτο των πρώτων. Όπως ακριβώς και στην θ.ευχαριστία. Σ' αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να αλλοιώσουμε και το νόημα του 34ου Αποστολικού Κανόνος.

Έτσι το «όσα τη αυτού παροικία επιβάλλει και ταίς υπ' αυτού χώραις», γίνεται: αλλά και οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν προβαίνουν δίχως τον πρώτο σε ενέργειες που αφορούν όχι απλώς την δική τους επισκοπή αλλά και τις άλλες τοπικές εκκλησίες .

Η απόλυτη παραχάραξη. Ο Πατριάρχης αναβαθμίζεται σε πρώτο, οι επίσκοποι χωρίζουν από τους πιστούς, επομένως και από την πίστη τους, και όλοι μεταμορφωνόμαστε σε οπαδούς των κενών λόγων του εκάστοτε πρώτου, περί ειρήνης του κόσμου, αγάπης των ανθρώπων και σωτηρίας της φύσεως.

Όλα εκσυγχρονίζονται και όλα τα ίδια μένουν. Η εξουσία είναι το πιό ισχυρό αφροδισιακό.

      Αμέθυστος

II) Ο Martin Heidegger και η παγκόσμια ιστορία του τίποτα

Martin Heidegger und die Weltgeschichte des Nichts

Του Gotthard Günther

από την συλλογή: Guzzolini (εκδότης): "Nachdenken über Heidegger", Hildesheim, 1980

Ο Martin Heidegger και η παγκόσμια ιστορία του τίποτα

Μέρος 2ο

Η απελευθέρωση από την μέχρι τώρα παράδοση της ανθρώπινης ιστορίας, είναι δυνατή μόνο τότε, όταν οι άνθρωποι θα έχουν καταλάβει τι βρίσκεται πίσω από την έκφραση ιστορική παράδοση, και ποιες συνέπειες είχε. Μια παράδοση δημιουργεί αναμφίβολα μια ψυχική συνάφεια (περιβάλλον, συμφωνία) που διαμορφώνει πνευματικά, με ένα συγκεκριμένο τρόπο, όλους όσους αφορά. Το γεγονός πως αυτή η συνάφεια αφορά κάποιους, πρέπει να κατανοηθεί με την πιο ευρεία έννοια. Χρησιμοποιούμε απλά μια γενίκευση όταν λέμε, πως η ανθρωπότητα μέχρι τώρα αισθάνεται και σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις μεταφυσικές αποφάνσεις, εφόσον υπήρξε διάδοχος των μεγάλων γεναρχών των ανώτερων πολιτισμών του ανατολικού ημισφαιρίου. Στη λίστα αυτών των γεναρχών μπορούμε να βάλουμε τον Κομφούκιο, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Πλάτωνα, τον Χριστό και άλλους. Ακριβώς με αυτή την έννοια επεσήμανε κάποτε ο Schopenhauer: ο Σαμκάρα, ο Πλάτων και εγώ λέμε το ίδιο πράγμα. Και πράγματι το κάνουν. Γιατί όσον αφορά τις αποφασιστικές και θεμελιώδεις ερωτήσεις, έχουν τα ίδια ακριβώς υποκειμενικά βιώματα, από τα οποία δεν μπόρεσαν να απελευθερωθούν, ακόμα και αν το ήθελαν. Και πιο πέρα, δεν μπορούσαν να το θέλουν. Αυτή είναι η ιστορική παράδοση.

Ο πραγματισμός διερωτάται, πως είναι τα πράγματα με τον άνθρωπο που δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία παραδόσεων, και οι πρόγονοι του οποίου δεν μπορούσαν καν να ανήκουν εκεί. Είναι φανερό, πως του είναι απρόσιτη η ομάδα εκείνη των βιωμάτων που ριζώνουν στην παράδοση των ανώτερων πολιτισμών του ανατολικού ημισφαιρίου. Γιατί τα βιώματα αυτά δεν προέρχονται από το Είναι του ανθρώπου, αλλά πηγάζουν από μια σχετικά στενή ιστορική μορφή που παίρνει η ανθρώπινη ικανότητα για βίωμα. Μια τέτοια κατάσταση είναι και παραμένει αναπόφευκτη, όσο η συνάφεια νομιμοποιείται δια της εσωτερικής πεποίθησης. Σε ότι αφορά την επιστήμη, και ειδικά την ούτω καλούμενη διαδικασία κατανόησης, μπορεί να εμπιστευθεί κανείς την παραδοσιακή σκέψη, μόνο σε ένα περιορισμένο βαθμό. Γενικά όμως πρέπει να πούμε: ο άνθρωπος καταλαβαίνει τι μπορεί φυσικά να κάνει, μόνο εντελώς γενικά και πέρα από κάθε ιστορικό όριο, που δημιουργεί μια συγκεκριμένη πνευματικότητα.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ο πραγματισμός απορρίπτει την ιστορία. Το ότι όμως το ίδιο το ιστορικό υπόβαθρο το οποίο περιλαμβάνει τον άνθρωπο από τις απαρχές του, είναι κάτι ιστορικά προσωρινό, καταδεικνύει το εξής γεγονός: με την παραδοχή πως υπάρχουν αστρικοί πολιτισμοί, στάλθηκαν μηνύματα στο διάστημα, με την αμφίβολη ελπίδα πως κάποια μέρα μέλη ενός τέτοιου πολιτισμού θα λάβουν και θα αποκρυπτογραφήσουν τα μηνύματα. Αν κάποια μέρα καταστεί δυνατό να δημιουργηθεί ένα μέσο επικοινωνίας, που χρησιμοποιεί μια γλώσσα που δεν είναι κατανοητή μόνο στη γη, αλλά και για τους εξωγήινους πολιτισμούς, τότε θα είναι αναγκαίο, λόγω θεμελιωδών ερμηνευτικών προϋποθέσεων, να αποκλεισθεί από μια τέτοια διαστρική γλώσσα οτιδήποτε είναι μόνο γήινο, και δεν επαναλαμβάνεται σε ξένα αστέρια. Τότε δεν θα μπορεί να γίνεται πια λόγος πως ο άνθρωπος είναι το υποκείμενο της παγκόσμιας ιστορίας, όπως με απίστευτη αφέλεια προϋποθέτει η παράδοση μας των πνευματικών επιστημών.

Στην επιπρόσθετη ερώτηση, τι λοιπόν θα μπορούσε να είναι το υποκείμενο μιας γενικής-ιστορικής διαδικασίας μέσα στο σύμπαν, η καλύτερη απάντηση που μπορεί να δοθεί σήμερα είναι: το ίδιο το σύμπαν, με την ικανότητα του να δημιουργεί διαδικασίες στοχασμού.

Η φιλοσοφία του Heidegger, ιδωμένη από την σκοπιά του πραγματισμού, εμφανίζεται με την αναφορά (συσχέτιση) της στην δυτική παράδοση, ως μη γόνιμη για το μέλλον. Μιλά βέβαια ο Heidegger για μια “σωτηρία”, που θα μπορούσε να έρθει μετά την ατέλειωτη χειμερινή νύχτα που έφερε η τεχνολογία. Όμως αυτό που σώζει μπορεί να προέλθει μόνο από το θεϊκό. “Μόνο ένας Θεός μπορεί να μας σώσει” όπως λέει στη συνέντευξη που έδωσε στον Spiegel. Ωραία και καλά. Με την επίκληση όμως της μεταφυσικής του ήδη συμβεβηκότος, ανακόπτεται εκ των προτέρων κάθε προοπτική για μια ουσιαστική συνέχιση της ιστορίας. Αυτό είναι άρνηση του μέλλοντος. Μέσα στην επίκληση του Θεού, η οποία γεννήθηκε από απελπισία και παραίτηση, μπορεί να προκύψει μόνο αυτό που ο Spengler στον τόμο “Παρακμή της Δύσεως” (Der Untergang des Abendlandes) ονόμασε “θρησκεία των φελάχων” (Fellachen religion). Τα σκαμπανεβάσματα επιφανειακών μεταβολών εντός της αποδεικνύουν απλά, πως η εσωτερική μορφή του ανθρώπου της παρούσης ιστορικής περιόδου είναι τελειωμένη. Για ένα τέτοιο άνθρωπο υπάρχει βέβαια ακόμα μια δεύτερη, νέα μορφή φυσικού Είναι, μια εσωτερική ιστορία όμως, η οποία μπορεί και πρέπει να επεκταθεί σε παγκόσμια ιστορία, είναι ήδη τελειωμένη. Στην φιλοσοφία του Heidegger δεν μπορεί να βρεθεί τίποτα σχετικό με τις θεμελιώδεις κατηγορίες ενός μελλοντικού ιστορικού Είναι του ανθρώπου. Από την άλλη όμως το συμβεβηκός (το παρελθόν) είναι στον Heidegger υπερβολικά καλά κατανοημένο. Η εικόνα που έχει για την τεχνολογία, όπου την τεχνολογία βλέπει ως νύχτα, απαγορεύει εκ των προτέρων οποιαδήποτε μελλοντική προοπτική ενός νέου Είναι, ενός επέκεινα “της αληθείας Είναι”.

Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Oswald Spengler. Ναι μεν τελειώνει τον δεύτερο τόμο του έργου "Der Untergang des Abendlandes" με το υποκεφάλαιο “Η μηχανή”. Δεν πρέπει όμως να ξεχνά κανείς, πως οι αντιλήψεις που εκφράζει εκεί ο Spengler, είχαν διαμορφωθεί το αργότερο την δεκαετία του 1920. Και οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί το δηλώνουν. Εκεί γίνεται λόγος για “εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ιπποδυνάμεις”. Εκεί πρέπει να μας εντυπωσιάσει “ένα φανταστικό όχημα που διασχίζει τη γη σε λίγες μέρες”. Εκεί γίνεται λόγος για “τεράστιες αίθουσες για τεράστια μηχανήματα”. Περίεργα κτίσματα που φτάνουν μέχρι τον ουρανό πρέπει να μας εντυπωσιάσουν. Και ενώ οι μηχανές γίνονται όλο και πιο μυστηριώδεις και εσωτερικές, και στην λειτουργία τους όλο και πιο “κρυμμένες-σιωπηλές”, εν τέλει είναι μόνο τροχοί, έκκεντρα και μοχλοί που για τον Spengler αποτελούν τον μηχανισμό της μηχανής. Τις αισθάνονταν ως διαβολικές. “Στα μάτια ενός πιστού σημαίνουν την εκθρόνιση του Θεού”, όπως γράφει στο ήδη αναφερθέν κεφάλαιο.

Αν και από τότε πέρασαν μόλις 50 χρόνια, η εικόνα που είχε ο Spengler για την τεχνολογία είναι τόσο ξεπερασμένη, ώστε δεν μπορεί να παίξει πια κανένα ρόλο σε μια φιλοσοφία της ιστορίας, εάν αυτή είναι στραμμένη προς το μέλλον. Ότι σήμερα κατανοείται αφηρημένα ως μηχανή, δεν έχει καμία απευθείας σχέση με έκκεντρα, τροχούς και μοχλούς. Η έννοια του μηχανισμού κατανοείται πολύ πιο γενικά και σημαίνει απλά κάθε σύστημα, η κατάσταση του οποίου μπορεί να καθορισθεί από την προηγούμενη, άσχετα από τις πρακτικές δυσκολίες που μπορεί να εναντιώνονται σε ένα τέτοιο καθορισμό. “Η μηχανή” είναι μια καθαρά λογική έννοια. Η τεράστια σημασία της για την παγκόσμια ιστορία, και αυτό δεν είναι υπερβολή, αρχίζει σήμερα να αποκαλύπτεται. Οι τοπικοί ανώτεροι πολιτισμοί, που είναι η καθαυτό ιστορική ανακάλυψη του Spengler, αντιπροσωπεύουν μια στενά περιορισμένη ιστορική εποχή, εντός της οποίας, μια αυστηρά διαξιακή ψυχική ύπαρξη απελευθερώνεται από το περιβάλλον της, και του βάζει την σφραγίδα της με την μορφή θεσμών, με την πιο ευρεία έννοια. Σε αυτό ακριβώς το πνεύμα διαβάζουμε αργότερα στο έργο του Gehlen "Urmensch und Spätkultur" (πρωτόγονος άνθρωπος και ύστερος πολιτισμός): "O ανώτερος πολιτισμός είναι πολιτισμός της γραφής, και με αυτόν δημιουργείται (εμφανίζεται) και η αληθινή ιστορική συνείδηση"(σελ. 259). Η γραφή έχει ως συνέπεια μια αλλαγή της δομής της συνείδησης, όπως παρατηρεί στην ίδια σελίδα, και “η συνείδηση του χρόνου μεταβάλλεται προφανώς στην ίδια συνάφεια, μέσα στην οποία το ύψος της αφαίρεσης, που εμφανίζεται ως γραφή, έχει επιτευχθεί”.

Λαμβάνοντας υπόψιν αυτά που συνέβησαν στα τελευταία στάδια ανάπτυξης των ανώτερων πολιτισμών, μπορούμε ίσως να πούμε: Στην γραφή και στην μηχανική της συνδυαστικής των γραμμάτων και των συμβόλων της, βρίσκεται ήδη η αφηρημένη θεμελιώδης έννοια (σύλληψη) της μηχανής. Και εφόσον κάθε ανώτερος πολιτισμός είναι πολιτισμός γραφής, όλοι τους έχουν μια υποβόσκουσα σχέση με την μηχανική. Ή διαφορετικά: Η μηχανή είναι η μοίρα τους, και όπως θα δούμε είναι και εκεί όπου η σχέση προς την μηχανική, στην ιστορική της πορεία, καταλήγει στον κλασσικό αρνητισμό, όπως στην ινδική θρησκεία της λύτρωσης. Ίσως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια σχέση μεταξύ του νιρβάνα και της κίνησης ενός μηχανισμού. Αλλά ακριβώς επειδή ο απόλυτος αρνητισμός ξεφεύγει από κάθε καθορισμό, αποκαλύπτει πόσο απροστάτευτος είναι απέναντι στην μηχανική σκέψη, που δεν ανέχεται τίποτα το απροσδιόριστο.

Όσο διαφορετικά και αν αναπτύχθηκαν οι τοπικοί πολιτισμοί, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι το γεγονός πως κάθε ανώτερος πολιτισμός, όσο και αν διαφέρει φυσιογνωμικά από κάθε άλλο, παρόλα αυτά ακολουθεί κατά την ανάπτυξη του ορισμένους θεμελιώδεις νόμους. Αυτοί οι νόμοι επαναλαμβάνονται αμετάβλητοι σε κάθε περιοχή του πολιτισμού και αποτελούν το απολύτως και γενικώς δεσμευτικό, που καταδεικνύει (εξαίρει) εκείνο το ιστορικό επίπεδο, που εγγυάται την δυνατότητα εμφάνισης (γέννησης) ανώτερης πολιτισμικής ζωής.

Το κυρίαρχο δομικό στοιχείο της παρούσας ιστορικής εποχής είναι η ασυμβίβαστη τάση προς διαξιακότητα. Η πραγματικότητα είναι χωρισμένη σε ένα εδώ και ένα επέκεινα, η ένωση των οποίων παραμένει μια άκαρπη αναπόληση. Για τον λόγο αυτό, πάνω από αυτή την ιστορική εποχή κρεμιέται εκείνη η πνευματική ατμόσφαιρα, που ο Hegel την ονόμασε ως ατμόσφαιρα της δυστυχισμένης συνείδησης.

Ο δυτικός πολιτισμός παίρνει μια ιδιαίτερη θέση σε αυτή την ιστορική διάσταση, εφόσον κλείνει αυτή την εποχή ιστορικά και συστηματικά. Παριστάνει ένα δρόμο, πάνω στον οποίο έχει κατανοήσει και με άκρα τεχνική σκληρότητα καταδείξει, την ματαιότητα εκείνης της αναπόλησης, την οποία και ο ίδιος στις απαρχές του είχε Μέσα του (εντός του πολιτισμού) αναπτύσσεται, στην βάση αφορμών που δόθηκαν από την ελληνική σκέψη, μια λογική, η οποία συμπεριλαμβάνει τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις κάθε διαξιακότητας. Με αυτή την λογική, περιγράφει με ακρίβεια τις στοιχειώδεις δομές κάθε τοπικού ανώτερου πολιτισμού, ο οποίος εμφανίστηκε, ή ο οποίος θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί.

Τώρα όμως αποκαλύπτεται, πως εκείνο το συστηματικό πλέγμα, όπου μέσα του πιάνεται όλη η ιστορική ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη, πρέπει να είναι σε θέση να επεκταθεί, ξεπερνώντας τον άνθρωπο, προς την πραγματικότητα του σύμπαντος. Γιατί οι ανώτερες κατηγορίες στοχασμού δεν μπορούν να αναπτυχθούν ευρισκόμενες σε αντίθεση προς τις κατώτερες κατηγορίες γυμνής φυσικής ύπαρξης. Εδώ βρίσκονται οι γενικές μορφές-κλειδιά, οι οποίες γεφυρώνουν κάθε ιστορικό χάσμα, και έτσι διαλύει ολόκληρη την εποχή των μεγάλων-ατομικοτήτων. Αυτή η διαδικασία διάλυσης επέρχεται επειδή η λογική γίνεται τεχνολογία, και μάλιστα μια τεχνολογία που επαναλαμβάνει ολόκληρη την θεμελιώδη δομή όλων των μέχρι τώρα μορφών πολιτισμού. Αυτή η τεχνολογία είναι διαπολιτισμική, αν και εμφανίστηκε (δημιουργήθηκε) στον τελευταίο τοπικό ανώτερο πολιτισμό. Για τον λόγο αυτό αντιστοιχεί σε κάθε ψυχική ύπαρξη (τρόπο ψυχικής υπάρξεως) που εμφανίστηκε μέχρι σήμερα στην ιστορία της γης, εφόσον πρόκειται για θεμελιώδεις ανάγκες. Με τον τρόπο αυτό όμως αποκόπτονται οι περαιτέρω διαφοροποιήσεις της υποκειμενικότητας στο παγκόσμιο ιστορικό επίπεδο! Αυτό είναι το ιστορικό νόημα εκείνου του μηδενισμού, για τον οποίο μίλησε πρώτα ο Nietzsche και μετά ο Heidegger. Η παγκόσμια σημασία της μεταφυσικής του Heidegger πρέπει να ιδωθεί στο γεγονός ότι τραβά μια πνευματική, καταληκτική γραμμή κάτω από κάθε σκέψη, που ευδοκίμησε στον ιστορικό αυτό χώρο.

(Συνεχίζεται)

Μετάφραση: Πέτρος

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Σου στέλνω αυτό το συνταρακτικό κείμενο!

Μόσχος

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Γυναίκες και παιδιά θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους

Του Φάνη Μαλκίδη, καθηγητή Πανεπιστημίου Θράκης

Οι διωγμοί των Ελλήνων, οι οποίοι μέσα εξελίχθηκαν σε γενοκτονία, αποτέλεσαν μία από τις τραγικότερες σελίδες της ζωής του Ελληνισμού. Η απώλεια 1.000.000 Ελλήνων και η προσφυγιά 1.200.000, είναι ο απολογισμός. Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα του μαζικού εγκλήματος, μαζί με τα ορφανά που δημιούργησε, αποτέλεσαν τις σημαντικότερες πληγές στην κοινωνική ζωή του Ελληνισμού. Ιδιαίτερη θέση σ’ αυτήν την περίοδο, κρατούν οι γυναίκες και τα παιδιά, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια, ψυχολογικά προβλήματα κ.ά.).

Μετά τη δολοφονία των ανδρών, οι γυναίκες απετέλεσαν το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού, πάνω στο οποίο κάθε χτύπημα θα επέφερε σημαντικό πλήγμα συνολικά στον Ελληνισμό. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και η μητρότητα και η οικογένεια, οι καρποί δηλαδή της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε υπενθύμιση του εγκλήματος για την υπόλοιπη ζωή. Παράλληλα, υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου.

Μέσα από τους βιασμούς και τις αρπαγές, επιδιώχθηκε η ταπείνωση, ο εξευτελισμός και η ατίμωση ολόκληρης της ομάδας, έγινε προσπάθεια να την τρομοκρατήσουν, με απώτερο στόχο να εμποδίσουν μια πολιτισμένη και οικογενειακή οργάνωση της κοινωνίας του Ελληνισμού. Έτσι, στόχος γίνεται η οικογένεια ως θεμέλιο της κοινωνικής οργάνωσης, αλλά και ως πυρήνας της βιολογικής συνέχειας της ελληνικής εθνικής ομάδας. Χωρίς οικογένεια και γυναίκα, δεν υπάρχει εθνική συνέχεια, δεν υπάρχει έθνος.

Επίσης, σημειώθηκε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους, κατά το πρότυπο του Ζαλόγγου, το Δεκέμβριο του 1803, σε γκρεμούς για να μην πιαστούν, ενώ άλλες αναγκάστηκαν να παραδώσουν στους Έλληνες αντάρτες, ειδικά στον Πόντο, τα βρέφη τους, ώστε το κλάμα τους να μην τους προδώσει στους διώκτες τους (Σάντα).

Παράλληλα, υπήρξε μία ομάδα γυναικών και παιδιών, η οποία έχασε την θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα και οδηγήθηκε για πάντα στο σκοτάδι της άγνοιας, της καταγωγής και της προέλευσης.

Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες και τα παιδιά, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών, εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα. Η σκέψη τους και η μνήμη τους σταμάτησε στα γεγονότα των διωγμών και των σφαγών, ανέπτυξαν έναν ιδιαίτερο ψυχισμό.

Ο επίλογος της μαζικής δολοφονίας, εξευτελισμού, εξανδραποδισμού, χειραγώγησης των γυναικών και των ορφανών, γράφτηκε στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη της προσφυγιάς. Εκεί αποτυπώθηκε το δράμα και μάλιστα αποτυπώθηκε και στα μνημεία για τη Γενοκτονία, όπως αυτό που βρίσκεται στον Ασπρόπυργο.

Είναι γεγονός ότι παράλληλα με τη Γενοκτονία, τελέσθηκε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία. Η εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικής βίας ενάντια στις γυναίκες και τα παιδιά, αποτέλεσε ειδική παράμετρο του μαζικού εγκλήματος και συνιστά την ουσία του αδικήματος της γενοκτονίας, σύμφωνα με τη σχετική σύμβαση του ΟΗΕ.

Η δολοφονία των γυναικών και παιδιών έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για μας αποτελεί μία άγνωστη παράμετρο της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους, την οποία οφείλουμε να αναδείξουμε ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Το ζήτημα έχει συνέχεια και μάλιστα με ολοένα και περισσότερα στοιχεία.

*Εισήγηση στο «Ανοιχτό Πανεπιστήμιο» του Δήμου Ασπροπύργου. Ασπρόπυργος Αττικής Δεκέμβριος 2009.

«Ρεθεμνιώτικα Νέα»

Συγγνώμη δεν ξέραμε πως είστε χιλιάδες!

Νεοποχίτικη αιρετική Ιεραποστολή!

Δεν γνώριζε τότε πως θα πειράξει το ποίμνιο του

πρ. Σαράντη Σαράντου!

Το ποίμνιο μάς πληροφόρησε πως έπρεπε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις! Σκεφτήκαμε πως κάποιες ερωτήσεις περιμένουν απάντηση αλλά νά τι ανακαλύψαμε! Πως παρόλες τις ενστάσεις η Γερόντισσα παραμένει αιρετική! Πως οι απαντήσεις είναι περιττές. Οι αποφάσεις είναι ήδη ειλημμένες. Δίδαξε πλανεμένα πράγματα για τον Χριστό και τον άνθρωπο, για την Χάρη και το Άγιο Πνεύμα. Μας διέλυσε το δόγμα! Απεδείχθη πιο επικίνδυνη και από τον Άρειο.

Δεν μας είναι ακόμη γνωστό ότι η αίρεσις έχει να κάνει με την αλλοίωση του δόγματος και την παραβίαση των Ιερών Κανόνων οι οποίοι απορρεόυν από το δόγμα και το στηρίζουν;

Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αιρετική μια γυναίκα η οποία στην καλύτερη περίπτωση διέθετε μια γοητευτική θυμοσοφία!;

Πώς άπτεται η θυμοσοφία του δόγματος; Ή η χειροπρακτική;

Απαίτησε ποτέ η Γερόντισσα να είναι θεολόγος;

Πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σαν πρότυπο ένας άνθρωπος που αφιερώθηκε στην Ιεραποστολή, από κατοίκους της Αθήνας;

«Δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με τις ιερές ακολουθίες και τα άγια μυστήρια μέσω των οποίων δίδεται η Θεία Χάρις, η Κάθαρση ο Φωτισμός και η Θέωση».
 
Κανένας παληός Αγιορείτης δεν θα μπορούσε να περάσει την εξέταση!
 
«Δεν είχε ποτέ της πνευματικό».

Ποιος Γέροντας οδήγησε τον Άγιο Σιλουανό;

Πόσες αιρέσεις να διδάσκει άραγε ο Γέροντας Σωφρόνιος; «Υπάρχουν δύο είδη θεολογίας, λέει ο Γέροντας, Η καθέδρα του πολυμαθούς! Και η συσταύρωση μετά του Χριστού, η γνώσις Αυτού εν τοις ενδομύχοις της καρδίας. Η φλογερά μετάνοια εισάγει εις την οντολογικήν πραγματικότητα δια της εμφανίσεως του Ακτίστου Φωτός».

Πόσο έμπειρος πνευματικής ζωής είναι άραγε ο διάκονός μας;

Αμέθυστος

Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ

                 

 ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ...ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

Η γερόντισσα Γαβριηλία είναι θύμα μιας θλιβερής παρεξηγήσεως και συκοφαντήσεως από μέρους της ιεραρχίας της Εκκλησίας. Σημείο και αυτό των τραγικών στιγμών, της πνευματικής ανεπάρκειας της εκκλησίας και της θεολογίας μας. Συμπύκνωση της παρεξηγήσεως αποτέλεσε γνωστή ραδιοφωνική εκπομπή, στο ραδιόφωνο της Αρχιεπισκοπής με την συνεργασία του πολύ γνωστού πρ. Σαράντη Σαράντου. Θλιβερότατη εκπομπή η οποία για να στηρίξει την αντιπάθειά της όχι μόνον επικαλέστηκε τους γνωστούς ποιμαντικούς σκοπούς αλλά αναγκάστηκε να συγκρουστεί με πλήθος λαϊκών οι οποίοι διαφωνούσαν. Ο γνωστός πρ. Σαράντης Σαράντος παρέμεινε ανένδοτος στις απαιτήσεις αυθεντίας που κουβαλά, παρότι και ο ίδιος δεν μπορεί να δεί τον εαυτό του, όπως όλοι μας. Παρότι είναι πλέον γνωστό σε πολλούς ότι τιμάται σαν επίσκοπος ή και αρχιεπίσκοπος από τους οπαδούς του και η ζωή του ακολουθεί τον δρόμο της δόξας εδώ και πολύ καιρό δηλ. διαθέτοντας ήδη μεγάλο υπηρετικό προσωπικό και πολύ χρήμα.

ΟΛΗ Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ.

Τυπικό λάθος ανώριμων πνευματικά ανθρώπων οι οποίοι λόγω των υψηλών Θέσεων που επιδιώκουν και που καταλαμβάνουν δυσκολεύουν και αιχμαλωτίζουν τις συνειδήσεις μας.

Δεν πρέπει να μείνει απαρατήρητο από κανέναν πως η συγγραφεύς του βιβλίου δεν συνεχίζει και δεν μιμείται την ζωή της γ. Γαβριηλίας. Θέλουμε να πούμε πως τό βιβλίο περιέχει την πρόσληψη της γερόντισσας από μέρους ενός ανθρώπου ο οποίος εγκατέλειψε το δρόμο της γερόντισσας. Τουτέστιν αυτή η εγκατάλειψη περιέχεται στο εν λόγω βιβλίο και ουδεμία σχέση έχει το περιεχόμενο αυτό με την γ. Γαβριηλία.

Aμέθυστος

________________________________________


Γερόντισα Γαβριηλία, Λόγια αγάπης

Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας "Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης", 15η έκδοση, Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, www.toperivoli.gr


1. Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης. Φτάνει να ζείς την Ταπείνωση τού Χριστού.
2. Να κοιμάσαι. Φτάνει να είσαι σέ εγρήγορση.
3. Υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για μερικούς, και υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για όλους.
4. Όχι μιά γνώση που μαθαίνεις, αλλά μιά γνώση που παθαίνεις. Αυτή είναι η Ορθόδοξη Πνευματικότητα.
5. Μη θέλεις τα πολλά, τα παραδίπλα σου, ή τα πέρα μακρυά. Αντίθετα φρόντισε αυτό το λίγο που έχεις να το Αγιάσεις.
6. Μία είναι η Μόρφωση: το να μάθουμε πώς να αγαπάμε τον Θεό.
7. Δεν υπάρχει τίποτε πιο φθηνό από το χρήμα.
8. Καλύτερα η Κόλαση εδώ, παρά στον Άλλο Κόσμο.
9. Δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που ζούμε. Δεν είναι αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε.
10. Φόρεσα το Ράσο, και δέν μιλώ πια αν δεν με ρωτήσουν. Το Ράσο μιλά.
11. Άν έχεις αγάπη για όλο τόν κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.
12. Κάποιος είπε ότι Χριστιανός είναι αυτός που εξαγνίζει την αγάπη και αγιάζει την εργασία .
15. Ο σκοπός είναι ακόμα κι όταν στο κεφάλι έχουμε τόν... Παράσιτο, στην καρδιά μας να έχουμε τόν Παράκλητο.
16. Γινόμαστε το αντικατόπτρισμα του Ουρανού με το Γενηθήτω το Θέλημά Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης.
17. Όποιος αγαπά δεν το νοιώθει. Όπως δέν νοιώθει ότι αναπνέει.
18. Όταν είναι ανοιχτές οι πόρτες του Ουρανού, είναι ανοιχτές και στη Γη.
19. Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.
20. Το όχι και κάθε άρνηση καταστρέφει την ενέργειά μας.
21. Δεν πρέπει να υπάρχουμε μπροστά στο κατ' εικόνα και ομοίωσιν του Άλλου.
22. Στη ζωή μας, στην αρχή έχουμε ανάγκη από την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου αγαπητού ή φιλικού. Όσο προχωρούμε, ο Ένας, ο Θεός, μάς γεμίζει με την Αγάπη και την Χαρά Του τόσο ώστε Κανένας να μην χρειάζεται πιά. Όλα αυτά τα κάνει στην αρχή η ψυχή γιατί ακόμα δεν ξέρει Ποιον αγαπά και θαρρεί πως είναι εκείνος ο άνθρωπος...
23. Ο Θεός πολλές φορές δεν θέλει την πράξη, αλλά την διάθεση. Του αρκεί να σε δει πρόθυμο να κάνεις την Εντολή Του.
24. Ο Ιησούς Χριστός έδωσε την χρυσή τομή: και μόνος και μαζί με τους άλλους.
25. Ο Θεός όταν μας έκανε, μάς έδωσε την Ζωή και μας εμφύσησε το Πνεύμα Του. Αυτό το Πνεύμα είναι η Αγάπη. Όταν μάς εγκαταλείψει η αγάπη, τότε γινόμαστε πτώματα. Είμαστε νεκροί πιά.
26. Ο Χριστιανός πρέπει να σέβεται το Μυστήριο της Υπάρξεως στον Καθένα και στο Κάθε τι.
27. Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι: Θέλω τίποτε; Όχι. Επιθυμώ τίποτε; Όχι. Μου λείπει τίποτε; Όχι... Αυτό είναι!
28. Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει «υπόσταση» και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε Θέλημα του Θεού, είτε Παραχώρηση του Θεού.
29. Μόνο όταν σταματήσει ο άνθρωπος τα διαβάσματα τα εκτός Ευαγγελίου, αρχίζει η πραγματική εσωτερική του πρόοδος. Τότε μόνο, ενωμένος με τόν Θεό διά της Ευχής, μπορεί να ακούσει το Θείο Θέλημα.
30. Να μην θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το Θέλημά Του και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σού έρχονται.
31. Μη συσχετίσεις ποτέ τον άνθρωπο με τον κακό τρόπο που σου φέρεται. Νά βλέπεις μέσα στην καρδιά του τον Χριστό.
32. Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»; Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης... Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.
33. Κάποιος σοφός είπε. Άν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μην γεννιέσαι.
36. Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.
37. Το να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ να έχεις τύψεις συνειδήσεως.
38. Όταν έχεις λογισμό κατάκρισης, να παρακαλάς τόν Θεό να σού τον πάρει εκείνη την ώρα για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο όπως το αγαπά Εκείνος. Τότε, ο Θεός θα σε βοηθήσει και θα δεις τα δικά σου παραπτώματα. Άν ο Χριστός ήταν ορατός, θα μπορούσες να έχεις κατάκριση;
39. Άν κάποιος δεν σου αρέσει, σκέψου ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον Χριστό. Τότε, δεν θα τολμήσεις ούτε να σκεφτείς να πεις λόγο κατάκρισης.
40. Πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους και να τους αγκαλιάζουμε όπως μας τους φέρνει ο Θεός. Έτσι ορίζει ο Ίδιος ο Κύριος και η Ορθόδοξη Παράδοση.
41. Κανένας δεν πρέπει να γίνεται δούλος ανθρώπου. Είμαστε δούλοι μονάχα του Θεού. Ηγοράσθητε γαρ τιμής, λέει ο Απόστολος. H δουλοπρέπεια δεν πρέπει να υπάρχει.
42. Αυτά που λέμε μένουν στην Αιωνιότητα.
43. Μόνο όταν τελειοποιηθείς στην Αγάπη μπορείς να φτάσεις στην Απάθεια.
44. Αντιξοότητες έχουν μόνον όσοι δεν κάνουν κάτι με πραγματική αγάπη.
45. Η κρίση είναι φυσικό να έρχεται στον άνθρωπο. Η κατάκριση και η επίκριση, γίνονται από κακία. Η Διάκριση είναι δώρο Θεού και πρέπει να προσευχόμαστε για να την δεχτούμε. Είναι απαραίτητη για την προστασία μας και την πρόοδο μας.
46. Η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της Ηθικότητας στην Πνευματικότητα.
47. Ο αναποφάσιστος άνθρωπος δεν συμμετέχει στην ζωή.
48. Ο Θεός, όταν πρέπει, στέλνει κάποιον κοντά μας. Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι.
49. Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.
50. Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού.
51. Προορισμός μας είναι να λατρεύουμε τον Θεό και ν' αγαπάμε τους συνανθρώπους μας.
52. Η ευτυχία και η γαλήνη είναι στην εκτέλεση των Εντολών Του.
53. Η σπουδαιότερη Φιλανθρωπία είναι να μιλάς καλά για τους ανθρώπους.
54. Και να θέλω, δεν μπορώ να στεναχωρηθώ. Όταν στεναχωριόμαστε, είναι σαν να λέμε στον Θεό: «Δεν συμφωνώ. Δεν τα κάνεις καλά». Ύστερα, είναι και αχαριστία...
55. Η ομιλία μπρος και μέσα στην Ομορφιά είναι περιττή. Ταράζει την αρμονία.
56. Με την επίκληση του Ονόματος του Χριστού σφυροκοπάμε το Εγώ μας.
57. Το Καντήλι της ψυχής μας είναι που πρέπει να είναι πάντα αναμμένο. Ακοίμητο.
58. Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.
59. Καλύτερα να κάνεις Προσευχή με το στόμα παρά να μην κάνεις καθόλου.
60. Ο Θεός να παρεμβάλλεται μεταξύ εσού και του σκοπού σου. Όχι ο σκοπός σου μεταξύ εσού και του Θεού.
61. Η επιθανάτια αγωνία είναι η προσπάθεια που κάνει η ψυχή να ελευθερωθεί και να τρέξει να απαντήσει τον Κύριο.
62. Η αλληλογραφία είναι ο μόνος τρόπος που συνδυάζει μοναξιά και συντροφιά.
63. Θαύμα είναι η κανονική πορεία των πραγμάτων, όπως την θέλει ο Θεός. Αυτό που λέμε Θαύμα, για τον Θεό είναι το φυσικό.
65. Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποίος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε.
66. Όταν χάσουμε κάτι, να λέμε: «Απάλλαξε με έτσι Κύριε κι από κάθε κακή σκέψη που κάνω για τον Πλησίον μου».
67. Η μέριμνα είναι γι' αυτούς που δεν έχουν Πίστη.
68. Η αγάπη είναι μόνο πάνω στον Σταυρό.
69. Δυσκολεύουν οι σχέσεις όταν το Εγώ στέκεται πάνω από το Εσύ.
70. Ο Θεός όπως αγαπάει εσένα, έτσι αγαπά και τους εχθρούς σου.
71. Θέλεις να προσευχηθείς; Ετοιμάσου να απαντήσεις μυστικά τον Κύριο.
72. Μερικοί άνθρωποι γίνονται δοχεία της Δυνάμεως του Σκότους κατά Παραχώρηση Θεού για ατομική μας δοκιμασία και πρόοδο.
73. Δεν πρέπει να ταράζεσαι, γιατί η ταραχή απομακρύνει κάθε Βοήθεια.
74. Αν κατορθώσει κανείς να συζή με τον κόσμο, όπως το λάδι και το νερό στο καντήλι που δεν ανακατεύονται, τότε είναι εν Θεώ. Εν τω κόσμω αλλ΄ ουκ εκ του κόσμου.
75. Όλοι είμαστε δοχεία. Πότε του Φωτός και πότε του Σκότους.
76. Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησέ Του Άγγελον Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.
77. Οι άνθρωποι καμμιά φορά μας ζητούν οδηγίες ή συμβουλές για να κρυφτούν πίσω τους. Μετά θα «φταίς» εσύ... Αλλά είναι πολύ πιθανό να μην τα εφαρμόσουν, οπότε είναι κόπος χαμένος.
78. Όταν το εγώ σπάσει και γίνει εσύ, κι όταν και το εσύ σπάσει και γίνουν και τα δυό μαζυ Εκείνος, τότε όλοι μας γινόμαστε δικοί Του.
79. Αν ποτέ νοιώσεις φόβο, κλείσε τ' αυτιά και λέγε την Ευχή.
80. Μόνο όταν σχολάμε δίνουμε την ευκαιρία στους Αγγέλους να κάνουν κάτι.
81. Κάνε εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις, κι ο Θεός θα κάνει κι Εκείνος αυτό που πρέπει να κάνει.
82. Όταν για κάτι νοιώθεις ένα ξεσήκωμα, μία λαχτάρα, ένα «αχ», τότε, μετά από ένα χρονικό διάστημα που ο Θεός καθορίζει θα γίνει.
83. Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε ν' απαλλαγούμε από κανένα μας ελάττωμα. Εκείνος μας τα βγάζει ένα-ένα.
84. Πρέπει κάθε μέρα να Του ζητάμε να μας σπάσει το Θέλημα και να το κάνει Δικό Του για να γίνουμε όπως Εκείνος θέλει.
85. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στο Θέλημά Του. Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρωμε το θέλημά μας μαζύ με όλον τον εαυτό μας. Στο χάλι του. και να Του πούμε: «Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».
86. Η Χάρις του Θεού έρχεται όταν σηκώσουμε το χέρι μας. Αυτό, είναι η Πίστη που έλκει την Χάρη του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι έτοιμος να δώσει την Χάρη Του, αλλά πού είναι το χέρι; Ο Θεός «βρέχει» την Χάρη Του, κι εμείς ή φοράμε καπέλλο ή κρατάμε ομπρέλα...
87. Αν βρεθεί ξένος που θα κατακρίνει την Ελλάδα ή την Ορθοδοξία, δεν θα ταυτίζεις τα λεγόμενα με τον άνθρωπο, αλλά και δεν θα του αναφέρεις ποτέ τα χαρμόσυνα, όπως είναι η ανεύρεσις τιμίων Λειψάνων ή άλλα θαυμαστά που συμβαίνουν εδώ.
88. Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.
89. Ζούμε στην Ματαιότητα και νομίζουμε ότι κάπου ζούμε. Κακόμοιροι άνθρωποι...
90. Αχ Κύριε! Συγχώρεσέ μας που καμμιά φορά περπατάμε καμαρωτά σαν τα πετειναράκια με το λοφίο τους που νομίζουν ότι κάποια είναι.
91. Κακόμοιροι άνθρωποι! Εκλαμβάνουμε το φθαρτό για Αθάνατο και το Αθάνατο για ανύπαρκτο.
92. Το κακόμοιρο το κρεμμύδι! κι αυτό την προσφορά του δίνει το κατά δύναμιν...
93. Τι ωραίο που είναι το Μυστήριο του Αύριο!
94. Ο Άνθρωπος μία φορά παίρνει το μάθημά του. Άμα δεν το πάρει την πρώτη, θα πει ότι κάτι τρέχει στο υποσυνείδητό του που τον εμποδίζει.
95. Ο Κύριος είπε: όποιος θέλει κάτι, πιστεύοντας θα το λάβει. Φθάνει να είναι σύμφωνο το αίτημα με τις Εντολές του Θεού, δηλαδή με την Αγάπη.
96. Μη στερείς τους άλλους από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, από τον Άρτο της Ζωής που σου προσφέρει Ολόκληρο ο Κύριος. Όλοι πεινούν και διψούν για Αγάπη, σαν τον Λάζαρο που τρεφόταν από τα ψιχία που πέφταν από το τραπέζι του Πλουσίου.
97. Δεν έχουμε δικαίωμα να μη λάμπουμε εξ αντανακλάσεως το Φως του Κυρίου. Δεν πρέπει να είναι τίποτα υπό το μόδιον...
98. Όλα έχουν δύο όψεις, σαν δίκοπο μαχαίρι. Εκείνο που σήμερα δημιουργεί, αύριο καταστρέφει. Ο νοών νοείτω.
99. Σ' ένα καράβι, μπορεί μερικοί ναύτες να σκοτώνονται και να τρώγονται. Το καράβι όμως πάει το ταξείδι του και φτάνει στον προορισμό του. Έτσι και η Εκκλησία. Γιατί στο τιμόνι είναι ο Χριστός.
100. Αν ήξερες ότι δεν είσαι Εδώ, θα ήσουν Εκεί.
101. Για να γίνει το θαύμα αρκεί να αγαπάμε. Ούτε η προσευχή, ούτε το καμποσχοίνι έχουν τέτοια δύναμη.
102. Η πείρα μου με δίδαξε ότι κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν.
105. Είμαστε χρήσιμοι μόνο όταν δεν υπάρχουμε για τον εαυτό μας. Και το αντίθετο.
106. Δεν πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις για τους άλλους. Να το αφήνουμε στους Αγγέλους, κι αυτοί βρίσκουν πάντα την καλύτερη λύση.
108. Σαν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να τρέξουμε εις βοήθειαν του συνανθρώπου.

Πηγή: Μυριόβιβλος



ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΚΕΝΟΛΟΓΙΑΣ !

Γερόντισσα Γαβριηλία
Κρίσεις καί Σχόλια στό περιεχόμενο τοῦ βιβλίου:
“Ἀσκητική τῆς Ἁγάπης”
Γαβριηλίας μοναχῆς
Ἀθῆναι 2003

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

(π. Σαράντου Σαράντου)

Στό βιβλίο πού εὐρέως ἐκυκλοφόρησε, “Ἡ Ἀσκητική τῆς Ἀγάπης”, τῆς Γαβριηλίας μοναχῆς, ἀναφέρεται τό ὄνομά μου ὡς ἕνας ἀπό ἐκείνους πού γνώρισαν τή μοναχή. Πράγματι, εἴχαμε συναντηθεῖ μία φορά καί ἀνταλλάξαμε γιά λίγο κάποιες ἀπόψεις. Τό γεγονός αὐτό δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει δική μου “ἐγγύηση” γιά τό βιβλίο, πού μεταγενέστερα συνεγράφη ἀπό τήν ὁμώνυμη συγγραφέα.
Δράττομαι, λοιπόν, τῆς εὐκαιρίας νά παρουσιάσω μέ πολλή χαρά τήν κριτική τοῦ παραπάνω βιβλίου, πού ἔχει κάνει ὁ ἱερολογιώτατος Διάκονος π. Βασίλειος Σπηλιόπουλος.
Εἶναι πολύ χρήσιμη ἡ ἀνάγνωση αὐτῆς τῆς κριτικῆς ἀπό τούς ἀναγνῶστες τοῦ ὀγκώδους βιβλίου τῆς Γαβριηλίας, ἀλλά καί ἀπό ὅλο τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῶν ὀρθοδόξων, γιά νά μάθουν νά ξεχωρίζουν τό σιτάρι ἀπό τό ἄχυρο, τό φῶς ἀπό τό σκοτάδι, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα.
Δυστυχῶς, ἡ πληθώρα τῶν μηνυμάτων καί τῶν ἀκαταπαύστων πληροφοριῶν τῆς “Νέας Ἐποχῆς”, ἀμβλύνουν τίς ὀρθόδοξες συνειδήσεις ὅλων μας, ἀκινητοποιοῦν τή δοτή ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό εὐθυκρισία, ἀποσκοπώντας νά παραπλανήσουν, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς καί νά τούς ἐντάξουν στό γοητευτικό πανόραμα τῆς Πανθρησκείας.
Θεσμοί θεανθρώπινοι καί ἀρχές αὐταπόδεικτες μέχρι τώρα, σχετικοποιοῦνται, μέ ὕπουλους τρόπους καί τελικά ἀμφισβητοῦνται ἀπό τούς “ἄρχοντες τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ αἰῶνος τούτου”, τόσο μέσα στήν παγκόσμια κοινότητα, ὅσο καί μέσα στή φιλτάτη ὀρθόδοξη πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα, τήν ὁποία ἀγωνιωδῶς πασχίζουν νά ἐκσυγχρονίσουν, ὡς δῆθεν ἀσυγχρόνιστη καί τριτοκοσμική, ξένοι καί ντόπιοι “ἐκσυγχρονιστές”.
Εἶναι πολύ λυπηρό νά ἐμπλέκονται σ’αὐτή τή νοοτροπία καί στή νεοεποχίτικη “ἱεραποστολή”, μέλη τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί δή μέλη θεσμικά ἀφιερωμένα στό Χριστό, καί μάλιστα νά προσπαθοῦν νά ἐμπλέξουν στήν παναίρεση τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Πανθρησκείας τό πλήρωμα τῶν πιστῶν.
Μέσα στίς πεντακόσιες σελίδες τοῦ κρινομένου βιβλίου γίνεται μεθοδική προσπάθεια μέσω ἡρωοποιημένου ἱεραποστολικοῦ προσώπου, τῆς Γαβριηλίας μοναχῆς ἀπό τή Γαβριηλία μοναχή, ὑποτακτική της, νά ἰσοπεδωθεῖ ἡ ὀρθόδοξη ἀδαμάντινη, ἀληθεύουσα διδασκαλία, μέ ὅλες τίς ὑπόλοιπες κακοδοξίες ὅλων τῶν ὁμολογιῶν καί ὅλων τῶν θρησκειῶν.
Ἡ Ἁγία Μοναδικότητα τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀνύπαρκτη. Ἀπό ὀρθόδοξες μοναχές περιμένει ἡ Ἐκκλησία τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία καί τό ὀρθόδοξο ἦθος πού εἶναι ἀποτυπωμένα καί τά δύο στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Κάθε Ἅγιος καί κάθε Ἁγία τῆς Ὀρθοδοξίας μας δέν ὑπολείπονται καθόλου σέ ἡρωϊσμό, σέ κατορθώματα καί σέ θαύματα, τά ὁποῖα ὁ Χριστός ἐπιτελεῖ μέσω αὐτῶν γιά τό καλό, γιά τή σωτηρία, γιά τήν οἰκοδομή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μυρίων μελῶν της.
Ἀντίθετα, στίς πολυπληθεῖς σελίδες τοῦ βιβλίου, “Ἡ ἀσκητική τῆς Ἀγάπης”, ἀπουσιάζει ἡ ὀρθόδοξη ἄσκηση καί ταυτόχρονα παραποιεῖται ἡ ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξη Θεανθρώπινη Ἀγάπη. Ὁ συγκρητισμός δηλαδή τό ἀνακάτεμα ὅλων τῶν ξεπερασμένων ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν, ἀκυρώνουν τό Μοναδικό, Σωτηριολογικό ἔργο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τά θαύματά Του, τή Θυσιαστική Του προσφορά, τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του καί τήν εἰς οὐρανούς Ἁγία Ἀνάληψή Του.
Ἡ ἔμμεση προβολή τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καί τοῦ Γκουρουϊσμοῦ, ἡ ὑποτιθέμενη γλωσσολαλιά, ἡ Χορτοφαγία, ἡ ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου, τό Παγκόσμιο ἤ Συμπαντικό Πνεῦμα, τό Yama, ἡ Ἀνυπαρξία καί ἡ Νέκρωση, ὁ Διαλογισμός, ἡ Θετική Σκέψη, οἱ δεισιδαιμονίες, ἡ διαφήμιση τοῦ Ράμα Κρίσνα, τά ψευδοοράματα τῆς Γαβριηλίας μαζί μέ τό “ἰαματικό χάρισμα”, οἱ “ἐναλλακτικές θεραπεῖες”, ὁλοκληρώνουν τόν πολυβολισμό τῆς κατά πάντα δοκιμασμένης μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία μας Ὀρθοδόξου, θεανθρωπίνης Παραδόσεώς μας, τῆς μόνης πραγματικά σωζούσης τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα.
Εἶναι ὄντως ἄξιο μεγίστης ἀπορίας τό πῶς εἶναι δυνατόν ὀρθόδοξες μοναχές νά ἀλλοτριώνουν, σέ τέτοιο βαθμό καί τέτοια ἔκταση, τήν ἐν Χριστῷ ζωή! Δέν εἶναι γιά μᾶς ἄξιο ἀπορίας τό πῶς κατάφερε νά κυκλοφορήσει σέ δεκατρεῖς ἐκδόσεις ἀφοῦ τό παραπάνω βιβλίο εἶναι πλημμυρισμένο ἀπό τό μεταπτωτικό σύνδρομο ἑνός διαχύτου συναισθηματισμοῦ, ὁ ὁποῖος παρακινεῖ τό ἀναγνωστικό κοινό στή διακίνησή του.
Ἀναρίθμητοι ὅμως ἀναγνῶστες ἀκατάπαυστα, μᾶς “ἐνοχλοῦν” μέ τήν πανομοιότυπη ἐρώτηση γιά τή γνώμη μας γι’αὐτό τό βιβλίο.
Τελικά, φαίνεται ὅτι μετά από μία νηφάλια, ἐσωτερική κριτική τῶν ἀπροκαταλήπτων ἀναγνωστῶν, διαπιστώνεται, ἄτυπα ἤ συνειδητά, τό αἱρετικό περιεχόμενο τῆς “Ἀσκητικῆς τῆς Ἀγάπης”, καί τό βιβλίο τοποθετεῖται στά πιό ψηλά ράφια τῆς βιβλιοθήκης γιά νά μή μεταδίδεται ἡ διάβρωση πού ἀρχικά προκάλεσε.
Χρειάζεται προσεκτική μελέτη τῆς καλοπροαίρετης καί ἀπόλυτα τεκμηριωμένης κριτικῆς τοῦ ἱεροδιακόνου π. Βασιλείου, ὥστε νά ἀποκτήσει ὁ ἀναγνώστης ὀρθά, Θεανθρώπινα κριτήρια, γιά νά μή παραπλανᾶται ἀπό ποταπούς, δαιμονιώδεις συναισθηματισμούς.

Ἀρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος
Ἐφημέριος Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

ΒΗΜΟΘΥΡΟ (2)

Θεομητορική Αγιότητα: Το Μεθόριο Μεταξύ Προϊστορίας Και Ιστορίας Της Σωτηρίας

Σχόλια στο κείμενο του Παναγιώτη Υφαντή

Γίνεται ξεκάθαρη πλέον η προσπάθεια εκ μέρους της "Νέας", επιστημονικής θεολογίας να καταργηθεί η κάθετη Σωτηρία της παραδοσιακής Πατερικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και να αντικατασταθεί από την οριζόντια, ιστορική, Εβραϊκή, εσχατολογική εκδοχή της. Ο πιστός Χριστιανός αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τον καθημερινό χλιαρό ημιχριστιανό. Η γλώσσα του θα πάρει τη θέση της Μυστηριακής γλώσσας της Λατρείας μας (διότι ζεί πιστεύοντας μόνο σε λέξεις), και η εν ημίν ελπίδα, που ξεκίνησε την επέλασή της με τον αθεϊσμό του Κάντ, θα αντικαταστήσει την Πίστη.

Το πρώτο που αντικαθίσταται είναι ο λειτουργικός Λόγος "Πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν". Αντικαθίσταται επιτυχώς από το "Πάσαν την Μυστηριακήν αποθώμεθα Πίστην". Ο κ. Υφαντής, όπως και πολλοί γνωστοί "θεολόγοι" και "Αρχιερείς" που μας βασανίζουν με την ανοησία τους, του Αρχιεπισκόπου συμπεριλαμβανομένου, το κατόρθωσε.

Θα παρακολουθήσουμε λίγες στιγμές από τον άθλο του. Σήμερα η ΠΤΩΣΗ θεωρείται κατόρθωμα. Η αθεΐα αποκτά επιτέλους την πίστη της και ιδιαιτέρως τους πιστούς της. Βεβαίως είναι περισσότερο επώδυνο από όσο το περιμέναμε να βλέπουμε πως οι πιστοί αυτοί προέρχονται από την Χριστιανική Εκκλησία!

Να λοιπόν η οντολογική εκδοχή της αγιότητος: «Αυτή η συνειδητή συνεργασία με τον Θεό, ως θετική ανταπόκριση στην πιστότητά Του [βλέπουμε ξεκάθαρα την ανθρωπολογική διαφθορά: η ανθρώπινη συνείδηση διαθέτει το κριτήριο της πιστότητος του Θεού], υποστασιάζει την Θεομητορική Αγιότητα [η συνεργασία είναι η υπόσταση της Θεοτόκου, δεν είναι η Υπόσταση του Κυρίου, έχουμε δηλ. δύο ίσες Φύσεις σε ένωση]. Η αγιότητα είναι μια ποιότητα που συνδέεται πάντα με την μοναδική και απόλυτη οντολογική πηγή του αγιασμού, που είναι ο Θεός». [Δεν είναι πλέον ο Τριαδικός Θεός, είναι οντολογική πηγή από όπου απορρέει ο αγιασμός. Είναι ο Θεός του Πλωτίνου. Η αγιότης είναι μια ποιότης ανάμεσα στις άλλες, ίσως η μεγαλύτερη, η Summum Quality!]

Βρίσκουμε επίσης και συγκεκριμένο μήνυμα εναντίον των Ταλιμπάν που μάχονται τον οικουμενισμό. «Η Παναγία δεν συμμεριζόταν τις εθνικιστικές παραμορφώσεις της πνευματικής ταυτότητας και αποστολής του Μεσσία, που δέχονταν οι σύγχρονοί της Ισραηλίτες». Ακριβώς όπως και ο κ.Υφαντής ο οποίος απ' ότι καταλαβαίνουμε υφαίνει σιγά-σιγά την παναγιότητά του.

«Στο επεισόδιο που συνέβη στη Ναζαρέτ [ο Ευαγγελισμός δηλ. ένα επεισόδιο στο σήριαλ της Σωτηρίας μας], μια ασήμαντη γωνιά της Γαλιλαίας, η πιστεύουσα κοινότητα αναγνωρίζει ένα κομβικό συμβάν για την σωτηρία του κόσμου [ένα άλλο κομβικό συμβάν στη σωτηρία του κόσμου θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, είναι η αφιέρωση του Αλ Γκόρ στο φαινόμενο του Θερμοκηπίου].

Εντοπίζεται εκείνο το κομβικό σημείο ανάμεσα στην προϊστορία της Σωτηρίας [και ο Μωϋσής προϊστορία;] και στην ιστορία της, που έχει ως αφετηρία την Ενσάρκωση του Λόγου, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα υπό την καθοδήγηση του Παρακλήτου» [την γνωστή οικονομία του Αγίου Πνεύματος που αποκορυφώνεται στο καινούριο ευαγγέλιο που έγραψε ο καθοδηγητής Αγουρίδης για τον Μεσσία Μοοn].

Τελειώνοντας μπορούμε να μάθουμε και την θεολογική μέθοδο των Πατέρων της Εκκλησίας «Η θεολογική ευφυΐα των Πατέρων της Εκκλησίας... ατενίζει στο πρόσωπο της Θεοτόκου την νέα Εύα».

Έχουμε μια απορία να υποβάλουμε στο νέο διαμάντι της θεολογίας. Γράφει : «Η Μαρία, στο άκουσμα του Θείου σχεδίου, μοιάζει να προβληματίζεται για το ρεαλιστικό ΠΏΣ [ευχαριστούμε κ. Ζηζιούλα] της επίτευξής του πράγμα που αναγκάζει τον Άγγελο να δώσει βεβαιώσεις». Στο ίδιο το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (1, 18) ο Ζαχαρίας δεν προβληματίζεται για το ρεαλιστικό πώς της επίτευξης του πράγματος; Γιατί ο Ζαχαρίας τιμωρείται και η Μαρία δεν τιμωρείται;

Ας δούμε όμως τι αποφεύγουν αυτοί οι νέοι θεολόγοι από την πίστη μας όπως ο διάβολος το λιβάνι, που λέει και ο λαός!

Συμεών του Νέου Θεολόγου: Κεφάλαια θεολογικά και πρακτικά εκατό, παράγραφος 43:

Στην Β' Κορ. (3,17), διαβάζουμε «Όπου Πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία». Η ορθοδοξία δεν διδάσκει ότι έχουμε την ελευθερία και πρέπει να την επιστρέψουμε στο θεό, όπως οι Ινδουϊστές επιστρέφουν το Άτμαν στο Μπράμαν, όπως είδαμε να σκέφτεται στο προηγούμενο κείμενο ο Κάλλιστος Γουέαρ.

«Διότι όσοι εβαπτίσθηκαν εν Πνεύματι Αγίω όλον τον Χριστόν ενδεδυμένοι εισί και υϊοί φωτός εισί και εν φωτί ανεσπέρω περιπατούσι και βλέποντες τον κόσμον ου βλέπουσι και ακούοντες τα του κόσμου ουκ ακούουσιν... Η χάρις του Παναγίου Πνεύματος δίδεται σαν αρραβών στις ψυχές που νυμφεύονται τον Χριστό».

Και φτάνουμε σε αυτό ακριβώς το σημείο που αποφεύγουν, στο λιβάνι. Μπορούμε από δω και πέρα να τους λιβανίζουμε.

Παράγραφος 45: «Από μεν τού Θείου βαπτίσματος τήν τών αμαρτημένων λαμβάνομεν άφεσιν και της πρώην κατάρας ελευθερούμεθα και τή παρουσία του Αγίου Πνεύματος αγιαζόμεθα, την δε τελείαν χάριν κατά το «ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω» ού τότε. Τούτο γάρ των βεβαιοπίστων και εκ των έργων ταύτην επιδεικνύντων εστί επίτευγμα»

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που αρνείται η "νέα θεολογία" και οδηγείται στην αθεΐα. Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο που μάχεται μετά μανίας να σβύσει από την εμπειρία της εκκλησίας ο πρ. Θερμός και ο όχλος που συμφωνεί μαζί του.

Ο Θεός να μάς φυλάει από τους νέους λύκους, τους λυκάνθρωπους.

Αμέθυστος

ΑΓΝΩΣΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΓΟΥΕΑΡ

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιόπουλου

ΝΕΟΕΠΟΧΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΑΡΚΙΔΗ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ:

ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ, ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ

Ὁ Κυριάκος Μαρκίδης εἶναι ἕνας Κύπριος κοινωνιολόγος ὁ ὁποῖος ζεῖ καί ἐργάζεται στήν Ἀμερική. Ὁ ἴδιος δηλώνει “πνευματικός ἀναζητητής” καί στά πλαίσια μιᾶς θρησκειολογικῆς ἐργασίας ἀσχολήθηκε καί μελέτησε τήν Ὀρθόδοξη νηπτική παράδοση. Καρπός τῆς μελέτης του εἶναι τά τρία προαναφερθέντα βιβλία τά ὁποία προβάλλονται ὡς ὀρθόδοξα βοηθήματα, ὡς συνοπτική παράθεση ὅλης τῆς νηπτικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς πολύ ὠφέλιμα γιά τήν πνευματική ζωή. Τά βιβλία αὐτά, μέ λύπη τό λέμε, ἔχουν βρεῖ μεγάλη ἀπήχηση μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων και δυστυχῶς προβάλλονται, διαφημίζονται, συνιστανται ἀκόμα καί ἀπό ἱερείς ἤ καί ἀπό πνευματικούς στά πνευματικά τους τέκνα, προβάλλονται και διαφημίζονται, κατά καιρούς, ἀκόμα και ἀπό ἐπίσημα ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας μας ὅπως οἱ ἐκκλησιαστικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί.

Θά δοῦμε πάρα πολύ συνοπτικά μερικά, τά πιό ἐμφανῆ, σημεῖα τῶν τριῶν ἔργων τοῦ Κυριάκου Μαρκίδη διότι ὁ συνολικός ὄγκος τῶν βιβλίων που ξεπερνᾶ τίς 1200 σελίδες δέν θά μᾶς ἐπέτρεπαν σέ καμία περίπτωση νά τά ἀναλύσουμε διεξοδικά.

ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Πρόκειται γιά ἕνα βιβλίο 400 περίπου σελίδων τό ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι “ἐμβαθύνει στή σοφία τῶν ὀρθοδόξων μοναχῶν πού ζοῦν στό Ἅγιον Ὅρος, ὅπως αὐτή μεταβιβάστηκε ἀπό γενιά σέ γενιά”[1]. Βασικό πρόσωπο τοῦ βιβλίου ὁ π. Μάξιμος, ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ὁ ὁποῖος βοηθᾶ τόν συγγραφέα νά μελετήσει τήν ὀρθόδοξη πνευματική παράδοση. Στήν πραγματικότητα πίσω ἀπό τόν π. Μάξιμο “φωτογραφίζεται” ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος, ἕνας διακεκριμένος καί πολύ ἀγαπητός ἐπίσκοπος ὁ ὁποῖος, μαζί καί μέ τόν ἐπίσκοπο Κάλλιστο Γουέαρ πού, κατά τόν συγγραφέα, διάβασε “σχεδόν ὅλο τό πρῶτο δοκίμιο καί ἔδωσε πολύτιμες συμβουλές”[2], ἐπιστρατεύονται γιά νά δώσουν ἐπικάλυμμα ὀρθοδοξίας στό ἔργο τοῦ κου Μαρκίδη, γιά νά διαφημίσουν ὡς ὀρθόδοξο, αὐτό τό ἐπικίνδυνο βιβλίο. Γιατί ὅμως θεωροῦμε τό βιβλίο ξένο πρός τήν ὀρθοδοξη πνευματικότητα καί ἐπικίνδυνο;

Συγκεκριμένα:

Ὁ σύγγραφέας σέ ὅλο τό βιβλίο κάνει χρήση ἰνδουιστικῶν καί πνευματιστικῶν ὅρων καί λέξεων ὅπως “συνειδητότητα”[3], “αὔρα”[4], “μάτι τῆς ἐνατένισης”[5], “ἐνέργεια”[6], “πνευματικές πρακτικές - ἀσκησεις”[7], “ξαφνικό φωτισμό” ἤ “μετασχηματισμό”[8], “ὄχημα”[9], “ἐπίπεδα” ἐξαγνισμοῦ - πνευματικότητας - συνειδητότητας κ.α[10], “δάσκαλοι – μαθητές”[11], “ῥοή ἐνέργειας-χάρης”[12].

Βέβαια, θά μποροῦσε κάποιος νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἁπλῶς ὁ συγγραφέας κάνει χρήση τῆς συγκεκριμένης ὁρολογίας διότι αὐτήν γνώριζε, δέν ἔδινε ὅμως καί τό ἴδιο νόημα στίς λέξεις. Ἰσχύει ἄραγε κάτι τέτοιο; Κατηγορηματικά λέμε ὄχι, καί παραθέτουμε ἐλάχιστα μόνο σημεῖα τοῦ βιβλίου στά ὁποῖα εἶναι ἐμφανέστατη ἡ σύγχυση, ἐσκεμμένη ἤ ὄχι, καί ἡ ταύτιση τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητος μέ τίς ἀνατολικές θρησκεῖες καί ἀκόμα πιό ἐμφανές εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ Μαρκίδης εἶδε τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἁπλῶς σάν μιά ἀκόμη θρησκεία πού κατά τύχη, λόγω καταγωγῆς, τοῦ ταίριαζε πιό πολύ.

Στή σελ. 19 θεωρεῖ ὅτι κατά Θεία Πρόνοια ἀπελευθερώθηκε ἀπό τόν ἀγνωστικισμό καί τόν ὑλισμό μέσα ἀπό τόν Ἰνδουισμό καί τόν ἀποκρυφισμό καί ἀναφέρεται σέ μεγάλους ἀποκρυφιστές ὅπως ὁ Ἄλαν Βάτς, ἡ Μπλαβάτσκι, ὁ Στάινερ, ὁ Γκουρτζιέφ, ὁ Κρισναμούρτι, ὁ Μαχαρίσι Μάχες Γιόγκι. Διαφημίζονται λοιπόν μεγάλοι ἀποκρυφιστές, ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφῆτες ὡς ὠφέλιμοι καί χρήσιμοι. Μάλιστα στήν ἀμέσως ἑπόμενη σελίδα ὁμολογεῖ ὅτι μέσα ἀπό τήν καθημερινή μελέτη τῶν σατανικῶν βιβλίων τῶν προαναφερομένων κατέληξε στό συμπέρασμα, στό ὁποῖο προφανῶς θέλει νά ὁδηγηθεῖ καί ὁ ἀφελής ἀναγνώστης, ὅτι “.. οἱ ἄνθρωποι διαθέτουν λανθάνουσες ἱκανότητες πού ἐκτείνονται πέρα ἀπό τίς πέντε αἰσθήσεις...” καί ὅτι ὑπάρχουν “μετά - ὀρθολογικά στάδια συνειδητότητας...”[13]. Προτρέπεται ὁ ἀναγνώστης λοιπόν μέσα ἀπό τίς πρακτικές τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν νά βρεῖ καί νά ἀξιοποιήσει αὐτές τίς λανθάνουσες δυνατότητες.

Στά ἑπόμενα κεφάλαια ὁ συγγραφέας γνωρίζει τόν πατέρα Μάξιμο, τόν ὁποῖο ὅμως δέν βλέπει ὡς Ὀρθόδοξο μοναχό. Γιά τόν Μαρκίδη ὁ π. Μάξιμος εἶναι ἕνας ἀκόμα δάσκαλος ἀπό τούς πολλούς πού εἶχε γνωρίσει (σελ.36) κοντά στόν ὁποῖο, ὅπως ἔκανε καί μέ ὅλους τούς ἄλλους μύστες, ἦταν ἕτοιμος νά μάθει νέους, παράλληλους, ὅπως ὁ ἴδιος τούς ἀντιλαμβανόταν, δρόμους γιά πνευματική ἐξύψωση (σελ.32). Ὁ π.Μάξιμος ἦταν ἕνας πραγματικός δάσκαλος, ὁ ὁποῖος “συμβαίνει νά εἶναι χριστιανός”(σελ. 36). Παντοῦ ὑπάρχουν δάσκαλοι, ἀπό πολλούς δρόμους μπορεῖ νά ὁδηγηθεῖ κανείς, σὐμφωνα πάντα μέ τόν συγγραφέα, σέ ἀνώτερα πνευματικά στάδια.

Στή σελίδα 38 ἀλλά καί σέ πάρα πολλές ἄλλες μιλᾶ γιά ἐνέργεια, ἡ ὁποία μετατοπίζεται μέ τήν σκέψη. Μιλᾶ γιά τήν συμπαντική λοιπόν ἐνέργεια.

Στή σελίδα 50 μᾶς ἀναπτύσσει τό πόσο προφητικός ἀποδείχθηκε ἕνας Ἰσραηλινός γκουρού ὁ ὁποῖος προφήτευσε ὅτι ἄν οἱ μοναχοί τοῦ Ὄρους δέν μοιραστοῦν μέ ὅλο τόν κόσμο τή σοφία τους, θά τούς ἀναγκάσει ὁ Θεός νά τό κάνουν. Αὐτός λοιπόν ἦταν καί ὁ λόγος πού ὁ π. Μαξιμος ὑποχρεώθηκε νά ἀφήσει τό Ὄρος γιά νά γίνει ἐπίσκοπος στήν Κύπρο. Θαυμαστό τό σημεῖο! Ὁ σουάμι ἀναγνωρίζει, αὐτό πρέπει ἄρα νά κάνουμε καί ἐμεῖς, τή σοφία τῶν Ἁγιορειτῶν καί τήν ἀξία της γιά τόν κόσμο. Ἀναγνωρίζει στούς ἁγιορεῖτες τούς συναγωνιστές στόν ἀγῶνα γιά καλλιέργεια τοῦ ματιοῦ τῆς ἐνατένισης. Καί ὅλα αὐτά σέ ἄσραμ, ὅπου ὁ συγγραφέας προέβαλε τίς συγκρητιστικές του ἀπόψεις λέγοντας στούς ἀνθρώπους ὅτι ἀνακάλυψε τό δυτικό Θιβέτ.

Σέ ὅλο δέ τό 11 κεφάλαιο ἀναπτύσσει καί προσπαθεῖ νά στηρίξει τήν ἄποψη ὅτι μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τάχθηκαν ὑπέρ τῶν θέσεων τοῦ Ὠριγένους γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων. Ἡ κόλαση γιά τόν Μαρκίδη καί τούς ἀθεολόγητους “θεολόγους” τούς ὁποίους ἐπικαλεῖται δέν εἶναι αἰώνια. Ὅλοι τελικῶς θά γευθοῦν τόν Παράδεισο, ἀφοῦ περάσουν ἕνα στάδιο ἐξαγνισμοῦ καί καθάρσεως, ἀφοῦ πληρώσουν δηλαδή στό καθαρτήριο πῦρ γιά τά ἁμαρτήματα πού σ’ αὐτή τή ζωή διέπραξαν. Δέ διστάζει μάλιστα νά ἐπιτεθεῖ μέ σφοδρότητα στήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας γιά αἰώνια κόλαση, ἔχοντας καθαρῶς εἰρωνική διάθεση καί προτρέποντας πλαγίως ούς πιστούς εἴτε νά δεχθοῦν τήν καταδικασμένη θέση τοῦ Ὠριγένους, εἴτε νά στραφοῦν στίς εὐσπαγχνικώτερες καί βολικώτερες ἀνατολικές θρησκεῖες λέγοντας ὅτι ἡ πίστη αὐτή τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στίς ἀνατολικές θρησκεῖες (256). Ὑπαινίσσεται δέ ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν δογμάτισε ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀλλά σύμφωνα μέ τά συμφεροντά της και γι αὐτό δέν δέχθηκε, ὑποτίθεται, τίς θέσεις τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης πού συμφωνοῦν, καί πάλι κατά τόν συγγραφέα καί μόνο, μέ αὐτές τοῦ Ὠριγένους. Δέν ἔχει τήν παραμικρή ἰδέα ὅτι τό δόγμα δέν εἶναι καταστατικό νομικό κείμενο ἀλλά ἡ διατυπωμένη ἀλήθεια και γι αὐτό καί μιλᾶ γιά “διαμόρφωση τοῦ δόγματος” (σελ. 115) στήν ὁποία ἔπαιξαν σημαντικό ρόλο οἱ ἅγιοι Σπυρίδων καί Ἐπιφάνιος. Μάλιστα δέν παραλείπει καί πάλι νά γκουρουοποιήσει τά πράγματα λέγοντας ὅτι τό πραγματικό νόημα τῶν ἐπιμνημόσυνων δεήσεων εἶναι ἡ ἐπιστροφή μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τῆς πρὀ ἀμνημονεύτων ἐτῶν ἀπομακρυνθείσης ψυχῆς στήν ἀρχική της κατάσταση πού εἶναι ἡ σχέση μέ τό Θεό (σελ.237). Ποιά ψυχή ἀπομακρυνθηκε πρό ἀμνημονεύτων ἐτῶν παρά ἐκείνη πού προϋπάρχει; Στήν ἑπόμενη μάλιστα σελίδα ἐκφράζει τήν ἄποψη ὅτι οἱ ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας ἁπλῶς ἱκανοποιοῦν τίς ἀνάγκες τῆς κοινωνίας περιορίζοντας τό ἄγχος καί δίνοντας ἐλπίδες.

Στή σελίδα 262 ἐκθειάζεται τό οἰκουμενιστικό πνεῦμα τῆς μονῆς Βατοπεδίου πού μαζί μέ τήν ἐνασχόληση τῶν μοναχῶν μέ τούς ἠλεκτρονικούς ὑπολογιστές (σελ. 92) καί τή φιλοξενία τοῦ συγγραφέα, ὡς v.i.p, σέ “εὐρύχωρο δωμάτιο με κεντρική θέρμανση, τουαλέτα καί ντούς”(σελ.51) ἀποτελοῦν στοιχεῖα πού ἔρχονται νά προστεθοῦν στήν ἐκκοσμικευμένη εἰκόνα πού ἐσχάτως ἔδωσε ἡ Μονή κατασκανδαλίζοντας τούς πιστούς. Βέβαια, πρός ἀποφυγή παρεξηγήσεων, τονίζουμε ὅτι αὐτήν τήν εἰκόνα δίνει ὁ συγγραφέας καί ἡ ὁποία μπορεῖ, καί τό εὐχόμαστε, νά μήν εἶναι ἡ πραγματική. Μόνον οἱ πατέρες τῆς μονῆς μποροῦν νά ἐπιβεβαιώσουν τά γραφόμενα ὑπό τοῦ Κυριάκου Μαρκίδη. Συγκεκριμένα ὑποστηρίζει ὁ συγγραφέας ὅτι ὁ π. Μάξιμος τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε ὅτι φιλοξενήθηκε στή μονή παπικός μοναχός χωρίς νά τό γνωρίζουν οἱ ὑπόλοιποι πατέρες παρά μόνο ὁ ἴδιος καί ὁ ἡγούμενος. Ὁ μοναχός αὐτός ἦταν ἐνδεδυμένος ὡς Ὀρθόδοξος καί συμμετεῖχε κανονικά στή Θεία Λατρεία. Μάλιστα, ὑποτίθεται, ὅτι ὁ π. Πορφύριος εὐλόγησε τόν συγκεκριμένο παπικό μοναχό χωρίς νά τόν ἀπασχολήσει καθόλου τό συγκρητιστικό καί οἰκουμενιστικό πνεῦμα τῆς Μονῆς δίνοντας καί ὁδηγίες γιά τό πῶς θά σωθεῖ τό παπικό του μοναστήρι. Ἡ στάση δέ αὐτη τοῦ π. Πορφυρίου δείχνει κατά τό Μαρκίδη ὅτι “ὁ γέροντας Πορφύριος ἦταν τελείως ἀνοιχτός στό Ἅγιο Πνεῦμα”.

Στό κεφάλαιο 14 ἀναπτύσσοντας τό θέμα τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς τήν ἀποκαλεῖ πνευματική τέχνη πλούσια σέ ἐνέργεια καί ἐκφράζει τήν ἄποψη ὅτι κάθε ἀναζητητής πρέπει νά τήν ἀπαγγέλλει. Λέξεις καί φράσεις πού ἀποδεικνύουν τήν γκουρουιστική ἀντίληψη τῆς προσευχῆς.

Τέλος στή σελίδα 367 παρουσιάζεται ἡ θεωρία τῶν δύο πνευμόνων τῆς ἐκκλησίας, τοῦ ἀνατολικοῦ καί τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ, θέση πού ἀπολύτως ἀποδέχεται ὁ συγγραφέας, ἐνῶ στή 376 ἕνας ζωντανός ἅγιος χαίρεται χαράν μεγάλη γιά τή συγγνώμη τοῦ Πάπα καί ἐπιπλήττει νεαρό , φανατικό προφανῶς καί ἀνώριμο, μοναχό, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει ἐπιφυλάξεις. “Ὅταν κάποιος μᾶς ζητᾶ συγχώρηση δέν μποροῦμε παρά νά τόν συγχωρήσουμε, χωρίς ἐνδοιασμούς καί δισταγμούς” λέει ὁ ἅγιος γέροντας.

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Best seller καί αὐτό, ὅπως καί τό “Ὅρος τῆς Σιωπῆς”, στό ὁποῖο συνεχίζονται οἱ συζητήσεις μέ τόν π. Μάξιμο. Τό βιβλίο διαφέρει ἀπό τό προηγούμενο μόνο σέ ἕνα σημεῖο : εἶναι πολύ πιό ἐπικίνδυνο καί πολύ πιό ἄμεσο στό συγκρητιστικό του σκοπό. Θά παραθέσουμε καί ἐδῶ ἐλάχιστα, σέ σχέση μέ τόν ὄγκο τοῦ βιβλίου πού καλύπτεται ἐξολοκλήρου ἀπό νεοεποχήτικο πνεῦμα, ἁπλῶς ὡς δεῖγμα ἀρκετό γιά καλοπροαιρέτους πιστούς πού πραγματικά θέλουν νά ὠφελοῦνται καί νά ἀποφεύγουν τήν πλάνη.

Ἀπό τό σημείωμα ἀκόμα τοῦ συγγραφέα, στό ὁποῖο καί πάλι ἐκφράζονται εὐχαριστίες πρός τόν ἐπίσκοπο Κάλλιστο Γουέαρ, φαίνεται τό ἐπικίνδυνο τοῦ βιβλίου ἀφοῦ καί πάλι ὁ Κυριάκος Μαρκίδης δηλώνει “πνευματικός ἀναζητητής” καί μιλᾶ γιά ἐρευνητικές προσπάθειες. Τί ὄφελος μπορεῖ νά ἔχουν οἱ πιστοί ἀπό τήν ἀναζήτηση καί τήν πνευματική περιπλάνηση ἑνός ἀνθρώπου, περιπλάνηση ἡ ὁποία ποτέ δέν κατέληξε κάπου;

Στό δεύτερο κεφάλαιο παραθέτει ὁ συγγραφέας τίς ἐντυπώσεις του ἀπό τήν παραμονή του στή Μονή τοῦ Ἀγίου Ἀντωνίου στήν Ἀριζόνα, ὅπου εἶχε τήν εὐκαιρία νά γνωρίσει τόν Ἄντριου, ἕνα χριστιανό καί πρώην δόκιμο στό Ὄρος, ἀφοσιωμένο ἀλλά ὄχι φονταμεταλιστή σάν ἐμᾶς, πού δέν δεχόμαστε τό συγκρητιστικό-οἰκουμενιστικό-νεοεποχήτικο πνεῦμα τοῦ βιβλίου. Ὁ Ἄντριου ἀσθένησε ψυχολογικά ἀπό τήν ζωή ἐκεῖ καί μιλᾶ γιά τήν δύναμη τῶν προσευχῶν τῶν ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι ἰσχυρές ἀφοῦ οἱ πατέρες ἔχουν μάθει νά αὐτοσυγκεντρώνονται. Ἀδυνατεῖ νά δεῖ τά πράγματα ὁ συγγραφέας ἀπαλλαγμένα ἀπό τήν ἰνδουιστική ἑρμηνεία πού ὁ ἴδιος δίνει.

Στά ἑπόμενα κεφάλαια ὁ συγγραφέας ἐπιστρέφει στήν Κύπρο καί τόν π. Μἀξιμο τόν ὁποῖο προβάλλει διαρκῶς καί στά τρία βιβλία ὡς τόν μόνο αὐθεντικό ἐκφραστή τῆς Ὀρθοδοξίας πάνω στό νησί, ὡς τόν ἅγιο πού ὅλοι καταδιώκουν, ὡς τόν μόνο καθαρό. Προσκολλᾶται μάλιστα, αὐτό ἐξάλλου ἐπιτάσσει τό πνεῦμα μαθητείαςτοῦ γκουρουισμοῦ, στόν π. Μάξιμο, γίνεται ἕνας ἀπό τούς φανατικότερους ὁπαδούς του καί ἀπολαμβάνει καί μιᾶς εἰδικῆς εὔνοιας ἀπό ἐκεῖνον. Στό σημεῖο αὐτό θά πρέπει καθηκόντως καί με πολύ σεβασμό πρός τό πρόσωπο τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ πού “φωτογραφίζεται” ὡς π. Μάξιμος νά ἐπισημάνουμε στόν ἴδιο ὅτι ἐκτίθεται ἀνεπανόρθωτα ἀπό τά γραφόμενα τοῦ Μαρκίδη ὁ ὁποῖος μοιάζει νά χρησιμοποιεῖ καί ἐκμεταλλεύεται τήν ἀγάπη, τόν σεβασμό καί τήν ἐκτίμηση τῶν πιστῶν σέ Ἑλλάδα καί Κύπρο πρός τό πρόσωπό του γιά νά προωθήσει τίς συγκριτικές, οἰκουμενιστικές, νεοεποχήτικες θεωρίες του. Φρονοῦμε ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Λεμεσοῦ ὀφείλει νά πάρει ἐπίσημα θέση καί νά ἀποκηρύξει τά τρία ἐπικίνδυνα βιβλία ὥστε νά γίνει ὅσο τό δυνατόν μικρότερη ζημιά στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καί νά κρατήσει τήν πλάνη ἐκτός τῶν τειχῶν. Ὅσο ὁ Σεβασμιώτατος ἀφήνει ἀδιάψευστα τά γραφόμενα καί δέν καταδικάζει τά βιβλία τοῦ Μαρκίδη θά γίνεται παρά τήν θέλησή του συνεργός τῶν σκοτεινῶν σκοπῶν τοῦ συγγραφέα καί ὁ βασικός διαφημιστής του.

Στή σελ. 114 ὁ συγγραφέας συντάσσεται μέ τούς νεοειδωλολάτρες ἀποδεχόμενος τίς θέσεις του ἐξαδέλφου του ὅτι ἡ Θεοκρατία τοῦ Βυζαντίου ἐκτόπισε τό ἐλεύθερο δημιουργικό πνεῦμα τῆς κλασικῆς ἑλληνικῆς κουλτούρας.

Στην148 θεωρεῖ ὅτι τα Ἅγια Λείψανα εἶναι φορτισμένα μέ θετική ἐνέργεια ἀφοῦ κάθε ἀντικείμενο καί τόπος μπορεῖ νά εἶναι φορτισμένο μέ θετική ἤ ἀρνητική ἐνέργεια. Τά ἴδια στήν 155, στήν 168 καί στήν 173.

Στήν 157 ὑποστηρίζει ὅτι ἡ διαφορά ἀνάμεσα σέ Ἄσραμ καί σέ Ὀρθόδοξα Μοναστήρια ἀφορᾶ μόνον θέματα διαπολιτισμικά καί μόνο ὁ Θεός ξέρει ποιός ἤ ποιό μέρος ἔχουν πραγματική πνευματική ἀξία.

Στήν 166 συγκρίνει τού Προφῆτες πού ζητοῦσαν μουσική γιά νά προφητέψουν μέ τούς σαμάνους τῶν ἰνδιάνων. Βουντού λοιπόν καί ὁ Δαυίδ!

Στήν 168 ὁ π. Μάξιμος ἀναζωογονεῖται καί γεμίζει ἐνέργεια ἀπό ὄνειρα, ὅπως ἀκριβῶς ἀπό τή Θεία Λειτουργία ἐνῶ σαφέστατα ἡ Γραφή λέει ὅτι “τά ἐνύπνια ἐπλάνησαν πολλούς”.

Στήν 173 ἑρμηνεύει τήν σιωπή τοῦ π. Μαξίμου ὡς βαθύ διαλογισμό ἤ καρδιακή προσευχή. Γιά τόν συγγραφέα δέν ὑπάρχει διαφορά στά δύο αὐτά, παρότι τελικῶς ὁ π. Μάξιμος ἁπλῶς κοιμόταν.

Στίς 201-202 ὑποστηρίζεται εὐθέως ἀπό τόν ἐπίσκοπο Κάλλιστο, πάντα κατά τόν συγγραφέα, ὅτι ὅλοι μποροῦν νά φτάσουν στήν Θέωση ἀνεξαρτήτως πίστεως ἀφοῦ κατά τόν Μαρκίδη “ἡ θέωση ἐνυπάρχει μέσα στήν ἴδια τήν δομή τῆς ἀνθρώπινης φύσης” καί κατά τόν ἐπίσκοπο “ὁ Χριστός ὑπάρχει μέσα μας” καί “φωτίζει πάντα ἄνθρωπον”. Στήν ἑπόμενη σελίδα γίνεται ἀναφορά σέ χωρίο τῶν Πράξεων, ὅπου ὁ Πέτρος μιλᾶ γιά σωτηρία μόνο στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Στή συνέχεια ὅμως καί αὐτή ἡ ἀναφορά νοθεύεται ἀπό τήν ἄποψη ὅτι ὁ Χριστός μπορεῖ νά εἶναι παρών μέ λανθάνοντα τρόπο, καί μέ τήν γκουρουιστική ἄποψη ὅτι ὁ Λόγος εἶναι παν-συμπαντικός, δέν περιορίζεται σέ συγκεκριμένη κουλτούρα καί πρέπει νά προσεγγίσουμε τή συνειδητότητα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ παν-συμπαντικοῦ Χριστοῦ, προκειμένου νά σωθοῦμε. Πιό ἁπλά ὁ Χριστός δέν εἶναι πρόσωπο ἀλλά συνειδητότητα πού σέ κάθε θρησκεία ἤ περιβάλλον ἐκφράζεται διαφορετικά καί πρέπει νά προσεγγίσουμε τήν ἀφηρημένη αὐτή συνειδητότητα. Ὁ ἐπίσκοπος Κάλλιστος μάλιστα ἀποδέχεται τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων καί ὑποστηρίζει, κατά τόν Μαρκίδη, ὅτι μετά θάνατον ὅλοι θά ἀναγνωρίσουν τόν Χριστό καί θά σωθοῦν ἀφοῦ ὅλοι, Μουσουλμάνοι, Βουδιστές, Ἰνδουιστές, Ἑβραίοι, ἄν ἀκολουθοῦν τίς ἐπιταγές τῆς θρησκείας τους, “πιστεύουν ἤδη στό Χριστό, γιατί κάθε Ἀλήθεια ἀπορρέει ἀπό τό Χριστό” (205). Στήν 207 σελίδα μάλιστα ἰσοπεδώνονται τά πάντα ἀφοῦ κανείς δέν γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας μέ τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος ἀφοῦ “ὑπάρχει μία ἐσωτερική σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία μπορεῖ νά ἀνήκει χωρίς νά τό ξέρει”. Βέβαια στό Δαλάι Λάμα δέν θά λέγαμε ποτέ κάτι τέτοιο ὄχι γιά νά μή του στερήσουμε τή δυνατότητα σωτηρίας ἀλλά γιατί ἁπλῶς θά ἦταν ἀλαζονικό νά τοῦ ποῦμε ὅτι εἶναι Χριστιανός καί δέν τό ξέρει. Ὁ ἴδιος ἐπίσκοπος, πού ἄν πράγματι ὑποστήριξε τέτοιες ἀπόψεις μόνο ἐπίσκοπος δέν μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ ἀλλά λύκος βαρύς μή φειδόμενος τοῦ ποιμνίου, μιλᾶ γιά ἀλήθεια σέ ὅλες τίς Θρησκεῖες(208), ἐπαινεῖ τό ἔργο τοῦ Π.Σ.Ε καί τό πρωτόκολλο ἠθικῆς συμπεριφορᾶς πού ὑπέγραψαν στό Σικάγο τό 1993 κορυφαῖοι ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν Θρησκειῶν καί λυπᾶται πού ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἐκπροσωπήθηκε(209). Τά ἴδια περίπου ὑποστηρίζονται σέ ὄλο τό κεφάλαιο καί στό διάλογο τοῦ ἐπισκόπου Καλλίστου μέ τόν συγγραφέα. Καλό θά ἦταν νά ὑπάρξει διάψευση τοῦ ἐπισκόπου γιά τά ὅσα ἀπαράδεκτα ὑποτίθεται ὅτι πρεσβεύει. Μάλιστα ὑπάρχουν τοποθετήσεις πού θέλουν νά διδασκόμαστε ἀπό τόν διαφωτισμό, νά λειτουργεῖ ἐν ἁγίω Πνεύματι ὁ φεμινισμός καί τό χειρότερο ὅλων νά εὐλογεῖται ἀπό ἕναν ὀρθοδοξο (;) ἐπίσκοπο (;) ἡ Νέα Ἐποχή (229).

Στις σελ. 229 –231 δια στόματος Καλλίστου Γουέαρ διαφημίζεται ἡ Νέα Ἐποχή ὡς κίνημα μέ “γνήσια ἀναζήτηση πνευματικοῦ νοήματος”(230), μέ “εἰλικρινῆ ἀναζήτηση” ἐνῶ κατηγορούμαστε οἱ Χριστιανοί ὅτι δέν γινόμαστε ἐκφραστές καί μάρτυρες τῆς ὑπερβατικῆς πραγματικότητας τοῦ ζῶντος Θεοῦ καί τῆς Βασιλείας Του μέσα στήν ἀνθρώπινη καρδιά”(230 ἡ ὑπογράμμιση δική μας), ἀποκαλεῖται ἡ Ἐκκλησία “θεσμικός χριστιανισμός” μέ φυσική συνέπεια τήν ἄποψη ὅτι ὁ Θεός “μπορεῖ νά σώσει ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν βαπτιστεῖ ποτέ”(231). Κατά τόν ἐπίσκοπο Κάλλιστο τελικῶς ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι παρά ἕνας ἀνθρώπινος θεσμός ξεπερασμένος καί ἀποτυχημένος ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐσωτερική, μυστική και μυστικιστική καί ὅλοι ἀνήκουν σ’ Αὐτήν.

Στίς σελίδες 266 –267 διά στόματος π. Μαξίμου διαψεύδεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου πῆρε ἐπισήμως θέση ἐνάντια στό σχέδιο Ἀνάν καί ἀποκαλοῦνται ὑπερσυντηρητικοί οἱ ἁγιορεῖτες πού δέ βλέπουν μέ καλό μάτι τήν Εὐρώπη. Στό ἴδιο κεφάλαιο ἀναπτύσσεται τό θέμα τῆς προσευχῆς καί ἐνῶ στήν σελ. 269 ὁ π.Μάξιμος ξεκαθαρίζει ὅτι δέν ἔχει καμία σχέση μέ τόν διαλογισμό, στή συνέχεια ὁ συγγραφέας, χρησιμοποιώντας πάντα τό στόμα τοῦ π.Μαξίμου, ἐπιβεβαιώνει τό ἀντίθετο. Γίνεται λόγος γιά “πνευματικές διαδρομές τῆς προσευχῆς” (270), γιά ἀποκάλυψη τῆς φύσης τοῦ Θεοῦ καί ἄνοιγμα τῶν πνευματικῶν ὁριζόντων (270), γιά κινδύνους πνευματικούς καί γιά κατάσταση προσευχῆς. Ὅλοι οἱ παραπάνω ὅροι σέ συνδυασμό μέ τήν ἄποψη ὅτι ἡ προσευχή ἐνέχει πνευματικούς κινδύνους ἀποδεικνύει ὅτι δέν ξεχωρίζεται ἀπό τόν διαλογισμό.

Στήν 284 ὁ συγγραφέας ἐξισώνει τήν Θεία Λειτουργία καί τόν μυστικό της χαρακτήρα μέ τόν μυστικιστικό χαρακτήρα τῶν μεθόδων τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν ἐνῶ στην 287 μιλᾶ γιά πνευματική ἐνέργεια τῶν εὐχῶν.

Τό δωδέκατο κεφάλαιο εἶναι γεμάτο μέ ἀπροϋπόθετη ἀποδοχή ὅλων τῶν ἐπιθανατίων ἐμπειριῶν ὡς γνησίων καί ὠφέλιμων. Ὁ π. Μάξιμος μάλιστα στή σελ.302 δέχεται ὅλες τίς ἐμπειρίες αὐτές καί τίς ἐπιδοκιμάζει ὡς ὀρθόδοξες, στήν 305 θεωρεῖ ὅτι οἱ ἐμπειρίες αὐτές δίνουν “ἀσυνήθιστες δυνάμεις καί ἰκανότητες” σέ αὐτούς πού τίς βιώνουν, στήν 307 ὅτι οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά ἀντλοῦν ἀπό ἐσωτερικές δυνάμεις θαυμαστές ἱκανότητες ὅπως τό νά περπατοῦν στό νερό, στήν 309 καί πάλι μιλᾶ γιά κρυμμένες ἐσωτερικές δυνάμεις στούς ἀνθρώπους, στήν 310 μιλᾶ γιά ἐσωτερικό φῶς πού ὑπάρχει καί ἐκπέμπεται μέσα ἀπό τούς ἀνθρώπους καί στήν 307 μιλᾶ γιά αἰώρηση μοναχοῦ πού ὁ συγγραφέας συγκρίνει μέ θιβετιανό ἀντίστοιχο φαινόμενο.

Οἱ τελευταῖες δέ σελίδες τοῦ κεφαλαίου εἶναι ἀφιερωμένες στό μεγάλο πρόβλημα τοῦ Μαρκίδη. Μέσα στίς σελίδες αὐτές προσπαθεῖ, ὅπως ἔκανε καί στό “ὅρος τῆς Σιωπῆς”, νά πείσει ὅτι ἡ πίστη στήν αἰώνια κόλαση εἶναι ἐσφαλμένη καί ὅτι ὅλοι θά σωθοῦν. Χρησιμοποιεῖ μαλιστα τόν Ἅγιο Γρηγόριο Ναζιανζηνό ἀλλά καί τόν ἀπόστολο Παῦλο. Συγκεκριμένα παραπέμπει στό ἔργο κάποιου Χιοῦστον Σμίθ τόν ὁποῖο προβάλλει ὡς “αὐθεντία”(322), καί ὁ ὁποῖος στηρίζει τήν ἀποκατασταση τῶν πάντων στούς σοφούς ὅλων τῶν θρησκειῶν (323) ἀλλά καί στόν ὀρθόδοξο ἱεραπόστολο πατέρα Λάζαρο γνωστό ἀπό τήν “Ἀσκητική τῆς ἀγάπης”. Σύμφωνα λοιπόν μέ τόν Σμίθ ὁ π. Λάζαρος ἑρμηνεύοντας τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου γιά τόν τρίτο οὐρανό πίστευε ὅτι αὐτός πού ἔφτασε ἐκεῖ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος καί ὅτι αὐτό πού διδάχθηκε ὡς μυστικό ἦταν ὅτι “τελικά ὅλοι θά σωθοῦν”(323). Κατά τόν Κυριάκο Μαρκίδη συνεπῶς “ἡ μετά θάνατον ζωή πρέπει νά συνεπάγεται μια αἰώνια ἐξελικτική διαδικασία ἐξαγνισμοῦ, κάθαρσης τῆς ψυχῆς μέσα στά πλαίσια τοῦ αὐτεξούσιου”(321). Καί ὁ ἄνθρωπος αὐτός προσκαλεῖται νά μιλήσει σέ ἐκκλησιαστικούς σταθμούς ἐνῶ τά γεμάτα πλάνες βιβλία του πωλοῦνται σέ ἐκκλησιαστικά βιβλιοπωλεῖα.

Στίς σελίδες 340-342 ἕνας ἅγιος γέροντας ἐνῶ ἀρχικά διαφωνεῖ μέ τόν φίλο τοῦ συγγραφέα πού προσεύχεται μέσα σέ τζαμιά καί πιστεύει, ἐναρμονισμένος μέ τό πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅτι πρέπει νά μυρωθεῖ ξανά διότι ἀρνήθηκε τήν πίστη του, τελικῶς ἀλλάζει θέση διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεός τοῦ μίλησε κατά τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας καί τοῦ εἶπε ὅτι “δέν διέπραξε ἁμαρτία ὅταν προσευχήθηκε στόν Χριστό μέσα σέ ἕναν τζαμί”(342). Ὁ ἴδιος ὁ Θεός λοιπόν εὐλογεῖ τόν οἰκουμενισμό καί ἀντιτίθεται στούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Κανόνες φαίνεται οὔτε θεόπνευστοί εἶναι, οὔτε συμφωνοῦν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀλλά, κατά τόν συγγραφέα, εἶναι κατασκευάσματα φονταμεταλιστῶν ἀνθρώπων, ὀργάνων ἑνός ἀνθρώπινου θεσμοῦ.

Στήν 346 ὁ διαλογισμός καί ἡ προσευχή μπαίνουν καί πάλι στό ἴδιο καζάνι καί ἔχουν τόν ἴδιο στόχο: “να γαληνέψουν τό νοῦ καί νά ἐκδηλωθεῖ μέσα μας τό ἀπόλυτο”.

Τέλος, ὑπογραμμίζοντας καί πάλι ὅτι ὅλα ὅσα ἀναφέραμε ἀποτελοῦν μικρό δεῖγμα καί δέν ἐξαντλοῦν τά ἀτοπήματα τοῦ βιβλίου, θά δοῦμε τό τελευταῖο κεφάλαιο στό ὁποῖο καί πάλι ἐπικρατεῖ συγκρητισμός καί Νέα Ἐποχή. Στίς πρῶτες σελίδες προβάλλεται ὁ φεμινισμός, χαρακτηρίζεται ἡ Ἐκκλησία ὡς “πατριαρχική”(442) καί γεμάτη “ταμποῦ” (439), καταδικάζονται ἀπό ἕναν Ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο, τόν Κάλλιστο Γουέαρ, οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἀναχρονιστικοί και ἐμπόδιο γιά τίς γυναῖκες (443)˚ γίνεται ἀποδεκτή ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου καί ἡ μεγάλη ἔκρηξη (445)˚ χαρακτηρίζονται “φονταμεταλιστές” οἱ διαφωνοῦντες (447) ˚ ἐκλαμβάνονται οἱ ἐρημίτες τοῦ ἁγίου Ὄρους ὡς ζῶντες στόν κόσμο τους (450) καί τό γεγονός αὐτό ὡς αἰτία γιά τίς διαφωνίες τους στόν οἰκουμενισμό καί τίς σχέσεις τῶν δύο φύλων. Δηλώνεται ξεκάθαρα ὅτι ὁ Θεός δέν περιορίζεται σέ πολιτιστικά πλαίσια καί σέ ἱστορικά δημιουργημένες θρησκεῖες (452) ˚ τονίζεται ἡ δύναμη τῆς σκέψης (454)˚ ταυτίζονται τά ἐξωσωματικά ταξίδια μέ τίς ἐν ἁγίω Πνεύματι ὁράσεις τῶν ἁγίων καί ὑποστηρίζεται ὄτι μόνον ὁ ὅρος ἀλλάζει. Τέλος πολυδιαφημίζεται ὡς πρότυπο φεμινιστικό ἡ γερόντισσα Γαβριηλία τῆς ὀποίας γίνεται ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη, ἀφοῦ μέ βεβαιότητα τονίζεται ὅτι ἔφτασε στή θέωση (442). Ἐδῶ βέβαια νά ἐπισημάνουμε ἀκόμα μιά ἐνέργεια στήν ὁποῖα πρέπει νά προβεῖ ἡ Μητρόπολη Λεμεσοῦ. Ἐκτός λοιπόν ἀπό τήν καταδίκη τῶν ἀποκρυφιστικῶν βιβλίων τοῦ Μαρκίδη καλό θά ἦταν νά καταδικαστεῖ καί ἡ “Ἀσκητική τῆς ἀγάπης” ἕνα βιβλίο πού προβάλλεται δυστυχῶς ἀπό τήν ἱστοσελίδα καί τούς σταθμούς τῆς Μητροπόλεως καί πού, ἄν ἰσχύουν οἱ πληροφορίες, τίς ὁποῖες μᾶς δίνει ὁ Μαρκίδης, οἱ μοναχές τῆς Μητροπόλεως καί πνευματικά τέκνα τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀθανασίου διαβάζουν οἰ ἴδιες, ἔχουν ὡς πρότυπο καί προσφέρουν καί σέ ἄλλους ὡς ὠφέλιμο. Εἶναι φυσικό νά μήν κατάφερε ὁ συγγραφέας νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό το νεοεποχήτικο πνεῦμα, ὅταν ὡς βοήθημα τοῦ δόθηκε ἀπό μοναχές τό συγκεκριμένο γεμάτο πλάνες βιβλίο.

Πηγή: http://www.alopsis.gr/alopsis/Markidhs.htm

Αμέθυστος

Πώς να διώχνεις τους πιστούς από την Εκκλησία!

Δεκαπέντε τακτικές σύγχρονου διωγμού.

Οι Λειτουργικές παρενέργειες

της ιερατικής αδιαφορίας.

1. Ακουστική. Βάλε τα μεγάφωνα στη διαπασών ώστε να μην μπορεί κανείς να ησυχάσει, να συγκεντρωθεί ή να νιώσει κατάνυξη. Τοποθέτησε μεγάφωνα και έξω από το ναό ώστε να αγανακτούν οι γείτονες και να μην βρίσκουν ησυχία οι εκκλησιαζόμενοι ούτε στον περίβολο του ναού. Μην αναθέσεις σε ειδικούς την ακουστική μελέτη του ναού. Φρόντισε το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα να θυμίζει γύφτο που γυρνά στις γειτονιές με το φορτηγάκι του για να πουλήσει πατάτες ή χαλιά.

2. Φωτισμός. Έχε αναμμένους τους πολυελέους της εκκλησίας σε κάθε Ακολουθία. Σε περίπτωση που δεν ανάψεις τον πολυέλαιο άναψε ένα δυνατό ηλεκτρικό φως σε κάποιο σημείο του ναού που να θυμίζει προβολέα αστυνομικής ανάκρισης. Επέτρεψε στους ιεροψάλτες να βάλουν προβολείς πάνω από τα κεφάλια τους για να διαβάζουν με μεγαλύτερη ευκολία τα ιερά βιβλία.

3. Κήρυγμα. Βγάλε λόγο ακριβώς πριν από τη Θεία Μετάληψη (πριν από το "Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε"). Φρόντισε ο λόγος σου να έχει μεγάλη διάρκεια και να ξεφεύγει από την εμπειρική νηπτική βίωση της καθημερινής ζωής. Άσκησε θεωρητική κριτική σε κοινωνικά, εθνικά και πολιτικά θέματα και υπογράμμισε την παρακμή και την αμαρτωλότητα του σύγχρονου κόσμου. Δώσε με νευρικό τρόπο συμβουλές ηθικής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Φρόντισε να δείχνεις αγανακτισμένος από την επικράτηση της αμαρτίας στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Υπογράμμισε την εγωκεντρική τάση για καλοπέραση του μέσου ανθρώπου συγκρίνοντας την άμεσα με την ασκητική ζωή των πατέρων της ερήμου. Προσπάθησε να πείσεις τους πιστούς ότι ο λόγος που δεν προχωρούν πνευματικά είναι το ότι δεν προσπαθούν όσο θα έπρεπε. Να μιλάς με βροντερή-απειλητική φωνή ώστε να γίνεις περισσότερο πιστευτός.

4. Τυπικό. Αδιαφόρησε για το τυπικό των ιερών Ακολουθιών. Το τυπικό δεν είναι ουσιαστικό. Κόψε και ράψε τις Ακολουθίες στα μέτρα σου. Μη διαβάζεις ψαλτήρι και αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης διότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την αρχαία γλώσσα. Δώσε εντολή στους ψάλτες να μην λένε όλο το "Κύριε εκέκραξα" στον εσπερινό και να παραλείπουν τις περισσότερες ωδές στον όρθρο. Να κάνεις τα πάντα με τον γρήγορο και εύκολο τρόπο.

5. Συμπεριφορά. Κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών φρόντιζε να κάνεις άγαρμπες, βιαστικές και νευρικές κινήσεις. Κάνε ότι κάνεις με αδιαφορία και χωρίς βιωματική συμμετοχή. Όταν βγαίνεις στην Ωραία Πύλη ή όταν λιβανίζεις, να παρατηρείς εξεταστικά τους πιστούς ή να αφήνεις το βλέμμα σου να πλανάται με αδιαφορία δεξιά και αριστερά.

6. Άμφια. Στη Θεία Λειτουργία να φοράς άμφια με χτυπητά χρώματα και πολλά ψεύτικα στολίδια. Προσπάθησε να φαίνεσαι φανταχτερός. Νιώσε ανωτερότητα και καμάρι για την εμφάνισή σου.

7. Παρατηρήσεις. Στα σημαντικά σημεία της Θείας Λειτουργίας όπως στο Χερουβικό ύμνο ή στον καθαγιασμό των τιμίων δώρων ή πριν από τη Θεία Μετάληψη δώσε με αυστηρό τόνο συστάσεις ευπρέπειας και καλής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Αν κάποιο παιδάκι κλάψει, τρέξει ή φωνάξει σύστησε με αυστηρό τρόπο στη μητέρα του να το βγάλει έξω ή να το ησυχάσει.

8. Καθαριότητα εικόνων. Μην φροντίσεις για τον συνεχή καθαρισμό των εικόνων τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές. Άφησε να συσσωρεύεται σάλιο και κραγιόν στο προστατευτικό τζάμι των εικόνων ώστε οι πιστοί να νιώθουν περισσότερο αηδία ενώ προσκυνούν παρά κατάνυξη.

9. Κεριά και λιβάνι. Βάλε στο παγκάρι το φτηνό, άοσμο και αλύγιστο κερί που θυμίζει σαπούνι. Βάλε τιμές ανάλογα με το μέγεθος του κεριού. Χρησιμοποίησε φτηνό λιβάνι. Τοποθέτησε το λιβάνι στο καρβουνάκι λίγα λεπτά πριν αρχίζεις να θυμιατίζεις ώστε όταν φτάσεις στους πιστούς να βγαίνει από το θυμιατό μόνο κάπνα και καθόλου άρωμα. Μην προσθέτεις συμπληρωματικό λιβάνι στο καρβουνάκι όση ώρα και αν χρειαστεί να θυμιατίσεις.

10. Εκφωνήσεις. Να εκφωνείς τις ευχές σαν να βγάζεις άναρθρες κραυγές ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει αυτό που λες. Να ψέλνεις επιτηδευμένα και επιδεικτικά σα να τραγουδάς σε κέντρο διασκέδασης. Ξέχνα ότι απευθύνεσαι στο Θεό και φρόντισε να αρέσεις στους ακροατές και στον εαυτό σου. Όταν διαβάζεις χύμα να τρως τα λόγια σου από κεκτημένη ταχύτητα. Να διαβάζεις μόνο τα φωνήεντα των λέξεων και να παραλείπεις τα σύμφωνα. Σημασία έχει αυτό που λες και όχι ο τρόπος που το εκφράζεις. Να σκέπτεσαι ότι κανείς δεν νοιάζεται και δεν καταλαβαίνει τα δρώμενα. Φόρτωσε τη φωνή σου με ασύστολη ένταση και πίστεψε ότι με αυτό τον τρόπο θα προκαλέσεις κατάνυξη.

11. Στη Θεία Μετάληψη χρησιμοποίησε οίνο μέτριας ποιότητας και ρίξε στο Άγιο Δισκοπότηρο μεγάλη ποσότητα ζέοντος ώστε να χάνεται η γεύση του κρασιού. Την ώρα της Θείας Μετάληψης βάλε στη λαβίδα ελάχιστο οίνο-αίμα και καθόλου άρτο-σώμα. Μη προσφωνήσεις το όνομα του πιστού που μεταλαμβάνει. Αδιαφόρησε για το ότι κρατάς στα χέρια σου τον ίδιο το Θεό. Κάνε βιαστικές και απρόσεχτες κινήσεις. Να προσφέρεις το σώμα και το αίμα του Κυρίου σου με προχειρότητα σαν να κερνάς κάποιο γλυκό. Φρόντισε να συνεχιστεί η ροή της Ακολουθίας ενώ οι πιστοί μεταλαμβάνουν ώστε να ακούνε το "είδομεν το φως το αληθινό" πριν μεταλάβουν. Μοίραζε το αντίδωρο βιαστικά με τα δύο σου χέρια σε δυο-δυο πιστούς για να ξεμπερδεύεις. Φρόντισε την ώρα που θα μοιράζεις το αντίδωρο να έχουν σταματήσει οι ψάλτες ώστε να ακούγεται στο ναό μόνο οχλαγωγία. Απόφυγε να διαβαστεί η Ευχαριστία μετά τη Θεία Μετάληψη με το πρόσχημα ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται.

12. Ζητιάνοι. Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές επέτρεψε στους ζητιάνους να ζητιανεύουν ακριβώς έξω από την πόρτα της Εκκλησίας ώστε όποιος μπαίνει στο ναό να παίρνει μια γερή δόση μιζέριας, φρίκης, ψευτιάς και αγανάκτησης. Με αυτό τον τρόπο οι πιστοί που σπάνια εκκλησιάζονται και έχουν μια επιφανειακή σχέση με το Θεό θα μπορέσουν συνδέσουν βιωματικά τον Εκκλησιασμό με αρνητικά συναισθήματα.

13. Αργύρια. Με κάθε ευκαιρία να ζητάς χρήματα από το Εκκλησίασμα. Τοποθέτησε μεγάλα κουτιά πάνω στο παγκάρι με επιγραφές που να εξηγούν για ποιο σκοπό μαζεύονται τα χρήματα. Στη Θεία Λειτουργία κάνε περιφορά δίσκων. Βγάλε τους δίσκους στην πιο κατανυκτική στιγμή της Ακολουθίας ώστε οι πιστοί συγκινημένοι να δώσουν περισσότερα. Βάλε ταρίφες στα μυστήρια του γάμου και της βάπτισης. Όταν πηγαίνεις στα σπίτια για ευχέλαιο ή αγιασμό να παίρνεις χωρίς συστολή τα χρήματα που σου προσφέρουν. Πίστεψε ότι δικαιούσαι να αμείβεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις. Μη ξεχνάς ότι στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πιστών δεν υπάρχει η υποψία ότι οι παπάδες είναι φιλοχρήματοι.

14. Προβληματικοί συνεργάτες. Φρόντισε να επιλέξεις εγωκεντρικούς, πικρόχολους και οξύθυμους συνεργάτες-επιτρόπους. Βοήθησέ τους να αισθάνονται αρχηγοί στο χώρο της Εκκλησίας και πείσε τους να συμπεριφέρονται ως εξουσίαν έχοντες. Ανάθεσέ τους το ρόλο της αστυνόμευσης των πιστών μέσα στο Ναό. Που και που να τσακώνεσαι μαζί τους μπροστά στους πιστούς.

15. Συναντήσεις. Μην οργανώνεις ποτέ ομαδικές δραστηριότητες (εκδρομές, καφέ, κοινωνική διακονία, ομιλίες κλπ) ώστε να μην έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν οι ενορίτες μεταξύ τους ούτε να καλλιεργήσουν μια προσωπική σχέση μαζί σου.

Όταν θα έχεις εφαρμόσει όλες τις παραπάνω τακτικές και θα έχεις πετύχει να έρχονται στις Κυριακάτικες Θείες Λειτουργίες μόνο 2-3 άγιες γιαγιάδες τότε να πιστεύεις και να διαδίδεις ότι ο κόσμος δεν πατάει στην Εκκλησία για τους τρεις παρακάτω λόγους:
1. H κοινωνία έχει "χαλάσει".
2. Το μόνο που ενδιαφέρει το σύγχρονο άνθρωπο είναι το χρήμα, η κατανάλωση και η καλοπέραση.
3. Η τηλεόραση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης διαστρέφουν και αποπροσανατολίζουν.

Για την αποχή των νέων παιδιών από το Ναό μπορείς να χρησιμοποιήσεις τρία επιπλέον επιχειρήματα ώστε να αποποιηθείς την ευθύνη, να απωθήσεις την ενοχή και να αναπαύσεις τη συνείδησή σου:
1. Φταίνε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ.
2. Φταίνε οι γονείς και οι δάσκαλοι που δεν δίνουν σωστή αγωγή.
3. Φταίει ο Χάρυ Πότερ.

Περισσότερες ιδέες διωγμού

 
Αυτοκίνητο: Αγόρασε ένα πανάκριβο αυτοκίνητο ώστε όσοι το βλέπουν να σκανδαλίζονται. Στήριξε την επιλογή σου με το επιχείρημα ότι "ούτε ο Χριστός βάδιζε πεζός αλλά καβάλα σε ένα πανέμορφο γαϊδουράκι". Με το αυτοκίνητό αυτό βοηθάς τους ενορίτες σου να θυμούνται την εορτή των Βαΐων και συνεπώς να έχουν μνήμη Χριστού.

Αγιογραφία: Αν σε κάποιο σημείο του Ναού έχει μείνει κενός χώρος πάρε προσφορές από Αγιογράφους για τον γεμίσεις με φτηνές βυζαντινές αγιογραφίες. Φρόντισε οι εικόνες να μην έχουν ίχνος δημιουργικής πρωτοτυπίας αλλά να είναι συνηθισμένα αντίγραφα.

Αντίδωρο: Βάλε έξω από το Ναό πανέρια με μεγάλα κομμάτια αντίδωρου από το ψωμί πολυτελείας που παρήγγειλαν οι πιστοί στο φούρνο της γειτονιάς τους. Έτσι θα κουραστείς λιγότερο να μοιράζεις αντίδωρα και θα αποφύγεις να έρθεις σε προσωπική επαφή με τους ενορίτες σου.

Πηγή: Τρελλογιάνης - Ψυχολογία και Θρησκεία

ΒΗΜΟΘΥΡΟ

Τα εγκαίνεια της νέας εκκλησίας! Ο νέος πιστός!

Όπως είδε και ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης με τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, ο πιστός της νέας εκκλησίας είναι προ-χριστιανικός, έχει καταργήσει την ενσάρκωση του Κυρίου και την οικονομία της Σωτηρίας. Για τη νέα πίστη ο Κύριος ενανθρώπησε για να μας φανερώσει την ελευθερία μας, το θεϊκό στοιχείο μέσα μας, την ομοίωσή μας με τον θεό. Θα ξεκινήσουμε την αναγνώριση του νέου πιστού από την περιγραφή του επισκόπου Διοκλείας, Κάλλιστου Γουέαρ (Πού;). Διότι είναι "έτερος", καθώς γεννήθηκε Αγγλικανός και διότι μετέφρασε την Φιλοκαλία. Μέσα από τον επίσκοπο μπορούμε να δούμε την μοίρα ολοκλήρου της ετερότητος, την οποία καλούμεθα να αγαπήπουμε. Είναι ο μόνος που είχε την δυνατότητα να κατανοήσει την Ορθοδοξία. Ας δούμε τα αποτελέσματα.

Θα ξεκινήσουμε όμως τοποθετώντας το όριο, το κριτήριο της πίστεώς μας.

Πρός Κορινθίους Β' (Ε, 11-17): «Ειδότες ούν τον φόβον τού Κυρίου ανθρώπους πείθομεν, Θεώ δε πεφανερώμεθα, ελπίζω δε και εν ταίς συνειδήσεσιν υμών πεφανερώσθαι. Ού γαρ πάλιν εαυτούς συνιστάνομεν υμίν, αλλά αφορμήν διδόντες υμίν καυχήματος υπέρ ημών, ίνα έχητε πρός τούς εν προσώπω καυχωμένους και ού καρδία (για να έχετε να αντιτάξετε κάτι σε όσους καυχώνται εξωτερικά και όχι καρδιακά). Είτε γάρ εξέστημεν, Θεώ, είτε σωφρονούμεν, υμίν (είτε παραφερόμεθα, είναι για τον Θεό, είτε είμαστε σώφρονες είναι για σάς). Η γάρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς, κρίναντας τούτο, (αφού κρίναμε ως εξής), ότι εί είς υπέρ πάντων απέθανεν, άρα οι πάντες απέθανον. Καί υπέρ πάντων απέθανεν ίνα οι ζώντες μηκέτι εαυτοίς ζώσιν, αλλά τώ υπέρ αυτών αποθανόντι και εγερθέντι. Ώστε εί τις εν Χριστώ, καινή κτίσις».

Για να δούμε λοιπόν ο ψευδο-διδάσκαλος του οικουμενισμού πως προσαρμόζει αυτά που αποστήθισε από την Φιλοκαλία στην δυτική αναπαράσταση, αντιπροσωπεία, εικονική εκκλησία του Πάπα.

«Η Μητέρα του Θεού αποτελεί πρότυπο του τί σημαίνει να είναι κανείς πρόσωπο. Είναι ο καθρέφτης, μέσα στον οποίο αντικατοπτρίζεται το δικό μας αληθινό πρόσωπο».

Νομίζω πως είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τί λέει: Σύμφωνα με το κριτήριο που έθεσε ο Παύλος, κατά τον επίσκοπο, η Θεοτόκος είναι το πρότυπο της επιφανειακής, εξωτερικής πίστεως. Ο καθρέφτης όπου εμείς, σαν την βασίλισσα της χιονάτης, κάθε πρωί επιβεβαιώνουμε ότι είμαστε πρόσωπα, θεϊκά πλασμένοι.

Αυτά τα σημεία και τέρατα επιτρέπει ο Θεός να εμφανίζονται και να γράφονται με τόση σπουδαιοφάνεια, για να καταλάβουμε επιτέλους, πως χριστιανισμός χωρίς επιδίωξη της Αγιότητος δεν υφίσταται.

Πρόσωπο: η ελευθερία, η ικανότητα δηλαδή να παίρνει κανείς ηθικές αποφάσεις ενσυνείδητα και με την αίσθηση της πλήρους ευθύνης ενώπιον του Θεού! Πόσο μακρυά ηχούν αυτά τα λόγια από τον λόγο του Αποστόλου. Πόσο ψεύτικα, άνοστα, ανούσια, άκαρδα.

«Το πιο τρομακτικό πράγμα που παραχωρήθηκε στα ανθρώπινα πρόσωπα είναι η επιλογή, η ελευθερία. Χωρίς την ελευθερία της επιλογής δέν υπάρχει αυθεντικό πρόσωπο».

«Η Μαρία συνεργάζεται με την Οικονομία, είναι συνεργός τύπου Θεού. Δέν παρατηρούμε σε αυτή παθητικότητα αλλά ανάμειξη, όχι υποταγή αλλά συνεργασία, όχι παράδοση αλλά αμοιβαιότητα σχέσης». [Έτσι γίνεται κατανοητή η παράδοση, σαν να παραδίδομαι παθητικά και γι αυτό επιβάλλεται να αντικατασταθεί από την ενεργητική σχέση].

Η Παναγία αγαπητέ επίσκοπε έχει επιλεγεί, ζεί μέσα στο Ναό, την τρέφουν οι άγγελοι, η Χάρις την καλύπτει, στο πρόσωπό της ανακεφαλαιώνεται όλη η κτίσις και όμως δεν ήταν αρκετά για να την εξοικειώσουν με το άκτιστο, με το φρικτό του Θεού Μυστήριο. Για να πείς Ναι στο άκτιστο, αγαπητέ επίσκοπε, όπως μας φανερώνει και ο Παύλος πρέπει να πεθάνεις, ελεύθερα, όχι από φθορά, ούτε από την φθορά της αμαρτίας και της ανάγκης, εκούσια! Η Θεοτόκος έζησε το Μυστήριο του Σταυρού, πρώτη, γι' αυτό είναι η ελπίδα μας. Γι αυτό μας προειδοποιεί ο Παύλος: ειδότες τον φόβον του Κυρίου (της Δευτέρας Παρουσίας, της Κρίσεως), σας προετοιμάζουμε. Δεν είναι γλυκούλης ο Χριστός. Ο "γλυκούλης" Ιησούς υπάρχει μόνον στην καθολική εκκλησία. Ο Χριστός δεν ήρθε να μας οδηγήσει στο Νιρβάνα του Βούδα, αλλά να μας βοηθήσει να νικήσουμε τον Θάνατο.

Στη συνέχεια τιμάται και ο νέος αρχηγός. «Όπως επιμένει ο πάπας Παύλος, στην περίφημη δήλωσή του Marialis Cultus (η Λατρεία της Μαρίας), (2 Φεβρουαρίου 1974) η Παναγία «εμπλέκεται από τον Θεό σε διάλογο μαζί Του». Στη συνέχεια μπορούμε να απολαύσουμε την γνωστή νεοορθόδοξη διδασκαλία: «η ελευθερία δεν είναι μοναχική αλλά κοινωνική. Υπονοεί σχέση, ένα εσύ και ένα εγώ. Να είμαστε ελεύθεροι σημαίνει να μοιραζόμαστε το πρόσωπο, να βλέπουμε με τα μάτια των άλλων, να αισθανόμαστε με τα αισθήματά τους».

Αυτή είναι η ετερότης, η γνωστή αλλοτρίωση η οποία γίνεται τρόπος ζωής κάτω από την καθοδήγηση των επιγόνων του Χέγκελ.

Αυτός ο δύσβατος δρόμος που περπατήσαμε τώρα μας ξεπληρώνει. Η κακοδοξία του παπισμού και του οικουμενισμού έχουν την ίδια ρίζα. «Πιστεύουμε σε ένα Θεό που δεν είναι απλώς Μονάς αλλά Μονάς εν Τριάδι. Η θεία εικόνα μέσα μας είναι η εικόνα του Τριαδικού Θεού. Ο Θεός ο δημιουργός, δεν είναι ένα μόνο πρόσωπο, αυτάρκης και αγαπών μόνο τον Εαυτό Του, αλλά κοινωνία τριών προσώπων, που το ένα μένει μέσα στό άλλο, μέσα από μιαν αδιάκοπη κίνηση αμοιβαίας αγάπης. Από αυτό προκύπτει ότι η Θεία εικόνα μέσα μας, που αποτελεί την άκτιστη πηγή της ελευθερίας μας, είναι μια εικόνα σχέσης, που γίνεται αντιληπτή μέσα από την συντροφικότητα και την περιχώρηση. Δεν υπάρχει πραγματικό πρόσωπο, εκτός αν υπάρχουν δύο πρόσωπα σε αμοιβαία σχέση. Και δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία παρά εκεί όπου υπάρχουν δύο τουλάχιστον πρόσωπα που μοιράζονται μαζί την ελευθερία τους».

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ;

«Ο καθένας μας έχει δημιουργηθεί ελεύθερος, όμως η ελευθερία δεν είναι μόνο δώρο αλλά και πρόκληση, χρειάζεται να ανακαλύπτεται. να μαθαίνεται, να χρησιμοποιείται. Η ελευθερία μας σώζεται μόνον εάν την επιστρέψουμε στον Θεό».

Εάν δηλ. εμπλακούμε σε διάλογο με τον Θεό, εάν συνεργήσουμε με τον Θεό, εάν δεχθούμε το δικαίωμα και την υποχρέωση της ηθικής επιλογής.

Η νέα εκκλησία λοιπόν έχει αυτόν τον υπέρτατο σκοπό. Να σώσει την ελευθερία.

Όσο για τα νηπτικά περιεχόμενα του κειμένου, επειδή γνωρίζουμε τον Επίσκοπο, έχουμε να πούμε πως δεν του ανήκει κανένα από αυτά. Τα έχει αποστηθίσει. Καλή ψυχή.

Αμέθυστος