Πριν από δύο ημέρες, το Ινστιτούτο Φυσικής Πλάσματος της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών ανακοίνωσε την ολοκλήρωση του μεγαλύτερου υπεραγώγιμου μαγνήτη που κατασκευάστηκε ποτέ, ικανού να αποθηκεύσει τρεις φορές την ενέργεια του παρόμοιου μαγνήτη στο ITER, το διεθνές έργο για την επίτευξη πυρηνικής σύντηξης με μαγνητικό περιορισμό, με κέντρο το Cadarache της νότιας Γαλλίας. Συμμετέχουν τριάντα πέντε χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Κίνας, η οποία, ωστόσο, αποφάσισε να επιταχύνει την έρευνά της και να διεξάγει μεγάλο μέρος του έργου μόνη της. Αυτή είναι μια απολύτως κατανοητή απόφαση δεδομένης της συνεχούς εχθρότητας της Δύσης απέναντί της, παρά το γεγονός ότι το Πεκίνο έχει γίνει ένας αναπόφευκτος κόμβος τεχνολογιών αιχμής, ειδικά στον τομέα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, που είναι ένας, αν όχι ο μόνος, τομέας στον οποίο η ηπειρωτική ένωση θέλει να παίξει. Ας αφήσουμε στην άκρη για μια στιγμή το γεγονός ότι όλα αυτά έχουν πολύ μικρή σχέση με το περιβάλλον και έχουν να κάνουν μόνο με την κερδοσκοπία, την αναζήτηση γόνιμου εδάφους για την επένδυση χρημάτων και τη δημιουργία ενός πολιτικού περιβάλλοντος ευνοϊκού για τα συμφέροντά της - ή μάλλον, υποταγμένου σε αυτά. Το γεγονός είναι ότι βρισκόμαστε σε ολισθηρό και αντιφατικό έδαφος που δεν οδηγεί πουθενά.
Αυτή η ανακοίνωση για τον νέο μαγνήτη, που θα δώσει στην Κίνα ένα πλεονέκτημα σε έναν από τους λίγους τομείς όπου η Ευρώπη έχει ακόμα κάτι να πει, αποτελεί το σημείο εκκίνησης για μια συζήτηση σχετικά με την άθλια κατάσταση της ηπείρου μας. Έχει περιθωριοποιηθεί σε όλες τις τεχνολογίες αιχμής του 21ου αιώνα, δεν παράγει σχεδόν καθόλου προηγμένα τσιπ, απουσιάζει από τον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, δεν έχει κανέναν έλεγχο στις ψηφιακές πλατφόρμες που είναι πλέον απολύτως απαραίτητες για την οικονομία και ουσιαστικά ξεπουλιέται στις πιο άδικες αμερικανικές εταιρείες και εκφράσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, όπως η Palantir. Δεν παράγει καν το δικό της λειτουργικό σύστημα, ούτε, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, τα εργαλεία για την διακηρυγμένη ενεργειακή μετάβαση: ανεμογεννήτριες, ηλιακούς συλλέκτες, μπαταρίες και οχήματα, τα τελευταία μια ακριβή απομίμηση κινεζικών προϊόντων. Ακόμη και οι προσπάθειες αυτονομίας σε αυτόν τον τομέα έχουν αποτύχει παταγωδώς, παρά το γεγονός ότι μηχανήματα και τεχνικοί εισήχθησαν από την πρώην Ουράνια Αυτοκρατορία.
Ποιο είναι το σκοτεινό κακό που μας καταναλώνει και μας ωθεί στα άκρα του γεωγραφικού άτλαντα; Τι μας μετατρέπει από παραγωγούς τεχνολογίας σε απλούς χρήστες; Μας λείπουν οι δεξιότητες, η νοημοσύνη ή η γνώση; Σίγουρα όχι, ή τουλάχιστον όχι ακόμα, δεδομένου ότι αυτή η παρακμή, που επιταχύνθηκε από την κρίση του βιομηχανικού συστήματος μετά την επιθετικότητα με τη Ρωσία, φαίνεται πλέον ασταμάτητη και μακροπρόθεσμη. Το πρόβλημα είναι ουσιαστικά πολιτικό και έγκειται στο γεγονός ότι η ΕΕ γεννήθηκε με διακηρυγμένες καλές προθέσεις, όπως το να είναι μια κοινωνία της γνώσης ή να δαπανά το 3% του ΑΕΠ στην έρευνα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν απλώς ένας μηχανισμός που οι οικονομικές ελίτ έχουν εκμεταλλευτεί πλήρως για να παγώσουν τις μάχες και την κοινωνική εξέλιξη, για να μετατρέψουν την ήπειρο σε ένα είδος λατρείας του νεοφιλελευθερισμού στην πιο υποκριτική και γραφειοκρατική του μορφή. Αυτό ακριβώς έχει υπηρετήσει το ευρώ, το οποίο αφενός ωφέλησε τα ισχυρότερα μέρη της Ευρώπης και έθεσε σε μειονεκτική θέση τα ασθενέστερα, δημιουργώντας ένα νόμισμα που είναι ουσιαστικά μη διαχειρίσιμο από όλους.
Αλλά αυτό έχει επίσης εξυπηρετήσει τον σκοπό των ατελείωτων κανονισμών που έχουν σχεδιαστεί για να εμποδίσουν τις δημοκρατίες των επιμέρους χωρών να παρεμβαίνουν στον ελιγμό, να εξαλείψουν οριστικά την δημόσια παρέμβαση στην οικονομία, να μπλοκάρουν τη συζήτηση για τους μισθούς. Τώρα παραπαίει στο τέλμα της παρακμής, προσπαθώντας να βρει ένα είδος sensus sui στον πόλεμο. Ή μάλλον, αντιμέτωπες με την πλήρη αποτυχία ενός έργου, οι κυρίαρχες ελίτ και τα πολιτικά περιβάλλοντα που εξαρτώνται από αυτές προσπαθούν να ανακτήσουν τη χαμένη συναίνεση, δημιουργώντας έναν υπαρξιακό εχθρό εναντίον του οποίου θα κινητοποιήσουν την κοινωνία και θα την στρατιωτικοποιήσουν για να περιορίσουν τη διαφωνία: αυτό θα έπρεπε να τους σώσει από τη μοίρα τους. Αλλά αυτή είναι μόνο η τελευταία ψευδαίσθηση που έχει μπολιαστεί σε μια κοσμοϊστορική αποτυχία, σε ένα έργο που δεν ξέρει πλέον πώς να ζει και αρνείται να πεθάνει.
Αλλά αυτό έχει επίσης εξυπηρετήσει τον σκοπό των ατελείωτων κανονισμών που έχουν σχεδιαστεί για να εμποδίσουν τις δημοκρατίες των επιμέρους χωρών να παρεμβαίνουν στον ελιγμό, να εξαλείψουν οριστικά την δημόσια παρέμβαση στην οικονομία, να μπλοκάρουν τη συζήτηση για τους μισθούς. Τώρα παραπαίει στο τέλμα της παρακμής, προσπαθώντας να βρει ένα είδος sensus sui στον πόλεμο. Ή μάλλον, αντιμέτωπες με την πλήρη αποτυχία ενός έργου, οι κυρίαρχες ελίτ και τα πολιτικά περιβάλλοντα που εξαρτώνται από αυτές προσπαθούν να ανακτήσουν τη χαμένη συναίνεση, δημιουργώντας έναν υπαρξιακό εχθρό εναντίον του οποίου θα κινητοποιήσουν την κοινωνία και θα την στρατιωτικοποιήσουν για να περιορίσουν τη διαφωνία: αυτό θα έπρεπε να τους σώσει από τη μοίρα τους. Αλλά αυτή είναι μόνο η τελευταία ψευδαίσθηση που έχει μπολιαστεί σε μια κοσμοϊστορική αποτυχία, σε ένα έργο που δεν ξέρει πλέον πώς να ζει και αρνείται να πεθάνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου