Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι
Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό. Ένας Μαρξισμός που προσεγγίζει το θέμα της ταξικής πάλης με διαφορετικό τρόπο και σε ένα διαφορετικό, πιο παγκόσμιο πλαίσιο, όχι πλέον στο πνεύμα του αντικαπιταλισμού αλλά των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, μετατρέποντας τον απελευθερωτικό αγώνα των καταπιεσμένων λαών σε απελευθερωτικό αγώνα των καταπιεσμένων ατόμων. Η κοινωνική επανεξισορρόπηση ανατίθεται στο φορολογικό σύστημα, στον Φόρο του Ρομπέν των Δασών. Σε ηθικοπολιτικό επίπεδο, αναδύεται ένας πολιτικά ορθός Μαρξισμός, ίσως παρεκκλίνοντας από την αφυπνισμένη ιδεολογία της αμερικανικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Αφυπνισμένος εναντίον WASP, δηλαδή, μαύρος, μετανάστης, γυναίκα, ομο-τρανς εναντίον άνδρα, ετεροφυλόφιλου, λευκού και χριστιανού. Με όλο το βάρος της μισαλλοδοξίας, της λογοκρισίας, της κουλτούρας της ακύρωσης και του αντίστροφου ρατσισμού που συνεπάγεται αυτή η μανιχαϊστική αντίθεση.
Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύουμε ότι ο Μαρξ, έχοντας φύγει από τη Μόσχα, επιβιώνει σήμερα στη Νέα Υόρκη με ένα ψεύτικο όνομα. Ο μαρξισμός στη Νέα Υόρκη εμφανίζεται στο κατάλληλο μέρος όπου ο Μαρξ ανέμενε να συμβεί η επανάστασή του. Όπως είναι γνωστό, ο Μαρξ υποστήριξε ότι ο κομμουνισμός θα προέκυπτε εκεί που ο καπιταλισμός είναι πιο ανεπτυγμένος, επειδή ο καπιταλισμός -κατά την άποψή του- δημιουργεί τις συνθήκες, τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του κομμουνισμού, αφού έχει διαλύσει την παραδοσιακή κοινωνία. Ανέμενε ότι ο μαρξισμός θα γεννιόταν στη Δύση: στην πατρίδα του, τη Γερμανία, και στην υιοθετημένη Αγγλία, στη Βόρεια Ευρώπη. Αλλά ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις οποίες ο Μαρξ έλκονταν έντονα και στις οποίες ονειρευόταν να μεταναστεύσει, επίσης επειδή ήταν ο νέος κόσμος, η χώρα που ήταν πιο προσανατολισμένη στο μέλλον, η χώρα που επιβαρυνόταν λιγότερο από την ιστορία, τους κοινωνικούς δεσμούς και τις αρχαίες παραδόσεις, η οποία είχε απελευθερωθεί από βασίλεια και δυναστείες και ήταν μια δημοκρατία αυτοδημιούργητων ανθρώπων. Ο Μαρξ απεχθανόταν τη Ρωσία, θεωρώντας την μια αρχαϊκή και σκοταδιστική χώρα, κολλημένη στον αγροτικό Μεσαίωνα και τον ασιατικό δεσποτισμό, και δεν θα ευχόταν ποτέ να δει τον μαρξισμό-κομμουνισμό να τελειώνει σε άλλες προ-μοντέρνες και προ-βιομηχανικές χώρες όπως η Κίνα, η Νοτιοανατολική Ασία ή η Κούβα.
Έχω ήδη αναφέρει σε μερικά από τα βιβλία μου ότι ο Μαρξ ζούσε με αμερικανικά χρήματα για χρόνια, γράφοντας για την New York Tribune, η οποία τον πλήρωνε αξιοπρεπώς. Έγραψε μισό χιλιάδες άρθρα μέσα σε λίγα χρόνια. Έγραφε με τα μάτια ενός Ατλαντικού Μαρξιστή, φιλοαμερικανού, αντιρωσικού (πολλά από τα αμερικανικά του άρθρα δημοσιεύθηκαν πριν από μισό αιώνα από τον Ιλ Μποργκέζε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Ενάντια στη Ρωσία»). Στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Μαρξ τάχθηκε με τους Βορειους εναντίον των Νοτίων, πιέζοντας τη Βρετανική Αυτοκρατορία να κάνει το ίδιο· και με τους δημοκρατικούς προοδευτικούς εναντίον των αγροτικών αντιδραστικών. Επιπλέον, όπως θυμήθηκε ο Λούτσιο Καρατσόλο στην εφημερίδα La Repubblica της περασμένης Κυριακής, ορισμένοι Γερμανοί κομμουνιστές πήγαν να πολεμήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλευρό των Βορείων, και ιδιαίτερα του Αβραάμ Λίνκολν, ο οποίος ενέπνευσε την εφημερίδα για την οποία έγραφε ο Μαρξ. Και ο ίδιος ο Μαρξ έστειλε αμέσως συγχαρητήρια εκ μέρους της Διεθνούς στον Λίνκολν όταν επανεξελέγη το 1864. Ο Λίνκολν απάντησε εγκάρδια. Είναι περίεργο να σημειωθεί ότι πολλοί Ευρωπαίοι πήγαν να πολεμήσουν στην Αμερική ζητώντας εκδίκηση για τις ευρωπαϊκές τους ήττες: ορισμένοι Βουρβόνοι από τη νότια Ιταλία πήγαν να πολεμήσουν στο πλευρό των Νότιων στο όνομα του αποικισμένου Νότου στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπως ακριβώς ορισμένοι επαναστάτες, που είχαν πολεμήσει και χάσει στους «Σαράντα Οκτώ», πήγαν να ζητήσουν εκδίκηση μαζί με τους Αμερικανούς Βορείους ενάντια στη δουλεία, τα ταξικά προνόμια και την πατριαρχική κοινωνία των Νότιων πολιτειών.
Ποια είναι τα προπύργια του μαρξισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση σήμερα; Από την οπτική γωνία του Τραμπ, θα έλεγα τα εξής: μεταναστευτικές ροές, το άνοιγμα της Εκκλησίας στον Τρίτο Κόσμο και η υποδοχή των μεταναστών, η υπόσχεση νέων φόρων στους πλούσιους στο όνομα της φτώχειας· ο προοδευτισμός μεταξύ των Δημοκρατικών, τα τρανς και φεμινιστικά κινήματα και η ιδεολογία της αφύπνισης. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μαμντάμι, ένας ριζοσπαστικός ισλαμιστής, είναι ο κύριος εκπρόσωπος αυτού του νέου μαρξισμού και, για τον Τραμπ, αυτού του αναδυόμενου κομμουνισμού· αλλά για τον Τραμπ, ακόμη και ο συμπατριώτης του Πρεβόστ, Πάπας Λέων ΙΔ΄, είναι ένα είδος προδότη της Αμερικής και της Δύσης και ως εκ τούτου σύμμαχος του νέου, αντιπατριωτικού κομμουνισμού που αναδύεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι αυτονόητο ότι ο Τραμπ χαρακτηρίζει τον αντι-Τραμπισμό με την περίφημη ετικέτα του κομμουνισμού.
Εν ολίγοις, η ιδέα ότι ένα είδος κομμουνισμού, που θα ήταν καλύτερα να ονομαστεί απλώς Μαρξισμός, επανεμφανίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, μεταμφιεσμένο σε ριζοσπαστικούς Αμερικανούς, μετανάστες και τα δικαιώματά τους, φεμινισμό ενάντια στην πατριαρχική κοινωνία, καθολικούς κομμουνιστές και οπαδούς της ιδεολογίας της αφύπνισης, δεν είναι απίθανη. Φυσικά, χρησιμοποιείται ωμά από τον Τραμπ για προφανείς πολιτικούς σκοπούς. Αλλά το να ξεσκονίζεις τον κομμουνισμό μετά τον θάνατό του δεν διαφέρει πολύ από το να συνεχίζουν οι δυτικές αντιφασιστικές ομάδες να καταγγέλλουν τον φασισμό περισσότερα από ογδόντα χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο Τραμπ σήμερα, όπως και ο Μπερλουσκόνι χθες, απλώς πετάει την καυτή πατάτα του παρελθόντος πίσω στους εχθρούς τους, που για κάποιους είναι ο φασισμός και για άλλους ο κομμουνισμός. Όσοι επικαλούνται φαντάσματα για να κερδίσουν στο παρόν δεν μπορούν να περιφρονήσουν όσους, κινούμενοι από τους ίδιους στόχους κυριαρχίας, κατευθύνουν το κυνήγι φαντασμάτων τους προς άλλη κατεύθυνση. Αν επικαλούνται τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι στις συγκεντρώσεις τους, δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν αν ο Τραμπ επικαλείται τον Στάλιν και τον Λένιν στις συγκεντρώσεις του. Οφθαλμός αντί οφθαλμού, νεκρός αντί νεκρού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου