του Marcello Veneziani
Το σώμα είναι ένας πίνακας πάνω στον οποίο γράφουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Είναι το πρώτο μέσο επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε για να πούμε στον κόσμο την ταυτότητά μας, τη σκέψη μας, τις επιθυμίες μας και για να απαντήσουμε στην αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις δυνατότητες, ανάμεσα στη φύση και τη βούληση.
Το καλοκαίρι είναι η εποχή των σωμάτων, η αποκάλυψή τους δημοσίως, στο φως του ήλιου. Βλέπω την απλωσιά των σωμάτων σε μια παραλία που δεν συχνάζω: ξαπλώστρες και ομπρέλες κάτω από τον καυτό ήλιο. Βλέπω την παρέλαση των σωμάτων, ανάμεσα σε εκείνα που είναι ξαπλωμένα, σε εκείνα που στέκονται όρθια ή ετοιμάζονται να μπουν και να βγουν από το νερό, και παρατηρώ μια πρώτη διάκριση ανάμεσα σε δύο εθνότητες, δύο λαούς, όπως θα λέγαμε κάποτε, δύο φυλές: εκείνους που παρουσιάζονται σύμφωνα με τη φύση και όπως τους έχει διαμορφώσει η ζωή τους, η διατροφή τους, ο τρόπος με τον οποίο ζουν και περπατούν, και τους οποίους θα ονομάσω νατουραλιστές (φυσιολάτρες)· και εκείνους που έχουν τροποποιηθεί, ρετουσαριστεί με τους πιο ποικίλους τρόπους, από τους απλούστερους και αφελέστερους έως τους πιο περίπλοκους, και τους οποίους θα ονομάσω τεχνητούς, με την κυριολεκτική έννοια του ξαναφτιαγμένου με τέχνη.
Οι πρώτοι εκτίθενται στον ήλιο όπως τους έπλασαν η Μητέρα Φύση και ο Πατέρας Χρόνος, με τα φυσικά χαρακτηριστικά των σωμάτων τους και τα σημάδια των χρόνων, όπως ζουν και όπως τρέφονται. Τους ονομάζω νατουραλιστές (φυσιολάτρες), αλλά στην πραγματικότητα δεν εννοώ ότι ανάβλυσαν αγνοί και αμόλυντοι από την πηγή· στην πορεία έχουν αναδιαμορφωθεί ή παραμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τη ζωή που κάνουν. Η πιο εμφανής αντίθεση είναι στο πάχος· αν τους βλέπεις παχείς, με προεξέχουσες κοιλιές, σημαίνει ότι η εγκατάλειψή τους στη ζωή, ή η ήττα τους απέναντι στις γενετικές τους προδιαθέσεις και στις διατροφικές τους κακές συνήθειες τούς έχει τροποποιήσει βαριά. Στη θάλασσα οι ανορεξικοί δεν φαίνονται ή αποτελούν εξαιρέσεις, ενώ σε ορισμένους διατροφικά ακρατείς μπορεί κανείς να υποψιαστεί τη βουλιμία. Υπάρχει επίσης μια κατηγορία νεαρών παχύσαρκων που φορούν το λίπος τους σαν να ήταν πορνοστάρ, πιστεύοντας ότι είναι «εμβληματικοί», θεωρώντας τον εαυτό τους «εικονικό» πρότυπο.
Πιο περίεργος, άξιος μελέτης και σε άνοδο εδώ και πολλές δεκαετίες είναι, αντίθετα, ο πληθυσμός των εθνομεταλλαγμένων, στον οποίο διακρίνονται διάφοροι κύκλοι: οι γυμνασμένοι, οι τατουαρισμένοι, οι διαιτόμορφοι, οι ρετουσαρισμένοι, οι πλαστικοποιημένοι. Χρησιμοποιώ τον ορισμό στο αρσενικό γένος, αποφεύγοντας την ανόητη επωδό του «κυρίες και κύριοι», επειδή από μικροί γνωρίζουμε ότι ο γενικός ορισμός περιλαμβάνει τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό γένος.
Ας μπούμε στις λεπτομέρειες. Οι γυμνασμένοι είναι η πιο πολεμική φάλαγγα στη γιορτή των σωμάτων στην παραλία. Είναι μειοψηφία, συνήθως νεαρής ηλικίας, και η επίδειξη των μυών είναι το μήνυμα αυτών των ηρωικών μαχητών με τον καθρέφτη, για να αποδείξουν τη βούληση ισχύος τους και την ικανότητά τους να μετατρέπουν το ζωντανό και κινούμενο σώμα σε αγάλματα ηρώων και μύθων της αρχαιότητας ή του «Πολέμου των Άστρων». Υπάρχουν οι νηφάλιοι γυμνασμένοι, που στο γυμναστήριο κρατούν το σώμα τους σε φόρμα και αγαπούν τον αθλητισμό· αλλά ξεχωρίζουν οι Ηρακλείς, οι Μασίστες στην κοιλάδα των ζόμπι, οι Σαμψών που ταπεινώνουν όλους τους Φιλισταίους. Συνήθως οι μυώδεις δεν είναι μόνοι, αλλά ενώνονται με άλλους μεγαλόσωμους «γίγαντες» (νταήδες), σαν να ήταν μια περίπολος σωματοφυλάκων που κοιτάζουν και επιτηρούν τα ίδια τους τα σώματα.
Σαφώς πιο πολυάριθμα είναι τα σώματα που έχουν ξαναγραφτεί και ξανασχεδιαστεί με τατουάζ, με τα αραβουργήματά τους στους μηρούς, στις γάμπες, στους αστραγάλους, στα μπράτσα και στα οπίσθια. Νεαροί και κάποιοι ώριμοι επιδεικνύουν τη σάρκα-ταπετσαρία τους, που αντιτίθεται στην εναπομείνασα γενιά των μαυρισμένων με το γυαλιστερό θαλασσινό τους δέρμα. Κάποια τατουάζ είναι προκλητικά, εξώφυλλα που προαναγγέλλουν ερωτικά περιεχόμενα ή περιπετειώδεις ζωές· όμως κυριαρχούν τα εξωτικά και εσωτεριστικά, τα αθλητικά, τα επικά ή απλώς συμβολικά μηνύματα. Τα τατουάζ προσποιούνται την πρωτοτυπία, αλλά εκφράζουν τη μαζική παραγωγή. Απλά μυαλά κατοικούν μερικές φορές σε περίπλοκες επιδερμίδες· μορφές επιδερμικού και επίσης επιδημικού μπαρόκ, δεδομένης της μεταδοτικότητας.
Τα σώματα των τατουαρισμένων είναι πιο ομιλητικά από τους φορείς τους· αφηγούνται την επιθυμία να μπουν στον μύθο, να κάνουν τα σώματά τους έργο τέχνης, μανιφέστο και επισκεπτήριό τους. Τοιχογραφημένοι σαν παρεκκλήσια και αυτοκινούμενα γλυπτά, δεν είναι άνθρωποι αλλά εγκαταστάσεις. Οι επεμβατικοί τους τάπητες καλύπτουν τα σώματά τους· οι σωματικές τους τοιχογραφίες μοιάζει σαν να συνεχίζουν την αφήγησή τους πάνω στο σώμα του φίλου ή της συντρόφου που βρίσκεται δίπλα, σαν σε δίπτυχο. Οι κοιλιές τους μοιάζουν με δαμασκηνωμένες οθόνες αφής, ο ομφαλός είναι σαν υποδοχή για το φις. Βλέποντάς τους ξαπλωμένους, έχεις την εντύπωση ότι έχουν πέσει σε πόλεμο, παραμορφωμένοι από νάρκες και χαρακωμένοι από ξιφολόγχες.
Πιο ύπουλη είναι η όψη των ρετουσαρισμένων, επειδή θέλουν να επιδεικνύουν τα αποτελέσματα και να κρύβουν τις αιτίες, ανάμεσα στην αισθητική χειρουργική, το μπότοξ και άλλα τεχνάσματα που τροποποιούν τα χείλη, τα ζυγωματικά, τα πρόσωπα, τα στήθη, τους λαιμούς, τους γλουτούς και οτιδήποτε άλλο. Λίγοι από τους ρετουσαρισμένους έχουν βελτιωθεί σε σχέση με το πρωτότυπο· συχνά είναι ψεύτικοι σαν λαστιχένιες κούκλες ή πλαστικές φιγούρες· πολλοί, ιδίως με το πέρασμα του χρόνου, χειροτερεύουν, οξύνουν την παρακμή αντί να την αναχαιτίζουν ή να την κρύβουν και αποκτούν αφύσικες εκφράσεις.
Η τεχνητή ευρωστία των γυμνασμένων, των τατουαρισμένων και των ρετουσαρισμένων είναι πολύ πιο διαδεδομένη από την τεχνητή νοημοσύνη. Μπορεί να είμαι συντηρητικός, αλλά προτιμώ τη φυσική ατέλεια των σωμάτων που αποδέχονται τη μοίρα, την ηλικία, τα όριά τους και τα ελαττώματά τους, έτσι όπως έρχονται.
Παρατηρώ, τέλος, ένα πράγμα: όσο περισσότερο τροποποιούνται τα σώματα και χρησιμοποιούνται για να στέλνουν εγωκεντρικά και ναρκισσιστικά μηνύματα, τόσο περισσότερο αρνείται κανείς το σώμα, τη φυσική του ζωή και τη χρήση του, ακόμη και τη σεξουαλική· αυξάνεται η τάση να αποσαρκωνόμαστε, να γινόμαστε ολογράμματα, κλώνοι, drones και προσθετικά εξαρτήματα. Στην προσπάθειά μας να γίνουμε «εμβληματικοί» («εικονικά είδωλα»), δραπετεύουμε από τα σώματά μας. Αλλά όπου κι αν πάμε, τα σώματά μας θα μας ξαναπιάσουν και θα μας φέρουν πίσω στη γη.
Πηγή: https://www.marcelloveneziani.com/articoli/il-corpo-a-corpo-di-agosto/
ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; ΨΥΧΟΡΡΑΓΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΕΝΑ ΒΗΜΑ. ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΑΔΝΗ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου