Πέμπτη 30 Ιουνίου 2022

Το ΝΑΤΟ επιταχύνει τον πόλεμο με τη Ρωσία.

Το ΝΑΤΟ επιταχύνει τον πόλεμο με τη Ρωσία. Κινείται για να προετοιμαστεί για πόλεμο με τη Ρωσία. Η ταχεία ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, παρακάμπτοντας την προπαρασκευαστική περίοδο, είναι ένα πραγματικά ιστορικό γεγονός ίσο με τη συλλογική ένταξη επτά χωρών της Ανατολικής Ευρώπης ταυτόχρονα στο ΝΑΤΟ το 2002.Ταυτόχρονα, πάρθηκε μια ριζική απόφαση να αναγνωριστεί η Ρωσία ως ο πιο επικίνδυνος εχθρός της Συμμαχίας και της Ευρώπης.

Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ έχουν υιοθετήσει μια νέα αντίληψη που αποκαλεί τη Ρωσία τη «μεγαλύτερη απειλή» για τη συμμαχία. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να αυξήσουν σημαντικά τη στρατιωτική τους παρουσία στο έδαφος πολλών ευρωπαϊκών κρατών ταυτόχρονα. Για ποιες χώρες μιλάμε, ποια απειλή αποτελούν τέτοιες αποφάσεις για τη Ρωσία και τι θα μπορούσε να αντιταχθεί σε αυτό η Μόσχα;

Την Τετάρτη, οι συμμετέχοντες στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη ενέκριναν μια τελική δήλωση στην οποία αποκαλούσαν τη Ρωσία ως τη σημαντικότερη απειλή για την ασφάλεια της συμμαχίας. Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ ενέκριναν μια νέα στρατηγική αντίληψη μέχρι το 2030. Το έγγραφο δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Η προηγούμενη ιδέα υιοθετήθηκε το 2010 και ήταν θεμελιωδώς διαφορετική από τη νέα έκδοση, η οποία επικεντρώνεται ουσιαστικά στη Ρωσία.

«Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η πιο σημαντική και άμεση απειλή για την ασφάλεια των συμμάχων, καθώς και για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευρωατλαντική περιοχή. Επιδιώκει να δημιουργήσει σφαίρες επιρροής και άμεσου ελέγχου μέσω εξαναγκασμού, ανατροπής, επιθετικότητας και προσάρτησης», αναφέρει το επικαιροποιημένο έγγραφο.

Το ΝΑΤΟ αποκαλεί επίσης την εμβάθυνση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ Κίνας και Ρωσίας και τις προσπάθειες αυτών των χωρών «να υπονομεύσουν τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ως απειλή για τη συμμαχία. Το ΝΑΤΟ πιστεύει ότι η Ρωσία θέλει να αποσταθεροποιήσει χώρες στα ανατολικά και νότια των χωρών που συμμετέχουν στο μπλοκ. Από αυτή την άποψη, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ συμφώνησαν σε σημαντική αύξηση των δυνάμεων υψηλής ετοιμότητας στην ανατολική πλευρά.

«Στον Υψηλό Βορρά, η ικανότητά της (της Ρωσίας) να παρεμβαίνει στις ενισχύσεις των Συμμάχων και στην ελευθερία ναυσιπλοΐας στον Βόρειο Ατλαντικό είναι μια στρατηγική πρόκληση για τη συμμαχία. Η γεωστρατηγική αρχιτεκτονική της Μόσχας, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών της Βαλτικής, της Μαύρης και της Μεσογείου, καθώς και η στρατιωτική της ολοκλήρωση με τη Λευκορωσία, αποτελούν πρόκληση για την ασφάλεια και τα συμφέροντά μας», αναφέρει το έγγραφο.

Το νέο δόγμα αναφέρει επίσης ότι το ΝΑΤΟ δεν επιδιώκει αντιπαράθεση και δεν αποτελεί απειλή για τη Ρωσική Ομοσπονδία και εκφράζει την ετοιμότητά του να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα «προκειμένου να διαχειριστεί και να μειώσει τους κινδύνους, να αποτρέψει την κλιμάκωση και να αυξήσει τη διαφάνεια».

«Αγωνιζόμαστε για σταθερότητα και προβλεψιμότητα στον ευρωατλαντικό χώρο και στις σχέσεις μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οποιεσδήποτε αλλαγές στις σχέσεις μας εξαρτώνται από το αν η Ρωσική Ομοσπονδία θα σταματήσει την επιθετική της συμπεριφορά και αν συμμορφώνεται πλήρως με το διεθνές δίκαιο», αναφέρει το έγγραφο.

Τι είδους σταθερότητα και προβλεψιμότητα προσπαθεί το ΝΑΤΟ είναι ξεκάθαρο από την πρόσφατη βιογραφία του μπλοκ: το 1999 – ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας, το 2001 – η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συνθήκη ABM, το 2003 – η εισβολή στο Ιράκ, το 2008 – υποκίνηση της Γεωργίας σε σύγκρουση με τη Ρωσία, το 2011 – η καταστροφή της Λιβύης, από το 2014 έως το 2022 – η στρατιωτική ανάπτυξη του επί εδάφους της Ουκρανίας. Και ταυτόχρονα, το 1999 και το 2004, υπήρξαν δύο κύματα επέκτασης της συμμαχίας μέχρι τα ρωσικά σύνορα.

Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών Alexander Bartosh πιστεύει ότι μετά τα αποτελέσματα της συνόδου του ΝΑΤΟ «η διαδικασία προετοιμασίας για έναν πόλεμο με τη Ρωσία έχει προχωρήσει». «Η Μόσχα θα πρέπει να λάβει σοβαρά μέτρα για να διασφαλίσει την εθνική ασφάλεια. Φυσικά, αυτή η προετοιμασία θα απαιτήσει χρόνο, προσπάθεια και πόρους, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς στρατευμάτων. Αλλά δεν μπορείς να μείνεις αδρανής», λέει ο Bartosz.

Η συσσώρευση της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ κοντά στα ρωσικά σύνορα είναι μια εχθρική κίνηση που ενέχει πραγματικό κίνδυνο. «Και το γεγονός ότι στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο η Ρωσία έχει μεταφερθεί από την κατηγορία των στρατηγικών εταίρων στην κατηγορία των κύριων απειλών για την ασφάλεια της συμμαχίας είναι μια άλλη επιβεβαίωση αυτού. Αντίστοιχα, τώρα το ΝΑΤΟ θα ενισχυθεί με επιταχυνόμενο τρόπο», τόνισε ο ειδικός.

Ο Μπάρτοζ είναι σίγουρος ότι τους επόμενους μήνες το ΝΑΤΟ δεν θα στραφεί σε ανοιχτή στρατιωτική επίθεση κατά της Ρωσίας, «αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για οτιδήποτε». «Θα απαιτηθούν πολύ σοβαρά μέτρα από εμάς για να διασφαλίσουμε την ασφάλεια των δυτικών συνόρων, αφού δυνάμεις εχθρικές προς τη Ρωσία θα βρίσκονται πλέον από το βόρειο τμήμα της Σκανδιναβικής Χερσονήσου μέχρι την Τουρκία», εξήγησε ο συνομιλητής. Δημιουργείται μια γιγάντια ιστορική γραμμή άμεσης επαφής και αντιπαράθεσης μεταξύ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και της Ρωσίας σε μια τεράστια περιοχή από τη χερσόνησο Κόλα στα βόρεια έως η Τουρκία στο νότο.

Η απόφαση να ονομαστεί η Κίνα ως πηγή στρατηγικής πρόκλησης σημαίνει ότι «θα υπάρξει συσσώρευση δυνάμεων και μέσων εναντίον του Πεκίνου». «Και αυτό έχει ήδη γίνει – δημιουργούνται πρόσθετες συμμαχίες στην περιοχή του Ειρηνικού. Και αυτό θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως εχθρικός βηματισμός προς τη Μόσχα και την Κίνα», κατέληξε ο Bartosz.

Οι συμμετέχοντες στη σύνοδο κορυφής της Μαδρίτης κάλεσαν επίσης επίσημα τη Φινλανδία και τη Σουηδία να ενταχθούν στη συμμαχία. Αυτό κατέστη δυνατό μετά την άρση του βέτο της Τουρκίας για την ένταξή τους, ανοίγοντας το δρόμο για την πιο σημαντική επέκταση του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες. Η Φινλανδία έχει μακρά σύνορα με τη Ρωσία (1271,8 χλμ.) και η Σουηδία μπορεί να ελέγχει την είσοδο στη Βαλτική Θάλασσα. Τα κοινοβούλια και των 30 μελών του ΝΑΤΟ πρέπει τώρα να ψηφίσουν για την τροποποίηση της ιδρυτικής συνθήκης της Συμμαχίας για την αποδοχή νέων μελών. Στο παρελθόν χρειαζόταν έως και ένα χρόνο, αλλά αυτή τη φορά αναμένεται ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί ταχύτερα. Ήδη η Γερουσία των ΗΠΑ ετοιμάζεται ήδη να πραγματοποιήσει ακροάσεις για αυτήν την αίτηση.

To NATO δηλώνει μέσω του ΓΓ του Stoltenberg έτοιμο να επαναπροσανατολιστεί σε ενδεχόμενη ένταξη της Ουκρανίας μόνο μετά τη νίκη στον πόλεμο.

Επιπλέον, μετά τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την ενίσχυση της ενίσχυσης των δυνάμεών τους στην Ευρώπη. Όπως είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν σε συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες συνθήκες και θα ενισχύσουν επίσης τη συλλογική μας άμυνα». Σύμφωνα με τον ίδιο, το ΝΑΤΟ πρέπει να μπορεί να αποκρούει απειλές από όλες τις κατευθύνσεις – στον αέρα, στο έδαφος και στη θάλασσα.

Η Ουάσιγκτον θα στείλει δύο επιπλέον μοίρες μαχητικών F-35 στην Ευρώπη. Ο αριθμός των αντιτορπιλικών στην αμερικανική βάση Rota στην Ισπανία θα αυξηθεί σε έξι. Επίσης στην Πολωνία, η Ουάσιγκτον θα αναπτύξει το μόνιμο αρχηγείο του 5ου Σώματος Στρατού (χερσαίες δυνάμεις) των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ.

Στην Πολωνία αναμένεται η πιο αισθητή ενίσχυση του ΝΑΤΟ. Αυτή την εβδομάδα, ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη, Yaroslav Kaczynski, δήλωσε ότι για να αντιμετωπίσει τη «ρωσική απειλή», η Βαρσοβία σκοπεύει να αυξήσει το μέγεθος του εθνικού στρατού από 150.000 σε 400.000 στρατιώτες.

Προβλέπεται επίσης η αγορά 500 συστημάτων πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων HIMARS, 32 μαχητικών F-35, 250 αρμάτων μάχης Abrams της τελευταίας έκδοσης M1A2 SEPv3, οκτώ συστημάτων αεράμυνας Patriot. Σύμφωνα με τον Kaczynski, τέτοια μέτρα είναι απαραίτητα για την απάντηση στη «ρωσική απειλή» εάν χρειαστεί.

Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να αναπτύξουν επιπλέον συστήματα αεράμυνας στη Γερμανία και την Ιταλία. Στη Ρουμανία, οι ΗΠΑ σκοπεύουν να αναπτύξουν μια «πρόσθετη» ταξιαρχία 3.000 ατόμων σε εκ περιτροπής βάση, είπε ο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Μαδρίτη. «Θα ενισχύσουμε τις δυνάμεις μας στις χώρες της Βαλτικής», πρόσθεσε ο Αμερικανός ηγέτης.

Τα λόγια του Μπάιντεν σχολίασε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Σεργκέι Ριάμπκοφ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ουάσιγκτον «έχασε την ευκαιρία να αποφύγει το σενάριο κλιμάκωσης» που είχε προηγουμένως παράσχει η Ρωσία με τη μορφή προσφορών εγγυήσεων ασφαλείας. Ο διπλωμάτης προειδοποίησε ότι σε χώρες όπου αυξάνεται η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ, η ασφάλεια δεν θα βελτιωθεί και οι κίνδυνοι θα αυξηθούν. «Δεν θα χρωστούμε. Έχουμε ευκαιρίες και πόρους, η ασφάλεια θα είναι 100% εγγυημένη», είπε ο Υφυπουργός Εξωτερικών. «Και νομίζω ότι όσοι προτείνουν τέτοιες λύσεις έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσουν να εκφοβίσουν τη Ρωσία – αυτό δεν θα πετύχουν», είπε ο Ryabkov.

Να προσθέσουμε ότι ορισμένοι από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση στη Μαδρίτη ήταν πολύ πολεμικοί. Ο Βέλγος πρωθυπουργός Αλεξάντερ Ντε Κρου δήλωσε ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί να επιλυθεί «μόνο στο πεδίο της μάχης». «Και πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τον Πρόεδρο Ζελένσκι όσο το δυνατόν περισσότερο για να κερδίσουμε στο πεδίο της μάχης ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα», δήλωσε ο Ντε Κρου πριν από τη σύνοδο κορυφής.

Επιπλέον, ο γερμανικός Τύπος σημείωσε ότι οι αμερικανικές πυρηνικές βόμβες που είναι αποθηκευμένες στη Γερμανία θα εκσυγχρονιστούν. Για τους σκοπούς αυτούς, η Ουάσιγκτον θα δαπανήσει 10 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Στη Γερμανία σκοπεύουν να διαθέσουν δισεκατομμύρια ευρώ για την αγορά αεροσκαφών. Επιπλέον, το ΝΑΤΟ εξέφρασε την ετοιμότητά του να αυξήσει τον αριθμό των δυνάμεων ταχείας αντίδρασης από 40 σε 300 χιλιάδες άτομα. Πρόκειται για στρατιωτικές μονάδες που τα κράτη μέλη της συμμαχίας έχουν θέσει στη διάθεση της Επιχειρησιακής Διοίκησης του στρατιωτικοπολιτικού μπλοκ.

Ο Ilya Kramnik, ειδικός του Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων της Ρωσίας, ερευνητής στο IMEMO RAS, στρατιωτικός αναλυτής, πιστεύει ότι ακόμη και μετά την ενίσχυση της παρουσίας του στην ανατολική πλευρά, το ΝΑΤΟ θα προσπαθήσει να αποφύγει την κλιμάκωση. «Έτσι, ιδανικά, η συμμαχία θα περιοριστεί μόνο στη δημιουργία όπλων στην Ευρώπη. Κατά κανόνα, η ρητορική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ υπερβαίνει τις πραγματικές προθέσεις», είπε ο Κράμνικ.

Ταυτόχρονα, μακροπρόθεσμα, τέτοιες αποφάσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους αυξάνουν τον κίνδυνο νέων στρατιωτικών συγκρούσεων στην Ευρώπη ή την κλιμάκωση της τρέχουσας σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένης της εδαφικής. «Ταυτόχρονα, η εμπλοκή σε μια μετωπική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ είναι μια ιδέα όχι πολλά υποσχόμενη, η συμμαχία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Το να τους απαντήσετε συμμετρικά επίσης δεν αποτελεί επιλογή. Διαφορετικά, θα επιβαρύνουμε αδικαιολόγητα την οικονομία μας λόγω δυνάμεων και όπλων. Αυτό πρέπει να αποφευχθεί», είπε ο αναλυτής.

Ο αναλυτής είναι βέβαιος ότι η Ρωσία πρέπει να αναζητήσει ασύμμετρους τρόπους για να εξασφαλίσει τη δική της ασφάλεια, αποφεύγοντας την προσέγγιση μιας πυρηνικής σύγκρουσης. Η πιο αποτελεσματική απάντηση θα είναι η ανάπτυξη φορέων τακτικών πυρηνικών όπλων, για παράδειγμα, συστημάτων Iskander και μαχητικά αεροσκάφη «σε περιοχές που μας ενδιαφέρουν». «Πρέπει να ενισχύσουμε την αεράμυνα – η αεροπορική ισχύς είναι θεμελιώδες στοιχείο των συνδυασμένων επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ. Ως εκ τούτου, η συμμαχία θα καταλάβει ότι μια πιθανή αεροπορική επίθεση στο ρωσικό έδαφος θα οδηγήσει το ΝΑΤΟ να ακυρώσει τη χερσαία επιχείρηση. Γενικά, πρέπει να δείξουμε την ικανότητα να δημιουργήσουμε απειλή για την ίδια την ύπαρξη των χωρών της συμμαχίας», είπε ο Κράμνικ.

Όσο για την Τουρκία δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν χρησιμοποιεί τους Κούρδους για να εκβιάσει την κατάσταση εντός της συμμαχίας, προσπαθώντας να επιτύχει βρετανοτουρκικά συμφέροντα μέσω της πλατφόρμας των Βρυξελλών. Τον Νοέμβριο του 2019, οι Τούρκοι εκβίασαν τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, απειλώντας να μπλοκάρουν το αμυντικό σχέδιο των χωρών της Βαλτικής εάν οι Βρυξέλλες δεν αναγνωρίσουν τους Κούρδους ως τρομοκράτες. Δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο τι έλαβε ο Ερντογάν, εκτός από τα πρωτοσέλιδα, αλλά το αμυντικό σχέδιο τελικά πέρασε χωρίς να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των Τούρκων. Οπότε το σχέδιό τους λειτούργησε. Τώρα η Τουρκία αποφάσισε να επαναλάβει αυτό το πρόγραμμα. Αλλά είναι ήδη πιο φιλόδοξο. Ποιό ήταν το πραγματικό αντάλλαγμα που αποκόμισε η Άγκυρα πέραν της ταπεινωτικής δήλωσης μετανοίας 2 προηγμένων χωρών θα το δείξει το εγγύς μέλλον .. αν και οι πιο πολλοί γνωρίζουν.

Kαι μια ακόμη παράμετρος κλειδί των εξελίξεων τo NATO κινείται σε Συνόδους Κορυφής αλλά έχει διάσπαση στη βάση του.

dimpenews.com

Γιώργος Σαχίνης: Υποβαθμίζουν και μας λένε ότι Σουηδία - Φιλανδία έκαναν «κοροϊδία» στον Ερντογάν


Τετάρτη 29 Ιουνίου 2022

Άρθρο του Τζέφρι Σακς στην «Κ»: Η Ουκρανία είναι η πιο πρόσφατη νεοσυντηρητική καταστροφή

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί το αποκορύφωμα ενός 30ετούς αμερικανικού νεοσυντηρητικού κινήματος

ΤΖΕΦΡΙ ΣΑΚΣ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί το αποκορύφωμα ενός 30ετούς αμερικανικού νεοσυντηρητικού κινήματος. Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει στις τάξεις της τους ίδιους νεοσυντηρητικούς που είχαν υπεραμυνθεί των πολέμων των ΗΠΑ στη Σερβία (1999), στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Συρία (2011), στη Λιβύη (2011) και έκαναν τόσα για να προκαλέσουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. To νεοσυντηρητικό ιστορικό αποτελεί ολοκληρωτική καταστροφή. Παρ’ όλα αυτά, ο Μπάιντεν έχει στελεχώσει την ομάδα του με νεοσυντηρητικούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Μπάιντεν να οδηγεί την Ουκρανία, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. σε μία ακόμη γεωπολιτική πανωλεθρία. Αν η Ευρώπη έχει την οποιαδήποτε διορατικότητα, θα διαχωρίσει τη θέση της από την καταστροφική θέση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το νεοσυντηρητικό κίνημα αναδύθηκε τη δεκαετία του 1970 γύρω από μια ομάδα διανοούμενων, αρκετοί από τους οποίους ήταν επηρεασμένοι από τον πολιτικό επιστήμονα Λέο Στράους από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου και τον κλασικιστή Ντόναλντ Κέιγκαν από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Ανάμεσα στους επικεφαλής του νεοσυντηρητισμού βρίσκονταν ο Νόρμαν Πόντχορετζ, ο Ερβιν Κρίστολ, ο Πολ Γούλφοβιτς, ο Ρόμπερτ Κέιγκαν (γιος του Ντόναλντ), ο Φρέντερικ Κέιγκαν (επίσης γιος του Ντόναλντ), η Βικτόρια Νούλαντ (σύζυγος του Ρόμπερτ), ο Ελιοτ Κοέν, ο Ελιοτ Αμπραμς και η Κίμπερλεϊ Αλεν Κέιγκαν (σύζυγος του Φρέντερικ).

Το βασικό μήνυμα των νεοσυντηρητικών είναι ότι οι ΗΠΑ πρέπει να υπερισχύουν ως στρατιωτική δύναμη σε όλο τον πλανήτη και ότι πρέπει να αντιμετωπίζουν ανερχόμενες τοπικές δυνάμεις που μια ημέρα θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν την παγκόσμια ή τοπική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, και κυρίως τη Ρωσία και την Κίνα. Γι’ αυτόν τον σκοπό, η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ θα πρέπει να βρίσκεται ήδη σε στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο και η χώρα να είναι προετοιμασμένη να ηγηθεί επιθετικών πολέμων, εάν κριθεί αναγκαίο. Οι ΗΠΑ επικαλούνται τα Ηνωμένα Εθνη μόνον όταν τα χρειάζονται. Αυτή η προσέγγιση αναλύθηκε για πρώτη φορά από τον Πολ Γούλφοβιτς στον «Οδηγό αμυντικής πολιτικής» για το υπουργείο Αμυνας το 2002. Το κείμενο καλεί για επέκτασή του υπό τις ΗΠΑ πλαισίου ασφάλειας στην κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, παρά τη ρητή υπόσχεση του Χανς Ντίτριχ Γκένσερ το 1990, ότι η ενοποίηση της Γερμανίας δεν θα επόταν της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς την Ανατολή. Επιπλέον, ο Γούλφοβιτς υποστήριξε τους κατ’ επιλογήν πολέμους, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα της Αμερικής να δρα ανεξάρτητα και μόνη σε κρίσεις που την αφορούν. Σύμφωνα με τον στρατηγό Γουέσλι Κλαρκ, ο Γούλφοβιτς του είπε τον Μάιο του 1991 πως οι ΗΠΑ θα ηγούνταν των επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος στο Ιράκ, στη Συρία και πρώην συμμάχων της Σοβιετικής Ενωσης.

Οι νεοσυντηρητικοί υπερασπίστηκαν την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία πριν ακόμη γίνει επίσημη γραμμή επί Τζορτζ Μπους του νεότερου, το 2008. Είδαν τη συμμετοχή της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ως σημείο-κλειδί για την τοπική και διεθνή κυριαρχία των ΗΠΑ. Ο Ρόμπερτ Κέιγκαν ανέλυσε την περίπτωση των νεοσυντηρητικών αναφορικά με την επέκταση του ΝΑΤΟ τον Απρίλιο του 2006: Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν βλέπουν τίποτα το φυσικό (στην «έγχρωμη επανάσταση» της πρώην Σοβιετικής Ενωσης), μόνο πραξικοπήματα με δυτικές πλάτες, σχεδιασμένα να ενισχύσουν τη δυτική επιρροή στα στρατηγικά ζωτικής σημασίας σημεία του πλανήτη. Κάνουν τόσο λάθος; Ισως δεν έχει να κάνει με την επιτυχημένη απελευθέρωση της Ουκρανίας, που ενθαρρύνθηκε και υποστηρίχθηκε από τις δυτικές δημοκρατίες, αλλά με το πρελούδιο της ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εν ολίγοις, με την επέκταση της φιλελεύθερης ηγεμονίας της Δύσης.

Ο Κέιγκαν υπέγραψε το άρθρο ως απλός πολίτης, κατά τη διάρκεια της θητείας της συζύγου του Βικτόρια Νούλαντ ως πρέσβειρας των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, επί Τζορτζ Μπους του νεότερου. Η Νούλαντ έχει υπάρξει η τυπική νεοσυντηρητική. Πέρα από πρέσβειρα στο ΝΑΤΟ επί Μπους, διετέλεσε για τον Μπαράκ Ομπάμα και βοηθός υπουργός Εξωτερικών για την Ευρώπη και την Ευρασία την περίοδο 2013-2017, οπότε και έλαβε μέρος στην ανατροπή του φιλορώσου Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ τώρα εκτελεί χρέη υφυπουργού για τον Μπάιντεν, οδηγώντας την αμερικανική πολιτική έναντι του πολέμου στην Ουκρανία. Η νεοσυντηρητική θέση βασίζεται σε μια κύρια λανθασμένη υπόθεση: ότι η στρατιωτική, οικονομική, τεχνολογική και αριθμητική υπεροχή των ΗΠΑ επιτρέπει στη χώρα να επιβάλλει όρους σε κάθε περιοχή του πλανήτη. Είναι μια θέση που αποτελεί εξίσου ύβρη και απαξίωση των τεκμηρίων. Από τη δεκαετία του 1950, οι ΗΠΑ έχουν παρεμποδιστεί ή ηττηθεί σχεδόν σε κάθε σύρραξη που έχουν λάβει μέρος. Παρ’ όλα αυτά, στη «μάχη για την Ουκρανία», οι νεοσυντηρητικοί ήταν έτοιμοι να εγείρουν μια πολεμική σύγκρουση με τη Ρωσία, με την επέκταση του ΝΑΤΟ παρά τις σφοδρές ενστάσεις της Ρωσίας, γιατί πίστευαν πως η Ρωσία θα ηττηθεί από τις αμερικανικές οικονομικές κυρώσεις και το οπλοστάσιο του ΝΑΤΟ.

Η πραγματική λύση είναι Μόσχα και Κίεβο να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Το Ινστιτούτο Πολεμικών Σπουδών (Institute for the Study of War, ISW), μια νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης υπό την καθοδήγηση της Κίμπερλεϊ Αλεν Κέιγκαν (και με την υποστήριξη κορυφαίων αμυντικών εταιρειών, όπως η General Dynamics και η Raytheon), εξακολουθεί να προσβλέπει σε μια ουκρανική νίκη. Αναφορικά με την υπεροχή της Ρωσίας, το Ινστιτούτο Πολεμικών Σπουδών σχολίασε: «Ανεξάρτητα με το ποιος κατέχει την πόλη (Σεβεροντονέτσκ), η επίθεση της Ρωσίας σε επιχειρησιακό και στρατηγικό επίπεδο πιθανότατα θα ολοκληρωθεί, δίνοντας στην Ουκρανία την ευκαιρία να ξαναξεκινήσει την επιχείρηση της αντεπίθεσης ώστε να αποκρούσει τις ρωσικές δυνάμεις».

Τα δεδομένα υποδηλώνουν το αντίθετο. Οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης είχαν μικρή αρνητική επίδραση στη Ρωσία, ενώ το φαινόμενο «μπούμερανγκ» στον υπόλοιπο κόσμο είναι μεγάλο. Επιπροσθέτως, η ικανότητα των ΗΠΑ να επανεφοδιάσουν την Ουκρανία με οπλισμό, παρεμποδίζεται ιδιαίτερα από την περιορισμένη παραγωγή της Αμερικής και τη σπασμένη αλυσίδα εφοδιασμού. Οι βιομηχανικές δυνατότητες της Ρωσίας κάνουν αυτές της Ουκρανίας να φαίνονται μικροσκοπικές. To ΑΕΠ της Ρωσίας ήταν περίπου δεκαπλάσιο αυτού της Ουκρανίας πριν από τον πόλεμο και η Ουκρανία τώρα έχει χάσει πολλή από τη βιομηχανική της ισχύ στον πόλεμο. Η πιθανότερη κατάληξη της τρέχουσας εχθροπραξίας είναι ότι η Ρωσία θα καταλάβει μια μεγάλη ζώνη της Ουκρανίας, ενδεχομένως αφήνοντας την Ουκρανία περίκλειστη, ή σχεδόν περίκλειστη. Η δυσαρέσκεια θα αυξηθεί στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ με τις στρατιωτικές απώλειες και τις συνέπειες στον στασιμοπληθωρισμό από τον πόλεμο και τις κυρώσεις. Οι αρνητικές συνέπειες μπορεί να είναι ολέθριες αν ο δεξιός λαϊκισμός στις ΗΠΑ κερδίσει έδαφος (ή αν, στην περίπτωση του Τραμπ, κερδίσει την εξουσία), με την προοπτική της αποκατάστασης της εξασθενημένης στρατιωτικής δόξας της Αμερικής μέσα από επικίνδυνες κλιμακώσεις. Αντί να αναληφθεί το ρίσκο αυτού του κινδύνου, η πραγματική λύση είναι να δοθεί τέλος στις νεοσυντηρητικές φαντασιώσεις της τελευταίας 30ετίας, και όσον αφορά την Ουκρανία και τη Ρωσία, να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με το ΝΑΤΟ να δεσμευθεί να δώσει τέλος στην αφοσίωσή του στην ανατολική επέκταση στην Ουκρανία και στη Γεωργία, με αντάλλαγμα μια βιώσιμη ειρήνη που σέβεται και προστατεύει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας.

* Ο κ. Τζέφρι Σακς είναι οικονομολόγος και καθηγητής στη Σχολή Διεθνών και Δημοσίων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Άρθρο του Τζέφρι Σακς στην «Κ»: Η Ουκρανία είναι η πιο πρόσφατη νεοσυντηρητική καταστροφή | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (kathimerini.gr)

Ομιλία στην εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Περίληψη 28ης Ομιλίας, στην περικοπή Ματθ. 16,13-19. Οι δύο απόστολοι είναι λαμπροί φωστήρες, λαμπρύνοντας την Εκκλησία με τη συνάντησή τους κατά την εορτή της 29ης Ιουνίου, η οποία δεν προκαλεί έκλειψη, αλλά έκλαμψη. Υπενθυμίζοντας τις πράξεις τους τίποτε δεν προσθέτομε στα αγαθά τους, αλλ’ αυξάνομε αντίθετα τα δικά μας αγαθά. Κεντρικό σημείο της ομιλίας είναι η περιγραφή της αντιθετικής κινήσεως του πειρασμού και της μετάνοιας. Ο πειραστής έπεισε τον Πέτρο να επιδιώκει περισσότερο ζήλο από τον αναγκαίο, αλλ’ ενώ αυτός έφθασε στο σημείο όπου αρχίζει η πτώση, νίκησε τον πειραστή με την αυτοκατάγνωση, την αυτο­κριτική του. Κατέστη υπόδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας για την πτώση του στην άρνηση του Χριστού και πατέρας του γένους των θεοσεβών. Ο Παύλος πάλι με τη μετάνοιά του για την καταδίωξη της χριστιανικής πίστεως και την μετέπειτα δραστηριότητά του κατέστη υπόδειγμα καρτερίας. Οι δύο απόστολοι είναι ισάξιοι σε λαμπρότητα, γι’ αυτό και η Εκκλησία «μίαν και την αυτήν αμφοτέροις νέμει τιμήν».

ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

1. Η μνήμη καθενός από τους αγίους ερχόμενη κατά την εόρτιο ημέρα αυτής, είναι κοινή αφορμή ευφρο­σύνης και στα πλήθη και στις πό­λεις και στους πολίτες και στους πολιτάρχες και γίνεται πρόξενος μεγάλης ωφέλειας σε όλους τους εορτάζοντες. Γιατί λέγει ο σοφός Σο­λομών «η μνήμη του δικαίου συνο­δεύεται από εγκώμια, και όταν εγκωμιάζεται ο δίκαιος ευφραίνονται οι λαοί» (Παροιμ. 10, 7). Γιατί, όπως κατά τη νύχτα, όταν αναφθεί λαμπάδα το φως φέγγει για την ανάγκη και την από­λαυση όλων των παρόντων, έτσι και ο θεάρεστος βίος κάθε αγίου και το μακάριο τέλος του και η δοσμένη χάρη σ’ αυτόν από τον Θεό λόγω της καθαρότητας του βίου, προβαλλόμενος στο μέσον με τη μνήμη σαν κάποιος ολόλαμπρος πυρσός, προσ­φέρει κοινή την πνευματική ευφροσύνη και την ωφέλεια στους συναθροισμένους. Και όπως ακριβώς όταν γίνει ευφορία στη γη δεν ευχαριστούνται μόνον οι γεωργοί, αλλά και όλοι οι άν­θρωποι (γιατί η απόλαυση από τους καρπούς της γης είναι κοινή σε όλους), έτσι και η προς τον Θεό καρποφορία των αγίων με την αρετή δεν ευφραίνει μόνο τον γεωργό των ψυχών, αλλά και όλους εμάς, αφού βρίσκεται μπροστά μας ως κοινή τρυφή και απόλαυση των ψυχών μας. Αλλωστε και όταν είναι ακόμη παρόντες σ’ αυτόν τον βίο οι άγιοι είναι όλοι προτροπή προς την αρετή για όλους εκείνους που τους ακούουν και τους βλέπουν με σύνεση· γιατί είναι έμψυχες εικόνες της αρετής, αυτοκίνητες στήλες κάθε καλού, βιβλία ζωντανά που ομιλούν γι’ αυτά που οδηγούν στα ανωτέρα, και όταν μεταβούν από αυτόν τον βίο με τη μνήμη των καλών σε εκείνους συντηρούν για χάρη μας αθάνατη την από αυτούς ωφέλεια. Η μνήμη επίσης των αγαθών έργων εκείνων είναι εγκώμιο εκείνων, που χρεωστείται βέβαια από εμάς σε εκείνους για την προγενέστερη ωφέλεια, είναι όμως χρήσιμο σε μας και τώρα, για το όφελος που προξενείται σ’ εμάς και τώρα από αυτούς.

2. Δεν προσθέτομε βέβαια κάτι στα αγαθά εκείνων υπενθυμίζοντας τις πράξεις τους. Πώς δηλαδή θα μπορούσαμε να το κάνομε αυτό εμείς που δεν είμαστε ικανοί ούτε την αρετή τους να παραστήσομε ολόκληρη; Γιατί φιλοτιμήθηκαν παρακινούμενοι από τις πάνω από το λόγο αμοιβές που είχε υποσχεθεί ο Θεός, να δεί­ξουν, όσο επέτρεπε η φύση, και τρόπο ζωής που υπερβαίνει κάθε λόγο. Δεν αυξάνομε λοιπόν τα προσόντα αυτών εγκωμιάζοντάς τους, μακριά μια τέτοια σκέψη! αλλά αυξάνομε τα από εκείνους προξενούμενα σε μας αγαθά ανυψώνοντας τους εαυτούς μας προς εκείνους σαν θεοφεγγείς λυχνίες και κατανοώντας και προσδεχόμενοι περισσότερο την από εκείνους προερχόμενη καλλοποιό δύναμη.

3. Αν η μνήμη κάθε αγίου τελείται, για τους λόγους που είπα­με, από εμάς με ύμνους και τα εγκώμια που ταιριάζουν σ’ αυτούς, πόσο περισσότερο πρέπει του Πέτρου και του Παύλου, της κορυ­φαίας ακρότητας του κορυφαίου χορού των Αποστόλων; Αυτοί είναι κοινοί πατέρες και καθοδηγητές όλων εκείνων που φέρουν το όνομα του Χριστού, αποστόλων, μαρτύρων, οσίων, ιερέων, ιεραρχών, ποιμένων και διδασκάλων, και όλων των ποιμαινομένων και διδασκομένων, ως αρχιποιμένες ή και αρχιτέκτονες της κοινής όλων ευσέβειας και αρετής, και «ως φωστήρες στον κόσμο που επέχουν θέση ζωής» (Φιλ. 2, 16), που τόσο πολύ ξεπερνούν σε λάμψη εκείνους που διέλαμψαν με την ευσέβεια και την αρετή τους, όσο υπερβαίνει τους άλλους αστέρες ο ήλιος, ή όσο οι ουρανοί τους ουρανούς, διηγούμενοι την ανώτατη δόξα του Θεού· τόσο πολύ ξεπερνούν το μέγεθος των ουρανών και το κάλλος των αστέρων και την ταχύτητα και των δύο και την τάξη και τη δύναμη, όσο αυτοί φανερώνουν και τα πάνω από την αίσθηση προς αυτά τα υπερουράνια και υπερκόσμια, και αναπέμπουν φως, «στο οποίο δεν υπάρχει παραλλαγή ή αποσκίασμα μετατροπής» (Ιακ. 1, 17), όχι μόνο εξάγοντας από το σκότος στο θαυμαστό αυτό φως, αλλά καθι­στώντας με τη μετάδοση αυτούς που μετέχουν φως και γεννήμα­τα τέλειου φωτός, ώστε και ο καθένας από αυτούς κατά τη μελλο­ντική ένδοξη παρουσία και επιφάνεια του αρχίφωτου και θεάν­θρωπου Λόγου να λάμψει σαν ήλιος.

4. Τέτοιοι φωστήρες έχοντας ανατείλει σήμερα σε μας ο ένας μαζί με τον άλλο λαμπρύνουν την Εκκλησία· γιατί η σύνοδος αυτών δεν προκαλεί έκλειψη, αλλά περίσσεια φωτός· γιατί δεν συμβαίνει, περιπολώντας ο ένας επάνω, να είναι εδραιωμένος στα ύψη, και ο άλλος να είναι χαμηλότερα για να υποσκιάσει τον άλλο, ούτε ο ένας να ηγείται της ημέρας και ο άλλος της νύχτας, ώστε φερόμενος αντίκρυ να πέσει στη σκιά, ούτε ο ένας να εκπέμπει το φως και ο άλλος να παίρνει το φως από εκεί, ώστε να παθαίνει από αυτό αλλοίωση, δεχόμενος άλλοτε αλλιώς τον φωτι­σμό ανάλογα με την απόσταση, αλλά, αφού και οι δύο κατέστη­σαν εξίσου μέτοχοι του Χριστού, της αστείρευτης πηγής, του αιώ­νιου φωτός, απέκτησαν ίσο και το ύψος και τη δόξα και τη λαμπρότητα. Γι’ αυτό και είναι αλληλουχία η σύνοδος των φω­στήρων αυτών, που χορηγεί διπλάσια έλλαμψη στις ψυχές των πιστών.

5. Αλλ’ ο πρώτος αποστάτης που οδήγησε σε αποστασία από τον Θεό και τον πρώτο άνθρωπο, βλέποντας ήδη εκείνον που έπλασε τον Αδάμ πατέρα του γένους των ανθρώπων, να αναπλά­θει ύστερα τον Πέτρο πατέρα του γένους των αληθινά θεοσεβών, και όχι μόνο βλέποντας, αλλά και ακούοντας αυτόν να λέγει προς αυτόν, «συ είσαι Πέτρος, και πάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδο­μήσω την Εκκλησία μου» (Ματθ. 16, 18)· αφού έμαθε αυτό ο αρχέκακος από τη φθονερή κακία του πειράζει και τον Πέτρο τον αρχηγό του γένους των θεοσεβών, όπως άλλοτε και τον Αδάμ τον αρχηγό του γένους των ανθρώπων. Γνωρίζοντας όμως ότι αυτός ήταν στολισμένος με σύνεση και πυρωμένος από την αγάπη προς τον Χριστό, δεν τολμά βέβαια την κατά πρόσωπο επίθεση, αλλά παραπλανώντας τον με δόλο κατά κάποιο τρόπο από πλάγια, και μάλιστα από δεξιά, τον πείθει να πράττει πέρα από τα αναγκαία, και κατά τον καιρό του σωτηρίου πάθους, λέγοντας ο Κύριος προς τους μαθητές, «αύτη τη νύχτα όλοι θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους προς εμένα» (Ματθ. 26, 31), αυτός πρόβαλε με απείθεια αντίρρηση. Και όχι μόνον αυτό, αλλά έθετε και τον εαυτό του πάνω από όλους, λέγοντας ότι, και αν όλοι σκανδαλισθούν, αλλ’ εγώ όχι. Εγκαταλείπεται λοιπόν περισσότερο από τους άλλους, επειδή κυριεύθηκε από αλαζονεία, ώστε, αφού ταπεινωθεί περισσότερο από τους άλλους, να παρουσιασθεί στον κατάλληλο καιρό λα­μπρότερος, όχι όπως ο Αδάμ που πειράσθηκε και συγχρόνως νικήθηκε και καταποντίσθηκε τελείως, αλλά, αφού πειράσθηκε και παρασύρθηκε για λίγο, νίκησε τον πειράζοντα. Πώς; Με την απευθείας κατάκριση του εαυτού του και τη σφοδρή λύπη και μετάνοια, και με το δραστικό προς εξιλέωση φάρμακο, τα δά­κρυα· γιατί λέγει· «καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη ο Θεός δεν θα την εξουθενώσει» (Ψαλμ. 50, 12), και η αρεστή στον Θεό λύπη προκαλεί μετάνοια αμετάτρεπτη προς σωτηρία, και «αυτός που σπέρνει την παράκληση με δάκρυα, θα θερίσει με αγαλλίαση τη συγ­χώρηση» (Ψαλμ. 125, 5).

6. Θα μπορούσε όμως κανείς να δει εξετάζοντας αυτόν, ότι όχι μόνο θεράπευσε με τη μετάνοια και το οδυνηρό πένθος την άρνηση στην οποία παρασύρθηκε, αλλά και ότι ξερρίζωσε τελείως από την ψυχή του το πάθος εξαιτίας του οποίου εγκαταλείφθηκε περισσότερο από τους άλλους. Και αυτό θέλοντας να δείξει σε όλους ο Κύριος, μετά το σαρκικό πάθος του για χάρη μας και την από τους νεκρούς τριήμερη ανάστασή του, χρησιμοποίησε προς τον Πέτρο τα λόγια που αναγνώσθηκαν σήμερα στο ευαγγέλιο, λέγοντας προς αυτόν «Σίμων υιέ του Ιωνά, με αγαπάς περισσότερο από αυτούς», δηλαδή από τους μαθητές μου. Και πρόσεχε την προς το ταπεινότερο μεταβολή αυτού. Αυτός δηλαδή που πρωτύτερα, και χωρίς να ερωτηθεί, τοποθέτησε πάνω από τους άλλους τον εαυτό του και είπε, «και αν όλοι σε αρνηθούν, όμως όχι εγώ», τώρα ερωτώμενος, εάν τον αγαπά περισσότερο από τους άλλους, συμφωνεί βέβαια ότι τον αγαπά, το περισσότερο όμως παραλείπει να το πει, λέγοντας· «ναι, Κύριε, συ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ».

7. Τί λέγει λοιπόν ο Κύριος; Επειδή έδειξε αυτόν ότι ούτε από την προς αυτόν αγάπη εξέπεσε και ότι απέκτησε την ταπείνωση, εκπληρώνει την από παλαιά προς αυτόν υπόσχεση και λέγει προς αυτόν, «ποίμαινε τα αρνιά μου». Πραγματικά, όταν ονομά­ζει οικοδομή το σύνολο αυτών που πιστεύουν σ’ αυτόν υπόσχεται ότι θα τον τοποθετήσει θεμέλιο, λέγοντας «συ είσαι Πέτρος και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου» (Ματθ. 16, 8). Όταν ο λόγος γίνεται για την αλιεία τον κάμνει αλιέα ανθρώ­πων, λέγοντας «από τώρα θα αλιεύεις ανθρώπους» (Λουκά 5, 10). Όταν πάλι κάνει πρόβατα τους δικούς του τοποθετεί τον Πέτρο ποιμένα, λέγοντας «ποίμαινε τα αρνιά μου, ποίμαινε τα πρόβατά μου» (Ιω. 21, 15-16). Μπορούμε όμως αδελφοί, να αντιληφθούμε και από εδώ, ότι όσο ποθεί τη σωτηρία μας ο Κύριος τόσο περισσότερο και από αυτούς που τον αγαπούν δεν ζητεί τίποτε άλλο, παρά να μας οδηγούν προς τη βοσκή και τη σωτήρια μάνδρα.

8. Ας ποθήσομε λοιπόν και εμείς τη σωτηρία μας και ας δείξομε υπακοή σ’ αυτούς που με έργο και λόγο μας οδηγούν προς αυτήν· γιατί αρκεί να θελήσει καθένας από εμάς να πορευθεί τον δρόμο που οδηγεί προς τη σωτηρία, και ο καθηγητής έφτασε ετοιμασμέ­νος από τον κοινό Σωτήρα, και ο χορηγός της σωτηρίας είναι ετοι­μότατος εξαιτίας της υπερβολικής φιλανθρωπίας του ως αυτό­κλητος, ή μάλλον όντας αυτοπαράκλητος. Και ερωτά τρεις φορές, ώστε αποκρινόμενος εκείνος τρεις φορές, να δώσει την καλή ομο­λογία και με την τριπλή ομολογία να θεραπεύσει την τριπλή άρνηση· και τρεις φορές τον ορίζει επικεφαλής στα αρνιά και τα πρόβατά του, τοποθετώντας κάτω από τον Πέτρο και τις τρεις τάξεις των σωζομένων, τη δουλεία, την μισθοφορία και την υιότητα, ή την παρθενία, τη χηρεία με σωφροσύνη και τον τίμιο γάμο. Αλλά ο Πέτρος, ερωτώμενος πάλι και πάλι αν αγαπά τον Χριστό, στενοχωρήθηκε, λέγει, από τις επανειλημμένες ερωτήσεις επειδή νόμισε ότι δεν τον πίστευε. Γνωρίζοντας όμως τον εαυτό του, ότι τον αγαπά και μη αγνοώντας ούτε και αυτό, ότι γνωρίζεται από αυτόν που τον ερωτά περισσότερο από όσο ο ίδιος γνωρίζει τον εαυτό του, περισφιγμένος κατά κάποιο τρόπο από παντού, δεν ομολογεί μόνο ότι τον αγαπά, αλλά και κηρύττει, ότι ο αγαπώμενος από αυτόν είναι ο Θεός των όλων, λέγοντας· «συ, Κύριε, γνω­ρίζεις τα πάντα, συ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ» (Ιω. 21, 17)· γιατί το να γνωρί­ζει τα πάντα είναι γνώρισμα του Θεού των πάντων.

9. Ο Κύριος όμως αφού αυτός έκαμε αυτή την ομολογία από την ψυχή του, όχι μόνο τον χειροτονεί ποιμένα και αρχιποιμένα όλης της Εκκλησίας του, αλλά υπόσχεται ότι θα τον περιζώσει με τόση δύναμη, ώστε να δείξει υπομονή και μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, αυτός που πριν από την υπόσχεση αυτή δεν άντεξε ούτε στην ερώτηση και λαλιά ενός κοριτσιού. «Σε διαβεβαιώνω αληθινά», είπε προς αυτόν, «ότι όταν ήσουν νεώ­τερος» και στη σωματική και στην πνευματική ηλικία, «έζωνες τον εαυτό σου», δηλαδή χρησιμοποιούσες τη δύναμή σου και περ­πατούσες όπου ήθελες, όντας αυτοκίνητος και ζώντας σύμφωνα με την προαίρεση που είχες από τη φύση σου, όταν όμως θα γε­ράσεις φθάνοντας στο άκρο της σωματικής και της πνευματικής ηλικίας, «θα απλώσεις τα χέρια σου»· με τα λόγια αυτά προδηλώνει το δια του σταυρού τέλος του και μαρτυρεί ότι το δέσιμό του πάνω σ’ αυτόν δεν θα γίνει χωρίς τη θέληση του Πέτρου. Θα απλώσεις λοιπόν ο ίδιος τα χέρια σου και άλλος θα σε ζώσει, δη­λαδή θα σε ενδυναμώσει και θα σε φέρει όπου δεν θέλεις φεύγο­ντας από τους ανθρώπους επειδή η φύση δεν θέλει τη διάλυσή της με το θάνατο· γιατί το υπερφυσικό μαρτύριο του Πέτρου δεί­χνει τη σχέση της φύσεώς μας εδώ προς τη ζωή· γιατί εκείνα, λέγει, θα υπομείνεις με καρτερία και με τη θέλησή σου για μένα και τη μαρτυρία μου παίρνοντας δύναμη από μένα, τα οποία επειδή είναι πάνω από τη φύση δεν τα θέλει ως από τη φύση της η φύση.

10. Αλλά ο Πέτρος βέβαια τέτοιος ήταν, όσο μπορούμε από αυτά τα λίγα να γνωρίσομε. Τί ήταν όμως ο Παύλος και ποιά γλώσσα, ή μάλλον ποιές και πόσες θα μπορέσουν να παραστήσουν ακόμα και μέτρια την μέχρι θανάτου καρτερία εκείνου για χάρη του Χριστού; Αυτός καθημερινά πέθαινε, ή καλύτερα ζούσε όντας παντοτινά πεθαμένος αφού δεν ζούσε αυτός πλέον, όπως ο ίδιος λέγει, αλλ’ είχε μέσα του ζώντα τον Χριστό (Γαλ. 2, 20). Για την αγάπη του Χριστού όχι μόνο θεώρησε όλα τα παρόντα σκύβαλα, αλλά και τα μέλλοντα τα τοποθετούσε δεύτερα συγκρίνοντάς τα προς αυτόν γιατί λέγει· «είμαι πεπεισμένος, ότι ούτε ο θάνατος, ούτε η ζωή, ούτε τα παρόντα, ούτε τα μέλλοντα, ούτε ύψωμα ούτε βάθος θα μπορέσει να μας χωρήσει από την αγάπη του Θεού που μας έδειξε μέσω του Ιησού Χριστού» (Ρωμ. 8, 38). Και είχε ζήλο Θεού, ώστε και να ζηλεύει εμάς με ζήλο Θεού. Και σε ποιόν άλλο θα παραχωρήσει τα ίσα, παρά μόνο στον Πέτρο; Ποιός πάλι ήταν ως προς την ταπεί­νωση άκουσε αυτόν πάλι να λέγει για τον εαυτό του· «εγώ είμαι ο ελάχιστος από τους Αποστόλους, τέτοιος που δεν είμαι ικανός να ονομάζομαι απόστολος» (Α’ Κορ. 15, 9).

11. Τί λοιπόν; Αφού είναι ίδιος με τον Πέτρο στην ομολογία, τον ζήλο, την ταπείνωση, την αγάπη, άραγε δεν επέτυχε και τα ίδια έπαθλα από αυτόν που τα πάντα τα χορηγεί με δικαιότατο ζυγό και μέτρο και σταθμά; Γι’ αυτό στον Πέτρο βέβαια λέγει, «συ είσαι Πέτρος, και πάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου», ενώ για τον Παύλο τί λέγει προς τον Ανανία; «Αυτός είναι σκεύος εκλογής μου για να μεταφέρει το όνομά μου ενώπιον εθνών και βασιλέων» (Πράξ. 9, 15). Ποιό όνομα; Οπωσδήποτε αυτό με το οποίο ονομασθήκαμε εμείς, την Εκκλησία του Χρι­στού, την οποία ως θεμέλιο βαστάζει ο Πέτρος. Βλέπετε πόση είναι η λαμπρότητα και η ομοτιμία του Πέτρου και του Παύ­λου, και ότι και από τους δύο βαστάζεται η Εκκλησία του Χριστού; Γι’ αυτό και αυτή τώρα απονέμει μία και την ίδια τιμή και στους δύο, εορτάζοντας σήμερα και τους δύο μαζί ομότιμα. Αλλά εμείς, εξετάζοντας το τέλος αυτών, ας μιμηθούμε τον τρόπο ζωής των και αν όχι τα άλλα, τουλάχιστο την από την ταπείνωση και μετάνοια διόρθωση· γιατί τα άλλα βέβαια είναι μεγάλα και υψηλά και ταιριάζουν σε μεγάλους και είναι κατάλ­ληλα προς μίμηση από μεγάλους, μερικά ίσως είναι τελείως αμί­μητα από όλους, η διόρθωση όμως από τη μετάνοια ταιριάζει σε μας περισσότερο παρά σε εκείνους, αφού και καθημερινά διαπράττομε ο καθένας πολλά πταίσματα (Ιακ. 3, 2) και από πουθενά αλλού δεν υπάρχει για μας ελπίδα σωτηρίας, αν δεν αποσπάσομε αυτήν από τη διαρκή μετάνοια.

12. Προηγείται όμως της μετάνοιας η αναγνώριση και κατανόη­ση των δικών μας πταισμάτων, η οποία είναι μεγάλη αφορμή προς εξιλέωση· γιατί λέγει ο Ψαλμωδός προφήτης προς τον Θεό «ελέησέ με, γιατί εγώ γνωρίζω την ανομία μου» (Ψαλμ. 50, 1-2), αποσπώντας με την επίγνωση το έλεος και με την εξαγόρευση και αυτομεψία απο­κομίζοντας τέλεια τη συγχώρηση· γιατί λέγει· «είπα, θα εξαγορεύσω εναντίον μου την ανομία μου προς τον Κύριο, και συ συγχώρη­σες την ασέβεια της καρδιάς μου» (Ψαλμ. 31, 6)· γιατί την επίγνωση των αμαρτημάτων μας ακολουθεί η αυτοκατάκριση, και αυτήν η λύπη για τα αμαρτήματα, την οποία ο Παύλος ονόμασε «λύπη κατά Θεόν» (Β’ Κορ. 7, 10). Αυτήν πάλι την κατά Θεόν λύπη ακολουθεί η με συντριμμέ­νη καρδιά εξομολόγηση και παράκληση προς τον Θεό, και η υπό­σχεση της αποχής στο εξής από τις κακίες· και αυτό είναι η μετά­νοια.

13. Και εξαιτίας αυτού ο Μανασσής εκείνος απαλλάχθηκε από την τιμωρία για τα αμαρτήματά του, αν και βέβαια περιέπεσε σε πλήθος και μέγεθος και βάθος παραπτωμάτων και κυλιόταν σ’ αυτά για περίοδο πολλών ετών (Δ’ Βασ. 21, 1-18). Του Δαβίδ πάλι όχι μόνο εξά­λειψε ο Κύριος το αμάρτημα εξαιτίας της μετάνοιάς του, αλλά και δεν του αφαίρεσε την προφητική χάρη. Αυτήν χρησιμοποιώντας και ο Πέτρος, όχι μόνο σηκώθηκε από την πτώση και επέτυχε τη συγχώρηση, αλλά και του ανατέθηκε η προστασία της Εκκλη­σίας του Χριστού. Αυτήν την προστασία θα βρεις να έχει επιτύχει και ο Παύλος μετά την επιστροφή και την προκοπή και την παρα­πάνω από τους άλλους οικείωση με τον Θεό· γιατί η μετάνοια αν είναι αληθινή και βγαίνει αληθινά από την καρδιά, πείθει τον κάτοχό της να μη συνεχίζει τις αμαρτίες, να μη προσηλώνεται πια στα φθειρόμενα, να μη χάσκει πλέον στις μη καλές ηδονές, αλλά να καταφρονεί τα παρόντα, να αφοσιώνεται στα μέλλοντα, να αγωνίζεται εναντίον των παθών, να επιδιώκει τις αρετές, να δεί­χνει εγκράτεια σε όλα, να επαγρυπνεί με τις προς τον Θεό προσευχές, να απέχει από το κέρδος από αδικίες, να είναι συγχωρητικός προς εκείνους που πταίουν σ’ αυτόν, να είναι ευμενής προς όσους τον ικετεύουν, να είναι προθυμότατος και να κάμπτεται μέσα από την ψυχή του προς όλους εκείνους που χρειάζονται τη βοήθειά του, παρέχοντας από όσα έχει, λόγια, έργα, χρήματα, ώστε με τη φιλανθρωπία να κερδίσει τη φιλανθρωπία και αντί της προς τον πλησίον αγάπης να λάβει την εκ μέρους του Θεού αγάπη και να αποσπάσει την προς τον εαυτό του θεία ευμένεια και να επιτύχει το αιώνιο έλεος και τη θεία ευλογία και χάρη που παραμένει στον αιώνα.

14. Αυτήν εύχομαι να επιτύχομε όλοι εμείς με τη χάρη του μονογενούς Υιού του Θεού, στον οποίο πρέπει δόξα, δύναμη, τιμή και προσκύνηση μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

(Γρηγορίου Παλαμά Έργα, ΕΠΕ, τόμος 10, Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»)

Στην Θρονική γιορτή της Εκκλησίας της Ρώμης η αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Στην φετινή Θρονική εορτή της Εκκλησίας της Ρώμης, επί τη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου), το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσωπεί ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ. Ιώβ, Συμπρόεδρος της Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και μόνιμος αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, και τα άλλα δύο μέλη της Πατριαρχικής Αντιπροσωπείας  είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός και ο Διάκονος της Σειράς κ. Βαρνάβας.

Σήμερα, Τετάρτη 29 Ιουνίου 2022, το πρωί, στην Θεία Λειτουργία που τελέστηκε από τον Πάπα Φραγκίσκο στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, συμπροσευχήθηκε, κατά την τάξιν, η Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.







Στην Θρονική γιορτή της Εκκλησίας της Ρώμης η αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου - Φως Φαναρίου (fosfanariou.gr)

Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ. ΕΝΩ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟ, ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ.

ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ.

Δύο σχολές σκέψεως γιά τήν πατρίδα

Εφημερίς Εστία Ιούν 29, 2022

Ἡ «Ἑστία» ἀπεκάλυψε τά πρακτικά τῆς Λωζάννης, τά ὁποῖα δικαιώνουν πανηγυρικῶς τήν Ἑλλάδα γιά νησιά – ἀποστρατιωτικοποίηση. Τό «Βῆμα» ἀπεκάλυψε παλαιά ἔγγραφα τοῦ ΝΑΤΟ, πού πριμοδοτοῦν τίς ἀπόψεις τῆς Τουρκίας!

Πρίν δύο ἡμέρες, ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς» ὑπενθύμιζε τά πρακτικά τῶν συνομιλιῶν, πού ὁδήγησαν στήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης, ἀπό τά ὁποῖα προκύπτει ἀβιάστως ὅτι ἡ κυριαρχία ἐπί τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου καί τῶν πέριξ θαλασσῶν εἶναι δεδομένα ἑλληνική. Προκύπτει ἀκόμη ὅτι θέμα ἀποστρατιωτικοποιήσεως δέν ὑφίσταται καί ὅλες οἱ αἰτιάσεις τῆς Τουρκίας ἐπί τοῦ προκειμένου εἶναι ἕωλες.

Ταυτοχρόνως ὅμως, ἡ ἐφημερίς «Τό Βῆμα» ἀναφέρεται σέ συζητήσεις καί ἔγγραφα τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας, πού χρονολογοῦνται ἀπό τό 1947, ὅταν Ἑλλάς καί Τουρκία ἔγιναν μέλη τοῦ ΝΑΤΟ, καί μέ τά ὁποῖα δικαιώνονται οἱ τουρκικές σχέσεις. Λάθος τάιμινγκ. Δέν ἀμφισβητοῦμε τόν πατριωτισμό κανενός μας, εἶναι ὅμως ἀκατανόητο, γιατί ἡ ἐφημερίς ἀνέσκαψε ἀρχεῖα καί παρουσιάζει κείμενα πού ναί μέν δέν ἔχουν καμμία νομική ἀξία, ὅμως δέν λειτουργοῦν θετικά γιά τό ἐσωτερικό μέτωπο, πού πρέπει νά εἶναι συμπαγές, ἰδιαιτέρως τίς παραμονές μίας κρίσιμης Συνόδου Κορυφῆς, ὅπως αὐτή πού ἀρχίζει αὔριο, ὅπου ὁ Πρωθυπουργός θά κληθεῖ νά ἀντιμετωπίσει τίς τουρκικές αἰτιάσεις. Πόσῳ μᾶλλον πού οἱ Τοῦρκοι καθημερινά συνεχίζουν τίς προκλήσεις μέ κορυφαῖο τήν καταστροφή τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Προκειμένου νά δώσουμε ὁλοκληρωμένη εἰκόνα, θά ὑπενθυμίσουμε ὅτι, ὅπως καί «Τό Βῆμα» γράφει τότε, τό 1947, ἡ Τουρκία ἔθεσε θέμα ἀποστρατιωτικοποιήσεως τῶν Δωδεκανήσων, τό ὁποῖο ἔγινε δεκτό ἀπό τόν τότε Γενικό Γραμματέα Λόρδο Ἰσμέϊ, ἐνῶ ἀργότερα αἰτιάσεις τῆς Τουρκίας περιελήφθησαν σέ ὁδηγίες τοῦ διατελέσαντος Γενικοῦ Γραμματέως, τοῦ ἀλήστου μνήμης Γιόζεφ Λούνς, ὁ ὁποῖος ἄφησε ὄνομα ὡς παθολογικά φιλότουρκος. Σήμερα, βεβαίως, τήν θέση τους στήν κορυφή τῶν παρωπιδικά φιλότουρκων νατοϊκῶν ἀξιωματούχων ἀμφισβητεῖ ὁ Γένς Στόλτενμπεργκ.

Τό θέμα, ὅμως, εἶναι πώς οὔτε ὁ Γενικός Γραμματεύς οὔτε ἄλλος ἀξιωματοῦχος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας ἔχει ἁρμοδιότητα νά ἑρμηνεύει διεθνεῖς συνθῆκες, ἀκόμη καί ἄν ἀφοροῦν σέ κράτη-μέλη τοῦ ΝΑΤΟ. Τό τελευταῖο, βεβαίως, δέν εἶναι διεθνές δικαιοδοτικό ὄργανο, ὥστε νά ἐμπλέκεται σέ διαφορές μεταξύ τῶν κρατῶν-μελῶν του. Αὐτό πού μπορεῖ νά κάνει, εἶναι νά ἀποφασίσει ἄν θά χρηματοδοτήσει ὑποδομές στό ἕνα ἤ τό ἄλλο μέρος μιᾶς συμμαχικῆς χώρας ἤ ἄν θά τό περιλάβει στόν σχεδιασμό ἀσκήσεων καί ἐκπαιδεύσεων. Σέ καμμία περίπτωση, μία ἀπόφασις τῆς ἡγεσίας τοῦ ΝΑΤΟ γιά ἄρνηση χρηματοδοτήσεως ὑποδομῶν σέ ἕνα νησί δέν σημαίνει ὅτι ἡ Συμμαχία τό θεωρεῖ ἀποστρατιωτικοποιημένο. Δέν ἔχει ὡς ὀργανισμός τήν νομική ὑπόσταση νά τό κάνει. Τώρα τό πῶς (παρ)ερμηνεύουν ἔγγραφα παρελθουσῶν δεκαετῶν ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν καί ὁ Γένς Στόλτενμπεργκ δέν συνιστᾶ πραγματική ἀμφισβήτηση. Εἶναι, ὅμως, μία αἰτίασις, ἐπί τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλάς θά πρέπει νά δώσει ἀπάντηση. Καί τοῦτο εἶναι εὔκολο καί νομότυπο.

Ἐπί τοῦ προκειμένου ὅμως καί ὅπως ἀναφέρει «Τό Βῆμα», «ἡ γειτονική χώρα ἀποφάσισε νά ἐγείρει, μόλις πέντε χρόνια ἀφότου Ἑλλάδα καί Τουρκία ἔγιναν μέλη τῆς Συμμαχίας (1953), τό ζήτημα τῆς ἀποστρατιωτικοποίησης, στηριζόμενη στή Συνθήκη τῶν Παρισίων τοῦ 1947, μέ τήν ὁποία παραχωρήθηκαν στήν Ἑλλάδα τά Δωδεκάνησα». Καί μπορεῖ τό αἴτημα τῆς Τουρκίας νά ἔγινε δεκτό ἀπό τόν Λόρδο Ἰσμέϊ καί νά ἐμποδίσθηκαν νατοϊκά ἔργα στήν Λέρο, ὅμως αὐτό εἶναι ἐσωτερικό ζήτημα τοῦ ΝΑΤΟ. Καί σήμερα ἡ Τουρκία θέτει τέτοια ζητήματα καί ἡ Ἑλλάς ἀπαντᾶ μπλοκάροντας χρηματοδοτήσεις ὑποδομῶν στήν γείτονα, ὅμως αὐτό δέν συνιστᾶ ἀμφισβήτηση διεθνῶν συνθηκῶν.

Ὅσο γιά τίς περίφημες «Ὁδηγίες Λούνς» τοῦ 1980 καί αὐτές ἀναφέρονται σέ ὑποδομές μέ ἐπίκεντρο αὐτή τήν φορά τήν Λῆμνο. Ὁ Λούνς ὑποστηρίζει ὅτι «ἐπιβεβαιώνεται ἕνα σημεῖο ἀρχῆς, πού καθιερώθηκε ἤδη ἀπό τό 1957», γιά νά «ἀποφευχθοῦν νομικά ζητήματα πού ἀφοροῦν διευθετήσεις Συνθηκῶν μεταξύ μελῶν τῆς Συμμαχίας, τά ὁποῖα δέν βρίσκονται ἐντός τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ΝΑΤΟ νά κρίνει νομικά ἤ νά ἐπιλύσει». Καί ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ φιλότουρκος Λούνς ἀναγνωρίζει ὅτι τό ΝΑΤΟ δέν ἔχει δικαιοδοσία ἐπιλύσεως νομικῶν διαφορῶν, παρακάτω ἀπευθυνόμενος πρός τόν Ἀνώτατο Στρατιωτικό Διοικητή Εὐρώπης (SACEUR) ἀναφέρει: «Θά ἤμουν εὐγνώμων γιά τήν διαβεβαίωσή σας ὅτι κάθε μελλοντική ὑποβολή ἔργων, τά ὁποῖα, ὑπό τήν ὀπτική τοῦ καταλλήλου στρατιωτικοῦ διοικητῆ, θά ἤγειρε νομικά ἐρωτήματα περί διευθετήσεων Συνθηκῶν μεταξύ κρατῶν, δέν θά λαμβάνονται ὑπ’ ὄψη στίς εἰσηγήσεις σας γιά τά μερίδια». Δηλαδή, ἡ «ἀθώα» αὐτή διατύπωσις συνιστᾶ στόν SACEUR νά μήν εἰσηγεῖται τήν χρηματοδότηση ἔργων σέ νησιά, ἐπί τῶν ὁποίων ἡ Τουρκία ἔχει ἐγείρει «νομικά» ζητήματα. Ἀποδέχεται δηλαδή τήν τουρκική θέση, ἄν καί αὐτό ἀφορᾶ ἀποκλειστικῶς σέ νατοϊκές χρηματοδοτήσεις καί δέν ἔχει νά κάνει μέ κυριαρχία ἤ ἀποστρατιωτικοποίηση, ὅπως θά θελήσει νά τό παρουσιάσει ἡ Τουρκία.

Στήν ἴδια γραμμή, τό 2006 ὁ τότε SACEUR στρατηγός Τζαίημς Τζόνσον ἐξέδωσε ὁδηγίες «πολιτικῆς γιά τά νησιά τοῦ Αἰγαίου», διά τῶν ὁποίων θεσπίζεται ἀποφυγή χρηματοδοτήσεως ἔργων καί περιλήψεως τῶν νησιῶν σέ ἀσκήσεις. Μᾶς εἶναι ἀκατανόητο γιατί ἡ ἐφημερίς αὐτά τά χαρακτηρίζει «γκριζάρισμα», σάν νά ἀποδέχεται ὅτι τό ΝΑΤΟ ἔχει δικαίωμα νά ἐκφέρει ἄποψη γιά τήν κυριαρχία ἤ τήν στρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν.
Ἀπεναντίας, ἡ «Ἑστία» παρουσιάζει τήν ξεκάθαρη θέση πού ἀπορρέει ἀπό τά πρακτικά τῶν συνομιλιῶν, πού προηγήθηκαν τῆς ὑπογραφῆς τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Ἀπό αὐτά, θά ὑπενθυμίσουμε ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα καί συγκεκριμένα ἀφορῶν στήν αποδόμηση τῶν αἰτιάσεων τοῦ Τούρκου ἀντιπροσώπου, πού ζητοῦσε νά περιέλθουν στήν χώρα του οἱ νῆσοι Λῆμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος καί Ἰκαρία «ὡς ζωτικῆς σημασίας γιά τήν ἀσφάλεια τῆς Τουρκίας».

Ὅμως: «Μιλῶντας ἐξ ὀνόματος τόσο τοῦ ἰδίου ὅσο καί τῶν Συμμάχων συναδέλφων του, ὁ λόρδος Curzon ἀπαντᾶ ὅτι τό ζήτημα «πρέπει νά τεθεῖ κατ’ ἀρχάς στήν ὀρθή νομική του βάση» («first of all to place the matter on a proper juridical basis»). Ὁ λόρδος Curzon θυμίζει στόν Ismet Pasha ὅτι ἡ ὑπογραφεῖσα στίς 30/5/1913 Συνθήκη μεταξύ Τουρκίας, Ἑλλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας καί Μαυροβουνίου ἀναφέρεται στίς ἐν λόγῳ νήσους (ἄρθρο 5 τῆς Συνθήκης), ἡ τύχη τῶν ὁποίων, σέ ἀντίθεση μέ ὅσα ὑποστηρίζει ὁ Τοῦρκος ἐκπρόσωπος, «δέν ἐξαρτήθηκε ἀπό κανέναν ὅρο» («there were none»). Σύμφωνα μέ τόν ἴδιο, τό ἄρθρο 5 ἀναθέτει ἁπλούστατα στίς Μεγάλες Δυνάμεις «τό καθῆκον νά ἀποφασίσουν γιά τήν τύχη ὅλων τῶν ὀθωμανικῶν νήσων στό Αἰγαῖο (ἐκτός τῆς Κρήτης) καί τῆς χερσονήσου τοῦ Ἁγίου Ὄρους» [«the duty of deciding the fate of all the Ottoman islands in the Aegean Sea (except Crete) and of the Mount Athos peninsula»]. Ὑπενθυμίζει, περαιτέρω, ὅτι ἡ Συνδιάσκεψη τῶν Πρέσβεων τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, μέ ἀντικείμενο τήν τύχη τῶν νήσων, ἀπηύθυνε στίς 14/2/1914 ἔγγραφο στήν Τουρκία, κοινοποιῶντας της τήν ἀπόφασή της, σύμφωνα μέ τήν ὁποία «ὅλες οἱ ὑπό τήν κατοχή τῆς Ἑλλάδας νῆσοι θά ἔπρεπε νά ἐκχωρηθοῦν στήν χώρα αὐτή, ἐξαιρουμένων τῶν τριῶν νήσων» («the decision that all the islands then in the occupation of Greece should be ceded to that country with the exception of the three islands [Ἴμβρου, Τενέδου καί Καστελλορίζου]». Καί παραθέτει ὡς ἑξῆς τήν πρόταση τοῦ Ismet Pasha, προκειμένου νά τήν ἀποδομήσει πλήρως: πρῶτον, οἱ νῆσοι Ἴμβρος καί Τένεδος, ἀλλά καί ἡ Σαμοθράκη, θά πρέπει νά ἀποδοθοῦν στήν Τουρκία, καί, δεύτερον, ὅλες οἱ ὑπόλοιπες νῆσοι, ἰδίως δέ οἱ Λῆμνος, Λέσβος, Χίος καί Ἰκαρία, οἱ ὁποῖες εἶχαν δοθεῖ στήν Ἑλλάδα τό 1913, θά πρέπει νά τῆς ἀφαιρεθοῦν καί νά τεθοῦν ὑπό εἰδικό καθεστώς. Ὁ λόρδος Curzon καταλήγει ἐκτιμῶντας ὅτι παρόμοια λύσις ἐνέχει μεγάλες δυσχέρειες ἀπό ἀπόψεως δικαίου, δικαιωμάτων καί «δυνατότητας ἐφαρμογῆς της στήν πράξη» («practicability»), «δοθέντος ὅτι οἱ ἀνωτέρω νῆσοι ἀποτελοῦν νόμιμη ἑλληνική κτήση βάσει διεθνοῦς συνθήκης» («The islands in question were a lawful Greek possession by treaty»), ἐνῶ ὁ πληθυσμός τους εἶναι ἀμιγῶς ἑλληνικός («their populations were entirely Greek in character») (σελ. 97 καί 98 τῶν «Πρακτικῶν»)».

Περαιτέρω σχολιασμός εἶναι περιττός. Τό ζήτημα εἶναι ξεκάθαρο. Οἱαδήποτε ἀμφισβήτησις θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὑποβολιμιαία. 

Ανάρτηση από: geromorias.blogspot.com

ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ. ΛΕΙΠΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ. 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΣΧΟΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΟΣ ΚΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣ ΣΠΙΤΙ. ΤΟ ΖΗΛΕΨΕ ΟΜΩΣ ΕΝΑΣ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΤΣΙΓΓΑΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΙΣΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΕΝΑ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΠΙΤΙ. ΟΤΑΝ ΠΡΩΤΟΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΠΕ. ΓΙΑΤΡΕ ΕΧΩ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ. ΓΙΑΤΙ; ΑΠΑΝΤΑ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ! ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙΔΙΟ!. ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΡΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΓΓΑΝΟ. ΕΝΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΜΑΓΚΑΣ ΕΧΕΙ ΣΠΙΤΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ.

Σάλος με την ανυπαρξία ελληνικής αντίδρασης στο turkaegean από το 2021! Τι ζητά ο Κοτζιάς και άρθρο βόμβα της ΕΣΤΙΑΣ


Σάλος έχει προκληθεί -κι ας μη βγάζουν τσιμουδιά οι τηλεοράσεις- από τη διαπίστωση ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε απολύτως τίποτα για να εμποδίσει την επιθετική κατά της Ελλάδας τουρκική καμπάνια με τίτλο …turkaegean! Απολύτως τίποτα από το 2021 ,όταν η Άγκυρα ξεκίνηε να «στήνει» την καμπάνια.

Η ελληνική κυβέρνηση παριστάνει από χθες ότι…τρέχει ! Τρέχει και δε φθάνει! Μόνο που τα επικοινωνιακά…τρεξίματα δεν μπορούν να προσφέρουν απολύτως τίποτα.
Επιτέλους κάποιοι θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους Έλληνες πολίτες για το τι συμβαίνει στα ελληνοτουρκικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που η καχυποψία κυριαρχεί και δεν είναι αδικαιολόγητη.
Ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς είναι απολύτως σαφής στο τι πρέπει να γίνει για να μάθουμε γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε απολύτως τίποτα για να αντιμετωπίσει το turkaegean

Θέμα υπάρχει και για τον Έλληνα επίτροπο και αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά που κάποια σενάρια τον θέλουν μέχρι και πρωθυπουργό σε κυβέρνηση συνεργασίας! Που ήταν; Τι έκανε; Ο Μανώλης Κοττάκης στο κεντρικό άρθρο της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ θέτει ζητήματα σοβαρά:

Όλα αυτά την ώρα έχοντας μπροστά μας τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην οποία όπως μας πληροφορούν από τηλεοράσεως ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει πάει προετοιμασμένος για να απαντήσει σε όσα πιθανόν πει ο Ερντογάν για τα ελληνικά νησιά. Θα ήταν πιο φυσιολογικό να είναι προετοιμασμένος για να ξεμπροστιάσει τον Ερντογάν πριν καν μιλήσει.

Σάλος με την ανυπαρξία ελληνικής αντίδρασης στο turkaegean από το 2021! Τι ζητά ο Κοτζιάς και άρθρο βόμβα της ΕΣΤΙΑΣ - Militaire.gr

Paul Craig Roberts : Το ΝΑΤΟ μεθοδεύει άμεση επίθεση εναντίον της Ρωσίας

Paul Craig Roberts.Reseau Interntional, 23-6-22

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι Αμερικανός οικονομολόγος διεθνούς κύρους, συγγραφέας, τέως καθηγητής εξεχόντων

Αμερικανικών και βρετανικών πανεπιστημίων, υφυπουργός

στην κυβέρνηση Ρέιγκαν και αρχισυντάκτης της Wall Street

Journal.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε αυτό το άρθρο, γράφω ότι σύμφωνα με το νεοσυντηρητικό δόγμα Wolfowitz της αμερικανικής ηγεμονίας, “το Κρεμλίνο έχει δύο επιλογές: Η Ρωσία μπορεί να παραιτηθεί από την κυριαρχία της ή η Ρωσία μπορεί να καταστρέψει τη Δύση. Η Ρωσία δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση. Όλος ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει αυτό.” Δεν υποστηρίζω ότι η Ρωσία πρέπει να καταστρέφει τη Δύση. Απλώς επισημαίνω ότι εδώ και τρεις δεκαετίες, η Δύση αντιμετωπίζει τη Ρωσία με αυτή την περιορισμένη επιλογή. Ο ίδιος ο Πούτιν έχει παραπονεθεί για αυτό πολλές φορές.

Θεωρώ εκπληκτικό το γεγονός ότι η δυτική “κοινότητα εξωτερικής πολιτικής” οποιουδήποτε είδους επέτρεψε μια πολιτική που στριμώχνει μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία με αυτόν τον τρόπο. Και συνεχίζεται.


Τώρα έχουμε τη Λιθουανία να εμποδίζει την πρόσβαση της Ρωσίας σε μέρος της Ρωσίας. Αυτό είναι τρέλα. Αυτό επιβεβαιώνει τα ρωσικά συμπεράσματα ότι μόνο η βία μπορεί να περιορίσει τη Δύση.
Ο στόχος της Ουάσιγκτον είναι ένας ευρύτερος πόλεμος

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η επιχείρηση του Κρεμλίνου στην Ουκρανία δεν μπορεί να περιοριστεί. Η Ουάσιγκτον δεν θα το επιτρέψει. Η Ουάσιγκτον έχει ήδη επεκτείνει τη σύγκρουση και βρίσκεται στη διαδικασία περαιτέρω επέκτασής της. Οι παράφρονες Εβραίοι νεοσυντηρητικοί που ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έπεισαν την ανίσχυρη μικρή Λιθουανία να παραβιάσει τη συμφωνία με τη Ρωσία για τον εφοδιασμό του Καλίνινγκραντ και έλαβαν ρωσικό τελεσίγραφο. Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νεντ Πράις χαρακτήρισε το τελεσίγραφο “θολό”. Ο ηλίθιος του Λευκού Οίκου λέει ότι η Ουάσιγκτον υποστηρίζει τη Λιθουανία. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον πιέζει για έναν ευρύτερο πόλεμο.

Η σύγκρουση στο Ντονμπάς εκτυλίχθηκε αργά, καθώς πρόκειται για πόλεμο εν μέσω ενός ρωσικού λαού που συνδέεται με την Ουκρανία από αιώνες. Ρωσικά στρατεύματα μάχονται με περιορισμούς για να ελαχιστοποιήσουν το θάνατο και την καταστροφή στην περιοχή του Ντονμπάς, από όπου οι ουκρανικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν και καταστράφηκαν. Ένας ευρύτερος πόλεμος δεν θα διεξαχθεί μεταξύ των ρωσικών πληθυσμών. Ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί τέτοια απερισκεψία όπως της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ. Οι άθλιοι και εντελώς διεφθαρμένοι Δημοκρατικοί χρειάζονται απεγνωσμένα έναν πόλεμο για να συσπειρώσουν τους Αμερικανούς στην κυβέρνηση και να αποτρέψουν την εξόντωση των Δημοκρατικών στις εκλογές. Στην προσπάθειά τους να προσκολληθούν στην εξουσία, οι Δημοκρατικοί και τα εμπόλεμα μέσα ενημέρωσης επεκτείνουν τον πόλεμο. Αυτό είναι επικίνδυνο πέρα από κάθε φαντασία. Η ρωσική κυβέρνηση δήλωσε πριν από λίγο καιρό ότι η Ρωσία δεν θα διεξαγάγει ποτέ ξανά πόλεμο στο έδαφός της.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι το Κρεμλίνο πίστευε ότι η παρέμβασή του στο Ντονμπάς θα μπορούσε να είναι περιορισμένη. Είναι ανεξήγητο το γεγονός ότι το Κρεμλίνο κατάφερε να παρεξηγήσει τη Δύση μετά από μια τέτοια πλήρη απόρριψη των προσπαθειών του για την επίτευξη αμοιβαίας συμφωνίας ασφάλειας με τη Δύση. Προφανώς, το Κρεμλίνο δεν πήρε στα σοβαρά το Δόγμα Γούλφοβιτς. Το Κρεμλίνο και οι Ρώσοι εραστές του Ατλαντικού πρέπει να το απομνημονεύουν και να το επαναλαμβάνουν κάθε πρωί όταν ξυπνούν, επειδή είναι το επιχειρησιακό δόγμα. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, το Κρεμλίνο έχει δύο επιλογές. Η Ρωσία μπορεί να παραιτηθεί από την κυριαρχία της ή η Ρωσία μπορεί να καταστρέψει τη Δύση. Η Ρωσία δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση. Όλος ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει αυτό..

Τίθεται εκ νέου το ερώτημα: Η Δύση πιέζει υπερβολικά τη Ρωσία; Διαβάστε αυτές τις υψηλού επιπέδου ρωσικές δηλώσεις και απαντήστε σε αυτή την ερώτηση μόνοι σας:

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ σημείωσε τη Δευτέρα ότι η απόφαση της Λιθουανίας ήταν “άνευ προηγουμένου” και “παραβίαση των πάντων”.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι οι “προκλητικές” ενέργειες του Βίλνιους αποτελούν παραβίαση των διεθνών νομικών υποχρεώσεων της Λιθουανίας να επιτρέψει τη διέλευση αγαθών μεταξύ Ρωσίας και Καλίνινγκραντ. Ανέφερε ότι η Ρωσία θεωρεί αυτή την κίνηση “ανοιχτά εχθρική” και ότι εάν η Λιθουανία δεν άρει αμέσως αυτούς τους περιορισμούς, η Ρωσία διατηρεί το δικαίωμα να “υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα”.

Ο επικεφαλής της Ρωσικής Επιτροπής για την Υπεράσπιση της Κρατικής Κυριαρχίας, Αντρέι Κλίμοφ, δήλωσε ότι η απόφαση της Λιθουανίας ήταν μια πράξη «άμεσης επίθεσης» κατά της Μόσχας και ότι εάν η ΕΕ δεν επανέφερε το κράτος μέλος της στην τάξη , η Ρωσία θα είχε την ελευθερία να «λύσει το πρόβλημα της διέλευσης του Καλίνινγκραντ που δημιουργήθηκε από τη Λιθουανία με ΟΛΑ τα μέσα της επιλογής της».

Η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές μαριονέτες της προκαλούν σκόπιμα σύγκρουση μεταξύ Λιθουανίας και Ρωσίας.

Η στάση των Ρώσων σκληραίνει

Οι παράφρονες νεοσυντηρητικοί που ελέγχουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική μας οδηγούν σε πυρηνικό πόλεμο.

“Η Ρωσία δεν θα εμπιστευτεί ποτέ ξανά τη Δύση” (Κρεμλίνο)

Δεν γνωρίζω κανέναν άλλο λόγο, εκτός από την ψευδαίσθηση της εξουσίας, για να περιμένει η Ουάσιγκτον από τη Ρωσία και την Κίνα να υποτάξουν την κυριαρχία και τα συμφέροντά τους στην Ουάσιγκτον. Αυτή η εντελώς εξωπραγματική προσδοκία των νεοσυντηρητικών οδηγεί στον Αρμαγεδδώνα.

Paul Craig Roberts : Το ΝΑΤΟ μεθοδεύει άμεση επίθεση εναντίον της Ρωσίας - Triklopodia

Δημ. Σταθακόπουλος : Ήττα με προεκτάσεις το brand «Turkaegean»


Ο νομικός και διδάκτορας Οθωμανικής Ιστορίας, Δημήτρης Σταθακόπουλος , εξηγεί στον 98.4 γιατί η υπόθεση με την κατοχύρωση του brand «Turkaegean» , σε οργανισμό που συνδέεται απόλυτα με την Ε.Ε. θα έχει προεκτάσεις στο μέλλον και γεωπολιτικής σημασίας , στην αναθεωρητική στρατηγική που δομεί η Τουρκία, αναλύει την χρόνια μεθοδολογία τέτοιων ζητημάτων στα πλαίσια υβριδικών επιχειρήσεων που διεξάγει η Τουρκία ενώ επισημαίνει άγνωστες πτυχές αυτής της πιστοποίησης με το brand «Turkaegean», σημειώνοντας την μεγάλη διαφορά, από το «Τουρκικές ακτές στο Αιγαίο» και το «Turkaegean».

Παραλήρημα ικανοποίησης Μητσοτάκη για την συμφωνία Τουρκίας – Φιλανδίας – Σουηδίας την ώρα που οι ΗΠΑ…

 Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την άφιξη του στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, διαψεύστηκε ακαριαία από τις εξελίξεις στις ΗΠΑ.

Ο πρωθυπουργός εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη Συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ Τουρκίας, Φινλανδίας και Σουηδίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «Τελικά πρυτάνευσε η κοινή λογική και το καλό της Συμμαχίας και ξεπεράστηκαν οι όποιες καιροσκοπικές και ωφελιμιστικές συμπεριφορές». Οι διαρροές μάλιστα από το Μαξίμου υποστήριζαν ότι η Τουρκία δεν έλαβε κάποιο αντάλλαγμα για την υποχώρηση της που να αφορά τα ελληνοτουρκικά.

Την ίδια στιγμή γινόταν γνωστή η τοποθέτηση της Βοηθού Υπουργού Άμυνας για Διεθνείς Υποθέσεις Ασφάλειας, Celeste Wallander η οποία είπε ότι: «Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν πλήρως τα σχέδια εκσυγχρονισμού της Τουρκίας για τον στόλο F-16 της Τουρκίας… Αυτά τα σχέδια είναι στα σκαριά, και πρέπει να υλοποιηθούν μέσω της διαδικασίας σύναψης συμβάσεων, αλλά οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τον εκσυγχρονισμό του τουρκικού στόλου μαχητικών, γιατί αυτό συμβάλλει στην ασφάλεια του ΝΑΤΟ… Οι ισχυρές τουρκικές αμυντικές δυνατότητες συμβάλλουν σε μια ισχυρή άμυνα του ΝΑΤΟ»!

Είτε πρόκειται για ανικανότητα είτε για προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών γεγονότων, η συμπεριφορά του πρωθυπουργού είναι πλέον εθνικά επικίνδυνη.

Παραλήρημα ικανοποίησης Μητσοτάκη για την συμφωνία Τουρκίας – Φιλανδίας – Σουηδίας την ώρα που οι ΗΠΑ… (olympia.gr)