ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΑ: ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΕΣ ΓΙΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Από το Παρίσι μέχρι τη Μαδρίτη, ο Πεκιόλι ερμηνεύει τις διαμαρτυρίες, τη δυσαρέσκεια και το ζήτημα της στέγασης ως εργαλεία μιας νέας πολιτικής στρατηγικής.
από τον Ρομπέρτο Πεκιόλι
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, οι σκληροί ξεκινούν, όπως έλεγαν οι ακαταμάχητοι Μπλε Αδελφοί. Αυτό συμβαίνει στη Γαλλία και την Ισπανία, μόνο οι σκληροί -αυτοί που κυβερνούν το σύστημα- κινούν τα νήματα χωρίς να εμπλέκονται άμεσα στη μάχη. Και στις δύο χώρες, η ριζοσπαστική αριστερά προετοιμάζει μια προληπτική εξέγερση , υποκινούμενη από τους άρχοντες του διεθνούς προοδευτισμού (πρώτα και κύρια τον Σόρος), ενάντια στην πιθανή εκλογική νίκη των εθνικιστικών και φιλελεύθερων-συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην αντιπολίτευση. Στη Γαλλία, ένας νέος πρόεδρος θα εκλεγεί τον Απρίλιο και η Μαρίν Λεπέν είναι το φαβορί. Στην Ισπανία, η κυβέρνηση Φρανκενστάιν των σοσιαλιστών και της ριζοσπαστικής αριστεράς, υποστηριζόμενη από όλες τις αυτονομιστικές δυνάμεις της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς, βρίσκεται στα όριά της, εν μέσω σκανδάλων, διαφθοράς, αντιδημοτικότητας και αδυναμίας να σταματήσει την εισβολή μεταναστών στον θύλακα της Θέουτα, που υποκινείται από το Μαρόκο. Ο Πέδρο Σάντσες, το αμαυρωμένο είδωλο των εγχώριων προοδευτικών, αναγκάστηκε να μεταθέσει την ψηφοφορία στις 29 Νοεμβρίου.
Η άρχουσα ολιγαρχία αντιπαθεί τις κυβερνήσεις που ορίζονται ως δεξιές, παρόλο που μπορεί εύκολα να τις ελέγξει, όπως καταδεικνύει η ιταλική περίπτωση. Ωστόσο, εγκαταλείπει τους προοδευτικούς ηγέτες της χωρίς μεταμέλεια όταν έχουν εκπληρώσει τον σκοπό τους, δηλαδή, όπως στις περιπτώσεις της Γαλλίας και της Ισπανίας, όταν η αντιδημοτικότητά τους γίνεται πολύ εμφανής.
Στη Γαλλία, μπορεί να προσπαθούν να ξεκινήσουν μια προεδρική κούρσα της τελευταίας στιγμής με έναν διαφορετικό Μακρόν, αντικαθιστώντας τον ματαιωμένο σύζυγο της κυρίας Μπριζίτ. Στην Ισπανία, θα διεισδύσουν εύκολα στην πιθανώς κεντροδεξιά κυβέρνηση. Εν τω μεταξύ, ρίχνουν λάδι στη φωτιά στους δρόμους. Μια σχολική εξέγερση βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γαλλία, με την πλειοψηφία των συμμετεχόντων να είναι νέοι μεταναστευτικής καταγωγής. Τα περιστατικά, όπως είναι η γαλλική παράδοση, είναι σοβαρά: εκατοντάδες σχολεία κατελήφθησαν ή κάηκαν, αμέτρητοι δάσκαλοι ξυλοκοπήθηκαν, κάποιοι τραυματίστηκαν από οξύ ή αυτοσχέδια φλογοβόλα, και βία στους δρόμους. Όλα αυτά χωρίς η κυβέρνηση να είναι σε θέση (ή πρόθυμη) να επιλύσει το ζήτημα. Το ακροαριστερό κόμμα La France Insoumise, με επικεφαλής τον πρώην σοσιαλιστή υπουργό Μελανσόν, ρίχνει λάδι στη φωτιά, προσπαθώντας να επεκτείνει την εξέγερση σε εκτεταμένη κοινωνική δυσαρέσκεια και επιχειρώντας να συνδεθεί με τον ισλαμιστικό ιστό των προαστίων και των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Πιθανώς ούτε καν οι θρησκευτικοί ηγέτες είναι σε θέση να κρατήσουν σε απόσταση ορδές νεαρών Βορειοαφρικανών που καθοδηγούνται από ένα μείγμα καταστροφικού μηδενισμού και μιας άγριας επιθυμίας για καταναλωτική λεηλασία.
Η κοινωνική βόμβα είναι μια προληπτική προειδοποίηση προς τη Μαρίν Λεπέν και τον υποστηρικτή της, Τζόρνταν Μπαρντέλλα: αν κερδίσετε τις εκλογές, σας περιμένουν τα χειρότερα. Εν τω μεταξύ, η συστηματική εκστρατεία δυσφήμισης βρίσκεται σε δράση. Δεν κατηγορεί τις ορδές του Μαγκρέμπ για αντισημιτισμό, αλλά τον Μπαρντέλλα. Η αίσθηση είναι ότι η αναταραχή, το μίσος των «νέων Γάλλων» για τη δημοκρατία που δεν επέλεξαν, η οποία δεν μπορεί πλέον να τους αφομοιώσει (είναι πάρα πολλοί από αυτούς) και ουσιαστικά τους απορρίπτει παρά τις μεγαλόστομες υποσχέσεις τους, είναι ασυγκράτητη. Η επιλογή πλευράς από διάφορες ισχυρές δυνάμεις θα είναι κρίσιμη: ο δημόσιος μηχανισμός, η βιομηχανική και χρηματοπιστωτική ανώτερη μεσαία τάξη, η μεγάλη, ισχυρή εβραϊκή κοινότητα και οι Ελευθεροτέκτονες, οι οποίοι ιστορικά έχουν αναδείξει κάθε πρόεδρο εκτός από τον Στρατηγό Ντε Γκωλ. Προς το παρόν, υποκινούνται οι αγανακτισμένες, οι απαιτητικές και οι βίαιες κοινωνικές μειονότητες.
Η ισπανική υπόθεση είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική, βουτηγμένη στην κυνική εκμετάλλευση των πραγματικών προβλημάτων. Η κυβέρνηση και ο ηγέτης της περιβάλλονται από δυσφήμιση, θάβονται από χλευασμούς, καταδιώκονται από έρευνες που οδήγησαν στη φυλάκιση αρκετών πρώην υπουργών, κατέστρεψαν τη φήμη του ευγενή πατέρα Θαπατέρο, ενώ η σύζυγος του πρωθυπουργού περιμένει δίκη. Μια αλλαγή κυβέρνησης είναι στον αέρα, ειδικά μετά τον επαίσχυντο χειρισμό της εισβολής στην πόλη της Θέουτα. Η απεγνωσμένη στρατηγική που επιλέχθηκε για να ξεφύγει από τη γωνία - ο Σάντσες είναι ένας επιδέξιος σχοινοβάτης - είναι η «υπόθεση Μαρικάρμεν». Η ηλικιωμένη Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε για πάνω από πενήντα χρόνια. Μια θλιβερή ιστορία, σίγουρα, αλλά η γυναίκα κατείχε ένα διαμέρισμα 140 τετραγωνικών μέτρων στην κεντρική γειτονιά Ρετίρο της Μαδρίτης, πληρώνοντας μόνο πεντακόσια ευρώ το μήνα . Η δημαγωγική αντίδραση της κυβέρνησης ήταν άμεση, εξαπολύοντας ένα πλήθος εναντίον των «κεφαλαίων των γύπων». Είναι κρίμα που η Μαρικάρμεν επωφελήθηκε από τη μεταβίβαση ενός παλιού μισθωτηρίου συμβολαίου ελεγχόμενου ενοικίου από το 1956 βάσει νόμου του καθεστώτος Φράνκο (το οποίο έχτισε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια) και ότι εκδιώχθηκε βάσει νόμου περί ενοικίων που ψηφίστηκε από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος δεν είναι ένα ταμείο γύπων, αλλά μια μικρή εταιρεία που κατέχει αυτό το μοναδικό ακίνητο. Τα ψέματα και η δημαγωγία έχουν επικρατήσει, οδηγώντας σε πολυάριθμες διαδηλώσεις υπό την ηγεσία των ακροαριστερών και σοσιαλιστικών κύκλων κατά της έλλειψης κατοικιών, των αυξήσεων ενοικίων και των μεγάλων εταιρειών ακινήτων, οι οποίες δεν είχαν κανένα ρόλο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η πλατεία Puerta del Sol είναι κατειλημμένη από ένα πλήθος ενθουσιασμένων ριζοσπαστών, των αγανακτισμένων και απαιτητικών που αποτελούν ένα από τα τρία στρατόπεδα στα οποία διαιρείται η σημερινή κοινωνία. Πολύ γρήγορα, η κυβέρνηση εισήγαγε δύο νόμους για τα ενοίκια και τις εξώσεις, τιμωρητικούς κατά των ιδιοκτητών ακινήτων, κομμουνιστικής προέλευσης. Το Κοινοβούλιο τους απέρριψε επειδή ένας σύμμαχος της κυβέρνησης, το κεντροδεξιό καταλανικό κόμμα ανεξαρτησίας Junts, ψήφισε εναντίον τους. Τώρα ο υπολογιστικός Sánchez - του οποίου η πολιτική άνοδος χρηματοδοτήθηκε από τον πεθερό του, έναν ομοφυλόφιλο ιδιοκτήτη οίκου ανοχής και σάουνας - μπορεί να αντιμετωπίσει τις εκλογές με την αύρα κάποιου που εκδιώχθηκε από τους φίλους των εργολάβων ακινήτων. Θα χάσει, αλλά θα σώσει την υπόληψή του και θα έχει ένα ισχυρό όπλο ως μελλοντικός ηγέτης της αντιπολίτευσης. Με λίγα λόγια, στο Παρίσι όπως και στη Μαδρίτη, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οι μεγάλοι ελιγμοί βρίσκονται σε εξέλιξη και η βρώμικη δουλειά εντείνεται.
Το ζήτημα της στέγασης, ωστόσο, αξίζει προβληματισμού, όπως και η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας ανταγωνιστικής τάξης μεταξύ της άκρας αριστεράς, των μεταναστών και των νέων πολιτών. Η δυσαρέσκεια και ο κοινωνικός φθόνος οδηγούν για άλλη μια φορά την πολιτική πόλωση. Είναι ένα καύσιμο που παράγεται από τη μαζική κοινωνία, τροφοδοτώντας τη δυσαρέσκεια μεταξύ των διαλυμένων, απροσάρμοστων και αποξενωμένων μαζών, που ενθαρρύνονται να επιδιώκουν υποκειμενικά δικαιώματα που είναι σχεδόν πάντα ανέφικτα, πηγές φθόνου και δυσαρέσκειας. Ο μαζικός άνθρωπος είναι χωρίς ρίζες, τρέφεται από μια κενή ρητορική αυτοεπιβεβαίωσης που αποδεικνύεται χιμαιρική. Η οδυνηρή αντίθεση μεταξύ των υπερβολικών φιλοδοξιών που διακηρύσσονται ως δικαιώματα και της αδυναμίας επίτευξής τους γίνεται μια πυώδης πληγή.
Στη Γαλλία, μπορεί να προσπαθούν να ξεκινήσουν μια προεδρική κούρσα της τελευταίας στιγμής με έναν διαφορετικό Μακρόν, αντικαθιστώντας τον ματαιωμένο σύζυγο της κυρίας Μπριζίτ. Στην Ισπανία, θα διεισδύσουν εύκολα στην πιθανώς κεντροδεξιά κυβέρνηση. Εν τω μεταξύ, ρίχνουν λάδι στη φωτιά στους δρόμους. Μια σχολική εξέγερση βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γαλλία, με την πλειοψηφία των συμμετεχόντων να είναι νέοι μεταναστευτικής καταγωγής. Τα περιστατικά, όπως είναι η γαλλική παράδοση, είναι σοβαρά: εκατοντάδες σχολεία κατελήφθησαν ή κάηκαν, αμέτρητοι δάσκαλοι ξυλοκοπήθηκαν, κάποιοι τραυματίστηκαν από οξύ ή αυτοσχέδια φλογοβόλα, και βία στους δρόμους. Όλα αυτά χωρίς η κυβέρνηση να είναι σε θέση (ή πρόθυμη) να επιλύσει το ζήτημα. Το ακροαριστερό κόμμα La France Insoumise, με επικεφαλής τον πρώην σοσιαλιστή υπουργό Μελανσόν, ρίχνει λάδι στη φωτιά, προσπαθώντας να επεκτείνει την εξέγερση σε εκτεταμένη κοινωνική δυσαρέσκεια και επιχειρώντας να συνδεθεί με τον ισλαμιστικό ιστό των προαστίων και των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Πιθανώς ούτε καν οι θρησκευτικοί ηγέτες είναι σε θέση να κρατήσουν σε απόσταση ορδές νεαρών Βορειοαφρικανών που καθοδηγούνται από ένα μείγμα καταστροφικού μηδενισμού και μιας άγριας επιθυμίας για καταναλωτική λεηλασία.
Η κοινωνική βόμβα είναι μια προληπτική προειδοποίηση προς τη Μαρίν Λεπέν και τον υποστηρικτή της, Τζόρνταν Μπαρντέλλα: αν κερδίσετε τις εκλογές, σας περιμένουν τα χειρότερα. Εν τω μεταξύ, η συστηματική εκστρατεία δυσφήμισης βρίσκεται σε δράση. Δεν κατηγορεί τις ορδές του Μαγκρέμπ για αντισημιτισμό, αλλά τον Μπαρντέλλα. Η αίσθηση είναι ότι η αναταραχή, το μίσος των «νέων Γάλλων» για τη δημοκρατία που δεν επέλεξαν, η οποία δεν μπορεί πλέον να τους αφομοιώσει (είναι πάρα πολλοί από αυτούς) και ουσιαστικά τους απορρίπτει παρά τις μεγαλόστομες υποσχέσεις τους, είναι ασυγκράτητη. Η επιλογή πλευράς από διάφορες ισχυρές δυνάμεις θα είναι κρίσιμη: ο δημόσιος μηχανισμός, η βιομηχανική και χρηματοπιστωτική ανώτερη μεσαία τάξη, η μεγάλη, ισχυρή εβραϊκή κοινότητα και οι Ελευθεροτέκτονες, οι οποίοι ιστορικά έχουν αναδείξει κάθε πρόεδρο εκτός από τον Στρατηγό Ντε Γκωλ. Προς το παρόν, υποκινούνται οι αγανακτισμένες, οι απαιτητικές και οι βίαιες κοινωνικές μειονότητες.
Η ισπανική υπόθεση είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική, βουτηγμένη στην κυνική εκμετάλλευση των πραγματικών προβλημάτων. Η κυβέρνηση και ο ηγέτης της περιβάλλονται από δυσφήμιση, θάβονται από χλευασμούς, καταδιώκονται από έρευνες που οδήγησαν στη φυλάκιση αρκετών πρώην υπουργών, κατέστρεψαν τη φήμη του ευγενή πατέρα Θαπατέρο, ενώ η σύζυγος του πρωθυπουργού περιμένει δίκη. Μια αλλαγή κυβέρνησης είναι στον αέρα, ειδικά μετά τον επαίσχυντο χειρισμό της εισβολής στην πόλη της Θέουτα. Η απεγνωσμένη στρατηγική που επιλέχθηκε για να ξεφύγει από τη γωνία - ο Σάντσες είναι ένας επιδέξιος σχοινοβάτης - είναι η «υπόθεση Μαρικάρμεν». Η ηλικιωμένη Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε για πάνω από πενήντα χρόνια. Μια θλιβερή ιστορία, σίγουρα, αλλά η γυναίκα κατείχε ένα διαμέρισμα 140 τετραγωνικών μέτρων στην κεντρική γειτονιά Ρετίρο της Μαδρίτης, πληρώνοντας μόνο πεντακόσια ευρώ το μήνα . Η δημαγωγική αντίδραση της κυβέρνησης ήταν άμεση, εξαπολύοντας ένα πλήθος εναντίον των «κεφαλαίων των γύπων». Είναι κρίμα που η Μαρικάρμεν επωφελήθηκε από τη μεταβίβαση ενός παλιού μισθωτηρίου συμβολαίου ελεγχόμενου ενοικίου από το 1956 βάσει νόμου του καθεστώτος Φράνκο (το οποίο έχτισε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια) και ότι εκδιώχθηκε βάσει νόμου περί ενοικίων που ψηφίστηκε από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος δεν είναι ένα ταμείο γύπων, αλλά μια μικρή εταιρεία που κατέχει αυτό το μοναδικό ακίνητο. Τα ψέματα και η δημαγωγία έχουν επικρατήσει, οδηγώντας σε πολυάριθμες διαδηλώσεις υπό την ηγεσία των ακροαριστερών και σοσιαλιστικών κύκλων κατά της έλλειψης κατοικιών, των αυξήσεων ενοικίων και των μεγάλων εταιρειών ακινήτων, οι οποίες δεν είχαν κανένα ρόλο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η πλατεία Puerta del Sol είναι κατειλημμένη από ένα πλήθος ενθουσιασμένων ριζοσπαστών, των αγανακτισμένων και απαιτητικών που αποτελούν ένα από τα τρία στρατόπεδα στα οποία διαιρείται η σημερινή κοινωνία. Πολύ γρήγορα, η κυβέρνηση εισήγαγε δύο νόμους για τα ενοίκια και τις εξώσεις, τιμωρητικούς κατά των ιδιοκτητών ακινήτων, κομμουνιστικής προέλευσης. Το Κοινοβούλιο τους απέρριψε επειδή ένας σύμμαχος της κυβέρνησης, το κεντροδεξιό καταλανικό κόμμα ανεξαρτησίας Junts, ψήφισε εναντίον τους. Τώρα ο υπολογιστικός Sánchez - του οποίου η πολιτική άνοδος χρηματοδοτήθηκε από τον πεθερό του, έναν ομοφυλόφιλο ιδιοκτήτη οίκου ανοχής και σάουνας - μπορεί να αντιμετωπίσει τις εκλογές με την αύρα κάποιου που εκδιώχθηκε από τους φίλους των εργολάβων ακινήτων. Θα χάσει, αλλά θα σώσει την υπόληψή του και θα έχει ένα ισχυρό όπλο ως μελλοντικός ηγέτης της αντιπολίτευσης. Με λίγα λόγια, στο Παρίσι όπως και στη Μαδρίτη, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οι μεγάλοι ελιγμοί βρίσκονται σε εξέλιξη και η βρώμικη δουλειά εντείνεται.
Το ζήτημα της στέγασης, ωστόσο, αξίζει προβληματισμού, όπως και η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας ανταγωνιστικής τάξης μεταξύ της άκρας αριστεράς, των μεταναστών και των νέων πολιτών. Η δυσαρέσκεια και ο κοινωνικός φθόνος οδηγούν για άλλη μια φορά την πολιτική πόλωση. Είναι ένα καύσιμο που παράγεται από τη μαζική κοινωνία, τροφοδοτώντας τη δυσαρέσκεια μεταξύ των διαλυμένων, απροσάρμοστων και αποξενωμένων μαζών, που ενθαρρύνονται να επιδιώκουν υποκειμενικά δικαιώματα που είναι σχεδόν πάντα ανέφικτα, πηγές φθόνου και δυσαρέσκειας. Ο μαζικός άνθρωπος είναι χωρίς ρίζες, τρέφεται από μια κενή ρητορική αυτοεπιβεβαίωσης που αποδεικνύεται χιμαιρική. Η οδυνηρή αντίθεση μεταξύ των υπερβολικών φιλοδοξιών που διακηρύσσονται ως δικαιώματα και της αδυναμίας επίτευξής τους γίνεται μια πυώδης πληγή.
Σε μια υγιή κοινότητα, οι άνθρωποι επιθυμούν εργασία που τους συνδέει με τη γη τους και ένα σπίτι για να μεγαλώσουν τις οικογένειές τους. Σε μια μαζική κοινωνία, τα ξεριζωμένα άτομα επιδιώκουν μόνο μια «λύση στέγασης», παραδομένα σε μια περιπλανώμενη ύπαρξη, άστεγα και χωρίς δεσμούς. Έτσι, στον μαζικό άνθρωπο, γεννιέται η επιθυμία για μια ενοικιαζόμενη ζωή, η υπολειμματική φιλοδοξία των σκλάβων που μάχονται για τα αποφάγια. Η δυσαρέσκεια είναι αναπόφευκτη. Έχοντας επίγνωση των ψυχολογικών μηχανισμών που την διαδίδουν, ο Σάντσες καλλιεργεί την ψευδαίσθηση της ενοικιαζόμενης κατοικίας, την ευέλικτη λύση που ευνοεί το πλουτοκρατικό καθεστώς, το οποίο χρειάζεται ξεριζωμένες μάζες για να τις υποτάξει στις συνθήκες εργασίας του (προσωρινές ή ασταθείς θέσεις εργασίας, άθλιες αμοιβές, κινητικότητα). Τα ενοίκια στον άξονα των αριστερών-αποξενωμένων μητροπολιτικών μαζών-μεταναστών (οι εκδικητικοί και αγανακτισμένοι, η μεταμοντέρνα Τέταρτη Τάξη) προσφέρουν τον δομικό ξεριζωμό που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία του παγκοσμιοποιημένου μηχανισμού της αγοράς. Οι κακοί δάσκαλοι, επιφορτισμένοι με την καθοδήγηση των ξεριζωμένων, αποξενωμένων και αγανακτισμένων μαζών προς τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αυτή τη φορά έβγαλαν από το καπέλο τους ένα πραγματικό πρόβλημα - τη δυσκολία εύρεσης στέγης στις μητροπολιτικές περιοχές - για να υποδαυλίσουν τη δυσαρέσκεια.
Στην πράξη, στη Νέα Υόρκη όπως και στο Βερολίνο, τώρα στη Μαδρίτη και στα γαλλικά προάστια, η προτεινόμενη λύση είναι προπαγάνδα που βυθίζει τους ιδιοκτήτες και τους ενοικιαστές σε πλήρη νομική αβεβαιότητα, όπου θα επικρατήσει ο ισχυρότερος: τα αμοιβαία κεφάλαια ακινήτων που δικαίως θέλουν να πολεμήσουν. Η Simone Weil έγραψε ότι η ρίζα είναι η πιο σημαντική και λιγότερο κατανοητή ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής. Μια μορφή ρίζας είναι η κατοχή ενός σπιτιού. Σε μια κοινωνία που δεν ελέγχεται από την πλουτοκρατία, η ενοικίαση θα ήταν μια οριακή πραγματικότητα.
.Ρομπέρτο Πεκιόλι
Ο ΚΑΡΠΟΣ ΜΙΑΣ ΨΥΧΗΣ Η ΟΠΟΙΑ ΩΡΙΜΑΣΕ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΙΧΝΕΥΕΙ ΜΕ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΗ ΤΟΥ ΣΟΦΙΑ.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΤΙΛΛΗΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΑΠΟΔΟΜΕΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΝΟΥ,ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ, ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου