Συνέχεια από Τετάρτη 1η. Ιουλίου 2026
Η Αμερική ως πεδίο μάχης 5
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Ξυπνώντας στην πραγματικότητα
«Αυτό στο οποίο είναι καλή η κυβέρνηση είναι να εισπράττει φόρους, να αφαιρεί τις ελευθερίες σου και να σκοτώνει ανθρώπους. Δεν είναι καλή σε πολλά άλλα πράγματα».
— Συγγραφέας TOM CLANCY
— Συγγραφέας TOM CLANCY
«Η Μυστική Κυβέρνηση είναι ένα αλληλοσυνδεόμενο δίκτυο επίσημων λειτουργών, κατασκόπων, μισθοφόρων, πρώην στρατηγών, κερδοσκόπων και υπερπατριωτών, οι οποίοι, για ποικίλα κίνητρα, δρουν έξω από τους νόμιμους θεσμούς της κυβέρνησης. Οι πρόεδροι έχουν στραφεί σε αυτούς όταν δεν μπορούν να κερδίσουν την υποστήριξη του Κογκρέσου ή του λαού, δημιουργώντας εκείνη την ανεξέλεγκτη εξουσία που τόσο φοβούνταν οι συντάκτες του Συντάγματός μας. …»
—Bill Moyers, δημοσιογράφος και γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Johnson, 1988
Ο καθηγητής Jacques Ellul, γράφοντας πριν από χρόνια, υποστήριξε ότι φαίνεται να ζούμε μέσα σε αυτό που ονόμαζε «ψευδαίσθηση της ελευθερίας». Μια ψευδαίσθηση, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι κάτι που δεν βασίζεται στην πραγματικότητα. Καθώς όλο και περισσότεροι Αμερικανοί αρχίζουν να το συνειδητοποιούν, η ελευθερία —η αληθινή ελευθερία, όπως κάποτε τη γνωρίζαμε— γίνεται ολοένα και περισσότερο μια ψευδαίσθηση.
Θεωρήστε τα ακόλουθα ως ένα κάλεσμα αφύπνισης απέναντι στην πραγματικότητα της ζωής μέσα στο αμερικανικό αστυνομικό κράτος:
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον καμία προστασία απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία. Δεν είναι πλέον ασυνήθιστο να ακούμε για περιστατικά στα οποία η αστυνομία πυροβολεί πρώτα άοπλα άτομα και κάνει ερωτήσεις αργότερα· όπως στην περίπτωση του δεκαεξάχρονου εφήβου που έκανε κοπάνα από το σχολείο, μόνο και μόνο για να πυροβοληθεί από την αστυνομία, αφού οι αστυνομικοί φέρονται να τον πέρασαν για διαρρήκτη που τρεπόταν σε φυγή.
Ύστερα υπήρξε ο άοπλος άνδρας στο Τέξας «ο οποίος καταδιώχθηκε και πυροβολήθηκε στον αυχένα από την αστυνομία του Austin … αφού δεν κατάφερε να ταυτοποιηθεί σωστά και απομακρύνθηκε από τον τόπο ενός άσχετου περιστατικού». Μια δεκαεννιάχρονη γυναίκα στο Seattle πυροβολήθηκε κατά λάθος στο πόδι από την αστυνομία, αφού αρνήθηκε να δείξει τα χέρια της.
Αυτό που γίνεται εξίσου συνηθισμένο είναι η είδηση ότι οι αστυνομικοί που εμπλέκονται σε τέτοια περιστατικά τη γλιτώνουν με κάτι λίγο περισσότερο από μια επίπληξη.
Οι Αμερικανοί δεν θεωρούνται πλέον αθώοι μέχρι αποδείξεως της ενοχής τους. Σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της ραγδαίας προόδου της τεχνολογίας και μιας ενισχυμένης κουλτούρας επιτήρησης, το βάρος της απόδειξης έχει μετατοπιστεί, έτσι ώστε το δικαίωμα να θεωρείται κανείς αθώος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος έχει σφετεριστεί από έναν νέο κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι πολίτες είναι ύποπτοι. Αυτό φαίνεται στις αστυνομικές πρακτικές κατά τις οποίες σταματούν και σωματικά ερευνούν ανθρώπους που απλώς περπατούν στον δρόμο, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη παρανομίας.
Παρομοίως, υποβάλλοντας τους Αμερικανούς σε σαρώσεις ολόκληρου του σώματος και σε συσκευές ανάγνωσης πινακίδων κυκλοφορίας, χωρίς τη γνώση ή τη συναίνεσή τους, και στη συνέχεια αποθηκεύοντας αυτές τις σαρώσεις για μελλοντική χρήση, η κυβέρνηση —σε συμπαιγνία με το εταιρικό κράτος— έχει οικοδομήσει την απόλυτη κοινωνία των υπόπτων ή, ακριβέστερα, το αστυνομικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είμαστε όλοι δυνητικά ένοχοι για κάποια παρανομία ή άλλη.
Οι Αμερικανοί είναι ανίσχυροι μπροστά στη στρατιωτικοποιημένη αστυνομία. Στην πρώιμη Αμερική, οι πολίτες θεωρούνταν ίσοι με τους λειτουργούς της επιβολής του νόμου. Οι αρχές σπάνια επιτρεπόταν να εισέλθουν στο σπίτι κάποιου χωρίς άδεια ή με δόλιο τρόπο. Και δεν ήταν ασυνήθιστο οι αστυνομικοί να θεωρούνται προσωπικά υπεύθυνοι για παράνομη είσοδο, όταν εισέβαλλαν αδικαιολόγητα στο σπίτι ενός πολίτη.
Σε αντίθεση με σήμερα, οι πρώτοι Αμερικανοί μπορούσαν να αντισταθούν στη σύλληψη όταν ένας αστυνομικός προσπαθούσε να τους περιορίσει χωρίς κατάλληλη αιτιολόγηση ή χωρίς ένταλμα — το οποίο, φυσικά, η αστυνομία όφειλε να επιτρέπει στους πολίτες να διαβάσουν πριν τους συλλάβει. Το να τολμήσει κανείς σήμερα να αμφισβητήσει ένα ένταλμα απέναντι σε έναν αστυνομικό οπλισμένο με στρατιωτικά όπλα υψηλής τεχνολογίας και τέιζερ δεν θα ήταν τίποτε λιγότερο από αυτοκτονικό.
Καθώς οι αστυνομικές δυνάμεις σε ολόκληρη τη χώρα αποκτούν μαζικά στρατιωτικού τύπου εξοπλισμό, οι Αμερικανοί βλέπουν τις άλλοτε ειρηνικές κοινότητές τους να μετατρέπονται σε στρατιωτικά φυλάκια, πλήρη με άρματα μάχης, οπλισμό και άλλο εξοπλισμό σχεδιασμένο για το πεδίο της μάχης.
Λεηλατημένοι και θυματοποιημένοι; Οι Αμερικανοί δεν είναι κάτι πολύ περισσότερο από πορτοφόλια που χρηματοδοτούν το αστυνομικό κράτος. Αν υπάρχει κάποιο απόλυτο αξίωμα σύμφωνα με το οποίο φαίνεται να λειτουργεί η κυβέρνηση, είναι ότι ο Αμερικανός φορολογούμενος πάντοτε εξαπατάται και πληρώνει το τίμημα. Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για φορολογουμένους που εξαναγκάζονται να χρηματοδοτούν πανάκριβο οπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μας, είτε για ατελείωτους πολέμους που ελάχιστα προσφέρουν στην ασφάλεια ή στις ελευθερίες μας, είτε για διογκωμένες κυβερνητικές υπηρεσίες όπως το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και η NSA, με τους μυστικούς προϋπολογισμούς, τις συγκαλυμμένες ατζέντες και τις μυστικές δραστηριότητές της. Και σαν να ρίχνει κανείς αλάτι στην πληγή, ακόμη και οι χρηματικές αποζημιώσεις σε αγωγές εναντίον κυβερνητικών αξιωματούχων που κρίνονται ένοχοι για παρανομία πληρώνονται από τον φορολογούμενο.
Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα αυτοάμυνας. Μετά από διάφορους πυροβολισμούς τα τελευταία χρόνια, ο «έλεγχος των όπλων» έχει γίνει ηχηρό σύνθημα για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, με τον πρόεδρο Obama να φτάνει μάλιστα στο σημείο να δεσμευθεί ότι θα μειώσει τη βία με όπλα «με ή χωρίς το Κογκρέσο». Όσοι υποστηρίζουν τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί όπλων βλέπουν το δικαίωμα της Δεύτερης Τροπολογίας στην οπλοφορία ως κάτι που εφαρμόζεται μόνο στους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ως αποτέλεσμα, ακόμη και Αμερικανοί που κατέχουν νόμιμα πυροβόλα όπλα αντιμετωπίζονται με καχυποψία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με αδικαιολόγητη βία.
Σε μία περίπτωση, ένας άνδρας στο Τέξας είδε το σπίτι του να γίνεται αντικείμενο αιφνιδιαστικής εφόδου χωρίς προειδοποίηση και πυροβολήθηκε στο κρεβάτι του, αφού η αστυνομία, επιχειρώντας να εκτελέσει ένα συνηθισμένο ένταλμα έρευνας, έμαθε ότι κατείχε νόμιμα πυροβόλο όπλο. Σε άλλο περιστατικό, ένας άνδρας στη Φλόριντα, ο οποίος είχε άδεια να φέρει κρυμμένο πυροβόλο όπλο, κρατήθηκε επί δύο ώρες κατά τη διάρκεια ενός συνηθισμένου τροχονομικού ελέγχου στο Maryland, ενώ ο αστυνομικός που τον σταμάτησε έψαχνε μάταια το όχημά του για το όπλο του άνδρα, το οποίο εκείνος είχε αφήσει στο σπίτι.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία. Αν κυβερνητικοί πράκτορες μπορούν να εισβάλουν στο σπίτι σας, να σπάσουν τις πόρτες σας, να σκοτώσουν τον σκύλο σας, να καταστρέψουν την επίπλωσή σας και να τρομοκρατήσουν την οικογένειά σας, τότε η ιδιοκτησία σας δεν είναι πλέον ιδιωτική και ασφαλής· ανήκει στην κυβέρνηση. Παρομοίως, αν κυβερνητικοί αξιωματούχοι μπορούν να σας επιβάλουν πρόστιμο και να σας συλλάβουν επειδή προσεύχεστε με φίλους στο σαλόνι σας, επειδή ζείτε εκτός δικτύου συλλέγοντας βρόχινο νερό και ηλιακή ενέργεια στην ιδιοκτησία σας, και επειδή καλλιεργείτε λαχανικά στην μπροστινή αυλή σας, τότε δεν είστε πλέον ο ιδιοκτήτης της ιδιοκτησίας σας.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον λόγο για το σε τι εκτίθενται τα παιδιά τους στο σχολείο. Είναι απίστευτο, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιμένει ότι οι γονείς ουσιαστικά παραιτούνται από τα δικαιώματά τους όταν στέλνουν τα παιδιά τους σε δημόσιο σχολείο. Αυτή η αυξανόμενη ένταση γύρω από το αν οι νέοι άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι φοιτούν στα δημόσια σχολεία, είναι υπό την κηδεμονία του κράτους —ώστε οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να τους μεταχειρίζονται όπως κρίνουν κατάλληλο, αψηφώντας τα συνταγματικά δικαιώματα των παιδιών και των γονέων τους— αντανακλάται στη συζήτηση για τα προγράμματα σεξουαλικής αγωγής, τα οποία εκθέτουν τους νέους σε κάθε είδους σεξουαλικές πρακτικές και ορολογία· στις πολιτικές μηδενικής ανοχής, που στερούν από τους μαθητές κάθε δικαίωμα δίκαιης διαδικασίας, πόσο μάλλον τη συμμετοχή των γονέων στη σχολική πειθαρχία· και στα προγράμματα Common Core, τα οποία εκπαιδεύουν τους μαθητές να γίνονται άνθρωποι των τεστ και όχι κριτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Κίνδυνος μπροστά
Οι Αμερικανοί δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στα δικαστήρια για την απονομή δικαιοσύνης. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ προοριζόταν να είναι ένας θεσμός εγκατεστημένος για να παρεμβαίνει και να προστατεύει τον λαό απέναντι στην κυβέρνηση και στους πράκτορές της, όταν αυτοί υπερβαίνουν τα όριά τους. Κι όμως, μέσω της υποχωρητικότητάς τους απέναντι σε διάφορους κυβερνητικούς πράκτορες, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής αστυνομίας, μέσω της προτίμησής τους για την ασφάλεια αντί της ελευθερίας και μέσω της απογύμνωσης των πιο βασικών μας δικαιωμάτων χάριν της τάξης και της σκοπιμότητας, οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχουν γίνει οι αρχιτέκτονες του αμερικανικού αστυνομικού κράτους μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα, ενώ τα κατώτερα δικαστήρια έχουν αυτοανακηρυχθεί σε δικαστήρια τάξης, ασχολούμενα πρωτίστως με την προώθηση της ατζέντας της κυβέρνησης, όσο άδικη ή παράνομη κι αν είναι αυτή.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα. Δικαστικές αποφάσεις που υπονομεύουν την Τέταρτη Τροπολογία και δικαιολογούν επεμβατικές σωματικές έρευνες με γδύσιμο μας έχουν αφήσει ανίσχυρους απέναντι σε μια αστυνομία εξουσιοδοτημένη να μας παίρνει βίαια αίμα, να μας υποβάλλει σε σωματικές έρευνες με αφαίρεση των ρούχων και να μας ερευνά στα πιο προσωπικά μας σημεία. Πληθαίνουν οι μαρτυρίες για άτομα —άνδρες και γυναίκες— που υποβάλλονται σε κάτι που ουσιαστικά ισοδυναμεί με κρατικά εγκεκριμένο βιασμό από την αστυνομία κατά τη διάρκεια «συνηθισμένων» τροχονομικών ελέγχων. Ένας άνδρας στο New Mexico υποβλήθηκε σε μια δωδεκάωρη δοκιμασία πρωκτικών εξετάσεων, ακτινογραφιών, κλυσμάτων και τελικά κολονοσκόπησης, επειδή φέρεται να πέρασε ένα σήμα στοπ χωρίς να σταματήσει πλήρως.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Παρά τον συγκλονιστικό αριθμό αποκαλύψεων σχετικά με την κυβερνητική κατασκοπεία στις τηλεφωνικές κλήσεις των Αμερικανών, στις αναρτήσεις τους στο Facebook, στα tweets τους στο Twitter, στις αναζητήσεις τους στο Google, στα ηλεκτρονικά τους μηνύματα, στις αγορές τους σε βιβλιοπωλεία και παντοπωλεία, στις τραπεζικές τους καταστάσεις, στα αρχεία διοδίων των μετακινήσεών τους και ούτω καθεξής, το Κογκρέσο, ο πρόεδρος και τα δικαστήρια έχουν κάνει ελάχιστα ή τίποτε για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταχρήσεις. Αντίθετα, οι κυβερνητικοί επιτηρητές φαίνεται να είναι αποφασισμένοι να μας συνηθίσουν στη ζωή μέσα σε αυτό το ηλεκτρονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Επιπλέον, είτε μιλάμε για αστυνομικούς πυροβολισμούς εναντίον άοπλων ανθρώπων, είτε για την επιτήρηση της NSA, είτε για μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πετούν στον εσωτερικό εναέριο χώρο, είτε για εφόδους ομάδων SWAT, είτε για σωματικές έρευνες με γδύσιμο στην άκρη του δρόμου, όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωτικού συνεχούς — ορόσημα στον κοινό δρόμο που διανύουμε προς το αστυνομικό κράτος. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.
Συνεχίζεται με:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
Φασισμός αμερικανικού τύπου
—Bill Moyers, δημοσιογράφος και γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Johnson, 1988
Ο καθηγητής Jacques Ellul, γράφοντας πριν από χρόνια, υποστήριξε ότι φαίνεται να ζούμε μέσα σε αυτό που ονόμαζε «ψευδαίσθηση της ελευθερίας». Μια ψευδαίσθηση, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι κάτι που δεν βασίζεται στην πραγματικότητα. Καθώς όλο και περισσότεροι Αμερικανοί αρχίζουν να το συνειδητοποιούν, η ελευθερία —η αληθινή ελευθερία, όπως κάποτε τη γνωρίζαμε— γίνεται ολοένα και περισσότερο μια ψευδαίσθηση.
Θεωρήστε τα ακόλουθα ως ένα κάλεσμα αφύπνισης απέναντι στην πραγματικότητα της ζωής μέσα στο αμερικανικό αστυνομικό κράτος:
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον καμία προστασία απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία. Δεν είναι πλέον ασυνήθιστο να ακούμε για περιστατικά στα οποία η αστυνομία πυροβολεί πρώτα άοπλα άτομα και κάνει ερωτήσεις αργότερα· όπως στην περίπτωση του δεκαεξάχρονου εφήβου που έκανε κοπάνα από το σχολείο, μόνο και μόνο για να πυροβοληθεί από την αστυνομία, αφού οι αστυνομικοί φέρονται να τον πέρασαν για διαρρήκτη που τρεπόταν σε φυγή.
Ύστερα υπήρξε ο άοπλος άνδρας στο Τέξας «ο οποίος καταδιώχθηκε και πυροβολήθηκε στον αυχένα από την αστυνομία του Austin … αφού δεν κατάφερε να ταυτοποιηθεί σωστά και απομακρύνθηκε από τον τόπο ενός άσχετου περιστατικού». Μια δεκαεννιάχρονη γυναίκα στο Seattle πυροβολήθηκε κατά λάθος στο πόδι από την αστυνομία, αφού αρνήθηκε να δείξει τα χέρια της.
Αυτό που γίνεται εξίσου συνηθισμένο είναι η είδηση ότι οι αστυνομικοί που εμπλέκονται σε τέτοια περιστατικά τη γλιτώνουν με κάτι λίγο περισσότερο από μια επίπληξη.
Οι Αμερικανοί δεν θεωρούνται πλέον αθώοι μέχρι αποδείξεως της ενοχής τους. Σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της ραγδαίας προόδου της τεχνολογίας και μιας ενισχυμένης κουλτούρας επιτήρησης, το βάρος της απόδειξης έχει μετατοπιστεί, έτσι ώστε το δικαίωμα να θεωρείται κανείς αθώος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος έχει σφετεριστεί από έναν νέο κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι πολίτες είναι ύποπτοι. Αυτό φαίνεται στις αστυνομικές πρακτικές κατά τις οποίες σταματούν και σωματικά ερευνούν ανθρώπους που απλώς περπατούν στον δρόμο, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη παρανομίας.
Παρομοίως, υποβάλλοντας τους Αμερικανούς σε σαρώσεις ολόκληρου του σώματος και σε συσκευές ανάγνωσης πινακίδων κυκλοφορίας, χωρίς τη γνώση ή τη συναίνεσή τους, και στη συνέχεια αποθηκεύοντας αυτές τις σαρώσεις για μελλοντική χρήση, η κυβέρνηση —σε συμπαιγνία με το εταιρικό κράτος— έχει οικοδομήσει την απόλυτη κοινωνία των υπόπτων ή, ακριβέστερα, το αστυνομικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είμαστε όλοι δυνητικά ένοχοι για κάποια παρανομία ή άλλη.
Οι Αμερικανοί είναι ανίσχυροι μπροστά στη στρατιωτικοποιημένη αστυνομία. Στην πρώιμη Αμερική, οι πολίτες θεωρούνταν ίσοι με τους λειτουργούς της επιβολής του νόμου. Οι αρχές σπάνια επιτρεπόταν να εισέλθουν στο σπίτι κάποιου χωρίς άδεια ή με δόλιο τρόπο. Και δεν ήταν ασυνήθιστο οι αστυνομικοί να θεωρούνται προσωπικά υπεύθυνοι για παράνομη είσοδο, όταν εισέβαλλαν αδικαιολόγητα στο σπίτι ενός πολίτη.
Σε αντίθεση με σήμερα, οι πρώτοι Αμερικανοί μπορούσαν να αντισταθούν στη σύλληψη όταν ένας αστυνομικός προσπαθούσε να τους περιορίσει χωρίς κατάλληλη αιτιολόγηση ή χωρίς ένταλμα — το οποίο, φυσικά, η αστυνομία όφειλε να επιτρέπει στους πολίτες να διαβάσουν πριν τους συλλάβει. Το να τολμήσει κανείς σήμερα να αμφισβητήσει ένα ένταλμα απέναντι σε έναν αστυνομικό οπλισμένο με στρατιωτικά όπλα υψηλής τεχνολογίας και τέιζερ δεν θα ήταν τίποτε λιγότερο από αυτοκτονικό.
Καθώς οι αστυνομικές δυνάμεις σε ολόκληρη τη χώρα αποκτούν μαζικά στρατιωτικού τύπου εξοπλισμό, οι Αμερικανοί βλέπουν τις άλλοτε ειρηνικές κοινότητές τους να μετατρέπονται σε στρατιωτικά φυλάκια, πλήρη με άρματα μάχης, οπλισμό και άλλο εξοπλισμό σχεδιασμένο για το πεδίο της μάχης.
Λεηλατημένοι και θυματοποιημένοι; Οι Αμερικανοί δεν είναι κάτι πολύ περισσότερο από πορτοφόλια που χρηματοδοτούν το αστυνομικό κράτος. Αν υπάρχει κάποιο απόλυτο αξίωμα σύμφωνα με το οποίο φαίνεται να λειτουργεί η κυβέρνηση, είναι ότι ο Αμερικανός φορολογούμενος πάντοτε εξαπατάται και πληρώνει το τίμημα. Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για φορολογουμένους που εξαναγκάζονται να χρηματοδοτούν πανάκριβο οπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μας, είτε για ατελείωτους πολέμους που ελάχιστα προσφέρουν στην ασφάλεια ή στις ελευθερίες μας, είτε για διογκωμένες κυβερνητικές υπηρεσίες όπως το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και η NSA, με τους μυστικούς προϋπολογισμούς, τις συγκαλυμμένες ατζέντες και τις μυστικές δραστηριότητές της. Και σαν να ρίχνει κανείς αλάτι στην πληγή, ακόμη και οι χρηματικές αποζημιώσεις σε αγωγές εναντίον κυβερνητικών αξιωματούχων που κρίνονται ένοχοι για παρανομία πληρώνονται από τον φορολογούμενο.
Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα αυτοάμυνας. Μετά από διάφορους πυροβολισμούς τα τελευταία χρόνια, ο «έλεγχος των όπλων» έχει γίνει ηχηρό σύνθημα για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, με τον πρόεδρο Obama να φτάνει μάλιστα στο σημείο να δεσμευθεί ότι θα μειώσει τη βία με όπλα «με ή χωρίς το Κογκρέσο». Όσοι υποστηρίζουν τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί όπλων βλέπουν το δικαίωμα της Δεύτερης Τροπολογίας στην οπλοφορία ως κάτι που εφαρμόζεται μόνο στους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ως αποτέλεσμα, ακόμη και Αμερικανοί που κατέχουν νόμιμα πυροβόλα όπλα αντιμετωπίζονται με καχυποψία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με αδικαιολόγητη βία.
Σε μία περίπτωση, ένας άνδρας στο Τέξας είδε το σπίτι του να γίνεται αντικείμενο αιφνιδιαστικής εφόδου χωρίς προειδοποίηση και πυροβολήθηκε στο κρεβάτι του, αφού η αστυνομία, επιχειρώντας να εκτελέσει ένα συνηθισμένο ένταλμα έρευνας, έμαθε ότι κατείχε νόμιμα πυροβόλο όπλο. Σε άλλο περιστατικό, ένας άνδρας στη Φλόριντα, ο οποίος είχε άδεια να φέρει κρυμμένο πυροβόλο όπλο, κρατήθηκε επί δύο ώρες κατά τη διάρκεια ενός συνηθισμένου τροχονομικού ελέγχου στο Maryland, ενώ ο αστυνομικός που τον σταμάτησε έψαχνε μάταια το όχημά του για το όπλο του άνδρα, το οποίο εκείνος είχε αφήσει στο σπίτι.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία. Αν κυβερνητικοί πράκτορες μπορούν να εισβάλουν στο σπίτι σας, να σπάσουν τις πόρτες σας, να σκοτώσουν τον σκύλο σας, να καταστρέψουν την επίπλωσή σας και να τρομοκρατήσουν την οικογένειά σας, τότε η ιδιοκτησία σας δεν είναι πλέον ιδιωτική και ασφαλής· ανήκει στην κυβέρνηση. Παρομοίως, αν κυβερνητικοί αξιωματούχοι μπορούν να σας επιβάλουν πρόστιμο και να σας συλλάβουν επειδή προσεύχεστε με φίλους στο σαλόνι σας, επειδή ζείτε εκτός δικτύου συλλέγοντας βρόχινο νερό και ηλιακή ενέργεια στην ιδιοκτησία σας, και επειδή καλλιεργείτε λαχανικά στην μπροστινή αυλή σας, τότε δεν είστε πλέον ο ιδιοκτήτης της ιδιοκτησίας σας.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον λόγο για το σε τι εκτίθενται τα παιδιά τους στο σχολείο. Είναι απίστευτο, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιμένει ότι οι γονείς ουσιαστικά παραιτούνται από τα δικαιώματά τους όταν στέλνουν τα παιδιά τους σε δημόσιο σχολείο. Αυτή η αυξανόμενη ένταση γύρω από το αν οι νέοι άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι φοιτούν στα δημόσια σχολεία, είναι υπό την κηδεμονία του κράτους —ώστε οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να τους μεταχειρίζονται όπως κρίνουν κατάλληλο, αψηφώντας τα συνταγματικά δικαιώματα των παιδιών και των γονέων τους— αντανακλάται στη συζήτηση για τα προγράμματα σεξουαλικής αγωγής, τα οποία εκθέτουν τους νέους σε κάθε είδους σεξουαλικές πρακτικές και ορολογία· στις πολιτικές μηδενικής ανοχής, που στερούν από τους μαθητές κάθε δικαίωμα δίκαιης διαδικασίας, πόσο μάλλον τη συμμετοχή των γονέων στη σχολική πειθαρχία· και στα προγράμματα Common Core, τα οποία εκπαιδεύουν τους μαθητές να γίνονται άνθρωποι των τεστ και όχι κριτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Κίνδυνος μπροστά
Οι Αμερικανοί δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στα δικαστήρια για την απονομή δικαιοσύνης. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ προοριζόταν να είναι ένας θεσμός εγκατεστημένος για να παρεμβαίνει και να προστατεύει τον λαό απέναντι στην κυβέρνηση και στους πράκτορές της, όταν αυτοί υπερβαίνουν τα όριά τους. Κι όμως, μέσω της υποχωρητικότητάς τους απέναντι σε διάφορους κυβερνητικούς πράκτορες, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής αστυνομίας, μέσω της προτίμησής τους για την ασφάλεια αντί της ελευθερίας και μέσω της απογύμνωσης των πιο βασικών μας δικαιωμάτων χάριν της τάξης και της σκοπιμότητας, οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχουν γίνει οι αρχιτέκτονες του αμερικανικού αστυνομικού κράτους μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα, ενώ τα κατώτερα δικαστήρια έχουν αυτοανακηρυχθεί σε δικαστήρια τάξης, ασχολούμενα πρωτίστως με την προώθηση της ατζέντας της κυβέρνησης, όσο άδικη ή παράνομη κι αν είναι αυτή.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα. Δικαστικές αποφάσεις που υπονομεύουν την Τέταρτη Τροπολογία και δικαιολογούν επεμβατικές σωματικές έρευνες με γδύσιμο μας έχουν αφήσει ανίσχυρους απέναντι σε μια αστυνομία εξουσιοδοτημένη να μας παίρνει βίαια αίμα, να μας υποβάλλει σε σωματικές έρευνες με αφαίρεση των ρούχων και να μας ερευνά στα πιο προσωπικά μας σημεία. Πληθαίνουν οι μαρτυρίες για άτομα —άνδρες και γυναίκες— που υποβάλλονται σε κάτι που ουσιαστικά ισοδυναμεί με κρατικά εγκεκριμένο βιασμό από την αστυνομία κατά τη διάρκεια «συνηθισμένων» τροχονομικών ελέγχων. Ένας άνδρας στο New Mexico υποβλήθηκε σε μια δωδεκάωρη δοκιμασία πρωκτικών εξετάσεων, ακτινογραφιών, κλυσμάτων και τελικά κολονοσκόπησης, επειδή φέρεται να πέρασε ένα σήμα στοπ χωρίς να σταματήσει πλήρως.
Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Παρά τον συγκλονιστικό αριθμό αποκαλύψεων σχετικά με την κυβερνητική κατασκοπεία στις τηλεφωνικές κλήσεις των Αμερικανών, στις αναρτήσεις τους στο Facebook, στα tweets τους στο Twitter, στις αναζητήσεις τους στο Google, στα ηλεκτρονικά τους μηνύματα, στις αγορές τους σε βιβλιοπωλεία και παντοπωλεία, στις τραπεζικές τους καταστάσεις, στα αρχεία διοδίων των μετακινήσεών τους και ούτω καθεξής, το Κογκρέσο, ο πρόεδρος και τα δικαστήρια έχουν κάνει ελάχιστα ή τίποτε για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταχρήσεις. Αντίθετα, οι κυβερνητικοί επιτηρητές φαίνεται να είναι αποφασισμένοι να μας συνηθίσουν στη ζωή μέσα σε αυτό το ηλεκτρονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Επιπλέον, είτε μιλάμε για αστυνομικούς πυροβολισμούς εναντίον άοπλων ανθρώπων, είτε για την επιτήρηση της NSA, είτε για μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πετούν στον εσωτερικό εναέριο χώρο, είτε για εφόδους ομάδων SWAT, είτε για σωματικές έρευνες με γδύσιμο στην άκρη του δρόμου, όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωτικού συνεχούς — ορόσημα στον κοινό δρόμο που διανύουμε προς το αστυνομικό κράτος. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.
Συνεχίζεται με:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
Φασισμός αμερικανικού τύπου
ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ Η ΑΜΕΡΙΚΗ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου