(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
[…] η θεία Ευχαριστία είναι η μόνη τελετή που παρέχει και στ’ άλλα Μυστήρια την τελείωση.
Από τη μια τα βοηθεί στο έργο της μυήσεως, αφού χωρίς αυτή δεν μπορούν να μυήσουν.
Από την άλλη βοηθεί τους πιστούς μετά τη μύηση να ξαναβρούν, όταν χρειαστή, την ακτίνα που έλαβαν από τα Μυστήρια και την αμαύρωσαν με το σκότος των αμαρτιών.
Γιατί μόνο η ιερή Τράπεζα μπορεί να επαναφέρη στη ζωή όσους χάθηκαν και νεκρώθηκαν από την αμαρτία.
Δεν είναι δυνατό με ανθρώπινη δύναμη να σηκωθή ο άνθρωπος, όταν πέση, ούτε με ανθρώπινη δικαιοσύνη να εξαλειφθή η κακία των ανθρώπων.
Η αμαρτία είναι ύβρις κατά του Θεού.
«Διά της παραβάσεως του νόμου», λέει ο Απόστολος Παύλος, «τον Θεόν ατιμάζεις».
Απαιτείται λοιπόν αρετή ανώτερη από την ανθρώπινη, για να μπορέση να εξαλείψη το παράπτωμα.
Βέβαια είναι εύκολο να υβρίση ο ελάχιστος τον μέγιστο.
Είναι όμως, αδύνατο ν’ αντισταθμίση με τιμή την ύβρη, και μάλιστα όταν ο μέγιστος έχη τον υβριστή οφειλέτη για πολλά, και υπερέχη τόσο, ώστε να μη μπορή να μετρηθή η μεταξύ τους διαφορά.
Γιατί, αν θελήση να εξαλείψη το παράπτωμα και ν’ αποκαταστήση στον προσβληθέντα την τιμή που του στέρησε, επιβάλλεται να προσφέρη περισσότερα από τα οφειλόμενα.
Από τη μια ν’ αποδώση την οφειλή, και από την άλλη ν’ αποζημιώση για την αδικία.
Όποιος όμως δεν μπορεί ούτε στο χρέος του ν’ ανταποκριθή, πώς να επιδιώξη κάτι περισσότερο;
[…] η θεία Ευχαριστία είναι η μόνη τελετή που παρέχει και στ’ άλλα Μυστήρια την τελείωση.
Από τη μια τα βοηθεί στο έργο της μυήσεως, αφού χωρίς αυτή δεν μπορούν να μυήσουν.
Από την άλλη βοηθεί τους πιστούς μετά τη μύηση να ξαναβρούν, όταν χρειαστή, την ακτίνα που έλαβαν από τα Μυστήρια και την αμαύρωσαν με το σκότος των αμαρτιών.
Γιατί μόνο η ιερή Τράπεζα μπορεί να επαναφέρη στη ζωή όσους χάθηκαν και νεκρώθηκαν από την αμαρτία.
Δεν είναι δυνατό με ανθρώπινη δύναμη να σηκωθή ο άνθρωπος, όταν πέση, ούτε με ανθρώπινη δικαιοσύνη να εξαλειφθή η κακία των ανθρώπων.
Η αμαρτία είναι ύβρις κατά του Θεού.
«Διά της παραβάσεως του νόμου», λέει ο Απόστολος Παύλος, «τον Θεόν ατιμάζεις».
Απαιτείται λοιπόν αρετή ανώτερη από την ανθρώπινη, για να μπορέση να εξαλείψη το παράπτωμα.
Βέβαια είναι εύκολο να υβρίση ο ελάχιστος τον μέγιστο.
Είναι όμως, αδύνατο ν’ αντισταθμίση με τιμή την ύβρη, και μάλιστα όταν ο μέγιστος έχη τον υβριστή οφειλέτη για πολλά, και υπερέχη τόσο, ώστε να μη μπορή να μετρηθή η μεταξύ τους διαφορά.
Γιατί, αν θελήση να εξαλείψη το παράπτωμα και ν’ αποκαταστήση στον προσβληθέντα την τιμή που του στέρησε, επιβάλλεται να προσφέρη περισσότερα από τα οφειλόμενα.
Από τη μια ν’ αποδώση την οφειλή, και από την άλλη ν’ αποζημιώση για την αδικία.
Όποιος όμως δεν μπορεί ούτε στο χρέος του ν’ ανταποκριθή, πώς να επιδιώξη κάτι περισσότερο;
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, «Περί της εν Χριστώ ζωής, Λόγοι επτά», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου