Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά παίζει κεντρικό ρόλο όχι μόνο στη μετάδοση της γνώσης (δηλαδή, στον επίσημο ρόλο του), αλλά και στη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παράγει και μεταδίδει όχι μόνο αντικειμενική γνώση, αλλά πάνω απ' όλα ιδεολογική, υποκειμενική και εντελώς αμφισβητήσιμη, συχνά ακόμη και οργουελιανή, γνώση, που παρουσιάζεται ως οριστικές αλήθειες, οι οποίες εξυπηρετούν το σύστημα για να διαιωνίσει τον εαυτό του. Μια ενιαία γραμμή σκέψης, εν ολίγοις.
Και ενώ τα ιταλικά σχολεία, με το πρόσχημα της «ένταξης», υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τα ποιοτικά τους πρότυπα στη μετάδοση της καθαρής γνώσης, αντίθετα παίζουν έναν ολοένα και πιο έντονο ρόλο, με την εισβολή παράφρονων «σχεδίων», στην ιδεολογική κατήχηση των νέων.
Αυτή η κατήχηση, για να το θέσω απλά, αντιστοιχεί στην άκριτη μετάδοση αριστερών φιλελεύθερων αξιών, σε μεγάλο βαθμό αγγλοσφαιρικής προέλευσης.
Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, είναι η πολιτικά ορθή ιδεολογία του Ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι ουσιαστικά ένα πιστό αντίγραφο του αμερικανικού.
Ο Αντόνιο Γκράμσι έδωσε τραγικά τη θέση του, πριν από πολύ καιρό, στον Βάλτερ Βελτρόνι και τέλος στη Μικέλα Μούρτζια.
Οι εκπαιδευτικοί, εν ολίγοις, αποτελούν τον απαραίτητο ιμάντα μετάδοσης κίνησης για το φιλελεύθερο-καπιταλιστικό σύστημα, με όλα τα ψευδή δόγματα που το νομιμοποιούν: από τον δαρβινικό επιστημονισμό μέχρι τη λατρεία των «δικαιωμάτων», από το μίσος για το παρελθόν -που πάντα θεωρούνταν σκοταδιστικό- μέχρι τις γελωτοποιητικές ανοησίες για «το πιο όμορφο Σύνταγμα στον κόσμο», από τον έπαινο του πλανητικού ξεριζωμού μέχρι τη φεμινιστική θυματοποίηση, από την απόρριψη συνόρων οποιουδήποτε είδους μέχρι τον πιο χυδαίο πανερωτικό ενστικτώδη χαρακτήρα που παρουσιάζεται ως «συναισθηματική εκπαίδευση». Μέχρι
τις ηλιθιότητες της Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ και την τρέλα του ροζ «Wokism» με ουδέτερες τουαλέτες και ψευδώνυμες καριέρες. Και θα μπορούσα να συνεχίσω.
Αυτό που οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν, ωστόσο, είναι ότι, ως μέλη της κατώτερης μεσαίας τάξης χωρίς πραγματική προοπτική κοινωνικής ανέλιξης (ούτε οικονομικής ούτε κύρους), δεν είναι μεταξύ των νικητών της ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης (αν υπάρχει κάτι τέτοιο). Είναι μεταξύ των ηττημένων της δυστυχισμένης.
Σε αντίθεση με τους πανεπιστημιακούς συναδέλφους τους ή τους προπαγανδιστές δημοσιογράφους μεγάλων εφημερίδων, οι καθηγητές γυμνασίου και λυκείου, συμπεριλαμβανομένων των λυκείων, είναι μεταξύ των ηττημένων του συστήματος. Αλλά πιστεύουν παράλογα ότι δεν το κάνουν, υπηρετώντας πιστά ένα καθεστώς που τους ταπεινώνει και τους περιθωριοποιεί.
Αν και ο «λαϊκισμός» έχει αποδειχθεί μεγάλη μπλόφα στην Ιταλία και συχνά αλλού, στις πρώτες του μέρες δέχτηκε ένα δαιμονικό μπαράζ από τα μέσα ενημέρωσης της άρχουσας τάξης.
Το μεγαλύτερο μέρος του εκπαιδευτικού επαγγέλματος, φανατικοί αναγνώστες της προπαγάνδας των φιλελεύθερων εφημερίδων, ακολούθησε αμέσως το παράδειγμά του, στιγματίζοντάς το αμέσως με λόγια περιφρόνησης και δαιμονοποίησης.
Το ίδιο ισχύει και για το αντιεμβολιαστικό κίνημα, που δαιμονοποιείται στα σχολεία ως «αντιεπιστημονικό» παρά τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς και τις διάφορες ταπεινώσεις (συμπεριλαμβανομένων ατελείωτων ωρών μαθημάτων με υποχρεωτικές βαριές μάσκες: κάτι ξέρω γι' αυτό) που επιβάλλονται σε ένα εκπαιδευτικό επάγγελμα που γενικά ικανοποιείται να αντιμετωπίζεται σαν πειραματόζωα.
Γι' αυτό το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, στο οποίο δυστυχώς ανήκω, είναι ταυτόχρονα τραγικό και αξιολύπητο.
Λειτουργεί ως φύλακας του συστήματος, παρά το γεγονός ότι είναι εντελώς υποδεέστερο και μειονεκτικό, με στάσιμους μισθούς, μειούμενο βιοτικό επίπεδο και ολοένα και πιο άθλια κοινωνική θέση.
Μια χαμένη και ταπεινωμένη τάξη που, αντί να επαναστατεί, όπως θα έπρεπε, ακόμη και μέσω μιας θεωρητικής εξέλιξης απόρριψης της κυρίαρχης πολιτικά ορθής αγγλοσφαιρικής ιδεολογίας και μιας συνολικής αμφισβήτησης της υπάρχουσας τάξης. Προτιμά να υπηρετεί πιστά την εξουσία που τον ταπεινώνει.
Όπως συμβαίνει στην Εκκλησία με την αυτοδιάλυση του μοντερνιστικού και συνοδικού κλήρου, όλα αυτά μπορούν να εξηγηθούν μόνο ως πλήρης ηλιθιότητα και πλήρης σκοταδισμός του πνεύματος.
Οι ασθένειες της εποχής μας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου