Πηγή: Λορέντζο Μέρλο
Για τη μνήμη, το σώμα, η ταυτότητα και τα συναισθήματα είναι πιο κεντρικά από τον εγκέφαλο και τα αποθηκευμένα δεδομένα. Το να βλέπεις σημαίνει να πιστεύεις.
Κοιτάζοντας τον κόσμο από την υλιστική οπτική γωνία, την οποία, από τότε που βρέθηκε ο Μικρός Χημικός και το σετ Meccano κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο πριν από τόσα χρόνια, έχουμε καταπιεί σαν το γλυκό σιρόπι της γνώσης, μας πείθει να λατρέψουμε τον λόγο της Επιστήμης. Μια εκκλησία που, όπως όλες οι εκκλησίες, πλουτίζει τους ιερείς της και αφήνει όλους τους άλλους σε υπό όρους ευδαιμονία, από τους ιερείς και κάτω, ακόμα κι αν είναι ακαδημαϊκοί και καθηγητές, νομοθέτες και πολιτικοί, απλοί άνθρωποι και απόφοιτοι που επαινούνται με έπαινο.
Δεδομένων τέτοιων προϋποθέσεων, σε μεγάλο βαθμό κρυμμένων από πάρα πολλούς, ποιος μπορεί να ξεφύγει από τη μεγάλη παρεξήγηση που μπερδεύει τη λέξη «επιστήμη» με την αλήθεια; Ακόμα και οι Ποππεριανοί, έχοντας επίγνωση ότι οι ισχυρισμοί της επιστήμης μπορούν να είναι μόνο ιστορικοί και όχι καθολικοί, ισχύουν εφόσον μια νέα ανακάλυψη δεν υπονομεύει την αξία τους, καθώς οι γενναίοι επιστήμονες δεν διστάζουν να υπερασπιστούν την εκκλησία τους και τις υποσχέσεις της για σωτηρία.
Ενδυναμωμένοι από τέτοιες βεβαιότητες, όσοι μιμούνται τον Πιέρο Άντζελα —αλλά όχι τον Φεντερίκο Φάγκιν, τον Κάρλο Ροβέλι, τον Ντέιβιντ Μπομ και τους συνεργάτες τους— εμποδίζονται να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει όριο μεταξύ νου και ύλης. Ξαπλωμένοι στη μηχανιστική μαγεία, έχουν ελεύθερες σκέψεις σαν κυπρίνοι koi σε ένα ενυδρείο.[MIND KAI ΥΛΗΣ ΕΑΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΞΕΦΥΓΕ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΣΑΝ SILVA MIND CONTROL. MIND EINAI H ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ , ΕΝΟΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΥΜΝΗΣΕ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΣΑΝ ΑΛΛΑΧ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΟΙ ΚΑΙ APEX MENTIS Ο ΑΚΙΝΑΤΗΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ...ΕΦΟΣΟΝ...!]
Σε όποιο βάθος κι αν τους επιτραπεί, αναγκάζονται να επαναλαμβάνουν τις ίδιες ανατροπές και στροφές ατελείωτα. Αλλά δεν παραπονιούνται· το απολαμβάνουν. Μια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη αφορά τη μνήμη, η οποία, όπως ισχυρίζονται, cum summa decisión, βρίσκεται στον εγκέφαλο.
Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι η λέξη «εγκέφαλος» ισοδυναμεί με τη λέξη «πτώμα», με την έννοια ότι ο εγκέφαλος από μόνος του, χωρισμένος από τα συστήματα και τα όργανα που συνδέονται με αυτόν, δεν υπάρχει. Η έννοια του οργανισμού φαίνεται ασήμαντη, αλλά όχι όταν έχεις μπροστά σου έναν ιππότη με λόγχη σε ετοιμότητα, με ένα επιστημονικό «S» στο στήθος του μακρύτερο από αυτό στο σούπερ μάρκετ.
Ωστόσο, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο περίπλοκο να παρατηρήσουμε ότι η λέξη που ομοιοκαταληκτεί με τη μνήμη δεν είναι δεδομένα , αλλά συναίσθημα . Αν θέλουμε να μιλήσουμε για μια τράπεζα, θα μπορούσαμε ή θα έπρεπε; να ξεσκονίσουμε αυτήν που βρίσκεται στο υπερουράνιο. Ένα θησαυροφυλάκιο γεμάτο με όλες τις καθαρές ιδέες, εκείνες που οι άνθρωποι στη συνέχεια επενδύουν στον εαυτό τους και τοποθετούν μέσα σε αυτές το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Σε αυτόν τον τόμο, την κατοικία όλων των ιδεών, δεν μπορούμε παρά να βρούμε όλες τις λέξεις για να τις περιγράψουμε, όλες τις αφηγήσεις και τα συναισθήματα που είναι οργανικά σύμφωνα με αυτές και, τέλος, όλα τα συναισθήματα.
Όταν αυτοί οι τελευταίοι έχουν την ευκαιρία να ανασυντεθούν, να επιστρέψουν, να αναγεννηθούν, εμφανίζεται η μνήμη. Όταν χάνεται το νήμα μιας συζήτησης, δεν συμβαίνει επειδή ένα κομμάτι δεδομένων ή μια συστάδα δεδομένων έχει ξεφύγει από το μυαλό, αλλά επειδή ένα άλλο συναίσθημα έχει υπερισχύσει αυτού που χρειαζόταν για να διατηρήσει τη ροή του νήματος. Το ίδιο ισχύει και για το « είναι στην άκρη της γλώσσας μου».
Σύμφωνα με την αλχημική αρχή, τόσο πάνω όσο και κάτω, η συσσωμάτωση της αιθερικής μνήμης έχει την ηλεκτροχημική της φυσικότητα, απαραίτητη για τον σωστό συνδυασμό των συνάψεων μεταξύ των νευρώνων για την έλευση της μνήμης. Είναι μια κβαντική συσσωμάτωση, που σημαίνει ότι εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη φύση του ατόμου στο οποίο συμβαίνει.
Συμβαίνει, επομένως, να αναγνωρίζουμε τον δρόμο της επιστροφής λόγω του σχετικού συναισθήματος. Φαίνεται ανόητο, κι όμως η εμπειρία του να μην γνωρίζουμε πλέον πού βρισκόμαστε είναι αρκετή για να αναγνωρίσουμε πόσο αξιοσέβαστο, αν όχι αξιόπιστο, είναι. Ακριβώς όπως το συναίσθημα για ένα κορίτσι μας καθηλώνει, διαβάζοντας τις ίδιες γραμμές ξανά και ξανά χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι γραμμένο.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι το συναίσθημα δεν είναι απλώς το δοχείο ισχυρών γεγονότων, τόσο καλών όσο και κακών. Το συναίσθημα είναι ένα είδος αγωγού που μας περιορίζει στη μικρή ελευθερία που επιτρέπει. Για να πιστέψει κανείς ότι είναι κάτι, ένας φτωχός άστεγος ή ένας αξιοσέβαστος καθηγητής, απαιτείται το αντίστοιχο αυτοαναφορικό συναίσθημα, χωρίς το οποίο βρίσκεται κανείς χαμένος ακόμα και στο δρόμο της επιστροφής.
Αν μια βιαστικά γραμμένη σημείωση μιας ιδέας είναι αποτελεσματική, είναι επειδή, ξαναδιαβάζοντάς την για να την αξιοποιήσουμε, αναγεννά το συναίσθημα και, ως εκ τούτου, η μνήμη είναι το νόημα που θα αναπτύξουμε αργότερα. Διαφορετικά, αν είναι πολύ συνοπτική ή απόμακρη σε φυσικό και συναισθηματικό χρόνο, η σημείωση παραμένει στείρα. Τι θέλαμε να μας υπενθυμίσει; Τις περισσότερες φορές, δεν είναι χρήσιμο να αναγκάζουμε τον εαυτό μας, δηλαδή, να επιμένουμε να απαιτούμε από τον εαυτό μας αυτό που κάποιος άλλος εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Συχνά είναι χρήσιμο, αντίθετα, να αναστείλουμε την επίμονη απαίτηση και να απελευθερώσουμε το μυαλό από την εμμονή που το ακινητοποίησε σε ένα συναίσθημα που είναι ακατάλληλο για τον σκοπό.
Όπως είναι γνωστό, είναι δυνατόν να ξαναζήσουμε τη στιγμή της γέννησης, το συναίσθημα που μας ζωντάνεψε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον ερχομό μας στον κόσμο, καθώς και εκείνα άλλων ζωών ή προηγούμενων υπάρξεων. Αναφέρεται το déjà vu στην εμφάνιση μιας ανάμνησης που δεν αναγνωρίζουμε πλήρως, επειδή το συναίσθημα εκείνης της εποχής δεν είχε την ευκαιρία να αναδυθεί;
Ένα αναθεωρημένο χρώμα μας γυρίζει πίσω στην παιδική ηλικία, στο πώς νιώθαμε, στο συναίσθημα που μας συγκίνησε.
Μήπως οι ξεχασιάρηδες είναι απλώς εκείνοι των οποίων το αυτοσυναίσθημα κυμαίνεται σαν ναύτης ελεύθερος να ακολουθεί τον άνεμο; Και, αντίστροφα, μήπως το ακριβές άτομο που θυμάται πάντα τα πάντα είναι απλώς κάποιος εκπαιδευμένος να κυκλώνει πάντα το ίδιο τοτέμ του εαυτού του;
Και έπειτα, είναι η ξαφνική ή προοδευτική απώλεια της ταυτότητας, δηλαδή η ιδέα της μονιμότητας του εαυτού, που εμποδίζει την εμφάνιση της ανάμνησης εμπειριών που τώρα αφορούν κάποιον άλλον που υπήρξαμε.
Σε κάθε περίπτωση, οι δημιουργικοί και αντιγραφικοί άνθρωποι, οι καλλιτέχνες και οι μεθοδικοί άνθρωποι που χάνουν τη μνήμη τους λόγω εγκεφαλικού τραύματος, ίσως δεν χάνουν δεδομένα που παγιδεύονται στις περίπλοκες περιελίξεις του εγκεφάλου, αλλά μάλλον την οργανική ύλη που είναι απαραίτητη για να ανακατασκευάσει το συναίσθημα τη μνήμη. Αυτή η ύλη μπορεί επίσης να είναι μεταφυσική και να μην προέρχεται απαραίτητα από το κρανίο.
Είμαστε σώμα και το σώμα είναι ένας υποδοχέας που συνδέεται φυσικά με τον κόσμο, τουλάχιστον μέχρι την εποχή της αποστασίας της μνήμης της γνώσης, που γιορτάζεται με τήβεννους, τόκους και summa cum laude.
ΕΜΑΙ ΣΩΜΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. ΤΟ ΑΚΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ. ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΧΟΥΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΩΜΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ, ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΙΚΗΣΕ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ ΠΡΟΗΛΘΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΕΛΗΞΕ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΕΦΟΣΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΠΛΑΣΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΥΝ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΠΗΛΟΣ.
