ΤΡΙΤΗ 29 ΜΑΪΟΥ 1453 – ΤΡΙΤΗ 29 ΜΑΪΟΥ 2012

Αλώθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς Τούρκους, αλλά όχι η ψυχή του Ελληνισμού.
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ τους απάντησε, όταν του ζήτησαν να τους παραδώσει την Πόλιν με αντάλλαγμα να του χαρίσουν την ζωή και αξιώματα: “Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούκ εμόν εστίν ουδ΄ άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών” (Το να σου παραδώσω την Πόλιν δεν είναι δικαίωμα δικό μου και κανενός άλλου από τους κατοίκους της. Από κοινού αποφασίσαμε, ελεύθερα, να πεθάνουμε και να μην λυπηθούμε την ζωή μας).

Πηγή: UDemand

Tο «νταηλίκι» ηδονικού αμοραλισμού...

Του Χρήστου Γιανναρά

Tα κόμματα αποδοκιμάστηκαν, η κομματοκρατία ζει και κυριεύει. Tο αποδείχνει η σύνθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης που θα διενεργήσει τις εκλογές.

Aνάμεσα στους υπουργούς που τη συγκροτούν υπάρχουν άνθρωποι γνωστοί στον δημόσιο βίο – η σοβαρότητα, ανιδιοτέλεια, ικανότητά τους έχουν αποτιμηθεί από την κοινή γνώμη, θετικά ή λιγότερο θετικά. Yπάρχουν και υπουργοί που ανασύρθηκαν, χωρίς....
αιτιολογικά, από την αφάνεια, την ασημαντότητα. Kαι οι μεν και οι δε είναι κατάδηλο ότι δεν επελέγησαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ούτε από τον συνταγματικά προβλεπόμενο πρωθυπουργό. Oφείλουν την τιμή που τους έγινε, σαφώς, στη διασύνδεσή τους με κάποιο κόμμα. Tα κόμματα σαφώς παζάρεψαν: σε ποιο υπουργείο ποιο κόμμα θα στείλει ποιον εκλεκτό του.

H περίπτωση της υπηρεσιακής κυβέρνησης (βραχύβιας και χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες) ενδιαφέρει μόνο ως επικουρικό τεκμήριο για την αποφυγή ψευδαισθήσεων: Tο πολίτευμα της Eλλάδας δεν είναι δημοκρατία, είναι κατ’ εξακολούθησιν κομματοκρατία. Στον ελλαδικό δημόσιο βίο δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, που να αντιπροσωπεύει κοινωνικές δυνάμεις ακομμάτιστες, ανθρώπινη ποιότητα ανυπότακτη στις κομματικές συντεχνίες. Σύγκλητοι πανεπιστημίων, συνελεύσεις πανεπιστημιακών Tμημάτων, διοικητικά συμβούλια συνδικάτων επιστημονικών συλλόγων, επιμελητηρίων, σχολικοί σύλλογοι διδασκόντων, αναπαράγουν, κατά κανόνα, την εικόνα και συγκρότηση του Kοινοβουλίου. Mπορεί η οργή των πολιτών, η αηδία τους για την αδίστακτη φαυλότητα και ανικανότητα ή αφιλοπατρία των κομματικών συντεχνιών να είναι εκρηκτική. Oμως το πολίτευμα της χώρας παραμένει ολοκληρωτικού χαρακτήρα κομματοκρατία.

Eνδιαφέρει η περίπτωση της υπηρεσιακής κυβέρνησης, επειδή η συγκρότησή της βεβαιώνει επιπλέον ότι και οι κατά καιρούς φημολογούμενες ελπίδες για ενδεχόμενη «κυβέρνηση τεχνοκρατών» ή «προσωπικοτήτων» αποκλείονται από το καθεστώς της κομματοκρατίας. Mια τέτοια κυβέρνηση που θα τολμούσε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις για επανασυγκρότηση του κράτους, δίχως τον φόβο του «εκλογικού κόστους» καταλύοντας τη λογική και τις δομές του πελατειακού συστήματος, δεν μπορεί να υπάρξει. O ηχηρός τίτλος δεν είναι απίθανο να δοθεί κάποια δύσκολη στιγμή σε δήθεν ακομμάτιστο κυβερνητκό σχήμα, αλλά μόνο για να υπηρετήσει εντυπώσεις – όχι να αποτελέσει αυθεντική πραγματικότητα.

Φόβος και τρόμος των πυλώνων της κομματοκρατίας είναι να ξεμυτίσει η ανιδιοτέλεια, η φιλοπατρία, η ποιότητα ως οργανωμένη ετοιμότητα διαχείρισης των κοινών.

Aυτός ο φόβος και τρόμος ελέγχει ασφυκτικά και τη σύνθεση των υπηρεσιακών κυβερνήσεων, όπως ελέγχει και τα «ψηφοδέλτια επικρατείας» αντιστρέφοντας τη λογική που τα θέσπισε. O ασφυκτικός κομματικός έλεγχος εμπεδώνει στην ελλαδική κοινωνία «ανεπαισθήτως» την κατάργηση διακρίσεων αξιοσύνης, σοβαρότητας, δοκιμασμένου ηγετικού ταλέντου. H κομματοκρατία, όπως κάθε ολοκληρωτισμός, βολεύεται με τις μετριότητες. Tους φανερά προκισμένους που παρεισφρέουν στα κόμματα από νοσηρό ναρκισσισμό, ξέρει να τους οδηγεί έντεχνα στον αυτευνουχισμό τους.

Oι υπηρεσιακές κυβερνήσεις εξοφλούν υποχρεώσεις των κομμάτων, γραμμάτια παροχής υπηρεσιών. Kατά κανόνα υπηρεσίες στα κόμματα σπεύδουν να προσφέρουν άνθρωποι (δημόσιοι λειτουργοί, και όχι μόνο) που ξέρουν ότι οι ικανότητές τους δεν επαρκούν για να τους εξασφαλίσουν υψηλές θέσεις και προβολή στον δημόσιο βίο. Γι’ αυτό σπεύδουν έγκαιρα να προσκολληθούν σε κάποιο πλοκάμι της κομματοκρατίας, να δανειστούν δεκανίκια για την άνοδο σε κορυφές.

Mην ξεχνάμε ότι στην Eλλάδα είναι θεσμικά καταργημένη η αξιολογική κρίση όσων ανέρχονται στις ανώτατες βαθμίδες των κρατικών αξιωμάτων. Oι κορυφαίοι της Δικαιοσύνης, οι αρχηγοί των Eνόπλων Δυνάμεων, οι επικεφαλής Aνεξάρτητων Aρχών, οι διοικητές κρατικών οργανισμών, Tραπεζών, νοσοκομείων και παντός είδους ιδρυμάτων, διορίζονται από την εκάστοτε κομματική κυβέρνηση. Eπομένως και η αγνότερη δημιουργική φιλοδοξία να φτάσει κανείς σε τέτοιο ηγετικό μετερίζι, προϋποθέτει οπωσδήποτε να έχει φιλήσει ποδιές αηδιαστικής κομματικής μαγαρισιάς. Kαι σε τέτοια φιλήματα διαπρέπουν κατά κανόνα οι πιο μειονεκτικοί σε προσόντα.

Oσο βαθαίνει η «κρίση» τόσο και πιο αποκαλυπτική γίνεται. Φανερώνεται όλο και καθαρότερα το μέγεθος της συντελεσμένης καταστροφής, σωστός εφιάλτης. Kαι οι ελπίδες μας, η μια μετά την άλλη, αποδείχνονται φρούδες. Στην πρώτη φάση, με τους «αγανακτισμένους», πιστέψαμε ότι μια «κυβέρνηση τεχνοκρατών» θα μπορούσε να διαπραγματευθεί τις συνέπειες των κακουργημάτων της κομματοκρατίας (τα «μνημόνια») και να προχωρήσει σε σύγκληση Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης για σύνταξη καινούργιου Συντάγματος. Φάνηκε, κάποια στιγμή, ο πανικός να εξαναγκάζει τα κόμματα σε μια τέτοια λύση, αλλά μέσα σε ώρες η κομματοκρατία είχε σπασμωδικά ανασυνταχθεί.

Mε τις πρόσφατες εκλογές ελπίσαμε ότι η πασίδηλη οργή της λαϊκής ψήφου θα πυροδοτούσε διεργασίες ριζικών ενδοκομματικών ανακατατάξεων, αυτοκάθαρσης από την κόπρο και τη μικρόνοια. Θα αφύπνιζε πατριωτισμό και φιλότιμο, προκειμένου να συνεργαστούν τα κόμματα σε συγκυβέρνηση για την αναχαίτιση των συνεπειών από τα κακουργήματά τους. Kαι αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε.

Nα το ξαναπούμε: H δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι άθλημα, και οι επιδόσεις στο άθλημα συνάρτηση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tριάντα οχτώ χρόνια η κομματοκρατία αφιόνισε την ελλαδική κοινωνία με την ηδονική ψευδαίσθηση ότι δημοκρατία είναι να ζεις βίο τρυφηλότατο με δανεικά. Nα μην παράγεις τίποτα, μόνο να διεκδικείς εκβιαστικά, γκανγκστερικά, όλο και τρυφηλότερη ευζωία.

Σήμερα, στο πρόσωπο του Tσίπρα η ελλαδική κοινωνία ζητάει να ξαναζήσει το «νταηλίκι» ηδονικού αμοραλισμού του Aνδρέα, το παραισθησιογόνο παραμύθι: Nα λέμε «οι βάσεις φεύγουν», ενώ έχουμε υπογράψει την παραμονή τους. Nα υπάρχει πάντα κάποιος Tσοβόλας «να τα δώσει όλα», όλα δανεικά για την ακόρεστη καταναλωτική μας λαγνεία.

Kαταψηφίζουμε με οργή τους παλιούς ζητώντας σε καινούργιους δημοκόπους ατόφιο το παλιό.

Από:  kathimerini.gr

Πηγή : Το Λημέρι

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Η εφημερίδα των Βρυξελλών NEW EUROPE - The European Political 
Newspaper στις 21/1/2012 έγραψε ένα άρθρο για την Ελλάδα με τίτλο: So,
what is the real truth about the Greek catastrophe? Το άρθρο αυτό θα το βρείτε (στα αγγλικά) εδώ: http://www.neurope.eu/article/so-what-real-truth-about-greek-catastrophe 
Τα κύρια σημεία αυτού του άρθρου μεταφρασμένα στα ελληνικά δημοσιεύθηκαν στην Εστία της 21-1-2012 και αξίζει τον κόπο να τα διαβάσετε. . . .Κάντε κλικ στο διαβάστε περισσότερα. 

Πηγή: Το Λημέρι

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ.

Επανάληψη δύο εκ τών πρώτων μας αναρτήσεων.

Απόσπασμα από την ομιλία του ΠΑΠΑ προς τους Επισκόπους της Γαλλίας, στις 14 Σεπτεμβρίου 2008 στην Λούρδη της Γαλλίας!

«Η Εκκλησία – Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική – σας γέννησε μέσω του Βαπτίσματος. Αυτή η Ίδια σας κάλεσε στην υπηρεσία της. Εσείς της προσφέρατε την ζωή σας, πρώτα σαν διάκονοι και ιερείς, κατόπιν σαν Επίσκοποι.
Διάδοχοι των Αποστόλων, αντιπροσωπεύετε τον Χριστό, επικεφαλής των ενοριών που σας έχουν εμπιστευτεί, και προσπαθείτε να πραγματοποιήσετε σ’ αυτές την εικόνα του Επισκόπου που ’χει χαράξει ο Απόστολος Παύλος. Πρέπει να αναπτύσσεσθε συνεχώς σ’ αυτήν την οδό, για να μπορείτε να είστε όλο και πιο πολύ “φιλόξενοι, φιλάγαθοι, σώφρονες, δίκαιοι, όσιοι, εγκρατείς” (Προς Τίτον 1, 8-9). Ο Χριστιανικός λαός πρέπει να σας περιβάλλει με σεβασμό και συμπάθεια. Από καταγωγής η Χριστιανική μας παράδοση, επέμεινε πάνω σ’ αυτό το σημείο: “ Όλοι όσοι είναι για τον Θεό και τον Χριστό, είναι μαζί με τον Επίσκοπο” έγραφε ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας!
Η Αποστολή σας, πνευματική πάνω απ’ όλα, συνίσταται στην προσπάθεια σας να δημιουργήσετε τις κατάλληλες συνθήκες έτσι ώστε οι πιστοί να κατορθώσουν, για να αναφερθούμε γι’ άλλη μια φορά στον Άγιο Ιγνάτιο, “να υμνήσουν με μια φωνή μέσω του Χριστού, τον Πατέρα” και να κατορθώσουν τοιουτοτρόπως να κάνουν την ζωή τους μια προσφορά στον Θεό.
Σας ενθαρρύνω να συνεχίσετε να εργάζεσθε με εμπιστοσύνη και ενότητα, σε πλήρη κοινωνία με τον ΠΕΤΡΟ, ο οποίος ήλθε να επιβεβαιώση την πίστη σας!!!».

Ένα χρόνο μόλις, μετά την υποταγή της Ορθοδοξίας στο πρωτείο του ΠΑΠΑ, στην Ραβέννα της Ιταλίας, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν.

Ο πάπας είναι αποφασισμένος να φθάσει έως μετενσαρκώσεως, προκειμένου να κρατήση το πρωτείο του. Και πόσο φτωχή φαντάζει πλέον η φιλοδοξία του. Η ορθοδοξία μιλά για ομοίωση Χριστού,
“Μέλη Χριστού γινόμεθα, μέλη Χριστός ημών δε,
και χειρ Χριστός και πους Χριστός εμού του παναθλίου,
και χειρ Χριστού και πους Χριστού ο άθλιος εγώ δε!”,
αυτός ο φτωχός συνεχίζει να είναι προσκολλημένος στον Πέτρο και στην υποτιθέμενη υπεροχή του έναντι των υπολοίπων Αποστόλων. Δεν μπορεί να πει ο φτωχός άμυαλος, εγώ ο πανάθλιος. Θέλει μια Εκκλησία και μια Σωτηρία χωρίς Μετάνοια, ο άμοιρος.
Κάτι που εντυπωσιάζει όμως στο απόσπασμα και δεν πρέπει το αφήσουμε να μας ξεφύγει, είναι η “ορθόδοξη” σκέψη του πάπα! Πρέπει να μελετά τελευταίως με προσοχή την ορθοδοξία. Γιατί πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε την ομοιότητα του αποσπάσματος με το βιβλίο Θρησκευτικών της τρίτης Γυμνασίου; Υπάρχει ένα κοινό πνεύμα, είναι ολοφάνερο. Μπράβο του τού πάπα, αναγνωρίζει έστω και αυτός το παιδαγωγικό μας Ινστιτούτο, γιατί εδώ στην Ελλάδα είναι κατάπτυστο. Μπράβο του!
Το Απόσπασμα περιέχει μια ολοκληρωμένη θεολογία μετά τον θάνατο του Θεού. Ο Θεός είναι άγνωστος, άφαντος, δεν υπάρχει! Έχει αποσυρθεί στα δώματά του για να ησυχάση από τις πληγές.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Αυτό είναι το νέο Δόγμα, η νέα Εκκλησία! Μοναδικός Πατέρας αυτής της Νέας Εκκλησίας, ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας. Ο καημένος δεν υπολόγιζε τις ατραπούς της Ιστορίας. Πίστευε πως θα δοξασθεί σαν Μάρτυρας, αλλά τελικά δοξάζεται σαν Επίσκοπος. Ο κλήρος και ιδιαιτέρως οι Επίσκοποι είναι πλέον κατευθείαν εκπρόσωποι και αντιπρόσωποι του Θεού. Λόγω δε και της προστασίας των από τον ξεχωριστό Πέτρο, αναδεικνύονται παμψηφεί και ομοφώνως αντιπρόσωποι, με 3-0.
Η εξέλιξη του Δόγματος είναι μεγάλη όπως βλέπουμε. Ο άνθρωπος κατόρθωσε σαν ταπεινός και τελευταίος, σαν Άγιος να ενωθεί με τον Κύριο. Σήμερα ενώνεται με τον Πατέρα και σαν πρώτος. Δόξα τω Θεώ υπάρχει πρόοδος.
Αυτή η νέα Εκκλησία, απεικονίζεται τέλεια σε μια παληά ταινία του Αντονιόνι, το “Μπλόου Απ - Blow Up”. Στο τέλος της ταινίας δύο άνθρωποι παίζουν τένις χωρίς μπάλα. Στην αρχή φαίνεται παράλογο, ακόμη και στον φωτογράφο που πρωταγωνιστεί. Όμως, σιγά-σιγά, το παράλογο γίνεται όλο και πιο πραγματικό. Ακούμε όλο και πιο δυνατά τους χτύπους της μπάλας και ο φωτογράφος κινεί το κεφάλι του στον ρυθμό της. Ξαφνικά η μπάλα, από λάθος χτύπημα, προσγειώνεται στα πόδια του φωτογράφου. Μετά έναν στιγμιαίο δισταγμό, εκείνος σκύβει, μαζεύει την αόρατη μπάλα και την πετά με αποφασιστικότητα πίσω, ξαναβάζοντάς την στο παιχνίδι.
Για την μπάλα δεν γνωρίζουμε τίποτε, μας είναι άγνωστη όπως και ο Θεός. Γνωρίζουμε μόνο τους αντιπροσώπους του. Αλλά η δυναμική του παιχνιδιού μεταμορφώνει τους θεατές (εμάς) σε συμπαίχτες. Το παν είναι να ξεκινήσουμε να παίζουμε! Και η μπάλα σιγά-σιγά γίνεται πιο αληθινή από την πραγματική. Καθένας μας παρακολουθεί το δικό του παιχνίδι. Γίνεται ΠΡΟΣΩΠΟ.
Αυτή η νέα, εξελιγμένη, αστική, υποκειμενική Εκκλησία, είναι ακριβώς το παιχνίδι χωρίς μπάλα. Παίζει κανείς σαν να ήταν εκεί η μπάλα, δηλαδή ο Θεός. Αν το παιχνίδι “Λειτουργεί”, στο τέλος-τέλος, δεν είναι και τόσο σημαντικό, η μπάλα να είναι εκεί.

Το υποκείμενο εκκλησιάζεται! Σιωπή!
Μην το ταράζετε!
Βλέπει τα άγνωστα και τα αόρατα, στον ύπνο του!

Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας και τα μυστήρια της Ιστορίας

Οι επιστολές του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας “στηρίζουν” μυστηριωδώς και τις δυο κακοδοξίες: Και το πρωτείο του πάπα ως διαδόχου του Αποστόλου Πέτρου και το πρωτείο του ορθοδόξου επισκόπου εις τύπον και τόπον Πατρός.

Το βασικό επιχείρημα των ανθρώπων που διαλύουν την παράδοσή μας με το πρωτείο του επισκόπου στηρίζεται σ’ ένα απόσπασμα επιστολής του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας στο οποίο αναφέρεται: «όπου ο επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία»

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ιγνάτιος επίσκοπος της Συρίας, γύρω στα 110 μ.Χ. μετεφέρθη από την Αντιόχεια στη Ρώμη για να υποστεί το μαρτύριο. Κατά την διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού έγραψε διάφορες επιστολές προς μερικές Εκκλησίες.
Δεν μπορούμε όμως εύκολα να αγνοήσουμε ότι πίσω απ’ αυτές τις επιστολές υπάρχει ένα μεγάλο κριτικό πρόβλημα που δεν έχει βρει ακόμη την λύση του! Ποιες εγγυήσεις διαθέτουμε ότι οι γνωστές σε μας επτά επιστολές του Αγίου Ιγνατίου, οι οποίες περιέχονται στο χειρόγραφο της εθνικής βιβλιοθήκης του Παρισιού, ονόματι Colbertino, του 10ου αιώνος, και στο χειρόγραφο Mediceo–Laurenziano της Φλωρεντίας του 11ου αιώνος, οι οποίες εκδόθηκαν κατά την διάρκεια του 17ου αιώνος μαζί με άλλες έξι επιστολές του Αγίου Ιγνατίου, αναγνωρισμένες από όλους σαν απόκρυφες (γραμμένες από έναν Αρειανό επίσκοπο του IVου ή Vου αιώνος), είναι αυθεντικές, δηλαδή ανταποκρίνονται ακριβώς σε εκείνες τις επιστολές που γράφηκαν από τον επίσκοπο Ιγνάτιο γύρω στα 110 μ.Χ.;
Όλοι οι μελετητές (H. Delafosse, Adolf Bauer, Alfred Loisy) γράφου περίπου: Το ιστορικό περιβάλλον των επιστολών είναι ανεξήγητο ένα θέλουμε να τις αναγάγουμε στην εποχή του Τραϊανού (110 μ.Χ.). Στην πραγματικότητα οι επιστολές επιδιώκουν να βοηθήσουν να υπερίσχυση ένα σύστημα πίστης και οργάνωσης το οποίο αντιστοιχεί στο αποκορύφωμα της γνωστικής κρίσεως.
Τελευταία το θέμα της αυθεντικότητας και της χρονολογίας των επτά επιστολών του Αγίου Ιγνατίου ξαναμελετήθηκε εις βάθος από τον R. Hübner και τον μαθητή του Th. Lechner. Και οι δυο ισχυρίζονται πως οι επιστολές του Ιγνατίου ασκούν στην πραγματικότητα πολεμική εναντίον των γνωστικών Βαλεντινιανών οι οποίοι δρούσαν το δεύτερο ήμισυ του ΙΙ ου αιώνος και γι’ αυτό μάλλον πρέπει να χρονολογηθούν στη δεκαετία 165–175 μ.Χ. Δεν μπορούν να έχουν γραφεί στα 110 μ.Χ. από τον επίσκοπο της Συρίας. Τα κυριότερα επιχειρήματά τους είναι τα εξής:
1. Η προπαγάνδα που γίνεται από τον Ιγνάτιο μέσα στις επιστολές υπέρ της επισκοπικής μοναρχίας δεν αντιπροσωπεύει την οργάνωση των Εκκλησιών (ούτε των Ανατολικών) του 110 μ.Χ. Αντιθέτως έρχεται φυσιολογικότερο να φανταστούμε τις επιστολές γραμμένες στην εποχή του Αδριανού (138 μ.Χ.) ή και αργότερα.
2. Ο Ιγνάτιος συγκρούεται ανοιχτά με ένα γνωστικό κίνημα που αντιστοιχεί ακριβώς στους Βαλεντινιανούς. Για παράδειγμα στην επιστολή προς Μαγνησίους (8, 2) λέει: «ο Ιησούς Χριστός … είναι ο αιώνιος Λόγος που εξήλθε από την σιωπή». Κάτι το οποίο αντικρούει ξεκάθαρα γνωστικούς του δευτέρου μισού του ΙΙου αιώνος.
Επιπλέον πρέπει να γνωρίζουμε, κάτι που γνωρίζουν όλοι όσοι συνειδητά προσπαθούν να διαλύσουν την παράδοσή μας, πως μία από τις επιστολές του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας χρησιμοποιείται από τους παπικούς για να υποστηρίξουν το πρωτείο του πάπα ως διαδόχου του Αποστόλου Πέτρου. Η προς Ρωμαίους επιστολή του! Μόνον που και πάλι κανείς δεν μπορεί να εξηγήση πώς και γιατί, ο πρωτοκορυφαίος των Αποστόλων δέχθηκε να γίνει επίσκοπος Ρώμης, δηλαδή ένας διάκονος της εποχής, καθώς οι επίσκοποι δεν διέφεραν σε τίποτε από τους πρεσβυτέρους. Κανείς από τους 12 Αποστόλους δεν θα δεχόταν ποτέ την “τιμή” να ανακηρυχθεί επίσκοπος! Γιατί να το κάνει ο πρώτος; Προνοητικά; Για να τιμήσει τον μελλοντικό αντιπρόσωπο του Χριστού στη Γη;
Επιπλέον πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους πως με την θεολογία και την ευχαριστιακή εκκλησιολογία του Ζηζιούλα, ο οποίος βρίσκεται πλέον εις τύπον και τόπον Πατρός, ο Κύριος αναλαμβάνει αντιπρόσωπος του πάπα στην Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό είναι το βαθύ μυστικό του Bishopoque.

Αμέθυστος

To 1996 ο Γέροντας Σωφρόνιος χτυπούσε ήδη τον κώδωνα του κινδύνου για όσα συμβαίνουν σήμερα... (βίντεο)

Ο Γέροντας Σωφρόνιος μίλησε το 1996 στον "Κίτρινο Τύπο" του Τριανταφυλλόπουλου. Στο συγκεκριμένο βίντεο βλέπουμε ένα συγκλονιστικό απόσπασμα της συνέντευξής του...

Τα λόγια του ηχούν σήμερα "προφητικά" για το τι έμελλε να συμβεί στην πατρίδα μας...

Δείτε πως μιλάει ένας απλός φωτισμένος άνθρωπος της Εκκλησίας μας. Ενας άνθρωπος με βαθιά πίστη. Ενας άνθρωπος ταπεινός και συνάμμα χαρισματικός από Τον Θεό.

(το βίντεο είναι από τον χρήστη Erythraios)
πηγή : koukfamily

ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ-ΚΟΣΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ (2)

Συνέχεια από : Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

HANS URS VON BALTHASAR
ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
ΚΟΣΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Απέμενε λοιπόν να γίνει ένα μόνο βήμα για να πάμε πέρα από τον Διονύσιο; Βεβαίως. Και αυτό το βήμα είχε φυλαχτεί για τον Μάξιμο. Το σχήμα των «ενδιάμεσων όντων» που ο Ωριγένης, προσλαμβάνοντας το από την γνώση, είχε αναπτύξει για λογαριασμό του (σαν οικονομικές κοσμικές μορφές του Θείου Λόγου και σαν αναβαθμούς των πνευμάτων καταμετρημένους από τον σχετικό βαθμό της αποστάσεως των από τον Θεό), και το οποίο ο Πλωτίνος είχε οικοδομήσει συστηματικά (σαν βαθμούς απόρροιας του πρωτογενούς Ενός), ο Διονύσιος το είχε αφομοιώσει σε διπλή μορφή. Πρώτα απ’όλα στην ιδέα των δυνάμεων τού Είναι οι οποίες, σαν βασικές δομές του κτιστού όντος, διέθεταν «είναι εις εαυτόν» «ζωή καθαυτή», «πνεύμα καθ’αυτό» και πάει λέγοντας, διέθεταν ένα είδος μεσαίας υπάρξεως ανάμεσα στην θεία και στην κοσμική. Έτσι κατανοώντας τες «πρωταρχικώς», αυτές οι δυνάμεις, όπως προσπαθεί να εξηγήσει ο Διονύσιος είναι ο ίδιος ο Θεός καθότι μετέχεται. Υπολογισμένες στην «μετοχή» είναι ο κόσμος, καθότι μετέχει. Αλλά στην συνέχεια, η Διονύσια αφομοίωση πραγματοποιείται επίσης χάρη στην ιδέα της ιεραρχίας των όντων, η οποία σαν μία απέραντη «ουράνια σκάλα» (όπως την είχε περιγράψει ο Φίλων) κατέρχεται με αδιάκοπη σύνδεση από το πιο Λαμπρό, από το Σεραφείμ, πού βρίσκεται αμέσως κάτω από τον Θεό, μέχρι στο πιο κατώτατο σκουλήκι ή στην κατώτατη πέτρα, σε όλο και πιο αδύναμη αντήχηση της υπέρτατης αρμονίας: σ’αυτή την σκάλα, αλυσοδεμένα από τον έρωτα, τα πλάσματα παίζουν το αιώνιο παιχνίδι τους, της αγαπητικής κλήσεως που τα τραβάει χαμηλά και για το πύρινο πάθος που τα εξυψώνει.

Όσο γοητευτική και άν είναι αυτή η «χρυσή αλυσσίδα» των όντων, της οποίας το πάνω άκρο βρίσκεται ανάμεσα στα δάκτυλα του Θεού, ενώ το κατώτερο αμφιταλαντεύεται ασταμάτητα, μέχρι το χείλος του μηδενός, όσο συναρπαστικός και άν είναι αυτός ο κώνος φωτός, ο οποίος σιγά-σιγά πλαταίνει από την πανίσχυρη πηγή, περνώντας δια μέσου της καθαρής εντάσεως στο άμετρο, στο ποικιλόμορφο, αλλά ταυτοχρόνως και στο σκοτεινό, για να τελειώσει πεθαίνοντας, απειλεί γι’άλλη μια φορά να βάλει σε κίνδυνο ό,τι είχε ήδη κατακτηθεί, να καταργήσει την ενότητα ανάμεσα στην υπερβατικότητα πέρα από το Όλον και την ενύπαρξη μέσα στο όλον, εκείνη την ενότητα που είναι το ίδιο το Είναι, τοποθετώντας στην θέση της μία διαμάχη, ανάμεσα στο Είναι και στο τίποτα (ύλη), στο φως και στο σκοτάδι. Είναι αναμφισβήτητο πώς στον Διονύσιο το θέμα της απορροής και της Ιεραρχίας παραμένει καθηλωμένο σε κείνο, το πιο βασικό, της διαλεκτικής ανάμεσα σε θετική και αρνητική θεολογία και γι’αυτό δέν φτάνει στην πλήρη έκφραση των υπονοουμένων δυνατοτήτων. Ο Μάξιμος όμως, εξαφανίζει ακόμη και τις λανθάνουσες συνέπειες αυτών των ανάποδων θεμάτων και επανενώνει τελειωτικώς την ιδέα του ιεραρχημένου Είναι, με την θεμελιώδη αναλογική δομή που υπάρχει ανάμεσα στον Θεό και στον κόσμο. Έτσι εξαφανίζονται σ’αυτόν οι απορροές του τύπου «είναι εις εαυτή , ή αυτό το είναι» , «αυτή η ζωή» κ.τ.λ. και αντικαθίστανται από καθολικές αρχές αναμφισβητήτως κοσμικές, τις οποίες ονομάζει «καθολικές» δηλ. Καθόλα. Στην σημασία και το μέγεθος αυτής της μεταμορφώσεως θα επιστρέψουμε λεπτομερέστερα στην συνέχεια. Αλλά εξαφανίζονται στον Μάξιμο, και οι Αρεοπαγιτικές Ιεραρχίες των Τριών ουρανίων χορών οι οποίοι είναι χωρισμένοι με την λειτουργία τους, στις οποίες η ιεραρχία και η λειτουργία της Εκκλησίας είναι ρυθμισμένες με μία όμοια αντιστοιχία. Στην θέση τους αναδύεται η εγκόσμια ένταση ανάμεσα στο πνευματικό-νοητικό σύμπαν και το αισθητό-φαινομενικό. Αντί να ξανα-ανέβει κατά μήκος της τεντωμένης «αλυσσίδας» από την μία χορωδία στην άλλη, όντων που είναι προοδευτικώς όλο και πιο ουράνια, για να ζητήσει την θεότητα πέρα από εκείνο που είναι πιο λαμπερό, το βλέμμα του γεμάτο από τον πόθο του Θεού, συναντά μέσα στις δύο σφαίρες του σύμπαντος, στην αίσθηση και στο πνεύμα, στην γή και στον ουρανό, ένα όριο και μόνον η αμοιβαία έλξη αυτών των δύο, η οποία συστήνει το κόσμο στην ολότητα του, γίνεται ο τόπος στον οποίο φανερώνεται το υπερβατικό, το οποίο  μόνον σ’αυτή την κυκλική ενύπαρξη φαίνεται εξάθαρα σαν το ολοκληρωτικώς Άλλο.

Το ότι στον Μάξιμο αυτό το δεύτερο θέμα δέν κυριαρχεί απεριορίστως οφείλεται στον επηρεασμό του, εκτός του Αρεοπαγίτη, από τον Ωριγένη. Σ’αυτό το γεγονός ο Μάξιμος παραμένει ένα παιδί της εποχής του και ένας μαθητής των Διδασκάλων του. Και ακριβώς αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή κατόρθωσε να αναπτύξει την θεμελιώδη του σκέψη, σύμφωνα με παρόμοιους επηρεασμούς, τον καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους στο πλαίσιο της Χριστιανικής σκέψης.

Ο Ferdinand Bauer πετυχαίνει τον στόχο, όταν δηλώνει :όπως στην διαμάχη με τους μονοθελητές προσπάθησε να σώσει την Ισορροπία ανάμεσα στις δύο φύσεις, έτσι και απέναντι στον πλατωνισμό όπως φαίνεται και από τον Αρεοπαγίτη, ήταν σε πολύ στενή σχέση με τον μονοφυσιτισμό, ο Μάξιμος διατηρείται πιστός στην τάση του να εξασφαλίσει στον άνθρωπο και να σιγουρέψει την αυτόνομη σημασία του». [αρχίζει να διακρίνεται η σύγχυση της Δύσεως ανάμεσα στο νοητό και στο άκτιστο] Στήν ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΣΤΑΓΜΟ ΤΟΝ ΟΡΟ «ΚΟΣΜΟΣ». Είναι δέ επιπλέον ακριβές πώς, σύμφωνα με τα όσα έχουμε ήδη πει, ο ομολογητής γίνεται ο μεσάζων για τον Scoto Eriugena, στον οποίο η αρεοπαγίτικη θεολογία παίρνει έναν χαρακτήρα πολύ πιο φανερά κοσμολογικό. Ενώ όμως σ’αυτόν η συμπερίληψη του κόσμου στην Θεία πρόοδο φτάνει σε σημεία πανθεϊσμού, και διαλύει σχεδόν ολοκληρωτικώς το θετικό Χριστιανικό στοιχείο, στον Μάξιμο η θεολογία παραμένει απολύτως  κυριαρχημένη από το Χριστιανικό πνεύμα της διακρίσεως ανάμεσα στον Θεό και στο Σύμπαν: ούτε «ουράνια λειτουργία» όπως στον Διονύσιο, ούτε «κοσμική γνώση»όπως στον Eriugena, αλλά ΚΟΣΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

(Συνεχίζεται)

Σχόλιο: Δέν βρίσκετε καταπληκτική την ευκολία με την οποία μπορούν και αλλάζουν τον άνθρωπο με τον κόσμο; Γι'αυτό το λόγο οι νεο-Ορθόδοξοι θέλουν να σώσουν τον κόσμο και ο Ζηζιούλας να λύσει τα προβλήματα του κόσμου. Θα το δούμε καλύτερα.

Αμέθυστος

Στοχασμοί πάνω στην ουσία του ψυχικού - ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ (2)

Συνέχεια απο: Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Στοχασμοί πάνω στην ουσία του ψυχικού 2

Πρωτοεκδόθηκε στο Eranos-Jahrbuch 1946, με τον τίτλο «Der Geist der Psychologie» (Το πνεύμα της ψυχολογίας)

Αν και εγώ κατέληξα με καθαρά ψυχολογικούς συλλογισμούς στο να αμφιβάλλω περί της καθαρά ψυχικής ουσίας των αρχετύπων, η ίδια η ψυχολογία φαίνεται πως εξαναγκάζεται, μέσω των αποτελεσμάτων της φυσικής, να αναθεωρήσει τις θέσεις της. Η φυσική τής έδειξε το συμπέρασμά της, πως δηλ. στο επίπεδο των ατομικών μεγεθών απαιτείται ένας παρατηρητής εντός τής αντικειμενικής πραγματικότητας, και μόνο κάτω από αυτήν την προϋπόθεση είναι δυνατή μια ικανοποιητική εξήγηση. Αυτό σημαίνει από την μια, πως πάνω στην φυσική εικόνα του κόσμου προσκολλάται ένα υποκειμενικό βάρος, και από την άλλη, πως για την ερμηνεία της ψυχής είναι απαραίτητη η σύνδεσή της με το αντικειμενικό συνεχές του χωρο-χρόνου. Όσο δύσκολο είναι να παρασταθεί το φυσικό συνεχές, τόσο αδιαφανής είναι και η αναγκαίως παρούσα ψυχική πτυχή του. Ύψιστη θεωρητική σημασία έχει η σχετική, ή τμηματική ιδιότητα της ψυχής και του φυσικού συνεχούς, γιατί η ιδιότητα αυτή σημαίνει μια τεράστια απλοποίηση, αφού γεφυρώνει την φαινομενική ασυμβατότητα μεταξύ του φυσικού και του ψυχικού κόσμου. Αυτό βέβαια δεν γίνεται με παραστατικό τρόπο, αλλά από την πλευρά τής φυσικής με μαθηματικές εξισώσεις, και από την πλευρά της ψυχολογίας μέσω προτάσεων που προκύπτουν από την εμπειρία, δηλαδή τα αρχέτυπα, τα περιεχόμενα των οποίων, εάν υπάρχουν, δεν μπορούν να παρασταθούν με την φαντασία. Τα αρχέτυπα κάνουν την εμφάνισή τους κατά την παρατήρηση και την εμπειρία, δηλαδή με το να διενεργούν διάταξη των παραστάσεων, πράγμα που συμβαίνει ασυνείδητα, και γι’ αυτό αναγνωρίζεται πάντα εκ των υστέρων. Τα αρχέτυπα αφομοιώνουν υλικό-εικόνες που χωρίς αμφιβολία προέρχονται από τον κόσμο των φαινομένων, και με την αφομοίωση αυτή το υλικό γίνεται ορατό και ψυχικό. Για τον λόγο αυτό, το υλικό αυτό προσλαμβάνεται εξ αρχής ως ψυχικό μέγεθος, στον ίδιο βαθμό δικαιολογημένα, όπως και τα άμεσα αντιληπτά φυσικά φαινόμενα τα αντιλαμβανόμαστε στον ευκλείδειο χώρο (τον τρισδιάστατο, χωρίς καμπύλωση χώρο). Μόνο η ερμηνεία ψυχικών φαινομένων με την πιο μικρή φωτεινότητα μάς εξαναγκάζει να υποθέσουμε πως τα αρχέτυπα πρέπει να έχουν μια μη-ψυχική πτυχή. Ώθηση για να βγει αυτό το συμπέρασμα δίνουν τα φαινόμενα συγχρονότητας, τα οποία συνδέονται με την δράση ασυνείδητων παραγόντων, και τα οποία γινόταν μέχρι τώρα αντιληπτά ως «τηλεπάθεια» κτλ., και για τον λόγο αυτό απορρίπτονταν. Ο σκεπτικισμός όμως θα έπρεπε να ισχύει μόνο για τις εσφαλμένες θεωρίες, και όχι για επιβεβαιωμένα γεγονότα. Κανένας αμερόληπτος παρατηρητής δεν μπορεί να τα απορρίψει. Η αντίσταση ως προς την αναγνώρισή τους οφείλεται κυρίως στην απέχθεια προς μια  αποδιδόμενη στην ψυχή υπερφυσική ικανότητα, δηλαδή την ικανότητα πρόβλεψης. Οι πολυποίκιλες και περίπλοκες πτυχές τέτοιων φαινομένων εξηγούνται πλήρως, όπως μπόρεσα να το διαπιστώσω, εάν παραδεχθούμε την ύπαρξη ενός σχετικού προς την ψυχή  χωροχρονικού συνεχούς. Όταν ένα ψυχικό περιεχόμενο περάσει το κατώφλι του συνειδητού, εξαφανίζονται τα συγχρονιστικά παράπλευρα φαινόμενα. Ο χώρος και ο χρόνος προσλαμβάνουν τον συνηθισμένο, απόλυτο χαρακτήρα τους, και η συνείδηση είναι πάλι απομονωμένη στο υποκείμενό της. Εδώ έχουμε μια περίπτωση, την οποία μπορούμε να περιγράψουμε με την μεγαλύτερη ακρίβεια, με τον γνωστό από την φυσική όρο: «συμπληρωματικότητα». Όταν ένα ασυνείδητο περιεχόμενο μεταβεί στη συνείδηση, τότε παύει η συγχρονιστική του εκδήλωση. Και αντίστροφα, με την μετατόπιση του υποκειμένου σε μιαν ασυνείδητη κατάσταση (trance), μπορούν να προκληθούν συγχρονιστικά φαινόμενα. Η ίδια σχέση συμπληρωματικότητας μπορεί να παρατηρηθεί σε όλες εκείνες τις συχνές και για την ιατρική εμπειρία συνηθισμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες, ορισμένα κλινικά συμπτώματα εξαφανίζονται, όταν συνειδητοποιηθούν τα αντίστοιχα ασυνείδητα περιεχόμενά τους. Είναι επίσης γνωστό, πως μπορούν να προκληθούν συγκεκριμένα ψυχοσωματικά φαινόμενα, τα οποία είναι πέραν από την βούληση, μέσω της ύπνωσης, δηλαδή μέσω του περιορισμού του συνειδητού.  Ο Pauli  διατυπώνει αυτή την σχέση συμπληρωματικότητας, την οποία εκφράζουμε εδώ, από πλευράς της φυσικής ως εξής: «Επαφίεται στην ελεύθερη επιλογή του πειραματιστή (και αντίστοιχα του παρατηρητή στην ψυχολογία)..., ποιες γνώσεις θέλει να αποκτήσει και ποιες να χάσει. Ή για να το πούμε λαϊκά, αν θέλει να μετρήσει το Α και να καταστρέψει το Β, ή να καταστρέψει το Α και να μετρήσει το Β. Δεν είναι όμως δοσμένο να κερδίζει, χωρίς να χάνει κάποιες». Κι αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για την σχέση που έχει η στάση της φυσικής ως προς την στάση τής ψυχολογίας. Η φυσική προσδιορίζει μεγέθη και την σχέση που έχει το ένα προς το άλλο, η ψυχολογία όμως προσδιορίζει ποιότητες, χωρίς να μπορεί να μετρήσει κάποια μεγέθη. Παρ' όλα αυτά, και οι δυο επιστήμες καταλήγουν σε έννοιες, οι οποίες είναι σε σημαντικό βαθμό παραπλήσιες. Ο C.A.Meier έχει υποδείξει τον παραλληλισμό μεταξύ ψυχολογικής και φυσικής ερμηνείας στο δοκίμιό του : «Moderne Physik-Moderne Psychologie». Λέει: «και οι δυο επιστήμες, μετά από πολύχρονη εργασία χωρίς μεταξύ τους συνεργασία, έχουν μαζέψει παρατηρήσεις και επαρκή συστήματα σκέψης. Και οι δυο επιστήμες έφτασαν σε συγκεκριμένα όρια, που έχουν ουσιαστικά κοινό χαρακτήρα (τα όρια). Το αντικείμενο έρευνας και ο άνθρωπος με τα αισθητήρια και τα όργανα γνώσης του (μαζί με τις προεκτάσεις τους, δηλαδή τα όργανα και τις μεθόδους μέτρησης), βρίσκονται σε μιαν άρρηκτη συσχέτιση. Αυτή η συσχέτιση είναι συμπληρωματικότητα, τόσο στην φυσική όσο και στην ψυχολογία». Μεταξύ φυσικής και ψυχολογίας υπάρχει μάλιστα μια «αληθής και δικαιολογημένη σχέση συμπληρωματικότητας».

Μόλις ελευθερωθεί κανείς από την μη επιστημονική δικαιολογία, πως πρόκειται απλά περί τυχαίας σύμπτωσης, θα δει πως τα εν λόγω φαινόμενα δεν είναι με κανέναν τρόπο σπάνια, αλλά σχετικά συχνά γεγονότα. Η παρατήρηση αυτή συμφωνεί πλήρως με τα αποτελέσματα περί στατιστικής, στα οποία έφτασε ο Rhine (βιολόγος, ιδρυτής του πρώτου εργαστηρίου παραψυχολογίας στο Duke University). Η ψυχή δεν είναι με κανέναν τρόπο ένα χάος που αποτελείται από αυθαιρεσίες και τυχαιότητεςL=(mv²)/2 περιέχει τους παράγοντες μάζα (m) και ταχύτητα (v),που μας φαίνονται ασύμβατοι προς την ουσία της εμπειρικής ψυχής. Και όταν η ψυχολογία επιμένει να χρησιμοποιεί την δική της έννοια της ενέργειας για να εκφράσει την ενέργεια της ψυχής, δεν χρησιμοποιεί φυσικά κανέναν μαθηματικό τύπο, αλλά μιαν αναλογία του. Αυτή όμως είναι μια παλαιότερη άποψη, από την οποία προέκυψε η έννοια της ενέργειας στην φυσική. Η έννοια της ενέργειας στην φυσική προέρχεται από παλαιότερη, μαθηματικά μη προσδιορισμένη χρήση του όρου, που εν τέλει προέρχεται από μιαν αρχαϊκή αντίληψη του «εξαιρετικά αποτελεσματικού (ενεργού)». Αυτή είναι η λεγόμενη έννοια του mana (στην γλώσσα Kiswahili το mana σημαίνει «σημασία»), που δεν περιορίζεται μόνο στην Μελανησία, αλλά απαντάται και στην ολλανδική Ινδία και την ανατολική ακτή της Αφρικής. Τον απόηχο αυτού του όρου βρίσκουμε στα λατινικά στους όρους numen και genius (genius loci -το πνεύμα κάποιου τόπου). Η χρήση του όρου libido στην νεότερη ιατρική ψυχολογία, έχει μιαν απρόσμενη πνευματική συγγένεια με το πρωτόγονο mana. Η αρχετυπική αυτή αντίληψη δεν είναι με κανέναν τρόπο μόνο πρωτόγονη, αλλά διακρίνεται από την έννοια της ενέργειας όπως την ορίζει η φυσική, με το να είναι κυρίως ποιοτική, και όχι ποσοτική έννοια. Στην θέση τής ακριβούς μετρήσεως των ποσοτήτων, η ψυχολογία βάζει έναν "στο περίπου" προσδιορισμό των εντάσεων. Για τον προσδιορισμό αυτόν χρησιμοποιείται η λειτουργία της αίσθησης( αξιολόγηση). Η λειτουργία της αίσθησης αντιστοιχεί στην ψυχολογία στην μέτρηση της φυσικής. Οι ψυχικές εντάσεις και οι βαθμιαίες διαφορές τους, υποδεικνύουν ποσοτικά προσδιορισμένες διαδικασίες, οι οποίες όμως είναι απροσπέλαστες στην άμεση παρατήρηση και μέτρηση. Ενώ οι διαπιστώσεις τής ψυχολογίας είναι στην ουσία ποιοτικές, κατέχει κατά κάποιον τρόπο και μια λανθάνουσα «φυσική» ενέργεια, γιατί τα ψυχικά φαινόμενα επιτρέπουν την διαπίστωση και μιας κάποιας ποσοτικής πτυχής. Αν οι ποσότητες αυτές μπορούσαν να μετρηθούν, η ψυχή θα έπρεπε να εμφανίζεται ως κάτι το οποίο κινείται στον χώρο, και πάνω στο οποίο μπορεί να εφαρμοστεί ο τύπος για την ενέργεια. Και επειδή η μάζα και η ενέργεια έχουν την ίδια ουσία, έτσι οι έννοιες μάζα και ταχύτητα θα έπρεπε να είναι κατάλληλες για την ψυχή, εφόσον η ψυχή επιδεικνύει μιαν ενέργεια η οποία διαπιστώνεται στον χώρο. Με άλλα λόγια, θα έπρεπε να έχει μια πτυχή, με την οποία θα εμφανιζόταν ως μάζα εν κινήσει. Και αν κανείς δεν θέλει να υποθέσει μιαν αρμονία ως υπόβαθρο, εν σχέσει προς τα φυσικά και ψυχικά γεγονότα, τότε μπορεί να υποτεθεί μόνο η αλληλεπίδραση. Η τελευταία υπόθεση όμως απαιτεί μια ψυχή, η οποία αγγίζει κατά κάποιον τρόπο την ύλη, και αντίστροφα, μιαν ύλη με λανθάνουσα ψυχή. Από αυτή την διατύπωση δεν είναι πολύ μακριά μερικές διατυπώσεις της μοντέρνας φυσικής (Eddington, Jeans,…). Εδώ πρέπει να υπενθυμίσω την ύπαρξη παραψυχολογικών φαινομένων, η ύπαρξη των οποίων έχει βέβαια αξία μόνο γι’ αυτούς που είχαν την ευκαιρία να τα παρατηρήσουν επαρκώς οι ίδιοι.

Αν οι στοχασμοί αυτοί στέκουν, θα προέκυπταν σημαντικά συμπεράσματα για την ουσία τής ψυχής. Η αντικειμενική της φύση θα ευρίσκετο τότε σε στενή συσχέτιση, όχι μόνο με τα φυσιολογικά και βιολογικά φαινόμενα, αλλά και με αυτά της φυσικής, και μάλιστα της ατομικής φυσικής. Όπως θα έχει φανεί από την παρουσίασή μου, πρόκειται κατ’ αρχάς για τη διαπίστωση ορισμένων αναλογιών, από την ύπαρξη των οποίων  δεν μπορεί όμως να βγει το συμπέρασμα, πως η συσχέτιση έχει αποδειχθεί. Με βάση τη γνώση που έχουν προς το παρόν η φυσική και η ψυχολογία, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με την απλή ομοιότητα ορισμένων θεμελιωδών στοχασμών. Οι υπάρχουσες αναλογίες είναι όμως αρκετά σημαντικές, έτσι ώστε να δικαιολογείται και η επισήμανσή τους.

Αμέθυστος

Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους μετά το PSI

Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει για την περίφημη απομείωση χρέους της τάξης των 106 δις ευρώ, λόγω του πιο πετυχημένου PSI όλων των εποχών. Έτσι πανηγυρίζουν οι φυσικοί αυτουργοί της πιο μεγάλης απάτης που έχει διεξαχθεί εναντίον ενός ολόκληρου λαού με βιτρίνα την αναδιάρθρωση χρέους. Φυσικά, τίποτε το πετυχημένο δεν υπάρχει στο περίφημο PSI. Καταρχάς για να ήταν πετυχημένο, έστω και με τα κριτήρια των αγορών, θα έπρεπε να συντρέχουν τρεις παράμετροι:

(α) Να υποδεχόταν η αγορά και μάλιστα η δευτερογενής τα νέα ομόλογα που εκδόθηκαν στη θέση των παλιών με νορμάλ επιτόκια. Συνέβη κάτι τέτοιο; Όχι. Μειώθηκαν μεν τα επιτόκια στην δευτερογενή, αλλά παραμένουν σε ύψη ρεκόρ πάνω από 20%. Αυτό σημαίνει ότι η αγορά αντιμετωπίζει και τις νέες εκδόσεις ομολόγων σε κατάσταση χρεοκοπίας.

(β) Να επέτρεπε στην χώρα την ταχεία έξοδο στις αγορές κεφαλαίου, όπως π.χ. έγινε στην περίπτωση της Ουρουγουάης το 2004 που μέσα σε δυο-τρεις μήνες η χώρα ξαναβγήκε στις αγορές και γι’ αυτό χαρακτηρίστηκε πετυχημένη η αναδιάρθρωση. Η Ελλάδα προβλέπεται επίσημα να βγει στις αγορές μετά το 2020. Αν και πολλοί αναλυτές θεωρούν πιο σώφρονα την εκτίμηση που θέλει την Ελλάδα να επιχειρεί να βγει στις αγορές μετά το 2040. Σκέψου, δηλαδή, να μην ήταν πετυχημένο το PSI τι θα γινόταν.

(γ) Να απέφερε ουσιαστική απομείωση χρέους στην Ελλάδα. Αυτό όχι μόνο δεν έγινε από την ίδια την λειτουργία του PSI, αλλά και μόνο το γεγονός ότι η χώρα χρειάστηκε να καταφύγει σε νέο δάνειο σημαντικό μεγαλύτερο από την εικαζόμενη ονομαστική απομείωση του χρέους, τότε κανείς δεν μπορεί να μιλά στα σοβαρά για πετυχημένο PSI.

Το εκνευριστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι καμιά πολιτική δύναμη δεν αμφισβητεί το παραμύθι του PSI και των 106 δις ευρώ δήθεν απομείωση του χρέους. Όλοι το έχουν χάψει και το παπαγαλίζουν λες και είναι δεδομένο. Μέχρι σήμερα όλοι τους είχαν μια δικαιολογία: δεν γνώριζαν τα ακριβή στοιχεία, οπότε έμεναν σ’ αυτό που τους λέει ο κ. Βενιζέλος. Αν και αυτή η δικαιολογία είναι μάλλον αστεία όταν γνωρίζεις ότι το κράτος αναγκάστηκε να δανειστεί εκ νέου 137 δις ευρώ από Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και ΔΝΤ για να πληρώσει ένα PSI που ονομαστικά απομείωσε το χρέος κατά 106 δις ευρώ, για χάριν της συζήτησης θα την δεχτούμε. Κι αυτό γιατί καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε προεκλογικά να εμφανίσει επίσημα στοιχεία απολογισμού του PSI. Θα μου πείτε, τα ζήτησε κανείς; Μπορεί να μην τα ζήτησε κανείς από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά η κυβέρνηση όφειλε να εκδώσει αναλυτικό απολογισμό πριν οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές της 6^ης Μαίου και της 17^ης Ιουνίου. Ο λόγος απλός. Όχι μόνο για να αποτιμηθεί με ακρίβεια το αληθινό κόστος και το όφελος του PSI, αλλά για να κρίνει κανείς και την χρησιμότητα του νέου δανείου και της νέας δανειακής σύμβασης. Ο επίσημος απολογισμός του PSI θα άνοιγε εκ των πραγμάτων το θέμα της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου δανείου, το οποίο στο σύνολό του πηγαίνει για να καλύψει τις «ουρές» της αναδιάρθρωσης. Κι αυτό κανείς από τους επίδοξους δελφίνους της εξουσίας δεν ήθελε να το ακουμπήσει. Τόσο οι δυνάμεις του μνημονίου, όσο και του αντιμνημονίου περιόρισαν την αντιπαράθεση στις πολιτικές του Μνημονίου αποκλειστικά. Δείτε άλλωστε με τι ευκολία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενώ απορρίπτει το Μνημόνιο, αποδέχεται έστω ως βάση συζήτησης την δανειακή σύμβαση και το νέο δάνειο.

Όμως, καθώς σιγά-σιγά σκάνε μύτη τα αληθινά στοιχεία του δημόσιου χρέους μετά το PSI, τόσο πιο ζοφερή και αδιέξοδη εμφανίζεται η εικόνα. Έτσι, σύμφωνα με το επίσημο Δελτίο Δημοσίου Χρέους του Μαρτίου 2012 (αριθμ. 65) που δόθηκε στην δημοσιότητα από το Υπουργείο Οικονομικών αυτή την εβδομάδα, έχουμε και λέμε:

• Στις 31 Μαρτίου του 2012 το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης διαμορφώθηκε στα 280,29 δις ευρώ από 367,98 που ήταν 31/12/2011. Με άλλα λόγια αμέσως μετά την λήξη του PSI η ονομαστική αξία του δημόσιου χρέους εμφανίζεται μειωμένη κατά 87,69 δις ευρώ. Που είναι τα 106 δις ευρώ απομείωση χρέους που παπαγαλίζουν άπαντες με πρώτο τον κ. Βενιζέλο;
• Στο Δελτίο Δημοσίου Χρέους αναφέρεται: «Στο πλαίσιο της ανταλλαγής του ελληνικού χρέους κατά την α΄ φάση υλοποίησης του PSI, στις 12/03/2012, διαγράφηκε χρέος συνολικής ονομαστικής αξίας € 177,3 δισεκ. και εκδόθηκαν νέα ομόλογα διάρκειας 11 έως 30 ετών συνολικής ονομαστικής αξίας € 55,8 δισεκ..» Αυτό σημαίνει ότι από το σύνολο των 368 περίπου δις ευρώ του δημοσίου χρέους, αυτά που μπήκαν τελικά σε «κούρεμα» ήταν τα 177,3 δις ευρώ – δηλαδή το 48% του δημόσιου χρέους της χώρας – και όχι τα 200 δις ευρώ που μας έλεγαν αρχικά.
• Στους Πίνακες του Δελτίου αναφέρεται ότι δάνεια από τον Μηχανισμό Στήριξης αυξήθηκαν από 73,21 δις ευρώ στις 31/12/2011 σε 111,94 δις ευρώ στις 31/3/2012. Πρόκειται για έκτακτη χρηματοδότηση συνολικού ύψους 38,7 δις ευρώ που κάλυψαν τις τρέχουσες ανάγκες αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους έως και το PSI. Από αυτή την χρηματοδότηση τα 31,2 δις ευρώ ήταν ομόλογα από το ΕΤΧΣ για την υλοποίηση της α΄ φάσης του PSI, δηλαδή για την καταβολή των χρηματικών ανταλλαγμάτων που ζητούσαν οι τραπεζίτες του λόμπι Νταλάρα. Άλλα 5,9 δις εισπράχθηκαν από το ΕΤΧΣ προκειμένου να πληρωθούν οι δεδουλευμένοι τόκοι που αναγνωρίστηκαν από την ελληνική κυβέρνηση στα ομόλογα για «κούρεμα» που κατείχαν οι τραπεζίτες, ντόπιοι και ξένοι. Ενώ 1,64 δόθηκε από το ΔΝΤ. Με άλλα λόγια από τα 109 δις ευρώ που προβλέπει η νέα δανειακή σύμβαση, η κυβέρνηση είχε εισπράξει ήδη έως 31/3/2012 το 35% του συνόλου.

Το πιο σημαντικό όμως του Δελτίου είναι ότι για πρώτη φορά δίνει μια εκτίμηση για το χρονοδιάγραμμα πληρωμής των χρεωλυσίων, δηλαδή των ληξιπρόθεσμων ομολόγων και βραχυπρόθεσμων τίτλων του δημόσιου χρέους της χώρας που είχαν εκδοθεί μέχρι 31/3/2012. Ας δούμε λοιπόν πώς διαμορφώνεται η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους μετά το PSI. Ο Πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός.

Εκτίμηση διαμόρφωσης του δημόσιου χρέους 2012-2016
	2012	2013	2014	2015	2016
Τόκοι	10,4	13,4	13,8	13,3	14,4
Χρεολυσία	8,6	12,9	25,4	16,9	13,4
Πρωτογενές αποτέλεσμα (ΔΝΤ)	-2,0	3,7	9,4	9,7	10,1
Βραχυπρόθεσμοι τίτλοι	14,9	15,6	14,8	14,5	15,6
Αναχρηματοδότηση τραπεζών	50,0	…	…	…	…
Δανειακές ανάγκες	85,9	38,2	29,5	35,0	33,3
Δημόσιο χρέος	357,6	382,9	387,0	406,0	425,9
Δημόσιο Χρέος (ΔΝΤ)	332,4	339,4	334,1	331,1	327,3
ΑΕΠ (ΔΝΤ)	203,7	202,9	207,9	216,3	225,2
% επί του ΑΕΠ (ΔΝΤ)	163,2	167,3	160,7	153,1	145,3
% επί του ΑΕΠ (εκτίμηση)	175,6	188,7	186,1	187,7	189,1
ΠΗΓΗ: Έκθεση ΔΝΤ, 16/3/2012, Δελτίο Δημόσιου Χρέους, Νο 65.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Πϊνακα το δημόσιο χρέος στο τέλος του 2012 θα διαμορφωθεί στα 357,6 δις ευρώ κατ’ ελάχιστο. Το Bloomberg (9/5) υπολόγιζε το δημόσιο χρέος της χώρας στα τέλη του 2012 σε 395 δις ευρώ συνυπολογίζοντας τα 35 δις ευρώ που καλείται να πληρώσει στην ΕΚΤ το ελληνικό κράτος για εγγυήσεις ρευστότητας προς τις τράπεζες, που αδυνατούν οι ίδιες να πληρώσουν. Για το λόγο αυτό προβλέπεται από την νέα δανειακή σύμβαση και αυτό το ποσό. Αν λοιπόν συνυπολογίσουμε στα 38 δις ευρώ που έχουν δοθεί ήδη στο ελληνικό κράτος και άλλα 50 δις ευρώ που θα εκταμιευθούν από το ΕΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των εγχώριων τραπεζών, όπως και τα 35 δις ευρώ που θα πρέπει να καταβληθούν στην ΕΚΤ και το ελληνικό κράτος θα τα δανειστεί επίσης από το ΕΤΧΣ, τότε η συνολική δανειακή χρηματοδότηση θα φτάσει στα 123 δις ευρώ μέσα στο 2012. Μένει όμως μια τρύπα δανειακών αναγκών του ελληνικού κράτους αξίας τουλάχιστον 21 δις ευρώ. Το ποσό αυτό θα πρέπει να καλυφθεί αναγκαστικά με πρόσθετο δανεισμό. Η τρύπα αυτή θα πιέζει ιδιαίτερα την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας μέσα στο επόμενο εξάμηνο και καθώς θα μπαίνουμε στο φθινόπωρο. Θα μπορέσει η κυβέρνηση να την μεταφέρει στο 2013, ή θα χρειαστεί νέο μνημόνιο για νέα δανειακή χρηματοδότηση;

Όπως και να έχει, οι εκτιμήσεις για το δημόσιο χρέος του Πίνακα αποδεικνύουν ότι ακόμη κι αν πάρουμε στα σοβαρά τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για πρωτογενές πλεόνασμα που εκτιμά ότι σταδιακά μέχρι το 2016 θα φτάσει τα 10 δις ευρώ – πράγμα πρωτοφανές για τα ελληνικά χρονικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά χρονικά – αλλά και για μια μαγική απογείωση του ΑΕΠ μετά το 2013, πάλι δεν βγάζει πουθενά. Είναι σίγουρο ότι η ύφεση και η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας θα επιδεινώσει πολύ περισσότερο το πρόβλημα του δημόσιου χρέους της χώρας, ακόμη και με τις εκτιμήσεις του Πίνακα. Η λύση δεν μπορεί να βρεθεί παρά μόνο με μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν το ελληνικό κράτος ακολουθήσει την διαδικασία που προβλέπει το διεθνές δίκαιο για την μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους ώστε να το κηρύξει παράνομο. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Κάθε προσπάθεια να πληρωθεί αυτό το χρέος θα οδηγεί αναγκαστικά την χώρα και τον λαό της σε μια ολοκληρωτική καταστροφή χωρίς τέλος.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 27/5/2012

Πηγή: Δημήτρης Καζάκης