Η πολιτική χωρίς εμπειρία είναι απλώς ιδεολογική αφαίρεση ενάντια στην πραγματικότητα

από τον Vincenzo Costa - 10 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Νομίζω ότι η μελλοντική πολιτική θα πρέπει να ξεκινήσει από τις άμεσες εμπειρίες των ανθρώπων, από τα σημεία πόνου τους, και φοβάμαι ότι σήμερα συνεχίζουμε να προσπαθούμε να πούμε στους ανθρώπους ποια είναι τα σημεία πόνου τους, προσπαθώντας να τους πούμε ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Προσπαθούμε να επιβάλουμε μια ερμηνεία στη ζωή, ενώ πιστεύω ότι πρέπει να καταστήσουμε τα σημεία πόνου σαφή.
Το Facebook, στην αρχή, ήταν ένα σημαντικό εργαλείο, επειδή μας επέτρεπε να δώσουμε φωνή σε αυτόν τον σιωπηλό πόνο, σε αυτόν τον ανέκφραστο θυμό. Αλλά σιγά σιγά ιδεολογικοποιήθηκε. Στην
αρχή, παρατήρησα τη διαφορά μεταξύ αυτού που προσπαθούσαν να πουν οι άνθρωποι και αυτού που έκανε ο πολιτικός κόσμος. Τώρα παρατηρώ ότι ακόμη και η φούσκα μας κλείνει στον εαυτό της, σε μια εννοιολογική φυλακή.
Υπάρχει ένα σημείο όπου ίσως θα έπρεπε να παραμείνουμε εγελιανοί: ξεκινώντας από την αμεσότητα και στη συνέχεια επιτρέποντας σταδιακά στις διαμεσολαβήσεις που αποτελούν την άμεση εμπειρία να αναδυθούν. Ίσως αυτό να είναι το θεωρητικό έργο, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ. Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με ένα άλλο μοντέλο, το οποίο θα ονόμαζα καντιανό, το οποίο αντ' αυτού επιδιώκει να ρίξει ένα εννοιολογικό δίχτυ που υποτιμά την εμπειρία.
Ένα μοντέλο από το οποίο θα είναι δύσκολο να ξεφύγει κανείς, αντηχεί σε όλο τον Φουκώ, και σήμερα μου φαίνεται ότι είμαστε όλοι Φουκωλοί. Και νομίζω ότι ο Φουκώ ήταν και παραμένει η μεγάλη ατυχία.
Αλλά σε κάθε περίπτωση, χωρίς άλλη καθυστέρηση, ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από τα σημεία πόνου, χωρίς να τα ερμηνεύσουμε, απλώς για να τα καταγράψουμε αρχικά. Να επανασυνδεθούμε με τη συγκεκριμένη, πραγματική ζωή. Θα ήθελα να δώσω ένα παράδειγμα.
Στη μεταπολεμική περίοδο στη Σικελία, υπήρχαν αγροτικοί αγώνες για τη διαίρεση των μεγάλων κτημάτων και τη διαίρεση της γης. Θα είχαν δημιουργήσει μια μυριάδα αγροτών γαιοκτημόνων.
Σύμφωνα με το δόγμα, αυτή ήταν μια «μικροαστική» επιθυμία. Θα έπρεπε να είχαν ζητήσει κολεκτιβοποίηση και παρόμοιες ανοησίες.
Αλλά οι κομμουνιστές γνώριζαν ότι οι αγρότες δεν ήταν άγγελοι. Ανέλαβαν αυτό το σημείο πόνου, το πήραν πάνω τους και ηγήθηκαν αυτών των αγροτικών αγώνων. Δεν τους έκριναν με δόγμα. Έτσι, μπήκαν στην ιστορία επειδή μπήκαν στη ζωή πραγματικών ανθρώπων.
Έχουμε χάσει την αίσθηση του συγκεκριμένου και της καθημερινής ζωής, και για αυτόν τον λόγο έχουμε εξαφανιστεί από την ιστορία, έχουμε υποβιβαστεί σε καβγάδες μεταξύ μας.

Η πολιτική χωρίς εμπειρία είναι απλώς ιδεολογική αφαίρεση ενάντια στην πραγματικότητα

Ανώνυμος είπε...

Αμέθυστε αυτό είμαστε όλοι Φουκώλοι με έστειλε. Συνθηματάρα.
Θυμήθηκα όμως ότι πριν αρκετά χρόνια
https://amethystosbooks.blogspot.com/2013/10/6_9519.html
είχες αναφέρει τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΩΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ.
Δες τι έγραφες:
Αυτή η απεικόνιση που τόσο μας βασανίζει, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι έχει την ρίζα της στην σχολαστική φιλοσοφία και ιδιαιτέρως στον ορισμό της αισθητικής! Το αντικείμενο της αισθητικής, για την φιλοσοφία αυτή, δεν είναι η αίσθηση αλλά εκείνος ο δεσμός ανάμεσα στην αίσθηση και την νόηση που δίνεται στην ΦΑΝΤΑΣΙΑ. Δηλαδή η ικανότης να φανερώνεται ένα φαινόμενο ανεξαρτήτως της παρουσίας τού αντίστοιχου αντικειμένου. Στην συνέχεια όμως, την αισθητική αυτή εννοιολόγηση, την παρέλαβε ο Καντ και επειδή η φαντασία είναι απρόβλεπτη και ασταθής και συνορεύει με την παράνοια και το ασυνείδητο, έθεσε κανόνες ορθής λειτουργίας αυτής της ικανότητος. ΟΡΙΑ, ΟΡΙΖΟΝΤΑ. Αυτά τα όρια έθεσε στην προτεσταντική εσχατολογία ο Ζηζιούλας, με την Εκκλησιολογία του Επισκόπου στο κέντρο της Συνάξεως. Όπου αναπαριστάται αυτή η Εικόνα, μας προειδοποίησε, εκεί και η Εκκλησία.
Δεν βρέθηκε ακόμη κανένας να τον πληροφορήσει πώς η Ορθοδοξία εδώ και αιώνες, παρακολουθεί και συμμετέχει σε διαφορετικό ντοκιμαντέρ.
Με την βοήθεια της ερμηνευτικής του Καντ, προσλαμβάνεται τώρα πλέον και το ΠΗΔΑΛΙΟ του Αγίου Νικοδήμου. Που έχει καταντήσει σημείον αντιλεγόμενον στην ανύπαρκτη πίστη μας, παίρνοντας την θέση του Κυρίου. Το ΠΗΔΑΛΙΟ όπως και η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, ήταν για τον Άγιο, τα θησαυροφυλάκια της πίστης μας, ενόψει του Διαφωτισμού που θα διέλυε τα πάντα. Όπως και έγινε! ΗΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. ΜΙΑ ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΜΑΣ. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΔΑΥΙΔ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΓΟΛΙΑΘ. Το πηδάλιο είναι η σφεντόνα του Δαυίδ, και το Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, η Πέτρα, η πίστη μας, με την οποία ηττάται για πάντα το τέρας της πτώσεώς μας. Οπως μάς δίδαξε ο Αγιος Βελιμίροβιτς.
Ο Υιός Σατανά, που είμαστε όλοι μας, χωρίς τον Κύριο.Ο Γολιάθ.
Ίσως αξίζει να το ξαναπαρουσιάσεις...