ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕNIΣΤΙΚΗ TΡΑΓΩΔΙΑ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΑΡΓΗΣΑΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΙ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ, ΕΝΕΚΕΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ, ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΕΠΙΤΑΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ. ΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΔΕ ΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΑΙΡΕΣΗ, ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΠΙΣΤΟΙ.

ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ. Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΛΟΓΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ. ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ; ΑΓΝΩΣΤΟ. Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΙΡΕΣΗ. ΤΟΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ; Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ; ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ. ΤΟΤΕ;

ΑΠΛΩΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΝΤΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΣΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΕΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ ΠΛΕΟΝ.

Αμέθυστος

BINTEO – Άλεξ Τζόουνς: “Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός παγκοσμίου πολέμου”

“Βρισκόμαστε στα πρόθυρα παγκοσμίου πολέμου” υποστηρίζει ο γνωστός αμερικανός αναλυτής Alex Jones σχετικά με τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις από το μέτωπο της Συρίας και της πιθανής στρατιωτικής επέμβασης από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Δείτε το βίντεο.
πηγή : ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑΣ ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ Η Ελλάδα χειρότερα από την Ινδονησία!

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί και θέλει να επισημάνει κάποιος για την ασιατική κρίση είναι ότι όλες οι οικονομίες – ακόμη και της Ινδονησίας, που βρισκόταν στην χειρότερη κατάσταση από όλες όταν ξέσπασε – με τον καιρό επέστρεψαν σε αναπτυξιακούς ρυθμούς πολύ δυναμικά. Αυτό είναι ένα φαινόμενο εκ διαμέτρου αντίθετο με τις εμπειρίες των χωρών που μοιάζουν αυτή την περίοδο με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Με τις εμπειρίες, δηλαδή, των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης.

Όπως δείχνουν σχετικές οικονομικές αναλύσεις, μετά την ασιατική κρίση, η Ινδονησία βάδιζε με σίγουρο βήμα προς την ανάκαμψη. Η Ελλάδα, η Ισπανία και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης βυθίζονται ακόμη στην ύφεση.
Αυτό που πρέπει να θυμηθούμε είναι ότι αυτά που λέγεται πως αποτελούν τα εμπόδια της Ελλάδας στον δρόμο προς την ανάκαμψη (υποδομές, διαφθορά, έλλειψη ηγεσίας, μπλα, μπλα, μπλα) τα έλεγαν και για την περίπτωση της Ινδονησίας. Γιατί, λοιπόν, η Ινδονησία ανέκαμψε και η Ελλάδα δεν μπορεί;
Δυο είναι οι προφανείς αιτίες:
- Η Ινδονησία είχε ένα νόμισμα που μπορούσε να υποτιμήσει – και το έκανε σε μεγάλο βαθμό. Αυτό προκάλεσε βραχυπρόθεσμα πρόβλημα αλλά άνοιξε τον δρόμο για ανάπτυξη μέσω εξαγωγών.
- Και δεύτερον το ΔΝΤ, αν και αρχικά επέβαλε πολιτικές λιτότητας στην Ασία, μετά υποχώρησε και άλλαξε στρατηγική. Αυτή την φορά, η τρόικα είναι αμείλικτη. Δεν μαθαίνει τίποτα από την εμπειρία.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
 πηγή ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Πολιτική ήττα για Ν.Κάμερον & Μ.Ομπάμα η απόρριψη άμεσης επίθεσης απο Βρετανία

Σοβαρό πλήγμα υπέστη η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας μετά το «χαστούκι» του Βρετανικού Κοινοβουλίου στον Ντέιβιντ Κάμερον και τα ήξεις αφίξεις για την έναρξη των επιχειρήσεων κατά του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσσαντ από την Ουάσιγκτον. Η διπλωματική πίεση Ρωσίας, Κίνας και Ιράν έχουν στριμώξει άσχημα τον άξονα των Συμμάχων που είχαν σχεδόν αποφασίσει να επιτεθούν, αλλά τώρα το σκέφτονται σοβαρά.
Όπως όλα δείχνουν, το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για το ποιος έκανε χρήση χημικών στα περίχωρα της Δαμασκού στις 21 Αυγούστου θα κρίνουν και τις τελικές αποφάσεις για μία επίθεση ή όχι στη Συρία. Δεν αποκλείεται, οι επιθεωρητές του ΟΗΕ να είναι αυτοί που θα δώσουν νέο ηχηρό «χαστούκι» στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, εκφράζοντας επιφυλάξεις για το αν ο Άσσαντ είναι αυτός που έριξε τα χημικά. Η Κάρλα ντε Πόντε άφησε να εννοηθεί πώς οι αντάρτες ευθύνονται για τη χρήση των χημικών.
Οι Βρετανοί μάλιστα από εκεί που εμφανίζονταν βέβαιοι πώς το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσσαντ είναι αυτό που έκανε τη χρήση των χημικών έσπευσαν να μετατρέψουν τη βεβαιότητα αυτή στον όρο «πολύ πιθανό» (highly likely) για να αποφύγουν τη διεθνή κατακραυγή θυμούμενοι το φιάσκο στο Ιράκ και τις κατηγορίες σε βάρος του Σαντάμ Χουσείν για τα όπλα μαζικής καταστροφής.
Η προσέγγιση αυτή που συνιστά «οπισθοχώρηση» των Βρετανών δεν γλύτωσε τον Κάμερον από τη συντριβή που υπέστη στο Κοινοβούλιο, όπου με ψήφους 285 κατά έναντι 272 υπέρ απορρίφθηκε το σχέδιο επίθεσης στη Συρία. Αποφασίσθηκε να δοθεί χρόνος στον ΟΗΕ να ολοκληρώσει το πόρισμα τους και συσκέπτονται ξανά αμέσως μετά.
«Ήλπιζα ότι θα κερδίσουμε αλλά καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες σχετικά με την ανάμειξή μας στη Μέση Ανατολή», δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Φίλιπ Χάμοντ και πρόσθεσε πώς οι ΗΠΑ, «ένας από τους βασικούς συμμάχους της χώρας, θα απογοητευτεί με την ανακοίνωση ότι η Μεγάλη Βρετανία δεν θα εμπλακεί στην υπόθεση».
Εξέφρασε όμως και την άποψη ότι «δεν νομίζω πως η αποχή της Βρετανίας θα έχει ως αποτέλεσμα να σταματήσει οποιαδήποτε δράση».
Η απόφαση του Βρετανικού Κοινοβουλίου προκάλεσε συντριβή στις ΗΠΑ, αφού ο βασικότερος σύμμαχος τους εμφανίσθηκε να κάνει πίσω.
«Είμαστε ενήμεροι για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του βρετανικού Κοινοβουλίου. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν τις διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση της Βρετανίας – μία χώρα που αποτελεί έναν από τους στενότερους φίλους και συμμάχους μας», δήλωσε σε ανακοίνωσή της η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Κέιτλιν Χέιντεν.
«Η απόφαση του προέδρου Ομπάμα θα παρθεί βάσει του τι είναι καλύτερο για τις ΗΠΑ. Πιστεύει ότι χώρες που παραβιάζουν τα διεθνή πρότυπα σχετικά με τη χρήση χημικών όπλων πρέπει να λογοδοτούν», κατέληξε.
Είναι προφανές πώς τα σκάγια από τα… πυρά που δέχθηκε ο Κάμερον πήραν και τον Ομπάμα, αφού θεωρούσε δεδομένη τη στήριξη από τη Βρετανία σε ένα στρατιωτικό πλήγμα σε βάρος της Συρίας.
Εκτός του ότι οι ΗΠΑ έχουν υποστεί μία διπλωματική και πολιτική ήττα από τις εξελίξεις του τελευταίου 24ωρού, βαθαίνει ακόμη περισσότερο το αδιέξοδο για την Ουάσιγκτον, αφού όχι μόνο υπάρχουν και εκ των έσω αντιδράσεις για τη νομική βάση ενός στρατιωτικού πλήγματος στη Συρία, αλλά υπάρχει και ο κίνδυνος να υποστεί σοβαρό στρατηγικό πλήγμα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Μετά τη Συρία, οι ΗΠΑ βλέπουν ως στόχο το Ιράν. Αν δεν τα καταφέρουν να ελέγξουν ή να ανατρέψουν το καθεστώς του Άσσαντ τότε θα πρόκειται για όλεθρο… δεδομένου του κλίματος που έχουν δημιουργήσει.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Οι τρεις τάξεις της χάριτος - Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστού

Οι τρεις τάξεις της χάριτος
(Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστού)

Σε τρεις τάξεις διαιρείται η χάρις: Καθαρτική, φωτιστική, τελειωτική.

Σε τρεις και η ζωή μας: Κατά φύσιν, υπέρ φύσιν, παρά φύσιν.

Σε αυτές τις τρεις τάξεις ανέρχεται και κατέρχεται.

Τρία είναι και τα μεγάλα χαρίσματα, που λαμβάνει: Θεωρία, αγάπη, απάθεια.
Λοιπόν στην “πράξιν” συνεργεί χάρις καθαρτική, η οποία βοηθά στην κάθαρση. Και κάθε ένας, που μετανόησε, η χάρις είναι που τον προτρέπει στη μετάνοια. Και όσα κάνει της χάριτος είναι, αν και δεν το γνωρίζει αυτός που την έχει, όμως αυτή τον τροφοδοτεί και τον οδηγεί. Και ανάλογα με την προκοπή του, ανέρχεται ή κατέρχεται ή μένει στην ιδία κατάσταση.

Εάν έχει ζήλο και αυταπάρνηση ανεβαίνει σε θεωρία, την οποία διαδέχεται φωτισμός θείας γνώσεως και λίγη απάθεια. Εάν ψυχρανθεί ο ζήλος, η προθυμία, τότε συστέλλεται και η ενέργεια της χάριτος.

Γι’ αυτόν που λες ότι γνωρίζει να προσεύχεται, είναι εκείνος που γνωρίζει τι εύχεται και τι ζητά από τον Θεό.

Αυτός που γνωρίζει να προσεύχεται δεν βαττολογεί, δεν ζητά περιττά· αλλά γνωρίζει τον τόπο, τον τρόπο και τον καιρό και ζητά τα αρμόδια και ωφέλιμα της ψυχής του. Επικοινωνεί νοερά με το Χριστόν. Τον πιάνει και τον κατέχει και “δεν θα σε αφήσω, λέγει, εις τον αιώνα”.

Εκείνος που προσεύχεται ζητά την άφεση των αμαρτιών, ζητά το έλεος του Κυρίου. Εάν ζητά και μεγάλα, όχι στον κατάλληλο καιρό, δεν του τα δίδει ο Κύριος. Διότι ο Θεός τα δίνει με τάξη. Και, αν εσύ τον κουράζεις ζητώντας, αφήνει το πνεύμα της πλάνης και προσποιείται τη χάρη και σε πλανά, δείχνοντάς σου άλλα αντί άλλων. Γι’ αυτό δεν είναι ωφέλιμο να ζητά κανείς τα υπέρμετρα. Αλλά, και αν εισακουσθεί προ του καθαρισμού, όταν δεν είναι στην τάξη, γίνονται φίδια και βλάπτουν. Συ έχε μετάνοια καθαρή, κάνε σε όλους υπακοή, και μόνη της η χάρη θα έλθει χωρίς εσύ να το ζητάς.

Ο άνθρωπος σαν βρέφος που ψελλίζει ζητά από τον Θεό το θέλημά του το άγιο. Ο Θεός, σαν Πατέρας υπεράγαθος, του δίδει τη χάρη, αλλά του δίδει και πειρασμούς. Εάν υπομένει αγόγγυστα τους πειρασμούς λαμβάνει προσθήκη της χάριτος. Όση περισσότερη χάρη λαμβάνει, τόσο αυξάνονται και οι πειρασμοί.

Οι δαίμονες, όταν πλησιάζουν, για να σε πολεμήσουν, δεν πηγαίνουν εκεί που εσύ εύκολα θα τους νικήσεις, αλλά δοκιμάζουν, πού έχεις αδυναμία.

Εκεί που εσύ δεν τους περιμένεις, εκεί πολιορκούν το κάστρο. Και, όταν βρουν ψυχή ασθενική και μέρος αδύνατο, πάντα εκεί νικούν και τον κάνουν υπεύθυνο για την ήττα του.

Ζητάς χάρη από τον Θεό; Αντί χάριτος σου αφήνει πειρασμό. Δεν αντέχεις τον πόλεμο, πέφτεις; Δεν σου δίνεται προσθήκη της χάριτος. Πάλι ζητάς; Πάλι ο πειρασμός. Πάλι ήττα; Πάλι στέρηση εφ’ όρου ζωής. Πρέπει λοιπόν να βγεις νικητής. Άντεξε τον πειρασμό μέχρι θανάτου. Πέσε πτώμα στη μάχη, φωνάζοντας κάτω παράλυτος:

“Δεν θα σε αφήσω, γλυκύτατε Ιησού! Ούτε θα σε εγκαταλείψω! Αχώριστος θα μείνω στον αιώνα, και για την αγάπην Σου ξεψυχώ στη μάχη”. 

Και ξαφνικά εμφανίζεται στη μάχη και φωνάζει δυνατά: “Εδώ είμαι! Μάζεψε όλες τις δυνάμεις σου και ακολούθησέ με ! 

Συ δε γεμίζεις όλος φως και χαρά: Αλλοίμονο σε μένα τον δυστυχή! Αλλοίμονο σε μένα τον πονηρό και αχρείο! Προηγουμένως άκουα για σένα, τώρα δε σε είδαν οι οφθαλμοί μου· γι’ αυτό και κατηγόρησα τον εαυτόν μου, τον θεώρησα δε χώμα και στάχτη”.

Τότε γεμίζεις από θεία αγάπη. Και φλέγεται η ψυχή σου σαν του Κλεόπα. Και σε καιρό πειρασμού δεν καταλείπεις πλέον τη μάχη, αλλά υπομένεις τις θλίψεις σκεπτόμενος- ότι όπως πέρασε ο ένας πειρασμός και ο άλλος, έτσι θα περάσει και αυτός.

Όταν όμως δειλιάζεις και γογγύζεις και δεν υπομένεις τους πειρασμούς, τότε, αντί να νικάς πρέπει διαρκώς να μετανοείς· για τα σφάλματα της ημέρας, για την αμέλεια της νύκτας. Και, αντί να αυξάνεται η χάρις, μεγαλώνεις τις θλίψεις σου.

Γι’ αυτό μη δειλιάζεις μη φοβάσαι τους πειρασμούς. Και αν πέσεις πολλές φορές, σήκω. Μη χάνεις τη ψυχραιμία σου. Μην απογοητεύεσαι. Σύννεφα είναι και θα περάσουν.

Και όταν, με τη βοήθεια της χάριτος που σε καθαρίζει από όλα τα πάθη, περάσεις όλα αυτά που λέγονται “πράξις”, τότε γεύεται ο νους φωτισμό και κινείται σε θεωρία.

Και πρώτη θεωρία είναι των όντων:

Πως όλα τα δημιούργησε για τον άνθρωπον ο Θεός, και αυτούς ακόμη τους Αγγέλους για να τον υπηρετούν. Πόσην αξία, πόσο μεγαλείο, τί μεγάλο προορισμό έχει ο άνθρωπος – αυτή η πνοή του Θεού! Όχι για να ζήσει εδώ τις λίγες ημέρες της εξορίας του, αλλά να ζήσει αιώνια με τον Πλάστη του. Να βλέπει τους θείους Αγγέλους. Να ακούει την άρρητη μελωδία τους. Τί χαρά! Τί μεγαλείο! Μόλις τελειώνει αυτή η ζωή μας και κλείνουν τα μάτια, αμέσως ανοίγουν τα άλλα και αρχίζει η νέα ζωή. Η αληθινή χαρά, που πλέον τέλος δεν έχει.

Αυτά σκεπτόμενος βυθίζεται ο νους σε μία ειρήνη και γαλήνη, που απλώνεται σε όλο το σώμα, και ξεχνά τελείως ότι υπάρχει σ’ αυτή τη ζωή.

Τέτοιες θεωρίες διαδέχονται η μία την άλλη. Όχι να πλάθει φαντασίες με το νου του, αλλά η κατάσταση είναι τέτοια – ενέργεια χάριτος, που φέρνει νοήματα και ασχολείται ο νους στη θεωρία. Δεν τα πλάθει ο άνθρωπος· μόνα τους έρχονται και αρπάζουν το νου στη θεωρία. Και τότε απλώνεται ο νους και γίνεται διαφορετικός. Φωτίζεται. Είναι όλα ανοικτά σ’ αυτόν. Γεμίζει σοφία, και σαν υιός κατέχει τα του Πατρός του. Ξέρει ότι είναι μηδέν, πηλός, αλλά και υιός Βασιλέως. Δεν έχει τίποτε, άλλα όλα τα έχει. Γεμίζει θεολογία. 

Φωνάζει αχόρταστα, με πλήρη επίγνωση, ομολογώντας ότι η ύπαρξή του είναι μηδέν. Η καταγωγή του είναι ο πηλός· η δε ζωτική δύναμή του, η πνοή τού Θεού – ή ψυχή του. Αμέσως πετά η ψυχή στον ουρανό! – Είμαι το εμφύσημα, η πνοή του Θεού! Όλα διεσώθησαν, έμειναν στη γη, απ’ όπου και ελήφθησαν! Είμαι Βασιλέως αιωνίου υιός! Είμαι θεός κατά χάρη! Είμαι αθάνατος και αιώνιος! Είμαι, μετά μία στιγμή, κοντά στον ουράνιο Πατέρα μου!

Αυτός είναι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου· γι’ αυτό πλάσθηκε, και οφείλει να έλθει απ’ όπου ήλθε. Τέτοιου είδους είναι οι θεωρίες, με τις οποίες ασχολείται ο πνευματικός άνθρωπος. Και περιμένει την ώρα που θα αφήσει το χώμα και θα πετάξει η ψυχή στα ουράνια.

Έχε θάρρος λοιπόν, παιδί μου, και με αυτή την ελπίδα υπόμενε κάθε πόνο και θλίψη. Αφού μετά από λίγο θα αξιωθούμε να απολαύσουμε αυτά. Για όλους μας είναι τα ίδια. Όλοι είμαστε παιδιά του Θεού. Αυτόν φωνάζουμε ημέρα και νύκτα και την γλυκειά μας Μανούλα, τη Δέσποινα του Παντός, την οποίαν όποιος παρακαλεί, δεν τον αφήνει ποτέ.

(Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», επιστ. Ι΄, εκδ. Ι.Μ.Φιλοθέου, σ. 84-88. – απόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση.)
 
paterikiorthodoxia

Ο Ψ Ε Ι Σ Τ Ο Υ Θ Η Λ Υ Κ Ο Υ (2)

Συνέχεια από Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

Αυτή η εμπειρία ήταν το σημείο εκκίνησης για το οραματικό επεισόδιο που ακολούθησε. Ο Ερμάς προφανώς είχε υπηρετήσει την Ρόδη σαν δούλος· έπειτα, όπως συνέβαινε συχνά, απέκτησε την ελευθερία του, και την ξανασυνάντησε αργότερα, οπότε, τόσο από ευγνωμοσύνη όσο και από ευχαρίστηση, ένα αίσθημα αγάπης κινήθηκε στην καρδιά του, αν και στον βαθμό που του ήταν συνειδητό είχε απλώς τον χαρακτήρα αδελφικής αγάπης. Ο Ερμάς ήταν Χριστιανός, και επιπλέον, όπως αποκαλύπτει στην συνέχεια το κείμενο, εκείνο τον καιρό ήταν ήδη ο πατέρας μιας οικογένειας, περιστάσεις που εξηγούν αμέσως την απώθηση του ερωτικού στοιχείου. Εντούτοις η ιδιότυπη αυτή κατάσταση, που χωρίς αμφιβολία προκαλούσε πολλά προβλήματα, ήταν πάντα πολύ κατάλληλη για να φέρη την ερωτική επιθυμία στην συνείδηση. Πραγματικά, αυτό εκφράζεται πολύ καθαρά στην σκέψη ότι του άρεσε η Ρόδη σαν σύζυγος, παρόλο που ο Ερμάς κάνει μεγάλες προσπάθειες να τονίση ότι η σκέψη του περιορίζεται σε αυτήν την απλή δήλωση, επειδή ο,τιδήποτε ήταν σαφέστερο και πιο άμεσο, έπεφτε στην στιγμή κάτω από μια ηθική απαγόρευση και απωθούνταν. Είναι φανερό από ότι ακολουθεί πως αυτό το απωθημένο libido προκάλεσε μια πανίσχυρη μεταμόρφωση στο ασυνείδητό του, επειδή διαπότισε την εικόνα της ψυχής με ζωή, και προκάλεσε μια αυθόρμητη εκδήλωση:

«Μετά από λίγο καιρό, καθώς ταξίδευα προς την Κύμη, υμνώντας την δημιουργία του θεού για την απεραντοσύνη, την ομορφιά και την δύναμή της, καταλείφθηκα από ύπνο. Και ένα πνεύμα με μετέφερε ψηλά, και με οδήγησε μέσα από μια αδιάβατη περιοχή όπου κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να περάση. Γιατί ήταν ένα μέρος γεμάτο από χαράδρες και χειμάρρους. Πέρασα πάνω από έναν ποταμό και έφθασα σε ομαλό έδαφος, όπου έπεσα στα γόνατα και προσευχήθηκε στον Θεό, εξομολογούμενος τις αμαρτίες μου. Ενώ έτσι προσευχόμουνα, οι ουρανοί άνοιξαν, και είδα αυτή την γυναίκα που επιθυμούσα, που με χαιρέτησε από τον ουρανό και είπε: «Χαίρε σε σένα, Ερμά!». Ενώ τα μάτια μου είχαν στυλωθεί επάνω της, μίλησα λέγοντας: «Κυρία μου, τι κανείς εκεί;» Και αυτή απάντησε: «Αναλήφθηκα εδώ για να σε κατηγορήσω για τις αμαρτίες σου μπροστά στον Κύριο». Εγώ της είπα: «Τώρα με κατηγορείς;». «Όχι», είπε αυτή, «αλλά άκουσε τώρα τα λόγια που θα σου πω. Γιατί ο Θεός, που κατοικεί στον ουρανό, και έχει δημιουργήσει τα όντα απ’ την ανυπαρξία, και τα έχει μεγαλώσει και αυξήσει για χάρη της αγίας του Εκκλησίας, είναι οργισμένος μαζί σου, επειδή έχεις αμαρτήσει εναντίον μου». Εγώ απάντησα και της είπα: «Πώς έχω αμαρτήσει εναντίον σου; Πότε και πού είπα ποτέ μια άσχημη λέξη για σένα; Δεν σε κοίταζα πάντα σαν μια θεά; Δεν σου φέρθηκα πάντα σαν σε αδελφή; Γιατί κυρία μου, με κατηγορείς άδικα για τέτοια βρώμικα και φοβερά πράγματα;». Αυτή χαμογέλασε και μου είπε: «Η επιθυμία της αμαρτίας κινήθηκε στη  καρδιά σου. Ή δεν είναι πράγματι αμαρτία μπροστά στα μάτια σου ένας δίκαιος άνδρας να τρέφη μια αμαρτωλή επιθυμία στην καρδιά του; Είναι αληθινά αμαρτία» συνέχισε, «και μάλιστα μεγάλη. Γιατί ο δίκαιος άνδρας πολεμάει γι’ αυτό που είναι δίκαιο».

Οι μοναχικές περιπλανήσεις είναι, όπως ξέρουμε, ευνοϊκές για ονειροπολήματα και φαντασίες. Πιθανόν ο Ερμάς, ταξιδεύοντας προς την Κύμη, σκεφτόταν την κυρία του· σε αυτήν την κατάσταση, η απωθημένη ερωτική φαντασίωση σταδιακά έσυρε τη libido προς τα κάτω, μέσα στο ασυνείδητο. Τον κυρίευσε ο ύπνος, σαν αποτέλεσμα αυτής της πτώσης την έντασης της συνείδησης, και ήρθε σε μια υπνοβατική ή εκστατική κατάσταση, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ιδιαίτερα έντονη φαντασία που κατέλαβε εντελώς τον συνειδητό του νου. Είναι σημαντικό το ότι αυτό που του ήρθε τότε δεν ήταν μια ερωτική φαντασία· αντί γι’ αυτό μεταφέρθηκε, όπως λέει, σε μια άλλη χώρα, που συμβολίζεται στην φαντασία  με την διάβαση ενός ποταμού και την πορεία μέσα από την αδιάβατη περιοχή. Το ασυνείδητό του εμφανίζεται σαν ένας ανώτερος κόσμος, στον οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν και οι άνθρωποι κινούνται σχεδόν ακριβώς όπως στον πραγματικό κόσμο. Η κυρία του εμφανίζεται μπροστά του όχι σε μια ερωτική φαντασία, αλλά με θεϊκή μορφή, μοιάζοντας σαν θεά στον ουρανό. Η απωθημένη ερωτική εντύπωση έχει ενεργοποιήσει την λανθάνουσα αρχέγονη εικόνα της θεάς, δηλαδή την αρχετυπική εικόνα ης ψυχής. Η ερωτική εντύπωση έχει προφανώς ενωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο με αρχαϊκά υπολείμματα που έχουν διατηρήσει από αμνημονεύτων χρόνων την σφραγίδα των ζωντανών εντυπώσεων από την φύση της γυναίκας – την γυναίκα σαν μητέρα και την γυναίκα σαν επιθυμητή παρθένα. Τέτοιες εντυπώσεις έχουν τεράστια δύναμη, επειδή εξαπολύουν δυνάμεις, και στο παιδί και στον ενήλικο άνδρα, που τους αξίζει πλήρως το επίθετο «θεϊκός», δηλαδή κάτι ακαταμάχητο και απόλυτα καταναγκαστικό. Η αναγνώριση αυτών των δυνάμεων σαν δαιμονικών δεν μπορεί ορθά να αποδοθή σε ηθική απώθηση, αλλά μάλλον σε μια αυτορρύθμιση του ψυχικού οργανισμού, που ζητάει με αυτήν την αλλαγή μετώπου να αποφύγη την απώλεια της ισορροπίας. Γιατί εάν, μπροστά στην συντριπτική δύναμη του πάθους, που παραδίδει ολοκληρωτικά ένα ανθρώπινο πλάσμα στο έλεος ενός άλλου, η ψυχή μπορέση να επιτύχη μια αντίθετη στάση, έτσι ώστε στην κορυφή του πάθους, το άπειρα επιθυμητό αντικείμενο να αποκαλύπτεται σαν ένα είδωλο και ο άνδρας να αναγκάζεται να πέση στα γόνατα μπροστά στην θεϊκή εικόνα, τότε η ψυχή τον έχει απελευθερώσει από την κατάρα της μαγείας του αντικειμένου. Ξαναγυρίζει στον εαυτό του, και, επιστρέφοντας εκεί, βρίσκεται για μια ακόνη φορά ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους, ακολουθώντας το δικό του μονοπάτι και υπακούοντας στους δικούς του νόμους. Ο τρομερός φόβος που βρίσκεται μέσα στον πρωτόγονο, ο φόβος του για ο,τιδήποτε εντυπωσιακό, που αμέσως το αισθάνεται σαν μαγικό, σαν να είναι φορτισμένο με μαγική δύναμη, τον προστατεύει με αποτελεσματικό τρόπο από την πιο φοβερή από όλες τις πιθανότητες, αυτήν της απώλειας της ψυχής, με το αναπόφευκτο επακόλουθο της αρρώστειας και του θανάτου.

Η απώλεια της ψυχής συνίσταται στην απόσχιση ενός μέρους της προσωπικότητας κάποιου· είναι η εξαφάνιση και η αυτονόμηση ενός συμπλέγματος, που γίνεται έτσι ένας τυραννικός καταχραστής της συνειδητότητας, που καταδυναστεύει ολόκληρο τον άνθρωπο. Τον κάνει να χάση τον δρόμο του και τον ωθεί σε πράξεις που η τυφλή μονομέρειά τους αναπόφευκτα οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Οι πρωτόγονοι είναι πολύ γνωστό ότι υπόκεινται σε φαινόμενα όπως το αμόκ, η ξαφνική τρέλλα, η κατοχή και τα όμοια. Η αναγνώριση του δαιμονικού χαρακτήρα του πάθους είναι μια αποτελεσματική προστασία, γιατί αμέσως στερεί το αντικείμενο από την πιο έντονη μαγεία του, αποδίδοντας την πηγή του στον κόσμο των δαιμόνων, δηλαδή στο ασυνείδητο από όπου πραγματικά προέρχεται η δύναμη του πάθους. Οι τελετές εξορκισμού, που σκοπός τους είναι να φέρουν πίσω την ψυχή και να την απελευθερώσουν από την μαγεία, είναι εξίσου αποτελεσματικές, επειδή κάνουν την libido να επανέλθη στο ασυνείδητο.

Αυτός ο μηχανισμός λειτούργησε προφανώς στην περίπτωση του Ερμά. Η μεταμόρφωση της Ρόδης σε μια θεϊκή δέσποινα στέρησε το πραγματικό αντικείμενο – την Ρόδη – από την προκλητική και καταστρεπτική του δύναμη και έφερε τον Ερμά κάτω από τον νόμο της ίδιας του της ψυχής και των συλλογικών στοιχείων της. Χάρη στις ικανότητες και στις γνωριμίες του, ο Ερμάς χωρίς αμφιβολία είχε ένα σημαντικό μερίδιο στις πνευματικές κινήσεις της εποχής του. Ακριβώς εκείνο τον καιρό ο αδελφός του Πίος είχε την επισκοπική έδρα της Ρώμης. Ο Ερμάς, επομένως, είχε ίσως την δυνατότητα να συνεισφέρη στο μεγάλο έργο του καιρού του σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι αυτός, σαν πρώην δούλος, θα μπορούσε να συνειδητοποιήση. Κανένα ικανό μυαλό δεν θα μπορούσε για πολύ να αντισταθή στο σύγχρονο του Ερμά έργο της διάδοσης του Χριστιανισμού, εκτός φυσικά εάν τα φράγματα και οι φυλετικές ιδιαιτερότητες του ανέθεταν μια διαφορετική λειτουργία στην μεγάλη διαδικασία της πνευματικής μεταμόρφωσης. Ακριβώς όπως οι εξωτερικές συνθήκες της ζωής αναγκάζουν έναν άνθρωπο να εκτελέση μια κοινωνική λειτουργία, έτσι και οι συλλογικοί παράγοντες της ψυχής τον ωθούν να κοινωνικοποιήση ιδέες και πεποιθήσεις. Μετατρέποντας ένα πιθανό κοινωνικό σφάλμα προς όφελος της ψυχής του, που είχε πληγωθεί από το βέλος του πάθους, ο Ερμάς οδηγήθηκε στο να επιτύχη ένα κοινωνικό  έργο πνευματικού χαρακτήρα, που για εκείνη την εποχή ήταν σίγουρα όχι μικρής σημασίας.

Για να τον κάνη ικανό γι’ αυτό το έργο, ήταν προφανώς αναγκαίο η ψυχή του να καταστρέψη και την τελευταία πιθανότητα μιας ερωτικής προσκόλλησης στο αντικείμενο, επειδή αυτό θα σήμαινε ανεντιμότητα απέναντι στον εαυτό του. Αρνούμενος συνειδητά οποιαδήποτε ερωτική επιθυμία, ο Ερμάς έδειχνε απλώς ότι θα ήταν πιο ευχάριστο γι’ αυτόν εάν η ερωτική επιθυμία δεν υπήρχε, αλλά αυτό δεν αποδείκνυε με κανένα τρόπο ότι δεν είχε στην πραγματικότητα ερωτικές βλέψεις και φαντασίες. Επομένως η δέσποινά του, η ψυχή, αδυσώπητα του αποκάλυψε την ύπαρξη της αμαρτίας του, απελευθερώνοντάς τον έτσι από τον μυστικό του δεσμό με το αντικείμενο. Σαν ένα «δοχείο αφιέρωσης» προσέλαβε το πάθος που ήταν έτοιμο να ξεχυθή άκαρπα πάνω της. Το τελευταίο υπόλειμμα αυτού του πάθους έπρεπε να εξαλειφθή, προκειμένου να επιτευχθή το μεγάλο έργο της εποχής, που ήταν η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά των αισθήσεων, από την κατάσταση της πρωτόγονης  μ υ σ τ ι κ ή ς   σ υ μ μ ε το χ ή ς  (participation mystique). Για τον άνθρωπο εκείνης της εποχής αυτός ο δεσμός είχε γίνει ανυπόφορος. Η πνευματική λειτουργία έπρεπε να διαφοροποιηθή, προκειμένου να αποκατασταθή η ψυχική ισορροπία. Όλες οι φιλοσοφικές προσπάθειες προκειμένου να επιτευχθή αυτό με την απόκτηση «αταραξίας», που κυρίως συγκεντρώνονταν στην Στωική θεωρία, απέτυχαν εξ αιτίας του ρασιοναλισμού τους. Η λογική μπορεί να δώση στον άνθρωπο ισορροπία μόνο όταν αυτή η λογική είναι ήδη ένα όργανο εξισορρόπησης. Αλλά για πόσα άτομα και σε ποιες περιόδους της ιστορίας συνέβη αυτό; Συνήθως, ο άνθρωπος χρειάζεται το αντίθετο της πραγματικής του κατάστασης, που θα τον σπρώξη να βρη την θέση του στη μέση. Για χάρη της απλής λογικής δεν θα παρατήση ποτέ την αισθησιακή πρόκληση της άμεσης κατάστασης. Απέναντι στην δύναμη και την απόλαυση του εγκόσμιου πρέπει να βάλη την χαρά του αιώνιου, και απέναντι στο αισθησιακό πάθος την πνευματική έκσταση. Η αναντίρρητη πραγματικότητα του ενός πρέπει να εξισορροπηθή από την επιβλητική δύναμη του άλλου.

Μέσω της αντίληψης της δεδομένης ύπαρξης της ερωτικής του επιθυμίας, ο Ερμάς μπόρεσε να εκτιμήση αυτήν την μεταφυσική πραγματικότητα. Η αισθησιακή libido που προηγουμένως είχε προσκολληθή στο συγκεκριμένο αντικείμενο, τώρα πέρασε στην ψυχική του εικόνα, και την επένδυσε με την πραγματικότητα που το αντικείμενο είχε διεκδικήσει αποκλειστικά για τον εαυτό του. Κατά συνέπεια, η ψυχή του μπορούσε να μιλήση και να ακουσθή, επιβάλλοντας με επιτυχία τα αιτήματά της.

Μετά από αυτήν την συζήτηση με την Ρόδη, η μορφή της εξαφανίζεται και οι ουρανοί κλείνουν. Στη θέση της εμφανίζεται τώρα «μια ηλικιωμένη γυναίκα με λαμπρά ενδύματα», που πληροφορεί τον Ερμά ότι η ερωτική του επιθυμία είναι μια αμαρτωλή και ανόητη περιφρόνηση ενός σεβάσμιου πνεύματος, αλλά ότι ο Θεός είναι θυμωμένος μαζί του όχι γι’ αυτόν τον λόγο, αλλά επειδή ανέχεται τις αμαρτίες της οικογένειάς του. Με αυτόν τον ευφυή τρόπο, η libido αποτραβιέται εντελώς από την ερωτική επιθυμία, και αστραπιαία κατευθύνεται προς το κοινωνικό έργο. Μια ιδιαίτερη απόχρωση είναι ότι η ψυχή έχει αποβάλει την εικόνα της Ρόδης και έχει πάρει την μορφή μιας γριάς γυναίκας, επιτρέποντας έτσι στο ερωτικό στοιχείο να υποχωρήση στο βάθος. Αργότερα αποκαλύπτεται στον Ερμά ότι αυτή η γριά γυναίκα είναι η Εκκλησία· το συγκεκριμένο και προσωπικό έχει διαλυθή σε μια αφαίρεση, και η ιδέα παίρνει την μορφή μιας πραγματικότητας που δεν είχε ποτέ πριν. Η γριά γυναίκα του διαβάζει έπειτα από ένα μυστηριώδες βιβλίο που στρέφεται κατά των ειδωλολατρών και των αποστατών, αλλά το ακριβές νόημα αυτού του βιβλίου ο Ερμάς δεν μπορεί να το συλλάβη. Στην συνέχεια μαθαίνουμε ότι αυτό το βιβλίο θέτει μια αποστολή. Έτσι, η δέσποινά του τού παρουσιάζει το έργο του, που σαν ιππότης της αναλαμβάνει να εκτελέση. Εδώ δεν λείπει και η σχετική δοκιμασία της ανδρείας. Γιατί λίγο αργότερα ο Ερμάς βλέπει ένα όραμα, στο οποίο η γριά γυναίκα ξαναεμφανίζεται, και υπόσχεται να επιστρέψη περίπου την πέμπτη ώρα για να του εξηγήση όσα του αποκάλυψε. Τότε ο Ερμάς πηγαίνει στην εξοχή στο ορισμένο μέρος, όπου βρίσκει ένα κρεββάτι από ελεφαντόδοντο, στρωμένο με ένα μαξιλάρι και ένα όμορφο λινό κάλυμμα.

«Όταν είδα αυτά τα πράγματα να βρίσκωνται εκεί, ένοιωσα τρομερή έκπληξη, με έπιασε τρεμούλα και οι τρίχες μου σηκώθηκαν, και ένα φρικτός φόβος με κυρίεψε, επειδή ήμουν μόνος σε εκείνο το μέρος. Αλλά όταν ξαναβρήκα τον εαυτό μου, θυμήθηκα την δόξα του Θεού και πήρα καινούργιο θάρρος· γονάτισα και πάλι εξομολογήθηκα τις αμαρτίες μου στον Θεό, όπως και πριν. Τότε αυτή πλησίασε μαζί με έξη νέους άνδρες, η ίδια που είχα δει προηγουμένως, και στάθηκε δίπλα μου και άκουγε ενώ εγώ προσευχόμουν και εξομολογιόμουν τις αμαρτίες μου στον Θεό. Έπειτα με άγγιξε και είπε: «Ερμά, τέλειωσε τις προσευχές σου και την εξομολόγηση των αμαρτιών σου. Προσευχήσου επίσης να σου δοθή δικαιοσύνη, ώστε να μπορέσης να φέρης λίγη από αυτήν στο σπίτι σου». Και με σήκωσε από το χέρι και με οδήγησε στο κρεββάτι, και έπειτα είπε στους νέους: «Πηγαίνετε και χτίστε!». Και όταν οι νέοι έφυγαν και μείναμε μόνοι μας, μου είπε: «Κάθησε εδώ». Εγώ της είπα: «Κυρία μου, ας καθήσουν πρώτα οι μεγαλύτεροι». Αυτή είπε: «Κάνε όπως σου είπα και κάθησε». Αλλά όταν πήγα να καθήσω στα δεξιά της, μου έγνεψε με το χέρι να καθήσω στα αριστερά.

Καθώς απορούσα γι’ αυτό και ήμουν στενοχωρημένος που δεν θα καθόμουν στα δεξιά, μου είπε: «Γιατί είσαι λυπημένος, Ερμά; Η θέση στα δεξιά είναι γι’ αυτούς που έχουν ευαρεστήσει μπροστά στον Θεό και έχουν υποφέρει για το όνομά του. Αλλά σε εσένα λείπουν πολλά για να μπορέσης να καθήσης μαζί τους. Αλλά μείνε στην απλότητά σου, και σίγουρα θα μπορέσης να καθήσης μαζί τους, και το ίδιο θα γίνη και σε όλους που έχουν εκπληρώσει το έργο που εκπλήρωσαν εκείνοι, και υπέφεραν ότι υπέφεραν εκείνοι» (Σημ: Στο παραπάνω έργο, σ.σ.27 κ.ε.).

Σε αυτήν την κατάσταση, θα ήταν πολύ εύκολο για τον Ερμά να ενδώση σε μια ερωτική παρανόηση. Το ραντεβού έχει μέσα του το αίσθημα της συνάντησης ερωτευμένων «σε ένα όμορφο και απομονωμένο μέρος», όπως γράφει ο ίδιος. Το πλούσιο κρεββάτι που περιμένει εκεί είναι μια μοιραία υπόμνηση του Έρωτα, έτσι ώστε ο τρόμος που κατέλαβε τον Ερμά μόλις το είδε είναι απόλυτα κατανοητός. Προφανώς πρέπει να πολεμήση με σθένος ενάντια σε αυτούς του ερωτικούς συσχετισμούς, για να μην πέσει σε μια διάθεση κάθε άλλο παρά ιερή. Δεν φαίνεται να έχη αναγνωρίση τον πειρασμό στο πραγματικό του πρόσωπο, εκτός ίσως εάν υπονοείται σιωπηρά στην περιγραφή του τρόμου του, που είναι ένα άγγιγμα εντιμότητας το οποίο αισθανόταν πιο εύκολα ο άνθρωπος εκείνου του καιρού από ότι ο σημερινός άνθρωπος. Γιατί σε εκείνη την εποχή ο άνθρωπος βρισκόταν σε πιο στενή επαφή με την φύση του από ό,τι εμείς, και επομένως ήταν σε θέση να διακρίνη τις φυσικές του αντιδράσεις άμεσα και να αναγνωρίση τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Στην περίπτωση του Ερμά, η εξομολόγηση των αμαρτιών του είναι πολύ πιθανό να προκλήθηκε από «ακάθαρτα» αισθήματα. Οπωσδήποτε, το ερώτημα που ακολουθεί σχετικά με το αν θα καθήση στα δεξιά ή στα αριστερά οδηγεί σε μια ηθική επίπληξη από την κυρία του. Γιατί, αν και τα σημάδια που έρχονται από τα αριστερά θεωρούνταν ευνοϊκά κατά τους Ρωμαίου μάντεις, η αριστερή πλευρά, και για τους Έλληνες και για τους Ρωμαίου, ήταν πάντοτε δυσοίωνη, όπως δείχνει η διπλή έννοια της λέξης sinister (Σ.τ. Μ: στα λατινικά = αριστερός και κακός, δυσοίωνος, δυσμενής. Στα αρχαία ελληνικά έχουμε την λέξη «σκαιός» που σημαίνει αριστερός αλλά και κακός, απαίσιος. Η λέξη «ευώνυμος» είναι ένας ευφημισμός που προσπαθεί να μετριάση και να «εξορκίση το δυσοίωνο της λέξης «αριστερός»). Αλλά το ζήτημα που προκύπτει εδώ σχετικά με την θέση στα αριστερά ή στα δεξιά δεν έχει καμμία σχέση με τις λαϊκές προλήψεις, και είναι καθαρά βιβλικής προέλευσης, με αναφορά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 25,33: «Και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων». Επειδή είναι άκακα και ήσυχα από την φύση τους, τα πρόβατα παριστάνουν αλληγορικά τους καλούς, ενώ η ανυπότακτη και λάγνα φύση των κατσικιών τα κάνει εικόνες του κακού. Παραχωρώντας του μια θέση στα αριστερά της, η κυρία του αποκαλύπτει διακριτικά στον Ερμά την κατανόηση εκ μέρους της ψυχολογίας του.

Όταν ο Ερμάς παίρνει την θέση του στα αριστερά, μάλλον λυπημένος, όπως γράφει, η κυρία του τού δείχνει μια οραματική σκηνή που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του. Βλέπει πως οι νέοι που συνώδευαν την κυρία του, βοηθούμενοι από δέκα χιλιάδες ακόμη άνδρες χτίζουν έναν ισχυρό πύργο, που οι πέτρες του προσαρμόζονται η μια στην άλλη χωρίς κενά. Αυτός ο «άρραφος» πύργος με την άφθαρτη στρεότητά του συμβολίζει την Εκκλησία, όπως δίνεται στον Ερμά να καταλάβη. Η  κ υ ρ ί α  τ ο υ  ε ί ν α ι  η  Ε κ κ λ η σ ί α,  ό π ω ς  κ α ι  ο  π ύ ρ γ ο ς  ε π ί σ η ς. Είδαμε ήδη στην προσευχή του Loreto ότι η Παρθένος αποκαλείται «πύργος του Δαβίδ» και «ελεφάντινος πύργος». Ο ίδιος ή ένας παρόμοιος συσχετισμός φαίνεται πως γίνεται εδώ. Ο πύργος χωρίς αμφιβολία έχει την έννοια του σταθερού και του ασφαλούς, όπως λέει ο Ψαλμός 61,4: «Ότι εγεννήθης ελπίς μου, πύργος ισχύος από προσώπου εχθρού». Κάθε παρομοίωση με τον πύργο της Βαβέλ θα περιείχε έντονη εσωτερική αντίφαση και πρέπει να αποκλεισθή, αλλά μπορεί εντούτοις να υπάρχουν και απηχήσεις της, αφού ο Ερμάς, μαζί με κάθε άλλο σκεπτόμενο μυαλό εκείνης της εποχής, θα πρέπει να υπέφερε πολύ από το μελαγχολικό θέαμα των ατέλειωτων σχισμάτων και των αιρετικών διαμαχών της πρώτης Εκκλησίας. Ένα τέτοιο συναίσθημα θα μπορούσε ακόμη να είναι η κύρια αιτία της συγγραφής αυτών των εξομολογήσεων, συμπέρασμα που ενισχύεται από το γεγονός ότι το μυστηριώδες βιβλίο που του αποκαλύφθηκε στρεφόταν εναντίον των ειδωλολατρών και των αποστατών. Η ίδια σύγχυση γλωσσών που ματαίωσε το χτίσιμο του πύργου της Βαβέλ κυρίεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την Εκκλησία τους πρώτους αιώνες, απαιτώντας απεγνωσμένες προσπάθειες εκ μέρους του πιστού προκειμένου να ξεπερασθή το χάος. Επειδή η Χριστιανοσύνη εκείνη την εποχή ήταν κάθε άλλο παρά ένα ποίμνιο κάτω από ένα ποιμένα, ήταν πολύ φυσικό ο Ερμάς να επιθυμή τον «ποιμένα», όπως και κάποια στέρεα και σταθερή δομή, τον «πύργο», που θα ένωνε σε ένα άφθαρτο σύνολο τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθή από τους τέσσερεις ανέμους, τα βουνά και τις θάλασσες.

Η γήινη επιθυμία, ο αισθησιασμό σε όλες τις μορφές του, η προσκόλληση στις γοητείες αυτού του κόσμου, και το ασταμάτητο ξόδεμα ψυχικής ενέργειας στην σπάταλη ποικιλία του κόσμου, είναι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας συνεπούς και σκόπιμης στάσης. Επομένως, η εξάλειψη αυτού του εμποδίου θα πρέπει να ήταν ένα από τα σπουδαία έργα της εποχής. Δεν είναι λοιπόν εκπληκτικό που στον «Ποιμένα» του Ερμά η εκτέλεση αυτού ακριβώς του έργου ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Είδαμε ήδη πως το αρχικό ερωτικό ερέθισμα και η ενέργεια που απελευθέρωσε διοχετεύθηκαν στην προσωποποίηση του ασυνείδητου συμπλέγματος, και πήραν την μορφή της Εκκλησίας, της γριάς γυναίκας, που η οραματική εμφάνισή της δείχνει τον αυθορμητισμό του συμπλέγματος που υπάρχει στο βάθος. Μαθαίνουμε, επιπλέον, ότι η γριά γυναίκα μετατρέπεται σε πύργο, αφού ο πύργος είναι επίσης η Εκκλησία. Αυτή η μεταμόρφωση είναι απροσδόκητη, επειδή η σύνδεση ανάμεσα στον πύργο και την γριά γυναίκα δεν είναι άμεσα προφανής. Αλλά τα επίθετα της Παρθένου στην προσευχή του Loreto θα μας δείξουν τον σωστό δρόμο, γιατί εκεί βρίσκουμε, όπως αναφέραμε, τον πύργο σε σχέση με την Παρθένο Μαρία. Αυτό το χαρακτηριστικό έχει την αρχή του στο Άσμα Ασμάτων 4,4: «ως πύργος Δαβίδ τράχηλός σου, ο ωκοδομημένος εις Θαλπιώθ· χίλιοι θυρεοί κρέμανται επ’ αυτόν, πάσαι βολίδες των δυνατών», και 7,4: «ο τράχηλός σου ως πύργος ελεφάντινος». Επίσης 8,10: «Εγώ τείχος, και μαστοί ως πύργοι».

(συνεχίζεται)

Αμέθυστος 

Κάρλα Ν. Πόντε: "Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν τους αντάρτες"

ΠΗΓΗ: DefenceNet

Η πρώην εισαγγελέας του διεθνούς δικαστηρίου, Κάρλα Ντελ Πόντε, προχώρησε σε μια δήλωση-βόμβα που επιβεβαιώνει απόλυτα μία σειρά στοιχείων που έχει φέρει στην δημοσιοτητα το defencenet.gr από την πρώτη ημέρα των επθέσεων με χημικά όπλα στην Δαμασκό:
"Οι αρχικές ενδείξεις ευθύνης για χρήση χημικών όπλων σε διάφορα περιστατικά στην Συρία δείχνουν προς την πλευρά των αντικαθεστωτικών…" είπε η δικαστής που έστειλε φυλακή δεκάδες για "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" και έχει κατηγορηθεί και για "πιονι των ΗΠΑ".
Ενώ το κείμενο της βρετανικής κυβέρνησης το οποίο κατατέθηκε χθες στην άτυπη σύσκεψη των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου ασφαλείας και με το οποίο επιχειρείται να αιτιολογηθεί βομβαρδισμός της συρίας είναι πραγματικά κωμικό.
Πουθενά δεν υπάρχει ούτε καν μία ένδειξη ότι η επίθεση έγινε από κυβερνητικά στρατεύματα και απλά αναφέρεται ότι η χρήση χημικών όπλων παραβιάζει το διεθνές εθιμικό δίκαιο, φθάνοντας στο όριο του εγκλήματος πολέμου και του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας…
Και θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει "ανθρωπιστική παρέμβαση" ("ανθρωπιστική παρέμβαση" ο βομβαρδισμός ξενης χώρας!) με στόχο την ανακούφιση όσων υποφέρουν ή/και παρεμπόδιση της περαιτέρω χρήσης αυτών των όπλων…
Κάποιοι στην Δύση έχουν παρεξηγήσει κάποια πράγματα σε ότι αφορά τον "ανθρωπισμό"...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πώς η επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία βοηθά την Αλ Κάιντα

ΠΗΓΗ: ANTINEWS


Η πιο επιτυχημένη ομάδα ανταρτών στη Συρία είναι μια στρατιωτική ομάδα της τζιχάντ. Ο Barak Barfi γράφει για το πώς αναδείχθηκε και τι θα σήμαινε μια επίθεση των ΗΠΑ για την Αλ Κάιντα.
Με τη διεθνή κοινότητα να μελετά τα αντίποινα εναντίον της Συρίας για τη χρήση χημικών όπλων, η αντιπολίτευση πετάει από τη χαρά της. Για περισσότερο από δύο χρόνια, προσπαθεί ανεπιτυχώς να παρασύρει τις παγκόσμιες δυνάμεις από τη θέση των θεατών στην αρένα. Ενώ όμως η Αμερική και οι σύμμαχοί της φαίνονται έτοιμοι να επιτεθούν, η συριακή αντιπολίτευση δεν θα ωφεληθεί. Επειδή στο καζάνι του χάους που βράζει η Συρία, οι τζιχαντιστές είναι αυτοί που ελέγχουν τις ισχυρότερες στρατιωτικές ομάδες.
Οι αγωνιστές της αλ-Κάιντα που σχετίζονται με το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS) απαγάγουν Δυτικούς και μαχητές από άλλες ομάδες, μένοντας ατιμώρητοι. Σκοτώνουν ηγέτες από τις επαναστατικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), χωρίς τον παραμικρό φόβο τιμωρίας. Η ISIS ελέγχει βασικούς δρόμους, φράγματα και σιλό δημητριακών, με σημεία ελέγχου παντού. Στις βόρειες επαρχίες του Χαλεπίου, την Ιντλίμπ και την αλ-Ράκα, η οργάνωση είναι είτε η πιο ισχυρή, είτε η δεύτερη πιο ισχυρή στρατιωτική ομάδα.
Η επιτυχία της ISIS στη Συρία δεν είναι κάτι νέο. Σε κάθε σύγκρουση στην οποία συμμετέχουν τζιχαντιστές, σύντομα γίνεται η πιο κυρίαρχη δύναμη. Αρκετοί παράγοντες ευθύνονται για την υπεροχή τους στη Συρία. Η εμπειρία από άλλες συγκρούσεις , συμπεριλαμβανομένης της Τσετσενίας, του Ιράκ και του Μάλι, παρέχει μια θεσμική γνώση του αγώνα που οι ντόπιοι αγωνιστές στερούνται πολλές φορές. Είναι συχνά οι πιο θαρραλέοι πολεμιστές στο πεδίο της μάχης. Το πολεμικό πνεύμα τους προσελκύει το θαυμασμό των ντόπιων που ζητούν να ενταχθούν στην ελίτ τους. Σήμερα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών πιστεύουν ότι περισσότεροι από 6.000 ξένοι αγωνίζονται στη Συρία.
Σε αντίθεση με τους αυτόχθονες αντάρτες, των οποίων η αφοσίωση στην υπόθεση είναι τόσο άστατη όσο και το πρώτο ερωτικό «τσίμπημα» ενός εφήβου, οι τζιχαντιστές αγωνίζονται για ιδεολογικούς λόγους. Πιστεύουν ότι πραγματοποιούν μια ιερή πράξη συμμετέχοντας σε τζιχάντ, ή ιερό πόλεμο. Η ιδέα έχει επικριθεί και παρεξηγηθεί από πολλούς στη Δύση, ως ένας φανατικός θρησκευτικός πόλεμος. Ένας πολύ πιο λεπτός χαρακτηρισμός παρέχεται από τη δήλωση του Προφήτη Μωάμεθ, ότι πρέπει κανείς να πολεμήσει «ώστε ο λόγος του Αλλάχ να βασιλεύει πάνω απ’ όλα». Μια τέτοια προσπάθεια μπορεί να κυμαίνεται από το να έλθουν οι μουσουλμάνοι πιο κοντά στην πίστη τους ως το να αγωνίζονται για κοινωνική συνοχή.
Στη Συρία, η ISIS είναι ενεργή σε όλα τα μέτωπα. Παραδίδει μαθήματα 15 ημερών με θέμα Εισαγωγή στο Ισλάμ, στη βόρεια Συρία, σύμφωνα με ανθρώπους που λένε ότι έχουν παρακολουθήσει το εργαστήρι. Εκεί, πολλοί  Σύριοι που στερούνται σε μεγάλο βαθμό θρησκευτικής διδασκαλίας από την ηγεσία του κοσμικού κόμματος Μπάαθ μαθαίνουν τις βασικές αρχές της πίστης τους. Η ISIS έχει ακόμα και θερινές κατασκηνώσεις για τη νεολαία. Τα προγράμματα αυτά δείχνουν στους Σύριους την πιο ήπια πλευρά της ομάδας, που συχνά χάνεται από τα δυτικά ΜΜΕ που επικεντρώνονται σε πιο εμπόλεμες δραστηριότητές της.
Η ISIS παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες, όπως διαμεσολάβηση σε συγκρούσεις. Επειδή οι ξένοι μαχητές δεν έχουν καμία σχέση με τη Συρία, μπορεί να παίξουν έναν ουδέτερο ρόλο. Με τον πόλεμο που κατέστρεψε το δικαστικό σύστημα , οι Σύριοι αναζητούν τα μέλη της ISIS για την επίλυση διαφορών. Σε μία περίπτωση, οι τζιχαντιστές φυλάκισαν έναν μηχανικό για μια κακή εργασία επισκευής, σύμφωνα με έναν κρατούμενο που μοιράζονταν το κελί.
Οι τζιχαντιστές σε άλλες χώρες έχουν κάνει το ίδιο. Στην Υεμένη, η Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο έχει γεμίσει το κενό που δημιούργησε το εξαθλιωμένο σύστημα δικαιοσύνης. Αυτό δεν είναι ένα νέο φαινόμενο στις ισλαμικές χώρες. Ιστορικά, οι απόγονοι του Προφήτη Μωάμεθ έπαιζαν αυτό το ρόλο. Με την επίλυση των καθημερινών διλημμάτων, η ISIS έχει κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά των Σύριων.
Οι Σύριοι είναι εξίσου εντυπωσιασμένοι από την ολοκάθαρη εικόνα της ομάδας. Σε αντίθεση με άλλες στρατιωτικές ομάδες, το σύνθημα των οποίων είναι «πόλεμος τη μέρα, λεηλασία τη νύχτα», η ISIS είναι μια ειδική δύναμη μάχης. Οι δυνάμεις του FSA κλέβουν τα πάντα, από σιτάρι ως κλιματιστικά. Μονάδες στο Αλέπο, όπως η Ahrar Suriyya, η Asifa al – Shamal και η Ghuraba al – Sham , έχουν προκαλέσει την οργή ενός πληθυσμού που ολοένα και περισσότερο αντιμετωπίζουν την επανάσταση ως απλή κάλυψη για την αντικατάσταση ενός καταπιεστικού καθεστώτος με «φέουδα» που ελέγχουν ληστές-πολέμαρχοι.
Αν και ορισμένες μονάδες του FSA πρέπει να ανακατεύονται σε εγκληματικές δραστηριότητες για να επιβιώσουν και να πληρώνουν τους μαχητές τους, η ISIS δεν δίνει μετρητά. Μια σταθερή ροή χρηματοδοτών από πλούσια έθνη του Περσικού Κόλπου φτάνουν σε τουρκικές συνοριακές πόλεις όπως το Ρεϊχανλί. Περνούν μια εβδομάδα στη Συρία όπου επισκέπτονται μονάδες της ISIS, επιστρέφοντας στις χώρες τους για να υποβάλουν τις εκτιμήσεις τους και επανεμφανίζονται με βαλίτσες γεμάτες μετρητά. Μια τέτοια καλολαδωμένη μηχανή εξασφαλίζει ότι η ISIS μπορεί να επικεντρώσει όλες τις προσπάθειές της στην καταπολέμηση του συριακού καθεστώτος και όχι στο να εκλιπαρεί τα έθνη - προστάτες για χρηματοδότηση.
Καθώς η Ουάσινγκτον εξετάζει την επίθεση στη Συρία, δεν θα πρέπει να ξεγελαστεί και να πιστέψει ότι μια εναέρια επίθεση θα ανατρέψει τη μάχη υπέρ του FSA. Αντ’ αυτού, οι βόμβες που θα ρίξει η Αμερική θα είναι μάννα εξ’ ουρανού για την ISIS. Επειδή η Συρία γίνεται σιγά-σιγά ο παράδεισος της τζιχάντ που η Αλ Κάιντα αναζητούσε ιστορικά στην καρδιά του αραβικού κόσμου. Και τίποτα λιγότερο από μια εντατική εκστρατεία, που η Ουάσιγκτον δεν έχει τα κότσια να κάνει, δεν μπορεί να αποτρέψει αυτή την προφητεία από το να πραγματοποιηθεί.

Στο τέλος Ρωσία…

ΠΗΓΗ: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Πολύ δύσκολα θα αναμειχθεί η Ρωσία σε μάχη στην Συρία, αφού δεν την συμφέρει στρατηγικά να αναμειχθεί σε έναν πόλεμο, στον οποίο υστερεί σε στόλο και γραμμές ανεφοδιασμού, κάτι που εξηγήθηκε εν μέρει στο προηγούμενο πρωτοσέλιδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Κρεμλίνο δεν βρίσκονται σε επιφυλακή και όταν δουν πως τα περιθώρια στενεύουν, θα κάνουν την πρώτη κίνηση επίθεσης.

Ο ρωσικός στρατός είναι άρτια εκπαιδευμένος και γαλουχημένος στον ανορθόδοξο πόλεμο, εκεί που οι στρατιώτες των Δυτικών υστερούν, αφού έχουν μάθει μόνο στην οργάνωση. Επιπλέον οι Ρώσοι διαθέτουν πολύ πιο απλή και γρήγορη τεχνολογία σε σχέση με την υποστήριξη αεροσκαφών, κατεύθυνση πυραύλων κ.ο.κ. Ωστόσο, αυτή την στιγμή ανάμειξη της «Αρκούδας» θα ισοδυναμούσε με «αυτοκτονία», μιας και ο στόλος του ΝΑΤΟ θα μπλόκαρε ολόκληρη την Μεσόγειο, ενώ ενδεχόμενα τα Στενά έκλειναν για τα ούτως ή άλλως ολιγάριθμα ρωσικά πλοία - όσα είναι δηλαδή στην Μαύρη Θάλασσα προς υπεράσπιση των ρωσικών ακτών και δεν βρίσκονται στον Ειρηνικό ή στις βόρειες θάλασσες.

Αυτό το γνωρίζουν οι Αμερικανοί και προπαγανδίζουν την επίθεσή του με τα δήθεν χημικά όπλα. Η συνέχεια είναι πάνω-κάτω προβλέψιμη. Η Μέση Ανατολή, όπως έχουμε γράψει, επιδιώκεται να γίνει πλήρως ελεγχόμενη, προκειμένου στην Ιερουσαλήμ να κηρυχθεί η παγκόσμια ειρήνη-χούντα και παρά τις όποιες αντιδράσεις των Εβραίων θα ασκηθούν έντονες πιέσεις από την διεθνή κοινότητα για εύρεση λύσης με τους Παλαιστίνιους με ανοιχτό το σενάριο κατάληψης της «ιερής πόλης» από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Λίβανος και Ιορδανία είναι ήδη στο λούκι και μετά από την Συρία, αναλυτές βλέπουν επίθεση στο Ιράν.

Αυτά βέβαια είναι τα σχέδια, τα οποία σχεδόν πάντα δεν έρχονται ακριβώς όπως τα θέλει η διαπλοκή. Οι παγκοσμιοποιητές επιθυμούν ένα κόσμο με όλους τους λαούς γονατισμένους. Όλοι να υποστηρίζουν την πολιτική τους ενός κέντρου εξουσίας και την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που τολμά να αμφισβητεί η Μόσχα, ψηφίζοντας νομοσχέδια που δεν συμβαδίζουν με την… ροζ απόχρωση της διεθνούς «λαμογιάς». Πέραν τούτου αρνείται να παραδώσει τον πλούτο της σε ξένα κέντρα στα πλαίσια της αποβιομηχανοποίησης για… το «καλό του περιβάλλοντος». Γι’ αυτό και τελικός στόχος είναι, όπως υποστηρίζουν και γεωπολιτικοί αναλυτές, η Ρωσία, η οποία απέδειξε το 2008 στην Γεωργία ότι μπορεί να καταλάβει περιοχές σε χρόνο dt.

Πρώτα το ΝΑΤΟ θέλει να επιβληθεί στις χώρες, οι οποίες, τουλάχιστον στα λόγια, αντιτάσσονται στην λογική της Δύσης. Σε αυτά τα κράτη ανήκει παρεμπιπτόντως και η Βόρεια Κορέα. Παράλληλα ο πλανήτης θα ολισθήσει σε "στημένο" οικονομικό κραχ. Μετά από οικονομική καταστροφή η ιστορία διδάσκει ότι ακολουθεί παγκόσμιος πόλεμος, σενάριο αναπόφευκτο και στην περίπτωσή μας. Πρωταγωνιστές λοιπόν, κατά τα φαινόμενα Ρωσία και ΝΑΤΟ σε μία σύγκρουση που θα δείξει στις τωρινές γενιές ότι η «ειρήνη» και η «δημοκρατία» ήταν απλά τα προσχήματα…

Πηγή ΠΥΓΜΗ

Σερζ Λατούς: «Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα διεθνές παιχνίδι σφαγής»

ΠΗΓΗ: Ramnousia

«Εάν ένας Αρειανός έφτανε στη Γη και έβλεπε πώς ζούμε, θα μας αντιμετώπιζε ως τρελούς και θα είχε εκπλαγεί από τη βλακεία με την οποία οργανώνονται οι άνθρωποι» «Πρέπει να εγκαταλειφθεί η παράλογη ιδέα ότι στόχος στη ζωή είναι να παράγεις και να καταναλώνεις»

Η φιλοσοφική προσέγγιση του Σ. Λατούς προσθέτει κρίσιμες παραμέτρους στη σημερινή συζήτηση για το δέον γενέσθαι σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, συζήτηση που μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο. Θεμελιώδη ερωτήματα για τους στόχους της παραγωγής, για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, αλλά και την ανάγκη να υιοθετήσουμε μια «λιτή αφθονία» στη θέση του άκρατου καταναλωτισμού, συνιστούν τον πυρήνα της πρότασής του, η οποία προϋποθέτει ριζική ανατροπή των σημερινών δομών σκέψης και πράξης. 
• Σε τι είδους κοινωνία οδηγεί η «αποανάπτυξη»;

Δεν υπάρχει συνταγή για μια «κοινωνία της αποανάπτυξης» κατ” αρχάς διότι η κοινωνία της αποανάπτυξης δεν είναι μια εναλλακτική λύση, ένα μοντέλο που παραδίδεται με το κλειδί στο χέρι. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο στο Τέξας και στην επαρχία Τσιάπας.  Οταν θα αρθεί το βαρύ φορτίο του οικονομικού ιμπεριαλισμού, τότε θα ξανανοίξει το ζήτημα της πολιτιστικής ποικιλομορφίας. Κι αυτό επειδή κάθε λαός, κάθε κουλτούρα έχει το δικαίωμα να βρει τον δικό της δρόμο για να δημιουργήσει μια κοινωνία λιτής αφθονίας.  Ο δρόμος είναι ανοιχτός στην πολιτική, την ιστορία. Εναπόκειται στους ανθρώπους να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους.

• Ποιοι είναι οι στόχοι αυτής της πρότασης;

Το πρόγραμμα της αποανάπτυξης έχει στόχο τον επανακαθορισμό του μέλλοντός μας, να ξαναδούμε εκ βάθρων την πολιτική, να πάρουμε στα χέρια μας το μέλλον μας, με μια λέξη να λάβουμε αποφάσεις: Τι να παράγουμε; Να χρησιμοποιούμε την πυρηνική ενέργεια, τη βιοτεχνολογία; Πώς να παράγουμε; Στην παρούσα φάση πάντως δεν μας ρωτούν. Ολα έχουν αποφασιστεί για εμάς, χωρίς εμάς. Ομως, παρότι δεν υπάρχει δεδομένο μοντέλο σχεδίων για την οικοδόμηση των κοινωνιών της λιτής αφθονίας, όλα υπακούν στην επιταγή της ρήξης με τη λογική της ανάπτυξης. Το σχέδιο κινείται σε δύο επίπεδα: κατ” αρχάς σ” αυτό της νόησης, δηλαδή της συγκεκριμένης ουτοπίας, του ολοκληρωμένου αντικειμένου. Και σε δεύτερο χρόνο, αυτό της πραγμάτωσής του, της δημιουργίας του.
• Πώς μπορούμε να πετύχουμε την «αποαποικιοποίηση του φαντασιακού», απελευθερώνοντας τους ανθρώπους από τους μύθους της προόδου, του παραγωγισμού και της χωρίς όριο ανάπτυξης;

Μπορούμε να ξαναδούμε αυτό που είπε ο Καστοριάδης, ότι «για να υπάρξει μια τέτοια επανάσταση, πρέπει οι βαθιές αλλαγές να γίνουν μέσα στην ψυχοκοινωνική οργάνωση του πολίτη της Δύσης, μέσα στη γενικότερη στάση απέναντι στη ζωή, δηλαδή στο πώς τη φαντάζεται. Πρέπει να εγκαταλειφθεί η ιδέα ότι ο μοναδικός στόχος στη ζωή είναι να παράγεις και να καταναλώνεις, μια άποψη παράλογη και ταπεινωτική.  Πρέπει να εγκαταλειφθεί το καπιταλιστικό φαντασιακό της ψευδο-ειδίκευσης, του ψευδο-ορθολογισμού και της χωρίς όρια επέκτασης. Αυτό μπορούν να το κάνουν μόνον οι ίδιοι οι άνδρες και οι γυναίκες. Ενα μοναδικό άτομο ή ένας οργανισμός μπορούν στην καλύτερη περίπτωση να προετοιμάσουν, να ασκήσουν κριτική, να ενθαρρύνουν και να σκιαγραφήσουν τους πιθανούς προσανατολισμούς».
• Είναι συμβατή η οικονομική συρρίκνωση με τον καπιταλισμό και πώς θα μπορούσε η αποανάπτυξη να μεταφραστεί σε ένα πολιτικό πρόγραμμα;

Η αποανάπτυξη είναι δυναμικά αντίθετη με τον καπιταλισμό. «Δεν μπορούμε πλέον να πείσουμε τον καπιταλισμό να περιορίσει την ανάπτυξη, όπως δεν μπορούμε να πείσουμε ένα ανθρώπινο ον να μην αναπνέει», έγραφε ο Μάρεϊ Μπούκτσιν. Κι αυτό όχι τόσο επειδή η αποανάπτυξη καταδεικνύει τις αντιφάσεις και τα οικολογικά και κοινωνικά όρια, αλλά πάνω απ” όλα γιατί ξαναθέτει υπό συζήτηση το «πνεύμα» του, υπό την έννοια την οποία αντιλαμβανόταν ο Μαξ Βέμπερ ως «πνεύμα του καπιταλισμού», το οποίο αποτελούσε ικανή και αναγκαία συνθήκη για την πραγματοποίησή του.
• Εχει νόημα να μιλάμε για αποανάπτυξη σε οικονομίες σχεδόν κατεστραμμένες από τη λιτότητα και την ύφεση, όπως η Ελλάδα;
Απέναντι στο αδιέξοδο των πολιτικών λιτότητας και την οικολογική ανάγκη να εξέλθει κάποιος από την κοινωνία της ανάπτυξης, μόνον ένα πρόγραμμα εμπνευσμένο από το σχέδιο της αποανάπτυξης μπορεί να επιλύσει την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει χώρες όπως η Ελλάδα.
Οι προτάσεις βασίζονται σε τρεις άξονες.
Πρώτον, η επανατοπικοποίηση: Επανατοπικοποιώ σημαίνει πρώτα απ” όλα αποπαγκοσμιοποιώ. Αυτό το οποίο αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα παιχνίδι σφαγής σε παγκόσμια κλίμακα. Ενός ανταγωνισμού στον οποίο όλοι οι λαοί αυτοκαταστρέφονται και καταστρέφουν τους άλλους λαούς.
Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι πρέπει να ξαναρχίσουμε τις τοπικές παραγωγικές δραστηριότητες.

• Και στη συνέχεια;

Ακολουθεί η αναδόμηση και η οικολογική αναστροφή. Η παραγωγική βιομηχανική γεωργία είναι μια μαζική αυτοκτονία, πηγή καρκίνων, μολύνσεων, επιδημιών και πανδημιών σε ζώα. Γι” αυτό πρέπει κατ” αρχάς να αναδιαρθρώσουμε τις καλλιέργειες για να ξαναβρούμε μια υγιεινή διατροφή. Αυτό προϋποθέτει την εκ νέου δημιουργία εκατομμυρίων αγροτών, οι οποίοι θα είναι παραγωγικοί και αποτελεσματικοί, χωρίς ωστόσο να πέσουμε στην παγίδα της υπερπαραγωγής, να αποκτήσουμε δηλαδή μια γεωργία χωρίς φυτοφάρμακα και χωρίς μεταλλαγμένα.
Ενας δεύτερος στόχος είναι η αναδιάρθρωση εκ βάθρων του ενεργειακού τομέα, εγκαταλείποντας την πυρηνική ενέργεια και αναπτύσσοντας εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
Τέλος, πρέπει να πολεμήσουμε εναντίον της παρασιτικής παραγωγής (όπως η διαφήμιση) ή της επικίνδυνης (όπως είναι οι εξοπλισμοί), άρα πρέπει να επιδιώξουμε τη σταδιακή απεμπλοκή απ” αυτά.
Αλλά είναι επίσης απαραίτητο να επανεξετάσει κανείς την αυτοκινητοβιομηχανία. Να παράξουμε άλλα μεταφορικά μέσα: πάνω απ” όλα δημόσια μέσα μεταφοράς. Παράγοντας όλα αυτά που λέω θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας έξω από τη λογική τού να παράγουμε όλο και περισσότερα, αλλά αντιθέτως θα αποτελούν μέρος μιας παραγωγής που βασίζεται στη λογική της ικανοποίησης των πραγματικών αναγκών των πολιτών.
• Και όσον αφορά τους όρους της παραγωγής;
Το τρίτο είναι η μείωση των ωρών εργασίας. Η σημερινή κατάσταση είναι απολύτως παράλογη. Εάν ένας Αρειανός έφτανε στη Γη και έβλεπε πώς ζούμε, θα μας αντιμετώπιζε ως τρελούς και θα είχε εκπλαγεί από τη βλακεία με την οποία οργανώνονται οι άνθρωποι.  Γιατί από τη μια πλευρά υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια άνεργοι και από την άλλη υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται σαν τρελοί, ακόμη και 15 ώρες ημερησίως. Η απόλυτη βλακεία! Πρέπει να δουλεύουμε λιγότερο για να έχουμε όλοι δουλειά. Σήμερα, μεταξύ άλλων, δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να κερδίζουμε όλο και λιγότερα, γιατί έχουμε εμπλακεί σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό. Δουλεύοντας λιγότερο μπορούμε να κερδίζουμε περισσότερα και πάνω απ” όλα να ζούμε καλά. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Για αρχή πρέπει να επιστρέψουμε στα εθνικά μας νομίσματα. Το πράγμα μιλά από μόνο του, πρέπει να βγούμε από το ευρώ, αλλιώς δεν υπάρχει πιθανότητα να υλοποιήσουμε ένα τέτοιο πρόγραμμα.
• Ποιος θα ήταν ο ρόλος των «αγορών» σε μια κοινωνία «αποανάπτυξης»;
Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, πιστεύω ότι είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την Αγορά από τις αγορές. Οι δεύτερες δεν υπακούν ποτέ σε έναν καθαρό νόμο ενός ιδεώδους ανταγωνισμού κι αυτό είναι καλό. Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι ποτέ απολύτως απρόσωπες. Περικλείουν πάντοτε κάτι από το πνεύμα του δώρου που μια κοινωνία της αποανάπτυξης οφείλει να ξαναβρεί. Ενας μεγάλος αριθμός ανθρώπινων κοινωνιών γνωρίζει τις αγορές και τα νομίσματα (και ειδικά στην Αφρική), αλλά αυτές δεν είναι κοινωνίες της Αγοράς ή κοινωνίες εκτός Αγοράς.

29.08.2013: ΣΥΡΙΑ > Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ

ΠΗΓΗ: ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α

του Αθανασίου Δρούγου*
Εμμένω στο ότι η Συρία είναι χειρότερη περίπτωση του Ιράκ και της Λιβύης, και ασφαλώς είναι πιό εξοπλισμένη από ότι ήταν η Λιβύη του Καντάφι.  Και δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στο θέμα της. Αλλά και πολιτική λύση είναι σχεδόν ανέφικτη. Καμμιά πλευρά δεν μπορεί να επιβληθεί της άλλης, φονικό αδιέξοδο. Δεν υπάρχει περίπτωση να ληφθεί απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Ρωσία και η Κίνα είναι σταθερά αντίθετες. Και αν η σύνθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας (με Αυστραλία, Μαρόκο, αφρικανικές χώρες) ευνοεί τη Δύση, το ρωσικό veto κλείνει την πόρτα για οποιαδήποτε νομιμοποίηση της επέμβασης. Οι δυτικοί και οι Άραβες κινούνται εκτός πλαισίου ΟΗΕ, στα πλαίσια ενός ''συνασπισμού των προθύμων", στη βάση του παράνομου της χρήσης χημικών όπλων του 1925, της συνθήκης περί χημικού αφοπλισμού και της ''responsibility to protect'' του ΟΗΕ το 2005.
ΟΙ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ ΤΟΥ ΟΗΕ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΚΟΥΝΤΑ/ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΔΑΜΑΣΚΟ, ΘΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΧΡΗΣΗ ΧΗΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΕΥΡΟΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟ ΑΕΡΙΟ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΝΕ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΡΙΞΕ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ.

Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΕΜΠΛΕΚΕΤΑΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ. Η ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ ΓΙΑ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΚΟ ΕΦΟΔΙΑΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ.  Η ΚΥΠΡΟΣ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΜΕΣΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΕΤΟΙΟΥ ΧΑΟΥΣ, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ/ΕΝΕΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΡΑΝ ΠΑΡΑ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΡΩΣΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ. ΤΟΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;

ΛΟΓΙΚΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 24ΩΡΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ…

"Σύμμαχοι της Συρίας οι Ρώσοι" : Τόσο εξευτελισμό της λέξης "Σύμμαχος" είχε καιρό να δεί ο κόσμος...

Το συντομότερο ανέκδοτο έχει καταντήσει η έκφραση "σύμμαχος της Ρωσίας" καθώς μετά το κρέμασμα της Κύπρου ήρθε η ώρα να βιώσει με πολύ σκληρότερο τρόπο και η Συρία τι θα πει να σε "στηρίζει ο Πούτιν"... και να φανταστείτε οτι έχουν και βάση εκεί!!!

Το προσωπικό της βάσης της στο Ταρτούς της Συρίας απομακρύνει η Ρωσία σύμφωνα με το πρακτορείο Ιντερφάξ. Αν και η πληροφορία δεν έχει επιβεβαιωθεί πλήρως είναι ενδεικτική της κατάστασης συναγερμού που επικρατεί στη Μέση Ανατολή.

Η βάση στο Ταρτούς είναι η μοναδική που διατηρεί η Ρωσία εκτός πρώην Σοβιετικής Ένωσης και χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για τον ανεφοδιασμό των πολεμικών πλοίων του ρωσικού στόλου που πλέουν στη Μεσόγειο.

Το Ιντερφάξ αναφέρει πως το προσωπικό της βάσης έχει ήδη επιβιβαστεί σε πλοίο, το οποίο θα συνοδεύουν ρωσικά πολεμικά. Τον Ιούνιο ανάλογη είδηση είχε δημοσιευθεί και το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας την είχε διαψεύσει άμεσα κάτι που δεν έχει κάνει μέχρι στιγμής αποφεύγοντας μάλιστα να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο.
Πηγη : Dexiextrem
        antilogos

Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΚΕΨΗ (2)

HENRI DE LUBAC

Συνέχεια από Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

Αυτοί οι διαλογισμοί του μεγάλου Ανατολιστή προαναγγέλλουν τους διαλογισμούς του Α. Μαλρώ π.χ., ο οποίος αναγνωρίζει πως ο πρώτος καθολικός ανθρωπισμός, προσπαθεί να οικοδομηθεί σήμερα με ψηλαφήσεις, λόγω ενός είδους άμυνας ενάντια στην μοίρα, της οποίας το βάρος έγινε αβάσταχτο από τότε που ο άνθρωπος έχασε τον θεό. Γι’ αυτό και οι γενηές μας ψάχνουν σ’ αυτό που παρουσιάζει μια αναλογία με τις μεγάλες τέχνες της κοινωνίας και της επικοινωνίας, και με τις ίδιες τις θρησκείες, δεσμούς που θα επιτρέψουν στον άνθρωπο να μην είναι πλέον ένα τυχαίο συμβάν του σύμπαντος. Μια αδύνατη φιλοδοξία εκτός των άλλων, διότι αυτή η ίδια η έννοια ενός καθολικού Χριστιανισμού δεν είναι απολύτως αντιφατική και ασαφής, αφού είναι αλήθεια πως ο πολιτισμός μας δεν συνίσταται από την συμφιλίωση παρελθόντων πολιτισμών, αλλά από μέρη ασυμφιλίωτα και ασυμβίβαστα με το παρελθόν;;

Χωρίς να μοιράζονται αυτή την τραγική επισήμανση, άλλοι διανοούμενοι θαυμάζουν την επιβεβαίωση και τον εμπλουτισμό που έφεραν στην ιδέα μας για το ανθρώπινο γένος, οι εκπληκτικές ανακαλύψεις των μελετητών της σκέψης της Κίνας και της Ινδίας. Χάρη σε αυτές τις ανακαλύψεις, λέει για παράδειγμα ο Ε. Brehier, αναγνωρίζεται μια συγγένεια που δίνει ένα πιο συγκεκριμένο και θετικό νόημα στην έννοια της ανθρωπότητος. Στην Δύση και στην Ανατολή, κάτω από διαφορετικές νοοτροπίες, ανακαλύπτεται το ίδιο πνεύμα. Και καλύτερα από κάθε πεδίο, αυτό διακρίνεται στο πεδίο του ιερού. Αυτό ακριβώς το πεδίο, όπου κάθε ομάδα σκεπτόταν να απομονωθεί σε μια αγανακτισμένη αξιοπρέπεια, φανερώνει με ακρίβεια την βαθειά σύνδεση των ανθρωπίνων πραγμάτων. Και ήδη ο E. Burnouf, ολοκληρώνοντας τις έρευνές του, έδειχνε μια ανθρώπινη νοημοσύνη η οποία πολλαπλασιάζεται μέσω των τόσο διάφορων μεταξύ τους δημιουργιών, χωρίς να χάνει όμως τίποτε από την αδιαίρετη ενότητά της. Ακόμη και ο Michelet ισχυριζόταν με περισσότερη απλότητα και μεγαλύτερο ενθουσιασμό:

…Ένα μεγάλο ηθικό αποτέλεσμα προέκυψε από όλο αυτό. Είδαμε την τέλεια συμφωνία της Ασίας με την Ευρώπη, των αρχαίων χρόνων με την μοντέρνα εποχή. Είδαμε πως ο άνθρωπος σε όλες τις εποχές, σκέφτηκε, αισθάνθηκε και αγάπησε με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει λοιπόν μία και μοναδική ανθρωπότης, μία καρδιά, όχι δύο. Ας σιωπήσει η ανόητη ειρωνεία των σκεπτικιστών, των καθηγητών της αμφιβολίας, για τους οποίους η αλήθεια αλλάζει σύμφωνα με τις συντεταγμένες. Η αδύναμη φωνή της σοφιστικής χάνεται μέσα στην απέραντη συναυλία της ανθρώπινης συναδέλφωσης.

Υπήρξαν και άλλες πολλές διαπιστώσεις: μια συνειδητοποίηση, μια βεβαιότητα που στηρίχθηκε στην ένωση από το ένα μέρος σε απροϋπόθετα αξιώματα, με όσα συνεπάγεται ένα τέτοιο φαινόμενο, από ψευδαισθήσεις και υπερβολές, από το άλλο. Ο ανανεωμένος ανθρωπισμός γίνεται τελικά λυρικός για να γιορτάσει τις νίκες του ανατολισμού οι οποίες, για πρώτη φορά στην Ιστορία, ένωναν την ανθρωπότητα σε ένα μοναδικό Όλον. Αυτό το Όλον όμως δεν είναι ούτε στατικό ούτε ομεγενές: αυξάνει, δικτυώνεται, διαφοροποιείται, μεταμορφώνεται. Ενωμένη με την ιδέα της ανθρωπότητος, η ιδέα της εξελίξεως παρουσιάζεται για να δώσει μια μεγαλύτερη σαφήνεια σε εκείνη την επαλήθευση όλων των ανθρώπων μέσα στην οποία ο μοντέρνος άνθρωπος ψάχνει εναγωνίως μια εξήγηση του εαυτού του.

Πέραν του ενδογενούς του ενδιαφέροντος, εδώ ο Βουδισμός έχει εκ νέου ένα καθήκον πρώτης τάξεως, διότι ενώ ο Ιστορικός σκαλώνει στην αδιαφορία του Ινδουιστή απέναντι σε κάθε χρονικό δεδομένο, τα βουδιστικά κείμενα επιτρέπουν να σημειωθούν οι εποχές με ημερομηνίες και γεγονότα. Έτσι είναι η ιστορία του ανθρωπίνου γένους η οποία επεξεργάζεται την ιστορία της ανθρώπινης ιδιοφυΐας. Ένα μεγαλειώδες πρόγραμμα και μία γόνιμη ιδέα, που είναι όμως και επικίνδυνη και μια λίγο πολύ τρελή περιπέτεια. Για μερικούς δηλαδή πρόκειται για την εξερεύνηση μέσω αυτής της Ιστορίας του προοδευτικού σχηματισμού του θεού. Όμως ένα άλλος κίνδυνος απειλεί επίσης και όσους δεν αφήνονται να παραπλανηθούν από αυτό το Εγελιανό όνειρο.

Αφού αυτοστοχάστηκε στις μορφές στις οποίες αυτό το ίδιο είχε δημιουργήσει, να λοιπόν που το πνεύμα θεωρεί αυτές τις ίδιες μορφές, σπαρμένες κατά την διάρκεια των αιώνων, σαν άλλους τόσους σταθμούς που από πρόοδο σε πρόοδο το οδήγησαν στην ωριμότητα. Σε αυτές ψάχνει την προετοιμασία αυτού που είναι σήμερα, όπως υπολογίζεται στους ανθρώπους του σήμερα. Πέραν του ρίσκου να παραβιάσουμε μια πολύ λεπτή αναλογία όμως, υπάρχει και ο κίνδυνος σε σχέση με αυτό που υπήρξε να μην αναγνωρισθούμε. Δύσκολα λοιπόν σήμερα θα μπορούσαμε να βρούμε έναν μόνον ιστορικό που θα υιοθετούσε την παρακάτω δήλωση, τυπική όμως του πνεύματος της επάρκειας που χαρακτηρίζει το μοντέρνο πνεύμα, η οποία έγινε από έναν ανατολιστή το 1878:

Η κατάσταση της επιστήμης δίνει το αληθινό διανοητικό επίπεδο της ανθρωπότητος. Όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα του έργου μας είναι εκτεθειμένα στην τυχαιότητα: μόνον η επιστήμη είναι μια γωνιά στο πεδίο του απολύτου που παραμένει καθοριστικώς περιουσία του ανθρώπου καθώς σιγά-σιγά το ξεδιαλύνει… Όλες οι θεωρίες των αρχαίων και των μοντέρνων φιλοσόφων, ξένες στην εμπειρία και στην σκέψη, έχουν εξαφανιστεί χωρίς να έχουν αφήσει ίχνη ζωής… Τα τυχαία ή τα μυθικά δόγματα… μοιάζουν με μία έκθεση πορτραίτων, τα πρωτότυπα των οποίων έχουν χαθεί από καιρό. Δεν έχουν παρά μια ιστορική και συγκρητιστική αξία, το κύριο ενδιαφέρον των οποίων είναι να δώσουν όλα εκείνα τα σημαντικά στοιχεία που αφορούν την ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος.

Σε αυτή την προοπτική όμως, ο ανθρωπισμός, χωρίς κάποιο υπερβατικό κανόνα, είναι υποχρεωμένος να εκθειάσει χωρίς περιορισμό ή να απορρίψει το αντικείμενο της μελέτης του, σύμφωνα με την προτίμησή του στον πλούτο των ανθρωπίνων δημιουργιών ή αισθάνεται τυραννικά εξαναγκασμένος από το θετικιστικό όραμα, αναλόγως της πίστεώς του στην μοναδικότητα των συνεχών πραγματοποιήσεων ή στον νόμο μιας συνεχούς προόδου. Με αυτόν τον τρόπο εκτίθεται και στους ελέγχους, άδικους στην γενικότητά τους, και στην διακωμώδηση του Guenon για «το πάθος με το οποίο οι μοντέρνοι άρχισαν να προσλαμβάνουν τις πατημασιές των εποχών του παρελθόντος και των εξαφανισμένων πολιτισμών, των οποίων είναι ανίκανοι εκτός των άλλων να κατανοήσουν οτιδήποτε».

Σε κάθε περίπτωση όμως, για τον ανθρωπισμό, η επιστήμη του ανθρώπου παραμένει η υπέρτατη επιστήμη. Όσο και αν τοποθετεί ψηλά τον Βουδισμό, δεν θα του ερχόταν ποτέ στον νου η ιδέα να του ζητήσει οποιοδήποτε φως που πάει πέρα από τον ανθρώπινο ορίζοντα. Δεν φέρει μέσα του εκείνο το ενδιαφέρον που ξεπηδά για ένα γεγονός ζωής, απέναντι στο οποίο καλούμαστε να λάβουμε θέση. Έτσι ο θαυμασμός δεν καταλήγει ποτέ να γίνει ένας σοβαρός πειρασμός να τεθεί τελικώς η μοντέρνα Δύση στην σχολή μιας σοφίας η οποία άνθισε τόσους αιώνες πριν δίπλα στις όχθες του Γάγγη. Η Δύση ξανασυνέθεσε, για να τον επιστρέψει στην Ινδία, το πιο μεγάλο από τα παιδιά της, το οποίο είχε απαρνηθεί προηγουμένως. Αλλά δεν εννοούσε να υποκύψει σε αυτό. Θα ήταν μια τρέλα να ανταλλάξουμε το ψωμί της δυτικής σκέψης με το ναρκωτικό των bhiksu. Και ο Ε. Levi μας τονίζει επίσης: «Θα ήταν ενδιαφέρον, αλλά τραγικό να βλέπαμε την Δύση να εγκαταλείψει την παράδοσή της, όταν η Ανατολή προσπαθεί να την δανειστεί από αυτή». Για τον Ευρωπαϊκό ανθρωπισμό, το μάθημα του Βούδα, δεν είναι ένα μάθημα Βουδισμού. Αυτό που θαυμάζει περισσότερο ο ανθρωπισμός σε αυτό το φαινόμενο, είναι ο ζήλος και η φλόγα του, μια καινούρια μαρτυρία του δικού του ερευνητικού πνεύματος και η δύναμη μελέτης, μέσω της οποίας ξαναδίνει ζωή σε πολλά νεκρά πράγματα που είχαν περιπέσει στην λήθη.

Τελείως διαφορετική είναι μια δεύτερη στάση και συμπεριφορά, εκείνων για τους οποίους η συνάντηση με τον Βουδισμό προκάλεσε ένα φαινόμενο ανάλογο με μία μεταστροφή. Ας την ονομάσουμε, ελλείψει καλύτερου ορισμού, Βουδιστικοποιό στάση.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

Δείτε εδώ τις αναρτήσεις "Βουδισμός και Δύση"