Θωμάς Ακινάτης - Ο διδάσκαλος της Καθολικής Εκκλησίας

 Θωμάς Ακινάτης α

Ο διδάσκαλος της Καθολικής Εκκλησίας

(Η ομιλία έλαβε χώρα σε μια ευαγγελική εκκλησία. Αν και η ομιλία έλαβε χώρα πριν καιρό, ο συντάκτης της θεωρεί πως τα όσα ειπώθηκαν ισχύουν ακόμη. Η φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη αποκτά αυξανόμενη σημασία, τόσο για τους μη-καθολικούς όσο και για τους καθολικούς ερευνητές.)

Του Gerhard Krüger

Δεν μπορώ να παραλείψω, να αρχίσω την ομιλία μου με μια προσωπική επισήμανση: δεν είμαι κήρυκας, και για πρώτη φορά στη ζωή μιλώ μέσα σε μια εκκλησία. Το επάγγελμά μου είναι η φιλοσοφία, όχι η χριστιανική θεολογία. Και αν παρόλα αυτά έχω να πω κάτι, αυτό δικαιολογείται από την ιδιαιτερότητα του θέματος μου:

Ι.

Ο Θωμάς Ακινάτης ήταν ένας χριστιανικός φιλόσοφος. Είναι άνθρωπος της Εκκλησίας, και όμως εισάγει στην Εκκλησία κάτι το οποίο δεν αφορά την πίστη, αλλά την λογική. Αν ασχοληθούμε με τους μεγάλους μάρτυρες της χριστιανικής πίστης οι οποίοι σημαδεύουν τα στάδια πάνω στην πορεία της Εκκλησίας, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τον Θωμά Ακινάτη. Και όμως δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε επαρκώς, εάν τον θεωρήσουμε μόνο στη συσχέτισή του με τον Παύλο, τον Αυγουστίνο και τον Λούθηρο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε εκτός της θεώρησής μας τα ρεύματα της φιλοσοφικής σκέψης που προέρχονται από την προχριστιανική εποχή της αρχαιότητας, από τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Η φιλοσοφική αυτή σκέψη, μετά από αιώνες σύνδεσης με την Εκκλησία, λίγο μετά την Μεταρρύθμιση, την εποχή των Descartes, Kant και Hegel χωρίστηκε πάλι από τον Χριστιανισμό. Ο Θωμάς Ακινάτης ήταν ένας άνθρωπος της επιστήμης. Μέσα από τις επιστολές τού Παύλου μιλά το αποστολικό είναι εκείνου  που είδε τον Χριστό, και τώρα ζει με την ακούραστη, ιεραποστολική φροντίδα για την κοινότητα. Οι «Εξομολογήσεις» τού Αυγουστίνου μας δίνουν την δυνατότητα να συμμετάσχουμε στον διάλογο της ψυχής με τον Θεό της. Η μεγάλη «Summa Theologiae», το «Εγχειρίδιο Θεολογίας» του Θωμά Ακινάτη, μας φέρνει αντιμέτωπους με τον απροσπέλαστο ρεαλισμό μιας επιστημονικής διερεύνησης, που με καμιά προσωπική λέξη δεν προδίδει τί παρακινεί τον σκεπτόμενο. Εκεί διερευνώνται επιστημονικά «ερωτήματα», και η διερεύνηση αυτή ακολουθεί ένα αυστηρό τελετουργικό: τίθεται για παράδειγμα το ερώτημα εάν υπάρχει Θεός, και πρώτα εκτίθενται οι λόγοι κατά της ύπαρξης, κατόπιν οι λόγοι υπέρ. Και κατόπιν, ο Θωμάς δίνει την δική του απόφαση περί του ερωτήματος, που συνήθως αρχίζει ως εξής: «Απαντώ, πρέπει να ειπωθεί...», και βάσει αυτής της απάντησης αναιρούνται και επεξηγούνται οι λόγοι  που τέθηκαν στην αρχή. «Κατά πρώτον, πρέπει να πούμε...», «Κατά δεύτερον, πρέπει να πούμε....». Στο μεγάλο εγχειρίδιο επαναλαμβάνεται 614 φορές η φράση αυτού του είδους, και περνά σχεδόν απαρατήρητο πως οι τελευταίες 102 ερωτήσεις δεν συντάχθηκαν από τον Θωμά, αλλά από ένα μαθητή του, που βασίστηκε σε άλλα γραπτά τού δασκάλου. Αυτή είναι η μορφή τής σχολαστικής μεθόδου, δηλαδή του τρόπου του διαλόγου στα χριστιανικά σχολεία και πανεπιστήμια του μεσαίωνα. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε αυτή την πολυσυζητημένη μέθοδο. Απαιτεί αλλά και δίνει την δυνατότητα ύπαρξης, σε μια τεράστια διανοητική επίδοση. Κάτω από την κυριαρχία της, οι λαοί τού μεσαίωνα είχαν στη διάθεση τους μια διανοητικά αυστηρά επεξεργασμένη ενότητα της επιστημονικής κοσμοθεωρίας, στην οποία στοχεύει και η σύγχρονη επιστήμη, αλλά στην οποία δεν έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό. Η επιστήμη αυτή του «σχολείου», την οποία καλλιεργούσε και ο Προτεσταντισμός κατά τον 16^ο και 17^ο αιώνα, κυριαρχούσε για πολύ καιρό παράλληλα με την αναδυόμενη επιστήμη της νεωτερικότητας: κατά το τέλος του 18^ου αιώνα παραγκωνίστηκε οριστικά, δια μέσου του Καντ, από την πνευματική ζωή. Δικαίως χαρακτηρίζονται τα διανοητικά οικοδομήματα του Σχολαστικισμού ως κάτι αντίστοιχο των οικοδομημάτων γοτθικού ρυθμού: το ένα κατόρθωμα είναι το ίδιο μεγάλο και περίτεχνο όσο και το άλλο.

Ο Θωμάς Ακινάτης (1225-1274) είναι ο πιο διάσημος δάσκαλος της μεσαιωνικής επιστήμης, της οποίας το κυρίαρχο κέντρο-σε αντίθεση με σήμερα-είναι η φιλοσοφία. Ο Θωμάς είναι ένας «θεωρητικός». Αν φανταστούμε όμως την επιστήμη και την φιλοσοφία της εποχής εκείνης ως κάτι «καθαρά θεωρητικό» με την σημερινή σημασία της λέξης, θα τις εκτιμήσουμε εσφαλμένα. Η επιστήμη αυτή δεν έχει το πρώτο και κυρίαρχο περιεχόμενό της στα κατώτατα πράγματα. Η μεγαλύτερη δύναμή της δεν είναι, όπως στην περίπτωση της σημερινής επιστήμης, η γνώση των υλικών πραγμάτων, αλλά των ανώτερων, πνευματικών όντων: του ανθρώπου, των ασώματων πνευμάτων και του ίδιου του Θεού. Το πρώτο και κυρίαρχο, κατευθυντήριο θέμα της επιστήμης αυτής είναι ο Θεός. Όλα τα άλλα θεωρούνται με αναφορά στον Θεό, και με την πρόθεση να αποκτηθεί καλύτερη γνώση του Θεού. Η επιστήμη κορυφώνεται στην φιλοσοφία, η φιλοσοφία στην θεογνωσία. Βρίσκει επομένως την αβίαστη συμπλήρωση και υπέρβαση της στην θεογνωσία τής χριστιανικής πίστης: ο Θωμάς είναι ένας χριστιανός φιλόσοφος. Και όχι μόνο: η επιστημονική του σκέψη δεν σταματά ενώπιον της πίστης, αλλά περνά στην χριστιανική θεολογία, δηλαδή στην επιστήμη η οποία ανήκει στην Εκκλησία. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με προσπάθεια απόκτησης γνώσης χάριν της γνώσης, ούτε για κάποια γήινη χρησιμότητα, αλλά μόνο χάριν της σωτηρίας: η επιστημονική γνώση του Θεού είναι μόνο μια ισχνή, μερική πρόγευση της θέας τού Θεού πρόσωπο προς πρόσωπο, πράγμα που για τον Θωμά αποτελεί την αληθινή μακαριότητα του παραδείσου. Ο Θωμάς ήταν δάσκαλος στα πανεπιστήμια, όχι ως απλώς κοσμικός λόγιος, αλλά ως Χριστιανός, και μάλιστα με την ιδιαίτερη πνευματική μορφή ζωής, του μοναχισμού. Η καθολική Εκκλησία τον τιμά -μαζί με τον Αυγουστίνο, και τον βάζει πάνω από τον Αυγουστίνο- ως ένα από τους επίσημους διδασκάλους της Εκκλησίας. Και ως διδάσκαλο τής Εκκλησίας τον ανακήρυξε άγιο το 1323. Είναι περίεργη η σύμπτωση, πως σήμερα που λαμβάνει χώρα η ομιλία, στις 7 Μαρτίου, η καθολική Εκκλησία γιορτάζει τον άγιο Θωμά τον Ακινάτη, τον «ομολογητή και διδάσκαλο της Εκκλησίας». Ακόμα και όταν ζούσε είχε τεράστιο κύρος. Κατά τον 14^ο και 15ο αιώνα, η διδασκαλία του παραγκωνίστηκε, αλλά μόνο πρόσκαιρα. Από την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης είναι σχεδόν η μόνη αναγνωρισμένη φιλοσοφία και θεολογία της καθολικής Εκκλησίας. Οι πάπες το εξέφρασαν αυτό κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πάπας Πίος ο ΙΑ' το επιβεβαίωσε σε μια εγκύκλιο το 1923. Ο Θωμάς είναι επομένως -με το να είναι ένας άνδρας της επιστήμης- στον ύψιστο βαθμό και ένας άνδρας της Εκκλησίας. Η αυστηρή αντικειμενικότητα της επιστήμης έχει στη σκέψη του Θωμά μια εντελώς διαφορετική έννοια από την τεχνική αντικειμενικότητα τής εποχής μας. Το γεγονός ότι θέτει τα ερωτήματα και δίνει τις απαντήσεις απρόσωπα, δεν σημαίνει ότι εσωτερικά δεν συμμετέχει, αλλά δείχνει την ταπεινή εξαφάνιση του προσώπου τού διδασκάλου ενώπιον τού περιεχομένου τής επιστήμης, και πάνω απ’ όλα ενώπιον της «ιερής διδασκαλίας», στην οποία διερευνάται η αλήθεια τής αποκάλυψης του Θεού. Το ότι ο Θωμάς εξασκεί την επιστήμη, δεν βρίσκεται σε αντίθεση με την υπηρεσία που προσφέρει στον Θεό μέσα στην Εκκλησία. Δεν πρέπει να φανταστούμε πως μέσα στην σχέση αυτή, η διάνοια θυσιάζεται χάριν της αυθεντίας της Εκκλησίας. Όσο περίεργο και αν ακούγεται: εδώ η διάνοια δεν δημιουργεί δυσκολίες στην πίστη. Μάλλον προετοιμάζει για την πίστη, και αφήνει στη θέση τους τα μυστήρια της αποκάλυψης που είναι αδύνατο να εξερευνηθούν, με το να δείχνει, χωρίς να θέλει να τα αποδείξει, πως δεν είναι αδύνατο να έλαβαν χώρα, και πως συσχετίζονται λογικά. Ο Θωμάς είναι στον ίδιο βαθμό μεγάλος χριστιανός θεολόγος και φιλόσοφος, και η θεολογία του προστίθεται αβίαστα στην ζωή της Εκκλησίας, γιατί παρά τον τρόπο της επιστημονικής αντιπαράθεσης στον οποίο βασίζεται, έχει τον χαρακτήρα της «θεωρίας», που αρχή και τέλος της είναι η προσευχή. Και έτσι γίνεται κατανοητό, πως η καθολική Εκκλησία δεν οφείλει στον «αγγελοειδή διδάσκαλο» μόνο την μέχρι σήμερα ισχύουσα επιστήμη και θεολογία, αλλά και δυο από τους λειτουργικούς της ύμνους προς τιμήν τού σώματος τού Χριστού, το οποίο σύμφωνα με την καθολική πίστη είναι παρόν, αληθινά και πραγματικά στην Αγία Τράπεζα. Τον ύμνο «Adoro te devote»:  «Προσεύχομαι σε σένα, κρυμμένη θεότητα», και τον ύμνο: «Pange lingua»: «Ύμνησε γλώσσα το μυστήριο αυτού του σώματος πλήρους δόξας». Οι δυο τελευταίες στροφές αυτού του ύμνου ψάλλονται κατά την μετάδοση της ευλογίας στους πιστούς με την όστια: «Tantum ergo sacramentum/Veneremur cernui»: «Για τον λόγο αυτό ας τιμήσουμε εκ βάθους ένα τόσο μεγάλο μυστήριο». Ο Θωμάς, ο φιλόσοφος, είναι ταυτόχρονα και ο θεολόγος εκείνος, που έδωσε στην καθολική διδασκαλία περί μυστηρίων, ιεροσύνης και παποσύνης τα σημερινά της χαρακτηριστικά.

Το μεγαλείο που βρίσκουμε στον Θωμά, και που σήμερα μας εκπλήσσει, είναι η τέλεια εναρμόνιση της διάνοιας με την αποκάλυψη, της σκέψης με την πίστη, της φιλοσοφίας και της θεολογίας. Ο φιλόσοφος που αφήνει μόνο την διάνοια να μιλήσει, και ο πιστός θεολόγος, που στον ευλογημένο άρτο και οίνο λατρεύει τον παρόντα Κύριο - αυτά τά δυο είναι στον Θωμά ένα.

Για τον προτεστάντη όμως, η ενότητα αυτή δεν είναι μόνο εκπληκτική, αλλά και στον ύψιστο βαθμό αμφίβολη. Διάνοια και μυστήριο - και τα δυο βρίσκονται στα παρασκήνια στην προτεσταντική Εκκλησία. Ο Λούθηρος επέτρεψε στην διάνοια να ισχύει μόνο για τα κοσμικά πράγματα. Την ονόμασε «πόρνη» όταν αυτή αναφέρεται στο Θεό, γιατί είναι προς τον Θεό άπιστη και ακολουθεί κάθε δέλεαρ του κόσμου. Πολέμησε τους σχολαστικούς ως άθλιους «σοφιστές», που σαν τους φαρισαίους έβαλαν στην θέση της Βίβλου τις δικές τους διδασκαλίες. Το δε μυστήριο της Θείας Λειτουργίας, στο οποίο κορυφώνεται η μυστηριακή ζωή της καθολικής Εκκλησίας, το απέρριψε ως ειδωλολατρεία. Μείωσε τον αριθμό των μυστηρίων, και υπέταξε την ενέργεια ορατών σημείων στην ενέργεια του λόγου. Στην Εκκλησία τής μεταρρύθμισης δεν ισχύει κανένα ανθρώπινο έργο, ούτε η επίδοση της σκέψης. Στην Λειτουργία, που στην μορφή της είναι ίδια με την καθολική, στην θέση της Θυσίας βρίσκεται το κήρυγμα. Είναι λοιπόν περίεργο να γίνεται ομιλία περί του Θωμά Ακινάτη σε ένα προτεσταντικό ναό. Στο πρόσωπο του Θωμά η καθολική Εκκλησία τιμά εκείνο τον δάσκαλό της, που με τον καθαρά αντικειμενικό τρόπο της διδασκαλίας του αντιτίθεται με τον πιο οξύ τρόπο στους νέους αντιπάλους της. Το απρόσωπο εγχειρίδιο του Θωμά πρέπει να είναι το ανάχωμα εναντίον κάθε προσωπικής αυθαιρεσίας της μοντέρνας εποχής, εναντίον των προσωπικών τοποθετήσεων και συστημάτων στην φιλοσοφία, και εναντίον της προσωπικής μαρτυρίας στην θεολογία της μεταρρύθμισης, η οποία διαλύει την παλιά ενότητα της Εκκλησίας. Και οι δυο ομολογίες -καθολικοί και προτεστάντες- βρίσκουν στον Αυγουστίνο τα ουσιαστικά θέματα της πίστεως τους: ο Αυγουστίνος είναι μάρτυρας της αρχικής ενότητας τής χριστιανικής Εκκλησίας. Στον Θωμά βρίσκεται αυτό που χωρίζει την καθολική από την προτεσταντική Εκκλησία. Το να κατανοηθεί ο Θωμάς, σημαίνει να κατανοηθεί η «άλλη πλευρά», σημαίνει να σκεφτούμε πως είναι δυνατόν η Εκκλησία να είναι τόσο απελπιστικά διαιρεμένη, η Εκκλησία που σύμφωνα με την προς Εφεσίους πρέπει να είναι «ένα σώμα, ένα πνεύμα, ένας Κύριος, μια πίστη, ένα βάπτισμα, ένας Θεός και Πατέρας όλων μας». Σημαίνει να εξετάσουμε, εάν ο καθολικός μπορεί να χαρακτηρίζεται Χριστιανός. Η χριστιανική φιλοσοφία και η θεολογία της Εκκλησίας των μυστηρίων, αυτά τα κύρια περιεχόμενα του θωμισμού, απαιτούν από μας να τα σκεφτούμε εις βάθος.

Συνεχίζεται

ΟΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ.

Αμέθυστος

Η ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ (7)

ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

 Συνέχεια από : Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

του FRANZ COURTH

Ας δούμε στην συνέχεια, μετά τον υπολογισμό της συνεπούς χρήσεως της έννοιας της σχέσεως, ένα άλλο χαρακτηριστικό της θεολογικής αυγουστινιανής σκέψεως. Την τριαδική ψυχολογική θεολογία, όπως ορίσθηκε από τον Schmans.

Για να επεξεργαστεί το δόγμα των τριαδικών αιωνίων σχέσεων και με επιχειρήματα που δεν θα ήταν αποκλειστικά φιλοσοφικά, και για να θυμίσει στον αναγνώστη την δημιουργία του ανθρώπου κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού, ο Αυγουστίνος χρησιμοποίησε μερικές αναλογίες που συνήγαγε από την ανθρώπινη εμπειρία, δηλαδή από όλα όσα του θύμιζαν μια τριαδική δομή στην πνευματική ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, προικισμένος με νόηση και εσωτερικότητα, είναι πράγματι η πιο αυθεντική εικόνα του Θεού σαν μονάδος εν Τριάδι στην δημιουργία. [Η απόλυτη, θεϊκή προχειρότης, που έγινε στην συνέχεια, το θεμέλιο της Δύσεως].

Οι απολογητές είχαν ήδη μιλήσει για τον ενδιάθετο λόγο και για τον προφητικό λόγο, στηριζόμενοι στην ανθρωπολογία των Στωϊκών. Αυτό λοιπόν το ανθρωπολογικό πλησίασμα στην ενδοτριαδική ζωή εμβάθυνε αποτελεσματικά ο Αυγουστίνος στις σκέψεις του για την Τριάδα, οι οποίες μάλιστα στην συνέχεια θα αναπτυχθούν περαιτέρω από την μεσαιωνική Τριαδική Θεολογία. Η χρήση μιας τριαδικής δομής της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου σαν αναλογία της Τριάδος συναντάται ήδη στις Εξομολογήσεις (Εξομολ. XIII, 11,12). Πρόκειται για την Τριάδα «είναι – αναγνωρίζειν –  θέλειν»: «Εγώ πράγματι είμαι, γνωρίζω και θέλω. Είμαι προικισμένος με γνώση και βούληση, γνωρίζω ότι είμαι και ότι θέλω και επιθυμώ να είμαι και να γνωρίζω».

Ο Αυγουστίνος προσκαλεί τον αναγνώστη να συλλάβει ταυτόχρονα την απόλυτη ενότητα που αναπαρίσταται από αυτές τις λειτουργίες, και την διαφορετικότητα της καθεμιάς στο εσωτερικό της σχέσεως που υφίσταται ανάμεσά τους. Δεν ξεχνά όμως να υπενθυμίζει πόσο περιορισμένο είναι αυτό το μέσον πειθούς. Δεν πρέπει κανείς να έχει την ψευδαίσθηση πως συνέλαβε το αναλλοίωτο, «το οποίο Είναι αναλλοίωτα, αναλλοίωτα γνωρίζει και αναλλοίωτα θέλει», και γι’ αυτό είναι ανώτερο από κάθε ομοιότητα που μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη νόηση.

Στο περί Τριάδος οι αναλογίες διατυπώνονται ακόμη πιο καθαρά, ξεκινώντας από την εσωτερική ζωή του ανθρώπου. Βρίσκονται λοιπόν οι τριάδες: «μνήμη – νόηση –  βούληση», και «νους – πληροφορία – αγάπη». Γι’ αυτήν την τελευταία δηλώνει: «Υπάρχει μια εικόνα η οποία κατά κάποιο τρόπο θυμίζει την Τριάδα: η νόηση και η έννοιά της, αυτή έχει γεννηθεί από εκείνη (proles) και  είναι ο λόγος της, και τρίτον υπάρχει η αγάπη. Αυτά τα τρία πράγματα είναι ενωμένα και σχηματίζουν μια μοναδική Ουσία» (περί Τριάδος IX, 12, 18). Και σ’ αυτήν την περίπτωση όμως υπάρχει η προειδοποίηση για τα όρια των εικόνων αυτών (Τριάδα, XV, 80, 39). Με αυτά τα πράγματα διαρθρώνεται, όπως στις Εξομολογήσεις, η σκέψη πως η πρόοδος, σύμφωνα με την οποία εκτυλίσσεται η διανοητική μας ζωή, συνίσταται από τρία διαφορετικά στοιχεία τα οποία καθορίζονται αμοιβαίως, και ταυτοχρόνως σχηματίζουν μιαν ενότητα στην μοναδική της Ουσία.

Αυτές οι τριάδες χρειάζονται στον συγγραφέα για να δείξει δύο πλευρές, μια τυπική και μια θεματική ακριβώς, του υποκειμένου που διαπραγματεύεται. Στην πρώτη περίπτωση τού χρησιμεύουν για να δείξει μερικές μορφές οντολογικής ενότητος, οι οποίες συνίστανται από διαφορετικά στοιχεία που δεν εναλλάσσονται μεταξύ τους, και καθορίζονται αλληλοδιαδόχως. Στην βάση αυτών των αναλογιών υπάρχει ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της δυτικής σκέψεως: η ερώτηση πάνω στην δυνατότητα να συλληφθεί και να κατανοηθεί κάτι το οποίο είναι ταυτοχρόνως ένα και τρία.

Οι αναλογίες δεν οφείλονται όμως μόνον σ’ αυτή την τυπική πλευρά, τόσο τυπικά δυτική, αλλά θεματικά γεννήθηκαν από την πίστη στην Τριάδα (του Πλωτίνου). Αυτό προκύπτει καθαρά, ιδιαιτέρως εάν υπολογίσουμε την τριάδα «νους – γνώση – αγάπη» (mens – notitia – amor). Ο Αυγουστίνος προσπάθησε να ορίσει την γνώση (notitia) σαν γεννητό (proles) ή λόγο (verbum), ενώ το τρίτο στοιχείο, amor, συλλαμβάνεται ξεκάθαρα στο βάθος της πίστεως στο Άγιο Πνεύμα. Από αυτά τα παραδείγματα μπορούμε να συμπεράνουμε πως η θεολογική έρευνα του Αυγουστίνου, όσον αφορά στους στοχασμούς του για την Τριάδα, δεν πορεύεται αναγωγικά, αναφορικά, αλλά καταγωγικά: ο Αυγουστίνος ψάχνει στην κτίση, στο φως της τριαδικής του πίστεως, σε ίχνη τα οποία θα μπορούσαν να ζωοποιηθούν στο πλαίσιο της εμπειρίας και της γνώσεως [ανεξαρτήτως τής εν Χριστώ εμπειρίας και γνώσεως της Αγιότητος, παρακάμπτοντας την Αγιότητα, εναλλακτικά, διανοητικά], την ομολογία της πίστεώς του στον Θεό [όχι στον Χριστό, δεν είναι το ίδιο]. Συνοδεύοντας αυτήν του την έρευνα με την προσευχή και με τις συναφείς προσπάθειες συνέπειας στην ηθική ζωή [καλός άνθρωπος], προτίθεται να δει στον καθρέφτη της νοήσεώς του ό,τι πιστεύει ακλόνητα στην πίστη του.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Πάπας: Δεσμευτήκαμε να προχωρήσουμε προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας-Στόχος μια παγκόσμια αδελφότητα

Mανώλης Κείος

Σύμφωνα με τον ποντίφικα η χριστιανική συμφιλίωση ένας δρόμος προς την ειρήνη εν μέσω "παράλογου" πολέμου

Βρήκαν για ακόμη μια φορά ευκαιρία οι Οικουμενιστές...
Συναντώντας σήμερα αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Πάπας Φραγκίσκος ευχαρίστησε τον Θεό για την οικουμενική πρόοδο που έχει σημειωθεί όλα αυτά τα χρόνια και τόνισε την ανάγκη συμφιλίωσης με τους διαχωρισμένους χριστιανούς, ιδιαίτερα καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει έναν "σκληρό και παράλογο πόλεμο".

Κατά τη συνάντησή του με την αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στο Βατικανό, την επομένη της γιορτής των Αγίων Πέτρου και Παύλου, τους ζήτησε να μεταφέρουν τους χαιρετισμούς του στον "αγαπητό αδελφό" του Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και στην Ιερά Σύνοδο.

Υπενθυμίζοντας την παρουσία τους στην ευχαριστιακή λειτουργία της Τετάρτης, ο Πάπας τους είπε ότι η παρουσία τους "ήταν πηγή μεγάλης χαράς" για τον ίδιο και για όλους τους παρευρισκόμενους, λέγοντας ότι εκδηλώνει εμφανώς "την εγγύτητα και την αδελφική αγάπη της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης προς την Εκκλησία της Ρώμης".

Σημείωσε ότι η παραδοσιακή ανταλλαγή αντιπροσωπειών μεταξύ των δύο Εκκλησιών για τον εορτασμό των αντίστοιχων εορτών των πολιούχων τους "είναι ένα απτό σημάδι ότι οι ημέρες της απόστασης και της αδιαφορίας, όταν οι διαιρέσεις μας θεωρούνταν ανεπανόρθωτες, έχουν περάσει προ πολλού".

"Σήμερα, δόξα τω Θεώ, με υπακοή στο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, οι Εκκλησίες μας συμμετέχουν σε έναν αδελφικό και γόνιμο διάλογο και δεσμεύονται με πεποίθηση και αμετάκλητο τρόπο να προχωρήσουν προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας".

Αναλογιζόμενος εκείνους που ξεκίνησαν αυτή τη διαδικασία, ο Πάπας υπενθύμισε "τον αξέχαστο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα", καθώς πλησιάζει η 50ή επέτειος του θανάτου του.

Αφού αναφέρθηκε σε κοινή προσευχή ενάντια στον πόλεμο τόνισε: "Αλλά πρέπει επίσης να βιώσουμε τη μεταστροφή και να αναγνωρίσουμε ότι η ένοπλη κατάκτηση, ο επεκτατισμός και ο ιμπεριαλισμός δεν έχουν καμία σχέση με τη Βασιλεία που διακήρυξε ο Ιησούς".

Κατόπιν επανήλθε στην επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας, κι είπε πως "δεν είναι απλώς ένα ζήτημα εσωτερικό των Εκκλησιών", αλλά μάλλον μια ουσιαστική προϋπόθεση για την πραγματοποίηση μιας αυθεντικής παγκόσμιας αδελφότητας, που εκδηλώνεται με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη προς όλους". 

Ξεκινώντας εκ νέου εν Χριστώ

Ο Πάπας Φραγκίσκος κάλεσε τους παρευρισκόμενους μαζί του να προβληματιστούν πάνω σε διάφορα ερωτήματα.

"Τι είδους κόσμος θέλουμε να προκύψει μετά από αυτό το τρομερό ξέσπασμα εχθροπραξιών και συγκρούσεων;  Και ποια είναι η συμβολή μας που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ακόμη και τώρα προς μια πιο αδελφική ανθρωπότητα;" 
Ο Πάπας παρατήρησε ως σημάδι ελπίδας στην πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας, τη συνάντηση της Συντονιστικής Επιτροπής της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής για τον Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία, μετά από διακοπή δύο ετών λόγω της πανδημίας, πραγματοποιήθηκε τον Μάιο. 

 "Ελπίζω ότι ο θεολογικός διάλογος θα προχωρήσει προωθώντας μια νέα νοοτροπία", είπε χαρακτηριστικά: "Ας προσευχηθούμε ο ένας για τον άλλον, ας συνεργαστούμε και ας στηρίξουμε ο ένας τον άλλον κοιτάζοντας τον Ιησού και το Ευαγγέλιό Του". 

Ο Πάπας Φραγκίσκος κατέληξε προσευχόμενος: "Είθε οι άγιοι αδελφοί Πέτρος και Ανδρέας να μεσιτεύσουν για εμάς και να λάβουν την ευλογία του Θεού, του καλού Πατέρα, στο ταξίδι μας μαζί και σε ολόκληρο τον κόσμο".

Πάπας: Δεσμευτήκαμε να προχωρήσουμε προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας-Στόχος μια παγκόσμια αδελφότητα | Pentapostagma

ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΔΙΩΓΜΟ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ. 

ΔΙΩΚΕΤΑΙ Η ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ. 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΛΙΤ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ ΣΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΟΥΝ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΕ ΝΕΚΡΟ ΠΛΑΝΗΤΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΡΗ.

ΤΟ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ

Το όνειρο του Μπουρλά της Pfizer να μειώσει στο 50% όσους δεν έχουν πρόσβαση στους γονιδιακούς τροποποιητές. Η «νέα κανονικότητα» έφτασε.

                                         

σ.σ. Η «νέα κανονικότητα» είναι εδώ. Τα m-RNA σκευάσματα μπαίνουν στη ζωή μας.

Ο κτηνίατρος Άλμπερτ Μπουρλά της Pfizer ανακοινώνει σε αυτόν τον αντιπαθέστατο Κλάους Σβαμπ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ ότι θα προσφέρουν στις 45 φτωχότερες χώρες του κόσμου (πληθυσμός 1.2 δισεκατομμύρια) όλα τα φάρμακα και τα εμβόλια που διαθέτουν και (εδώ είναι το ζουμί) κάθε χρόνο, καθώς θα ανακαλύπτουν νέα φάρμακα / «εμβόλια» αυτά θα προστίθενται στο υλικό που θα λαμβάνουν αυτές οι χώρες. Με άλλα λόγια, η Pfizer (ενδεχομένως και άλλες) εξασφάλισε 1.2 δισεκατομμύρια μόνιμα πειραματόζωα για τα m-RNA σκευάσματα ενώ έχουμε πρωτοφανή αύξηση των ανεξήγητων θανάτων παγκοσμίως. Ποιός όμως ασχολείται; Την ώρα που πεθαίνουν άνθρωποι, ο Μπουρλά αντιμετωπίζεται σαν να είναι ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος και οι φαρμακευτικές ξεκινούν μεγάλες μπίζνες.

Το όνειρο του Μπουρλά της Pfizer να μειώσει στο 50% όσους δεν έχουν πρόσβαση στους γονιδιακούς τροποποιητές. Η «νέα κανονικότητα» έφτασε. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

«Σαν λίγοι να μείναμε· οι άλλοι είναι πάρα πολλοί»

 

Ὁ χριστιανός πρέπει νά εἶναι ἕτοιμος νά μείνει κοντά στόν Θεό, ἀκόμη κι ἄν μείνει ἐντελῶς μόνος.

Ὅποιος σκέφτεται: «Σάν λίγοι νά μείναμε· οἱ ἄλλοι εἶναι πάρα πολλοί», καί ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό καί λέει: «Ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί νά κάνουμε καί ἐμεῖς», δέν εἶναι στήν ἀλήθεια.

Σ᾿ αὐτά τά θέματα δέν ἔχει πλειοψηφίες, ὅπως τό τόνιζαν οἱ πατέρες καί ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος. «Ἡ ἀλήθεια –λέει– δέν εἶναι πάντοτε μέ τούς πολλούς». Μερικές φορές μπορεῖ νά εἶναι μέ τούς πολύ λίγους, μπορεῖ νά εἶναι μέ ἕναν! Στά χρόνια τῶν αἱρέσεων κάπως ἔτσι παρουσιάστηκε μερικές φορές τό πράγμα…

Μιά μικρή ὁμάδα ἀνθρώπων ἔμεινε πιστή στήν Ὀρθοδοξία. Ὅταν πῆγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν Κωνσταντινούπολη καί ἔγινε πατριάρχης ἐκεῖ, πολύ ἐλάχιστους ὀρθόδοξους χριστιανούς βρῆκε. Ὅμως, δέν σκέφτηκε: «Ἄς πάω καί ἐγώ μέ τούς πολλούς». Ἔμεινε μέ τήν ἀλήθεια.

Πνευματικοί Λόγοι  μακαριστού π. Συμεών Κραγιόπουλου

πηγή

«Θἄρθη καιρὸς νὰ σᾶς πάρουν οἱ ἐχθροὶ σας καὶ τὴ στάχτη ἀπὸ τὴ φωτιά, ἀλλὰ σεῖς νὰ μὴν ἀλλάξετε τὴν πίστιν σας, ὅπως θὰ κάμουν οἱ ἄλλοι».

                              

«Θἄρθη καιρὸς νὰ σᾶς πάρουν οἱ ἐχθροὶ σας καὶ τὴ στάχτη ἀπὸ τὴ φωτιά, ἀλλὰ σεῖς νὰ μὴν ἀλλάξετε τὴν πίστιν σας, ὅπως θὰ κάμουν οἱ ἄλλοι».
(Ἐλέχθη ἐν Σιατίστῃ).

Πολλοὶ θὰ χάνωνται ἀπὸ τὴν πείνα».
«Οἱ πλούσιοι θὰ γίνουν πτωχοὶ καὶ οἱ πτωχοὶ θὰ πεθάνουν».
«Μιὰ χούφτα μάλαμα μία χούφτα ἀλεύρι».
«Θὰ ἔρθη καιρὸς ποὺ οἱ Ρωμιοὶ θὰ τρώγωνται ἀναμεταξύ τους. Ἐγὼ συστήνω ὁμόνοιαν καὶ ἀγάπην».
«Θὰ ἰδῆτε καὶ τακτικὸ στρατό, θὰ ἰδῆτε καὶ ρέμπελο (ἀντάρτικο)· ἀπὸ αὐτοὺς πολλὰ θὰ ὑποφέρετε».
«Θὰ σᾶς ζητήσουν τὰ ντουφέκια· νὰ ἔχετε διπλά· νὰ δώκετε τὸ ἕνα καὶ νὰ κρατήσετε τὸ ἄλλο. Ἕνα ντουφέκι 100 ψυχὲς θὰ γλυτώσῃ».
«Θὰ ἔρθῃ καιρὸς ποὺ θὰ διευθύνουν τὸν κόσμο τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα».
«Ἡ αἰτία τοῦ γενικοῦ πολέμου θὰ εἶνε ἀπὸ τὴ Δαλματία».
«Ἡ αἰτία τοῦ γενικοῦ πολέμου θἄρθη ἀπὸ τὴ Δαλματία. Πρῶτα θὰ διαμελισθῇ ἡ Αὐστρία καὶ ὕστερα ἡ Τουρκία».

 

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ.

Τα αίτια του πολέμου στην Ουκρανία προέκυψαν πολλά χρόνια πριν από τον Πούτιν

 από τον Giacomo Gabellini - 30/06/2022

Πηγή: DiariodelWeb

Σε αυτή τη συνέντευξη στο DiariodelWeb.it, ο Giacomo Gabellini, συγγραφέας του βιβλίου «1991-2022. Ουκρανία, ο κόσμος στο σταυροδρόμι», αφηγείται τις μακρινές απαρχές της σύγκρουσης
από τον Fabrizio Corgnati

Το επίσημο ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία χρονολογείται από τις 24 Φεβρουαρίου, με την εισβολή από τη Ρωσία. Αλλά αν έχει επιτευχθεί αυτή η κλιμάκωση, οφείλεται σε αιτίες που συσσωρεύονται εδώ και πολλές δεκαετίες, και οι οποίες πρέπει να γίνουν πλήρως κατανοητές εάν κάποιος θέλει πραγματικά να καταλάβει τι διακυβεύεται σε αυτή τη σύγκρουση. Ο Τζάκομο Γκαμπελίνι, συγγραφέας και ερευνητής ιστορικών, οικονομικών και γεωπολιτικών θεμάτων, έγραψε σχετικά στο τελευταίο του βιβλίο «1991-2022. Ουκρανία, ο κόσμος στο σταυροδρόμι», που δημοσιεύει η Arianna Editore, την οποία παρουσιάζει σε αυτή τη συνέντευξη στο DiariodelWeb.it.

Τζάκομο Γκαμπελίνι, εντοπίζεις τα πρωταρχικά αίτια της σύγκρουσης στην Ουκρανία πίσω στο χρόνο.
Ακριβώς πριν από έναν αιώνα, το 1922, όταν ο Στάλιν διορίστηκε επίτροπος των εθνών της Σοβιετικής Ένωσης. Με αυτή την ιδιότητα άρχισε να συλλαμβάνει ένα αυτοκρατορικό σχέδιο. Συνειδητοποίησε ότι, για να συγκρατηθεί ένα τόσο ποικιλόμορφο κράτος από εθνική, γλωσσική και ομολογιακή άποψη, έπρεπε να ενισχυθεί η κεντρική εξουσία.

Πως?
Αποφυγή δημιουργίας συντριπτικών εθνοτικών ομάδων σε κάθε ομοσπονδιακή δημοκρατία. Τοποθετώντας τις πλειοψηφικές εθνοτικές ομάδες δίπλα-δίπλα με άλλες εξίσου πολυάριθμες. Πιθανώς, συνδέεται με σχέσεις εγγύτητας με τις επικρατούσες εθνότητες στις γειτονικές δημοκρατίες.

Με άλλα λόγια, να αποτραπεί η εδραίωση συγκεκριμένων εθνοτικών ταυτοτήτων, με αίσθηση του ανήκειν, σε επιμέρους έθνη.
Ακριβώς. Τόσο μέσω της μετατόπισης ολόκληρων πληθυσμών, όσο και μέσω της συνεχούς τροποποίησης των συνόρων. Έτσι εθνοτικές ομάδες που δεν είχαν πολλά κοινά βρέθηκαν να ζουν με ένα αμοιβαίο αίσθημα δυσπιστίας, λόγω παραξενιάς.

Μοιάζει λίγο με το σχεδιασμό της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας...
Ναι, το σχέδιο βασίστηκε σε αυτό. Και η Ουκρανία είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα, επειδή οι ρωσικοί πληθυσμοί ενσωματώθηκαν στο νότιο και ανατολικό τμήμα της χώρας. Στη συνέχεια, το 1954, ο Χρουστσόφ προσάρτησε επίσης την Κριμαία, που κατοικείται κυρίως από Ρώσους, στο ουκρανικό κράτος.

Ως εκ τούτου, μετά από μερικές δεκαετίες, το Κίεβο βρέθηκε να ελέγχει κομμάτια εδάφους που δεν είχαν καμία σχέση με τον ουκρανικό πολιτισμό, τη γλώσσα ή την αίσθηση του ανήκειν.
Η Ουκρανία είναι ένα πολύ σύνθετο κράτος. Έχει μέσα του διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων για παράδειγμα της πολωνικής και της ουγγρικής, και αυτές σπάνια έχουν ζήσει σε αρμονία μεταξύ τους. Όταν η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει, αυτοί οι αρχαίοι ανταγωνισμοί τείνουν να επανεμφανιστούν δυναμικά.

Υπήρξε κάποιος που άναψε επίτηδες τις φλόγες αυτών των αντιπαλοτήτων, για να ανεβάσει την ένταση;
Αναμφίβολα. Ήδη στον απόηχο της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, ένα δοκίμιο του Σολζενίτσιν υπογράμμιζε πώς οι ουκρανικές ελίτ προσπαθούσαν σταδιακά να περιθωριοποιήσουν τη ρωσική γλώσσα. Κάτι που δεν ήταν μικρό για μια χώρα που είχε εκατομμύρια και εκατομμύρια πολίτες που μιλούσαν μόνο αυτή τη γλώσσα. Ο ίδιος ο Ζελένσκι ήταν Ρωσόφωνος και έπρεπε να μάθει Ουκρανικά. Από το 2008 και μετά η Ουκρανική ως η μόνη επίσημη γλώσσα άρχισε να επιβάλλεται με νόμο: λίγο σαν στο Νότιο Τιρόλο μας αποφασίσαμε να επιβάλουμε μόνο τα ιταλικά.

Τα τελευταία χρόνια αυτή η εθνοκάθαρση, που δεν ξέρω πώς αλλιώς να ορίσω, έχει πάρει ακόμη πιο βίαια περιγράμματα.
Χωρίς αμφιβολία. Καθώς η σύγκρουση προχωρούσε, υπήρξε αυστηροποίηση των μέτρων εναντίον αυτών των μειονοτήτων. Το κλείσιμο σχολείων, η ενοποίηση τηλεοπτικών σταθμών μέσω στρατιωτικού νόμου, η ανέγερση αγαλμάτων αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η απαγόρευση δεκάδων κομμάτων που κατηγορούνται για συνεργασία με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του μπλοκ της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του Block for Life. Όλα αυτά τα μέτρα δεν βοήθησαν στη συνύπαρξη, αλλά όξυναν τις διαφορές.

Αλλά οι Ουκρανοί υιοθέτησαν αυτή τη στρατηγική με τη θέλησή τους ή υπό κάποια διεθνή ώθηση;
Μέρος του ουκρανικού πληθυσμού, ειδικά στην περιοχή του Lviv, είναι έντονα εθνικιστικό. Και βασίζεται στις ιδέες ανθρώπων όπως ο Stepan Bandera και ο Jaroslav Stec'ko, οι οποίοι τη δεκαετία του 1930 είχαν συνεργαστεί με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, καθιστώντας τους εαυτούς τους υπεύθυνους για τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. Όταν η Σοβιετική Ένωση κατάφερε να νικήσει τους Ναζί, η αμερικανική υπηρεσία Oss, από την οποία γεννήθηκε η CIA, φρόντισε να φιλοξενήσει αυτούς τους χαρακτήρες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δυτική Γερμανία. Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η σύζυγος του Στέκο επέστρεψε στην Ουκρανία και ίδρυσε το Ουκρανικό Εθνικιστικό Κόμμα, το οποίο κατείχε τις ίδιες θέσεις που είχε ο σύζυγός της.

Μου λέτε ότι υπήρξε αποτελεσματική βοήθεια από τις ΗΠΑ;
Ναι, αυτό δεν αφορούσε μόνο την Ουκρανία, αλλά, όπως είναι γνωστό, και πολλούς Ναζί και αντικομμουνιστές ιεράρχες, οι οποίοι αργότερα ανακυκλώθηκαν ως σύμβουλοι στις φιλοαμερικανικές στρατιωτικές δικτατορίες της Νότιας Αμερικής.

Γιατί στην πιο διαδεδομένη αφήγηση εξαφανίζεται αυτή η αμερικανική ευθύνη και μένει μόνο ο Πούτιν;
Γιατί τα συμμαχικά ευρωπαϊκά κράτη κέρδισαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο τυπικά. Ουσιαστικά κατελήφθησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε πολιτικό, στρατιωτικό και επίπεδο πληροφοριών. Από το 1945 και μετά υπάρχει μια λίγο πολύ άκαμπτη ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ, ανάλογα με τις χώρες, που υποβαθμίζονται σε επίπεδο αποικιών.

Με άλλα λόγια, είμαστε οι φορείς της επίσημης έκδοσης των ΗΠΑ επειδή είμαστε σκλάβοι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ναι, ακολουθούμε τις επιταγές τους και ακολουθούμε τους στρατηγικούς προσανατολισμούς τους. Ακόμα κι όταν συγκρούονται με τα συμφέροντά μας.

Όπως συμβαίνει με αυτόν τον πόλεμο, για τον οποίο δεν καταλαβαίνουμε τι έχουμε να κερδίσουμε.
Έχουμε τα πάντα να χάσουμε. Ειδικά οι μεταποιητικές οικονομίες, όπως η γερμανική και η ιταλική οικονομία, για να διατηρήσουν τα προϊόντα τους ανταγωνιστικά, χρειάζονται πρώτες ύλες χαμηλού κόστους. Αυτό η Ρωσία το έχει εγγυηθεί μέχρι στιγμής, ειδικά τους υδρογονάνθρακες, τους οποίους τώρα θα πρέπει να εγκαταλείψουμε. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτές οι προμήθειες θα αντικατασταθούν με αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο, το οποίο κοστίζει πολύ περισσότερο και θα επιβαρύνει την τελική τιμή των ευρωπαϊκών αγαθών. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της ανταγωνιστικότητας και κατά συνέπεια των θέσεων εργασίας.

Ποιο είναι το πιο πιθανό σενάριο σε αυτό το σημείο: η κλιμάκωση προς έναν παγκόσμιο πόλεμο ή η άφιξη μιας ανακωχής;
Η επίτευξη μιας όσο το δυνατόν πιο δίκαιης ανακωχής είναι σίγουρα προς το συμφέρον της Δυτικής Ευρώπης. Όχι των ανατολικών, που φιλοδοξούν το ακριβώς αντίθετο: η πρόθεση των χωρών της Βαλτικής και της Πολωνίας είναι να επιφέρουν ένα πιθανό θανατηφόρο πλήγμα στη Ρωσία, να την αποδυναμώσουν και να τη θέσουν σε θέση να μην κάνει κακό.

Κάτι που είναι πολύ απίθανο να συμβεί.
Από την άποψή μου είναι απολύτως αδύνατο. Όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν ενδιαφέρονται για την ειρηνική λύση. Η προοπτική τους είναι να πολεμήσουν τη Ρωσία μέχρι την τελευταία Ουκρανία, για να σκάψουν όσο το δυνατόν πιο αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ αυτής και της Δυτικής Ευρώπης. Στο αγγλοαμερικανικό γεωπολιτικό όραμα, ο στόχος ήταν πάντα να αποφευχθεί η δημιουργία και η εδραίωση των πολιτικοοικονομικών συνεργειών της ρωσικής δημογραφικής ισχύος και του υλικού πλούτου με τη δυτική τεχνολογία.

Ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο, στέλνουν τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας. Δεν είναι στρατηγικό λάθος;
Μάλιστα, υπάρχουν παρατηρητές, όπως ο Χένρι Κίσινγκερ, που σίγουρα δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι είναι Πουτινιανός ...

... και ούτε καν ειρηνιστής.
Ακριβώς. Ο Κίσινγκερ, όπως έλεγα, επανέλαβε εξαντλημένος ότι, συνεχίζοντας σε αυτή τη γραμμή, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να συνδέσουμε τη Μόσχα με το Πεκίνο σε μια διαρθρωτική στρατηγική συμμαχία, ικανή να δώσει ζωή σε ένα γιγάντιο οικονομικό μπλοκ. Γύρω από τις οποίες τείνουν να έλκονται δεκάδες χώρες του λεγόμενου νότιου ημισφαιρίου: η Ινδία, το μπλοκ BRICS, οι οικονομίες σε ισχυρή ανάπτυξη στη Λατινική Αμερική όπως το Μεξικό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να βλέπουν τον κόσμο ως διπολικό, στην προοπτική του παλιού Ψυχρού Πολέμου, αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει πολυπολικοί σήμερα.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Οι συσκευές των ΗΠΑ έχουν μεγαλώσει με τη λογική του Ψυχρού Πολέμου και δεν μπορούν να διανοηθούν κάτι διαφορετικό. Η Ρωσία, στα μάτια τους, δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας πιθανός σύμμαχος από καμία άποψη. Απομένει ένας εχθρός που πρέπει να νικηθεί, μετά τον οποίο, κατά τη γνώμη μου, το σχέδιό τους θα είναι να μετακομίσουν στην Κίνα. Αλλά η στάση του Κίσινγκερ δείχνει ότι ακόμη και οι ελίτ των ΗΠΑ είναι αρκετά διχασμένες ως προς το ποια προσέγγιση να ακολουθήσουν.

Τα αίτια του πολέμου στην Ουκρανία προέκυψαν πολλά χρόνια πριν από τον Πούτιν (www-ariannaeditrice-it.translate.goog)

Δ.Λιάτσος: Οι Αγγλοσάξονες δεν θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος | Για την Πολιτική | 28/06/2022

(91) Δ.Λιάτσος: Οι Αγγλοσάξονες δεν θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος | Για την Πολιτική | 28/06/2022 - YouTube

Οι υγειονομικοί απαντούν στον Μητροπολίτη Μεσογαίας

 «Ἀδελφός ὑπό ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά»   

Οι υγειονομικοί σε αναστολή, με την ευκαιρία της δημοσίευσης άρθρου του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Ι.Μ.Λαρίσης, (Αχιλλίου Πόλις σελ.13-40) μέ τίτλο «Πνευματική Θεώρηση τοῦ Ἀντιεμβολιαστικοῦ Ἰδεολογήματος», δραττόμεθα της ευκαιρίας να επισημάνουμε τα ακόλουθα :  

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας χρησιμοποίησε “πνευματικό” λόγο, (τα εισαγωγικά τονίζονται), ώστε να αποπροσανατολίσει τους αναγνώστες του άρθρου του από την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι η δήθεν πανδημία, την οποία παρουσιάζει ως φόβητρο, ήταν μία κατασκευασμένη επιδημία που έγινε αιτία πολλών θανάτων λόγω (σκοπίμως ;; . . ) εσφαλμένων υγειονομικών πρωτοκόλλων, αδικαιολόγητων εισαγωγών στα Νοσοκομεία και έκθεση των νοσηλευομένων σε μοιραίες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις.

Η αλήθεια είναι ότι τα λεγόμενα “εμβόλια” είναι γενετικές θεραπείες μή εγκεκριμένες και επειγόντως αδειοδοτημένες.

Η αλήθεια είναι ότι προκάλεσαν παρενέργειες και θανάτους που δεν δύνανται να καταμετρηθούν και να αξιολογηθούν, διότι επιμελώς αποκρύπτονται ή υποβαθμίζονται.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνησή μας, με εκμετάλλευση του αισθήματος φόβου που επιμελώς η ίδια προξένησε με την τρομολαγνική προπαγάνδα των ΜΜΕ, ώθησε τους πολίτες, τους αδελφούς μας, στον επικίνδυνο εμβολιασμό, με άμεσες και έμμεσες απειλές και δωροδοκίες και εκβιασμούς.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έθεσε τους υγειονομικούς που αντιστάθηκαν στα σχέδιά της σε αναστολή καθηκόντων, παρά κάθε έννοια επιστήμης, κοινής λογικής και δικαιοσύνης.

Τέλος η Αλήθεια, (με κεφαλαίο εδώ), είναι ότι ο Μητροπολίτης με το γραπτό του αυτό κήρυγμα, δικαιώνει την Διοικούσα Εκκλησία, επομένως και τον εαυτό του, για την απαράδεκτη στάση της : Όχι μόνο υποτάχθηκε στην κυβέρνηση (ή ακόμη χειρότερα συμφώνησε μαζί της) να περιορίσει την Θεία Λατρεία και τα Άγια Μυστήρια, όχι μόνο έφτασε μέχρι και το κλείσιμο των Ιερών Ναών, αλλά έγινε όργανο της ίδιας ψευδούς προπαγάνδας για το ακίνδυνο και επωφελές δήθεν του "εμβολιασμού" και έγινε ηθικός αυτουργός, ή έστω συνεργός, του εγκλήματος.

Από ανθρώπινης και εθνικής πλευράς, η Διοικούσα Εκκλησία με πρωτεργάτη τον κ.Νικόλαο αποδείχθηκε ελλιπέστατη και ανάξια της αποστολής της.

Από πνευματικής πλευράς αποδείχθηκε ανάξια του ονόματός της, διότι η Εκκλησία (πρέπει να) είναι Αλήθεια, επομένως χείλη κληρικών που ψεύδονται ή προπαγανδίζουν αποδεικνύονται ανάξια του τίτλου των πατέρων, επισκόπων ή ιερέων.

Αυτά τα λίγα, προς το παρόν, για τον “Άγιο” Μεσογαίας, τον άλλοτε τόσο αγαπητό και σεβαστό μας...;;;; Και τώρα με πόνο προσευχόμαστε να επιστρέψει στην Αλήθεια που πρόδωσε. Εμείς δεν γνωρίζουμε αν η πτώση του είναι αποτέλεσμα επιπολαιότητας, αδυναμίας, πλάνης ή συνειδητής προδοσίας. Αυτό το κρίνει Άλλος. Εκείνος που ζυγίζει τις καρδιές όλων μας με την δικαιοσύνη και το άπειρο έλεός Του. 

Εμείς κατά χρέος διαμαρτυρόμαστε για την μεγάλη πτώση των Ιεραρχών μας, ευτυχώς όχι όλων, και ως έσχατοι αδελφοί καλούμε τον εαυτό μας πρώτα και όλους τους πιστούς αδελφούς σε ΜΕΤΑΝΟΙΑ, αλλά και σε αγώνα ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ και αντίστασης στα σχέδια της αντίχριστης Νέας Τάξης Πραγμάτων.

 

Με όπλο την Αλήθεια που ελευθερώνει κάθε άνθρωπο από τα δεσμά οιασδήποτε φυλακής (ενδεικτικά φιλαυτίας, ιδιοτέλειας, οιήσεως μιας  ιντελιγκέντσιας και άλλων πολλών), δεσμά που επιδιώκουν να καταργήσουν το δοθέν χάρισμα υπό του Δημιουργού, το Αυτεξούσιο, το οποίο ακόμα κι ο Ίδιος σέβεται, αναγνωρίζοντάς το ως το εξέχον ιδίωμα  της κορωνίδας της Δημιουργίας Του, του Ανθρώπου !!!

 Υγειονομικοί (Συντάγματος) σε αναστολή

Οι υγειονομικοί απαντούν στον Μητροπολίτη Μεσογαίας | τί και πώς (anazhthseis-elena.blogspot.com)

EΝΑΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ.