» Αναπολείς τις ξεθωριασμένες υποσχέσεις: Ήθελα να γίνω, δεν ξέρω τι, τραγούδησε ένα ηλίθιο και οραματικό τραγούδι της εφηβείας σου. Ήθελες να γίνεις δεν ξέρω τι, αλλά μετά ιδού τι μένει. Τίποτα, ή λίγο.
Με την πάροδο του χρόνου ανακτάς λάμψη γαλήνης, απολαμβάνεις μερικές από τις απολαύσεις της βραδιάς. Αλλά μετά όταν φεύγουν οι άλλοι ή όταν διακόπτεται η αλυσίδα, μια ερώτηση έρχεται πίσω σε σένα: αλλά εκτός από το να διατηρώ το δέρμα μου, δηλαδή να καθυστερώ τον αντίκτυπο και να το κάνω πιο ήπιο, πέρα από τα φετίχ, ένα άντρο, μια πολιτική, τι μπορώ να σώσω από όλα όσα ήμουν, όσα έζησα, όσα έκανα; Τι μένει ή τι αξίζει να παραμείνει; Το ερώτημα προϋποθέτει ότι η θρησκευτική πίστη τώρα στην καλύτερη περίπτωση περιορίζεται σε μια φάτνη: η ανάμνηση μιας όμορφης παιδικής παράδοσης, μια υπέροχη ιστορία που σε κράτησε κολλημένο σαν να παρακολουθούσες ταινία και έφερε κοντά την οικογένεια, μια σειρά από γνωστούς χαρακτήρες τόσο οικείους όσο και αδρανείς, που βρίσκονται στη θέση τους τις καθορισμένες μέρες, εν ολίγοις η αναπαραγωγή ενός γεγονότος που δεν σου λέει τίποτα πέρα από την οικιακή ζωή και τις αναμνήσεις του σπιτιού της, που δεν είναι το κλειδί της ζωής και του κόσμου, αλλά μόνο η μυθολογική αναπαράσταση μιάς χαμένης Παιδικής ηλικίας.
![](https://www.inchiostronero.it/wp-content/uploads/2020/06/Il-cosmo-300x257.jpg)
Ο Κόσμος
Και τότε έρχεται στο μυαλό μια λέξη που είναι ίσως μια αχτίδα φωτός: ψυχή. Μια λέξη που δεν είναι αφηρημένη γιατί πώς αλλιώς να ορίσεις το πραγματικό σημείο όπου ό,τι σκέφτεσαι, ζεις, αγαπάς, στο σώμα και στο μυαλό και στα συναισθήματά σου εκφράζεται και πήζει; Ψυχή, είναι αυτό το μέρος. Αν η ψυχή είναι μια ψευδαίσθηση, τότε όλη σου η ζωή είναι μια ψευδαίσθηση, όλη η σκέψη και η δράση της ζωής που βρίσκει το σημείο συγκέντρωσής της στην ψυχή. Η ψυχή είναι η κρύπτη όλων όσων ήταν η ζωή μας, το επίκεντρο όπου ολόκληρη η ιστορία στην οποία βυθιζόμαστε και που ονομάζουμε ζωή βρίσκει συνείδηση, μνήμη και ευαισθησία. Στο τέλος αυτό που μένει από εμάς είναι ένα φωτοστέφανο όπου συνοψίζεται η εικόνα ενός προσώπου και, πιο θολή, η όψη ενός σώματος, το φως ενός βλέμματος, η ηχώ μιας φωνής, συν το αποτύπωμα ενός χαρακτήρα που είναι το το πιο εμφανές ίχνος, το άθροισμα του μυαλού και της καρδιάς που αντανακλάται στην ύπαρξη. Αυτή τη σφραγίδα μιας ζωής την ονομάζουμε ψυχή. Δεν είναι ψευδαίσθηση αν δεν θεωρήσουμε απατηλό οτιδήποτε μας περιβάλλει και μας τεκμηριώνει, όλη τη ζωή. Ψυχή.
1 σχόλιο:
Αριστούργημα
Δημοσίευση σχολίου