Πρώτα οι ξένοι!

 Roberto Pecchioli - 29 Ιουλίου 2026

Πηγή: EreticaMente

Έσπασα το αδιέξοδο και, χρησιμοποιώντας ένα παλιό, κουρελιασμένο σεντόνι, ξεδίπλωσα ένα πανό από τα παράθυρα του σπιτιού μου: Πρώτα οι Ξένοι! Ναι, κύριε, με θαυμαστικό. Εφόσον το να γράψω «Πρώτα οι Ιταλοί» κόστισε στους μαθητές ενός λυκείου στην Τσεζένα 1/4 στη συμπεριφορά και την πρόσθετη τιμωρία της παρακολούθησης ενός μαθήματος ψυχικής αποκατάστασης τύπου Πολ Ποτ, σκέφτηκα ότι το φρικτό σύνθημα των μαθητών - η τρελή, παράλογη ιδέα ότι η Ιταλία είναι η πατρίδα των Ιταλών στους οποίους πρέπει να αποδίδεται η πρωτοκαθεδρία - θα έπρεπε να αντισταθμιστεί από ένα πιο δίκαιο, συμπεριληπτικό, λογικό και στοχαστικό σύνθημα. Και πάνω απ 'όλα, ρεαλιστικό, ένα σύνθημα που να περιγράφει θετικά (το θαυμαστικό) την ευτυχισμένη κατάσταση της γωνιάς του κόσμου που συμβατικά ονομάζεται Ιταλία. Συμβατικά, όπως ακριβώς η εθνικότητα είναι μια σύμβαση - η περιστασιακή εθνική και πολιτιστική ένταξη σε έναν λαό - και η ιθαγένεια είναι μια άδικη παραχώρηση που προορίζεται για συμπατριώτες. Χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς γραφειοκρατία, χωρίς προνόμια γέννησης ή καταγωγής, για όνομα του Θεού. Είμαι πολίτης του κόσμου, η σημαία μου είναι το ουράνιο τόξο. Η πατρίδα μας είναι ολόκληρος ο κόσμος, ο νόμος μας είναι η ελευθερία, και μια επαναστατική σκέψη ζει μέσα μας, είναι το ρεφρέν του ύμνου του αναρχικού Πιέτρο Γκόρι.

Ο πολίτης του κόσμου είναι άπατρις. Δεν έχει πατρίδα ή υπηκοότητα, πόσο μάλλον εθνικότητα. Το ενδιάμεσο βήμα, ενώ περιμένει να καταργηθούν όλες οι διακρίσεις, είναι επομένως να θέσουμε τους ξένους πάνω απ' όλα. Έχω πάψει προ πολλού να αισθάνομαι Ιταλός. Είμαι συμπτωματικά και ακούσια. Απελευθερώνομαι με χαρά από το βάρος μιας ανεπιθύμητης ταυτότητας, που την έλαβα κατά τη γέννηση και δεν την επέλεξα ποτέ. Ζήτω οι ξένοι, επίσης επειδή μου ταιριάζει. Στο άδικο παρόν των διαβατηρίων, των δελτίων ταυτότητας και των δικαιωμάτων που προορίζονται για τους πολίτες μιας χώρας, έθνους, κράτους ή πατρίδας, αυτοί οι όροι θα πρέπει να διαγραφούν από το πολιτικά και ηθικά ορθό λεξικό. Η αυτοαντίληψη πρέπει να επικρατήσει, όπως στην επαινεμένη θεωρία του σεξουαλικού φύλου. Είμαι ξένος επειδή θεωρώ και αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως τέτοιο. Η κοινωνία πρέπει να το αναγνωρίσει αυτό. Απαιτώ να μου φέρονται ως ξένος.

Πάνω απ' όλα, επειδή ωφελούμαι από αυτό. Ως ξένος, δικαιούμαι κοινωνικά επιδόματα, θεσμική φροντίδα και διάφορες δωρεάν υπηρεσίες, όπως στην υπερπολιτισμένη Μπολόνια, όπου οι δημόσιες συγκοινωνίες πληρώνονται μόνο από Ιταλούς, ένα απομεινάρι μιας άθλιας, καταραμένης φυλής. Ως ξένος, με κρατάω στην παλάμη του χεριού μου: είμαι ένας πόρος, η προσωποποίηση του μέλλοντος, της διεθνούς κοινωνίας. Δικαιούμαι να κλέβω (είμαι φτωχός...), μου αξίζουν ελαφρυντικά, ακόμη και εξαιρέσεις αν διαπράξω σοβαρά εγκλήματα (δεν έχω ενσωματωθεί στην κοινωνία, έχω ακολουθήσει την κουλτούρα μου, δεν γνωρίζω τους νόμους), μπορώ ακόμη και να παρενοχλώ, ή ακόμα χειρότερα, Ιταλίδες. Μπορώ να χτυπήσω το αυτοκίνητό μου (κατά προτίμηση κλεμμένο) σε περαστικούς, αν μοιάζουν Ιταλοί και δεν συμμετέχουν σε gay pride. Είμαι ένας από τους λιγότερο τυχερούς, τελικά ευλογημένος δύο χιλιάδες χρόνια μετά την Επί του Όρους Ομιλία από έναν αρχαίο Εβραίο. Ένας παράξενος ιερέας, ο πατέρας Andrea Gallo, έγραψε το Ευαγγέλιο των Πιο Άπορων. Ας υιοθετηθεί ως υποχρεωτικό εγχειρίδιο.

Ως  καταραμένoς προτελευταίο, απαιτώ, καθαρά για το δικό μου όφελος, να περάσω στον κύκλο των Τελευταίων. Εκτός του ότι είμαι ξένος, αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως μη λευκό και με διαλείποντα σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στο φύλο που μου όρισε απερίσκεπτα η μαία μετά από μια βιαστική οπτική εξέταση. Επιπλέον, αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως έφηβο. Ως ασυνόδευτος ανήλικος - οι γονείς μου είναι πράγματι νεκροί προ πολλού - έχω το δικαίωμα σε ένα κρεβάτι, ζεστά γεύματα, ένα κινητό τηλέφωνο με πληρωμένο διεθνές πρόγραμμα δεδομένων (δεν υπάρχουν σύνορα, ζήτω η περιπλάνηση!), και σε έναν δωρεάν υπολογιστή και τάμπλετ. Για να είμαι ειλικρινής, και οι Ιταλοί με αηδιάζουν λίγο: χλωμοί, γερασμένοι, όχι πια Θεός, οικογένεια ή ταυτότητα, φοβισμένοι, αυτοκαταστροφικοί, ανίκανοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Όταν ήμουν ένας από αυτούς, αγαπούσα μια φράση του Ισπανού συγγραφέα Ραμίρο ντε Μαέζτου: το να είσαι σημαίνει να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου. Οι Ιταλοί δεν υπερασπίζονται πλέον τον εαυτό τους, ούτε προστατεύουν τις γυναίκες τους, τους γιους τους, τις κόρες τους, τον εαυτό τους, τη γη τους ή την εναπομείνασα κουλτούρα τους. Το πολύ-πολύ, παρέχουν στα παιδιά τους χρήματα και πιστωτικές κάρτες. Όσοι είναι αρκετά απερίσκεπτοι ώστε να προσπαθήσουν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, καταγγέλλονται, καταδικάζονται και φυλακίζονται: εμείς οι ξένοι έχουμε το δικαίωμα να επιδιώξουμε νόμιμη προσβολή και το αντίστοιχο καθήκον να μην αντιδρούμε στη βία, την αδικία, τη ληστεία ή την κλοπή ισχύει και για τους άτυχους Ιταλούς.

Σε περίπτωση επίθεσης, πρέπει να περιμένουν αβοήθητοι την άφιξη της αστυνομίας (μια προφανώς χιουμοριστική έκφραση), η οποία με τη σειρά της θα ερευνηθεί, θα παρενοχληθεί, θα υποστεί δημόσιο χλευασμό και εχθρικές διαδηλώσεις εάν υπερασπιστεί τα θύματα, εάν είναι Ιταλοί. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, πρέπει να συλλάβουν τους (πάντα υποτιθέμενους) δράστες με κάθε προσοχή και καλοσύνη. Οι συλλήψεις θα πραγματοποιούνται χωρίς εξαναγκασμό, ειδικά εάν ο δράστης δεν προέρχεται από την Bel Paese, η οποία είναι, άλλωστε, η μάρκα τυριού. Οι καταδιώξεις αποθαρρύνονται έντονα, καθώς θα μπορούσαν να ενοχλήσουν, να τρομάξουν και να αναγκάσουν τους φυγάδες να ενεργήσουν απερίσκεπτα ή να διαπράξουν εγκλήματα. Εγκλήματα, πράγματι. Οι Τελευταίοι, εάν κάνουν λάθη - ελεήμονες αμαρτίες για τις οποίες είναι ένοχη η σκιώδης, αδιάφορη κοινωνία υποδοχής - το κάνουν εν αγνοία τους και θα πρέπει να γίνουν κατανοητοί, όχι να τιμωρηθούν.

Ακόμα και στην αμοιβαία ασφάλιση —αυτό είναι που οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Ιταλοί αποκαλούν δημόσια υγειονομική περίθαλψη— το να είσαι ξένος, ακόμα κι αν διαμένεις παράνομα (η λέξη «παράνομος» έχει εξαλείφεται από κάθε μεταμοντέρνο λεξιλόγιο), είναι προτιμότερο από το να είσαι πολίτης. Η μη συμμετοχή στην πληρωμή, στην πραγματικότητα, επιταχύνει την πρόσβαση. Δεδομένου ότι το να είσαι σημαίνει να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, ο θεσμός της δωρεάν νομικής βοήθειας, που πληρώνεται από το δημόσιο ταμείο —δηλαδή, από τους Ιταλούς φορολογούμενους— επιτρέπει στους αλλοδαπούς να εμφανίζονται στο δικαστήριο με τη βοήθεια εξαιρετικών δικηγόρων —πολλοί βιοπορίζονται από αυτό— για να αμφισβητήσουν νομικά μέτρα, απέλαση (μια άλλη λέξη εμποτισμένη με ακαταμάχητη κωμικότητα) και να ασκήσουν έφεση κατά εγγράφων και καταδικαστικών αποφάσεων. Για τους τραυματισμένους ή σκοτωμένους εγκληματίες —συγγνώμη, για τους κακομεταχειρισμένους απατεώνες— το δικαστικό σύστημα των Ιταλών ηλιθίων παρέχει αποζημίωση από τα κακά άτομα που τόλμησαν να αντισταθούν στα Ταμεία. Εμείς οι ξένοι απαιτούμε καθολική εγγραφή στο INAIL για να καταστεί η αποζημίωση αυτόματη, μεταβιβάσιμη στους κληρονόμους. Εάν σκοτωθούμε ή τραυματιστούμε εν ώρα εργασίας από την αστυνομία, οι Ιταλοί φίλοι μας —που ονομάζονται προοδευτικοί— οργανώνουν διαδηλώσεις στους δρόμους, προσβάλλοντας και επιτιθέμενοι σε Ιταλούς με στολή.

Εν ολίγοις, το «πρώτα οι ξένοι» δεν είναι σύνθημα ή ευχή. Είναι γεγονός. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να γίνουμε ξένοι, ίσως στρίβοντας τη γλώσσα μας ή χρησιμοποιώντας αντηλιακό. Δεν κοστίζει τίποτα, φέρνει οφέλη, σε βάζει στη σωστή πλευρά, πράγματι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Το να είσαι ξένος είναι προνόμιο, ανάμεσα στις Άλπεις και την Αίτνα, και όροι όπως Ιταλία, ιταλικός και εθνικός πρέπει να μετατραπούν σε προσβολές ή χλευασμό. Εμείς οι ξένοι βρίσκουμε αυτούς τους αδύναμους, εύθραυστους, φοβισμένους ή ανόητα ευθυγραμμισμένους Ιταλούς μαζί μας, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει, πραγματικά αηδιαστικούς. Όπως είπε μια διορατική τουρκική θρησκευτική αρχή, με τους νόμους τους θα τους κατακτήσουμε. Με τους δικούς μας, θα τους υποτάξουμε. Κάντε στην άκρη, αδέρφια (ή μοναχοπαίδια) μιας Ιταλίας που δεν έχει ξυπνήσει και δεν είναι καθόλου «έτοιμη να πεθάνει» για να ανακτήσει τον εαυτό της. Αν η Ιταλία φώναξε, κανείς δεν απάντησε.

Prima gli stranieri!