ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΝΤΑΙ OI AΣΕΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΚΟΥ

Μακαριώτατε Δέσποτα,

Πάνυ εὐλαβῶς προάγομαι, ὅπως ἐπαναφέρω ἐνώπιον τῆς ὑπό τήν Ὑμετέραν Σεπτήν Προεδρίαν συνερχομένης Δ.Ι.Σ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 618/18.5.2009 αἴτησιν μου, καί παρακαλῶ ὅπως ἐπανεξετάσητε τό ἀτυχῶς χρονῖζον ζήτημα τοῦ Κληρικοῦ τῆς καθ’ Ὑμᾶς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Μέσκου, Θεολόγου Καθηγητοῦ εἰς τήν Β΄βάθμιον Ἐκπαίδευσιν ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν εἰς τό ὑπ’ ἀριθμ. 91/Μαΐου 2009 κυκλοφορηθέν Περιοδικόν «ΑΒΑΤΟΝ» ἐν σελίσι 38-41 τήν πλήρη αὐτοῦ ἀποστασίαν ἀπό τήν χριστιανικήν πίστιν ἰσχυριζόμενος ὅτι: ...

«Ὑπάρχει ἄραγε μεγαλύτερο ψέμα ἀπό τό ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, ἄν στήν πραγματικότητα ὁ Θεός δέν ἔγινε ἄνθρωπος;

Καί τότε θά καταλάβετε γιατί ἡ χριστιανική διδασκαλία, ὅταν νοεῖται ὡς σύνολο, εἶναι μιά ἐξαιρετικά κακή διδασκαλία, τουλάχιστον γιά τούς σύγχρονους ἀνθρώπους» ... «Τό μοντέλο πού ἔχει δημιουργήσει ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία περί Χριστοῦ εἶναι αὐτοαναιρούμενο καί ἀντιφατικό, ὅπως ἀποδεικνύω στό βιβλίο μου Σόκ καί Δέος» ... «Δέν νόμίζω ὅτι πιστεύει κανείς σήμερα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν πραγματικά Θεός.»

Ὁ εἰρημένος ἔχει ἤδη ἐκδόσει τό βιβλίον ὑπό τόν τίτλον «ΣΟΚ καί ΔΕΟΣ, Ὁ Θεός στήν μετά Χριστόν ἐποχή» τῶν ἐκδόσεων Ἀρμός στά τρία κεφάλαια τοῦ ὁποίου μέ ἐπιτίτλους «Ὁ χριστιανικός μῦθος», «Προβλήματα τοῦ μύθου» καί «Μαθήματα ἐλιγμῶν διαφυγῆς» ἀπορρίπτει πλήρως τήν πίστιν τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας τήν ὁποίαν ἀποκαλεῖ διεφθαρμένην καί κακή, πού δῆθεν μετασχηματίζει καλούς ἀνθρώπους σέ «κατακάθια τῆς κοινωνίας» σελ. 275.

Χαρακτηρίζει τήν θεότητα τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου «ψέμμα» καί «χριστιανικό μῦθο», ἀρνεῖται τήν Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ καί τήν θεωρεῖ ὡς «ναρκισσιστικό ἰδεολογι-κό σύστημα» σελ. 213 καί Τήν καθυβρίζει ὡς «πτῶμα» σελ. 14 καί ὡς «ἄκρως προβληματικό θεσμό, τόν ὁποῖον μᾶς φέσωσε ὁ Χριστός» σελ. 253.

Χαρακτηριστικά τονίζει, ὅτι ὁ σκοπός πού ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Χριστός ἦταν γιά νά μᾶς «φεσώσει αὐτόν τόν ἄκρως προβληματικό θεσμό».

Ὁ συγκεκριμένος συγγραφεύς καί συνεντευξιασθείς διδάσκει κατά τό Σύνταγμα ὀρθόδοξον θεολογίαν εἰς τήν Μέσην ἐκπαίδευσιν καί ἀντιλαμβάνεσθε εὐχερῶς ὅτι ἡ διδασκαλία του ἀναποδράστως θά ἐπηρεάζεται ἀπό τίς ὡς ἄνω θέσεις του.
Τυγχάνει ἑπομένως ἀμέσως ἀναγκαῖον νά κινηθοῦν αἱ διαδικασίαι τῆς κατ’ ἄρθρον 4, ἐδαφ. θ΄ τοῦ Ν. 590/1977 «Περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ἐπιβολῆς αὐτῷ τῆς ποινῆς τοῦ ἀφορισμοῦ καί τῆς ἀποκοπῆς ἐκ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἵνα ἀφ’ ἑνός μέν ἀπαντήσῃ ἡ Ἐκκλησία εἰς τήν ἀσεβῆ καί ἀπρόσμενον αὐτήν ἐπίθεσιν τοῦ Κληρικοῦ της καί ἀφ’ἑτέρου ἀπομακρυνθῇ οὗτος ἐκ τῆς μαχίμου διδακτικῆς αὐτοῦ θέσεως εἰς τήν δευτεροβάθμιον ἐκπαίδευσιν.

Ἡ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ καί ἐνώπιον πάντων διακήρυξις τῆς ἀποστασίας τοῦ Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Μέσκου καθιστᾶ αὐταπόδεικτον πλέον τήν ἀντικανονι-κήν αὐτοῦ ἐνέργειαν διό καί ταπεινῶς φρονῶ ὅτι παρέλκει ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἡ περαιτέρω διερεύνησις διά τῆς ἁρμοδίας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν ζητημάτων, ὡς καί ἡ διαδικασία καθαιρέσεώς του, διότι δι’ αὐτό τό πρωτοφανές γεγονός ἐπιθέσεως κατά τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας ὑπό Κληρικοῦ Αὐτῆς ἡ παιδαγωγική τῆς Ἐκκλησίας ἀντιμετώπισις πρέπει νά εἶναι ἰδιαιτέρως ἔντονος καί ἀποφασιστική.
Εἰρήσθω δέ, ὅτι ἐν τῇ ποινῇ τοῦ ὑπό τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας ἐπιβαλομένου ἀφορισμοῦ ἐμπεριέχεται καί ἡ ποινή τῆς καθαιρέσεως.

Ὅθεν εὐσεβάστως ἐξαιτοῦμαι τήν ἔκδοσιν Ἀποφάσεως τοῦ Ὑμετέρου Σώματος διά τήν παραπομπήν τοῦ εἰρημένου Κληρικοῦ εἰς τήν κρίσιν τοῦ Σεπτοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας, ὁποτεδήποτε Αὕτη συγκληθῇ ἐκτάκτως ἤ κατά τήν τακτικήν Αὐτῆς συνεδρίαν.
Μετά πολλῆς ἀφοσιώσεως

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πηγή : ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ  Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

H ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πρωτοφανής διότι το γένος των Ελλήνων ταυτίστηκε με το κράτος. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας αναδείξαμε κυβερνήτες πού μας μοιάζουν, «κατ' εικόνα μας» ξεκινώντας απο τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον σημερινό κυβερνήτη πού τυχαίνει να είναι ο γιός τού Ανδρέα. Σε όλο αυτό το διάστημα μόνον ο Μητσοτάκης δέν μάς έμοιαζε και γι' αυτό δεν πρόκοψε.

Ο Ανδρέας εμφανίστηκε σαν ο αιώνιος φοιτητής και έδωσε την ευκαιρία και στούς γονείς πού μέχρι τότε έστιβαν την ψυχή τους για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να ζήσουν τα φοιτητικά τους χρόνια. Κατόρθωσε να διαλύσει ακόμη και τις γεροντικές ηλικίες με τις ερωτικές του περιπέτειες, διδάσκοντας ακόμη και στούς παραδοσιακούς γέρους πού δεν είχαν πλέον απαιτήσεις από τη ζωή, το δικαίωμα στην ηδονή και ετοίμασε την μαζική ανατολική κάθοδο πού διέλυσε και ξεζούμησε την επαρχία.

Ο Σημίτης έπεισε όλους μας, πως με ένα σωστό κουστούμι πάνω από τα ράκη τής ψυχής μας μπορούμε να πετύχουμε τούς στόχους μας. Ακόμη και άν το μυαλό δέν παίρνει στροφές, ακόμη και άν η θέληση έχει εκφυλιστεί στην ψευτιά και στην ανευθυνότητα. Έπεισε τούς πάντες πώς οι Έλληνες δέν είναι υποχρεωμένοι πλέον να είναι παιδιά τού Οδυσσέα για να κερδίσουν τη ζωή, πως μπορούν και με τη βλακεία να κερδίσουν τα ίδια. Καί ο Γιώργος συνεχίζει τα μαθήματα βλακείας. Ακόμη κι άν δέν μπορείς να κοροϊδέψεις πιά κανέναν, πές την αλήθεια που στήριζε το ψέμα. Χτύπα πόρτες. Ο γιάπης ακόμη και σαν ζητιάνος έχει επιτυχία.

Έτσι λοιπόν ο Έλληνας αλλάζει μυθολογία. Ο Φόρεστ Γκάμπ παρ' ολίγον να βγεί και πρόεδρος. Εμείς σήμερα τόν έχουμε για πρόεδρο. Με τον Φόρεστ Γκάμπ οδηγό ο ένδοξος ελληνικός λαός μπαίνει στην ιστορία, μπορεί να ανήκει στη Δύση.

Τί συνέβη στ' αλήθεια; Έχασε την ψυχή του, το περιεχόμενό του. Είναι ένας νεκρός. Είτε είναι Έλληνας με κοσμικό πνεύμα, είτε είναι με Χριστιανικό πνεύμα.

Ο πόλεμος καταστρέφει χώρες, εκμηδενίζει τίς δυνάμεις. Ο εμφύλιος πόλεμος όμως καταστρέφει τις ψυχές. Καί στην πατρίδα μας κρατάει πολλά χρόνια τώρα πιά. Δέν έχει απομείνει σταγόνα ελπίδος. Είμαστε μιά έρημη χώρα πού εξαφανίζεται άδοξα σε αδελφοκτόνο πόλεμο. Η μόνη χώρα τής γής, η οποία συνεχίζει τον εμφύλιο πόλεμο επί μισόν αιώνα τώρα πιά.

Αμέθυστος

ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ (2)

(Συνέχεια από 18/3/2010)

Έτσι λοιπόν μάθαμε τουλάχιστον πώς ο κ.Ράμφος, σαν αυτοσυνείδητος, είναι θεωμένος. Διότι αυτή τη δήλωση έκανε. Εάν υπάρχει αυτοσυνειδησία δεν χρειάζεται η χάρις. (Όπως λέει και η ψυχανάλυση εάν δεν υπάρχει καταπίεση από τον τρομερό πατέρα, δηλαδή εάν υπάρχει ελευθερία δεν χρειάζεται το κόμπλεξ). Πρόκειται για μιά νέα θέωση, χωρίς αγιότητα! Και μας προσκαλεί να τον μιμηθούμε, όπως ο ίδιος μιμήθηκε τους Γερμανούς πάτρωνές του με την σειρά, από τον Μάρξ, μέχρι τον Φίχτε, μέχρι τον Κασσίρερ, και ποιός ξέρει πόσους ακόμη...

Ας δούμε για λίγο τις προκαταλήψεις με τις οποίες εργάζεται! "Η Ασκητική παράδοση εγκατέλειψε το σώμα χάριν της απάθειας"!  Αναφέρεται σε μία παράδοση η οποία γεννήθηκε απο την ενσάρκωση του Αληθινού Θεού, η οποία δοξάζει την ενσάρκωση του Πνεύματος, διότι το σώμα επιτέλους εξαγιαζόμενο με το Βάπτισμα μπορεί να δεχθεί το πνεύμα όπως ακριβώς η Θεοτόκος δέχθηκε την υπόσταση την ίδια του Αγίου Πνεύματος.

Μιά παράδοση η οποία θάβει τούς νεκρούς της στη γη, η οποία ψάλλει: «Φρικιώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον» δηλ. τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα. Νά τι λέει και ο καλός Ευάγριος εν προκειμένω:

ΛΟΓΟΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ, κεφ. κθ΄. «Έλεγε δε ο Άγιος και πρακτικότατος ημών διδάσκαλος, ούτω δεί αεί παρασκευάζεσθαι τον μοναχόν, ως αύριον τεθνηξόμενον, και ούτω πάλιν τώ σώματι κεχρήσθαι, ως εν πολλοίς έτεσι συζησόμενον. Τό μέν γάρ φησί, τούς της ακηδίας λογισμούς περικόπτει, το δέ σώον διαφυλάττει το σώμα, και ίσην αυτού αεί συντηρεί την εγκράτειαν».

Υποστηρίζει πώς οι Χριστιανοί επηρεάστηκαν από τούς Νεοπλατωνικούς της εποχής των. Και συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι Νεοπλατωνικοί με επικεφαλής τον Πλωτίνο μετάλλαξαν την Πλατωνική φιλοσοφία σε θρησκεία και γιαυτό χρησιμοποίησαν μέχρι αυτοκαταστροφής την θεουργία.

Άς δούμε και την μεγάλη επιστήμη των λογισμών η οποία είναι μιά καθαρά Χριστιανική επιστήμη. Άς δούμε ξανά τον καλό Ευάγριο. Υπάρχει ένα μοναδικό στο είδος του ασκητικό ντοκουμέντο του Ευάγριου,το οποίο φέρει τον τίτλο: Λόγος Ευαγρίου περί των οκτώ λογισμών. Τί κάνει σ' αυτό του το έργο; Βρίσκει τις βιβλικές πηγές όλων των λογισμών και όλων των τρόπων αντιμετωπίσεώς των, τούς οποίους και έθεσαν σε εφαρμογή οι ασκητές. Οι λογισμοί ονομάζονται δαίμονες, κάτι που αφήρεσε από την ερμηνεία του ο Ράμφος διότι δέν πιστεύει στην ύπαρξή τους.

Καταλήγει την εισαγωγή του ο Ευάγριος: «Γέγραφα δε και συντέθεικα πρός ένα έκαστον τών λογισμών αντίρρησιν από τών Αγίων Γραφών καταργητικήν αυτού».

Ένα παράδειγμα : γενεσ.1. : "προς διαλογισμούς χωρίς κόπου της νηστείας την λογικήν γήν εργάζεσθαι ζητούντας +Ισσαχάρ ανήρ πολεμιστής αναπαυόμενος ανά μέσον των τρίβων, καί ιδών τό κατάλυμα αυτού ότι καλόν καί τήν γήν αυτού ότι πιών υπέθηκεν τον ώμον αυτού εις δουλείαν και εγένετο εις φόρον (γεν.49,14)".

Υποστηρίζει πώς η απάθεια είναι απαραίτητη στην προσευχή και στην θέωση. Άς διαβάσουμε λίγες παραγράφους από την ερμηνεία στο άσμα ασμάτων του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης για να καταλάβουμε την παραποίηση. Από τον έκτο λόγο:

«Καί πάλιν εν μείζονι καταστάσει η νύμφη γίνεται φωνής δευτέρας προς αυτήν ελθούσης, δι ής παρορμάται καταλιπείν την εκ τού τοίχου σκιάν (τού νόμου) και εν υπαίθρω γενέσθαι και τή σκέπη τής πέτρας (πίστεως) εναναπαύσασθαι».

Ξεχάσαμε την πίστη λοιπόν. Φυσικά αφου δεν την διαθέτουμε! "Τότε καταλιπούσα πάν το ευρισκόμενον ούτως εγνώρισε το ζητούμενον, το εν μόνω τω μη καταλαμβάνεσθαι τι εστιν, οτι εστι γινωσκόμενον. (Το οποίο μόνο στο ότι δεν καταλαμβάνεται τι είναι γνωρίζεται ότι είναι). Ού (του οποίου) παν γνώρισμα καταληπτικόν, εμπόδιον τοις αναζητούσι πρός την εύρεσιν γίνεται"!

Τι σάτυρα παίζεται στα μαθήματα του κ. Ράμφου, είναι απερίγραπτο! Αυτή η απάθεια, που με τόση λύσσα θέλει να αναδείξει ο μέγας σοφός στα κείμενα τα ορθόδοξα, σημαίνει το άκτιστο του θεού, το άγνωστο, το άναρχο, το άρρητο, το οποίο όμως μπορεί τρόπον τινα να γίνει γνωστο, σαν δώρο, σαν αρραβώνας, στήν αγαπημένη νύμφη!

Ας φτιάξουμε όμως ακόμη καλύτερη την ημέρα μας! Η ορθόδοξη απάθεια, πάντοτε από τον Άγιο Νύσσης: «...η οποία (νύμφη) τότε δέχεται τη θεία Του Ενοίκηση, όταν επανέλθη στην κατάσταση εκείνη στην οποία ήταν κατ’αρχάς όταν πλάστηκε σύμφωνα με την αιτία που συνελήφθη! Νοώντας ως Μητέρα μας, την πρώτη αιτία της συστάσεως μας».

Αυτά παθαίνουν όσοι αγνοούν την ΠΤΩΣΗ!

Λέει λοιπόν ο μέγας ερμηνευτής ολοκληρώνοντας την έκθεση των ιδεών του: «οι ασκητές έβλεπαν το πνευματικό σε αντιδιαστολή με όλα τα άλλα. Το υλικό, το φυσικό, το πραγματικό. Το πνεύμα βασιζόταν σε ένα διαζύγιο. Σήμερα δεν χωρίζουμε το πνεύμα απο την ύλη. Η εποχή μας έχει ταιριάξει το πνεύμα με την ύλη». ( Πρότυπο νέας θεώσεως το Body-Building, πρότυπο νέου θεουμένου ο Σβαρτσενέγκερ)

"Οι θρησκευτικές κρίσεις της εποχής μας οφείλονται στο γεγονός πώς επιμένουν να διατηρούν τις μορφές διαζυγίου στην εποχή μας"!

Πάρτε διαζύγιο ο ένας απ’τον άλλον ελεύθερα αλλά προς Θεού μή χωρίζετε την ύλη απο το πνεύμα, είναι εντελώς ίδια. Τό έχει ανακαλύψει σήμερα πλέον η επιστήμη. Φροντίστε τον εαυτό σας. Ιδού νέα ποιώ πάντα. Διαλέξτε. Όργανα φρέσκα, γυμναστήρια, κρέμες, ενέσεις, μάσκες, πάρτε κόσμε. Θέλω σειρά, Θέλω σειρά.

Καί ένα κλειδί παγκοσμιοποίησης στους Ινδουιστάς και Βουδιστάς της εποχής μας, ιδίως δέ στους έμπειρους διαλογισμού ακροατές του κ.Ράμφου.

Για να ενωθεί επιτέλους η Δύση με την Ανατολή, τροποποιήστε ελαφρώς την μαγική λέξη ΟΜ του διαλογισμού, σε ΕΓόμ.μ.μ.μ...! (Εγώ είμαι). Για ακόμη μεγαλύτερη self confidence, υπερβατική, υπερουράνια.

Ευτυχείτε

Γιάννης Πατρώζος


ΣΧΌΛΙΟ :

Ο Μόσχος Εμμ.Λαγκουβάρδος είπε...

Χαρά στο κουράγιο σας, ευγενικέ φίλε! Δώσατε τόσες ευκαιρίες στον κ. Ράμφο να απαντήσει.Να διαλύσει τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις για τις ιδέες του και να αποστομώσει όσους αποκαλύπτουν τί σημαίνουν στην πραγματικότητα οι ισχυρισμοί του. Του δώσατε την ευκαιρία να πείσει τους αναγνώστες σας ότι εσεις και οι άγιοι που επικαλείστε "σφάλλουν", επειδή δεν είχαν την επιστήμη, την οποια διαθέτει ο κ. Ραμφος.

Γιατί σωπαίνει;
Γιατί δεν δράττεται της ευκαρίας;
Ευκαιρία να σάς διορθώσει αν τον αδικείτε. Πιστεύω ότι η αγάπη της αλήθειας και η αγάπη μεταξύ των εν Χριστώ αδελφών αυτό υπαγορεύει.

ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ

Η ΦΙΛΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ

Ο Έγελος (Hegel) διαβάζει τον πνευματικό Νόμο!

Δικαιωματικά κατά κάποιο τρόπο. Καθότι συνάδελφοι. Έγραψε και ο ίδιος ο Χέγκελ την Φαινομενολογία του πνεύματος και ολοκλήρωσε κατά κάποιο τρόπο τον Μάρκο τον Ερημίτη! Ο κ. Ράμφος, σαν Ιστορικός των Ιδεών, ανέλαβε με μεγάλη επιτυχία αυτόν τον μόχθο και φώτισε άπλετα το σύγχρονο και το παλαιό! Δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλές περικοπές στο αρχαίο κείμενο. Αφήρεσε τον Χριστό, το Άγιο Πνεύμα, τις εντολές του Χριστού, την πτώση, απαξίωσε τα θαύματα, υποτίμησε την ελπίδα, χρησιμοποίησε σαν κλίνη του Προκρούστη αυτή τη φορά, την Στωϊκή φιλοσοφία του Χρύσιππου, αναβάθμισε την αίρεση της εποχής του “Μάρκου” σε κινητήριο παράγοντα της ιστορικής εξελίξεως (και έχει δίκιο σ’ αυτό το σημείο, γιατί και η δική του αίρεση έχει τις ίδιες προθέσεις, να προκαλέσει ιστορική εξέλιξη). Συνεχίζει δε όπως και στα προηγούμενα να βλέπει την πνευματική μας παράδοση με τα μάτια του Καρτέσιου και σαν θαύμα σχεδόν, να καταδικάζει την Ασκητική για αυτό που έκανε ο Καρτέσιος στην Φιλοσοφία, ο οποίος χώρισε την ψυχή από το σώμα, υμνώντας τον ταυτόχρονα (τον Καρτέσιο), επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο ανακάλυψε το ΕΓΩ. Τον ποντίφηκα, την γέφυρα ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα, το πνεύμα και την ύλη, το Άτομο, το άτμητο. Φαίνεται πως η σχέση του με τον Καρτέσιο είναι φροϋδική. Από τον φούρνο στην κατάψυξη!

Χρησιμοποίησε για τις αναλύσεις του τα κεφάλαια 184, 185 και 186 (Περί Πνευματικού νόμου). Και από τα «226 κεφάλαια», το 32, το 146, το 223!

Είναι ένα μάθημα κλειδί για τις προθέσεις και τις πεποιθήσεις του κ. Ράμφου, τους σκοπούς του, αλλά επίσης και για την “ορθόδοξη” γύμνια του. Όσο προχωρά τα μαθήματα τόσο πιο διαφανής γίνεται η μάσκα την αληθοφάνειας που φορά εδώ και χρόνια.

Στο έργο του Αγίου Μάρκου έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο οι αιρετικοί Μεσσαλιανοί, τους οποίους πολεμά με τα κείμενά του! Η αίρεση αυτή προσπάθησε να ρίξει την βαριά σκιά της στην προσευχή, τους ονόμαζαν και ευχίτες, και ιδιαιτέρως στην άμεση εμπειρία του Θεού! Ο κ. Ράμφος δεν απέδωσε σωστά τους ισχυρισμούς τους, διότι πράγμα παράδοξο είναι πολύ συγγενική η δοξασία τους με τα του Ράμφου. Ισχυρίζοντο ότι βλέπουν τον θεό με τα σωματικά τους μάτια, είχαν την αίσθηση του θεού και τόνιζαν τον ρόλο της θελήσεως, η οποία υποχρεώνει ακόμη και τον θεό να τους υπακούει! «Έπιαναν τον Θεό από το σακάκι» λέει χαρακτηριστικά.

Δυο πράγματα δεν ζητά στην παράδοσή μας ο Ράμφος; Προδρομικά ίχνη της εσωτερικότητος και αποδοχή του σώματος; Για να μας ταιριάξει με την σύγχρονη εποχή; Την εσωτερικότητα την επινοεί παραβιάζοντας τα κείμενα και την αποδοχή του σώματος την βρίσκει στους αιρετικούς. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να κάνει διάκριση! Πιστεύει πως η παράδοσή μας πολεμώντας την σάρκα, αρνείτο το σώμα! Σαν να μην γνωρίζει πως υπάρχει γλώσσα χωρίς σημαινόμενα που τυποποιεί τον Νου και τον καταστρέφει, η γλώσσα με την οποία γράφεται η σημερινή παραγωγή των Best Sellers. Το αντίστοιχο της σάρκας ακριβώς. Ένα είδος σώματος χωρίς ψυχή! Το σώμα το οποίο αναδεικνύεται μέσα από την Άσκηση και την πίστη είναι ακριβώς μια ενότης ψυχής και σώματος!

Τι πίστευαν ακριβώς οι Μεσσαλιανοί; Πίστευαν σε μια έμφυτη συγκατοίκηση Χάριτος και αμαρτίας. Ότι δηλαδή η αμαρτία δεν είναι προϊόν κακής επιλογής ή προαιρέσεως, αλλά προέρχεται από μία εγγενή εγγραφή του καλού και του κακού στην ψυχή (παρόμοια με τον Αυγουστίνο). Αμφισβητούσαν λοιπόν το Βάπτισμα και τα Μυστήρια (διότι μας αγιάζουν και μας καθαρίζουν σιγά-σιγά από τις αμαρτίες). Το σχόλιο όμως του κ. Ράμφου είναι χαρακτηριστικής άγνοιας! Με την επιμονή τους στην άμεση εμπειρία του Θεού, οι μορφές έμμεσης επαφής με τον Θεό, όπως τα Μυστήρια, βρέθηκαν σε δύσκολη θέση! Την Ορθοδοξία φαίνεται πως την έμαθε από τον κληρικαλισμό! Διότι τα Μυστήρια είναι άμεση άφεσις αμαρτιών, δεν είναι συμβολικές τελετές! Είναι Χάρις την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να κρατήσουμε δια της Ασκήσεως και να κάνουμε δική μας δια της προσευχής. Έθεταν δε οι Μεσσαλιανοί σε πρώτο βαθμό την θέληση! Δεν έχει ακούσει ποτέ του τον Κύριο να λέει πως οι βιαστές θα κερδίσουν την Βασιλεία των Ουρανών;

Ας ακούσουμε για λίγο τι μας λέει επί του θέματος ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης στον “βίο του Μωϋσέως” για να πάρουμε μια ανάσα από τις αναθυμιάσεις του ψεύδους: «Καθετί που δεν προέρχεται από την θέλησή μας, δεν μπορεί κανείς να το ονομάσει ούτε αρετή ούτε κακία. Ώριμος τόκος θεωρείται εκείνος που κυοφορείται από το θείο φόβο και δια των της ψυχής ωδίνων γεννά την ιδίαν Σωτηρίαν. Εαυτών γαρ τρόπον τινα πατέρες γενόμεθα, όταν δια της αγαθής προαιρέσεως εαυτούς πλάσσωμεν τε και γεννήσωμεν και εις το φως προαγάγωμεν».

Και συνεχίζει ο Άγιος: «Αυτός λοιπόν που γεννάται με την πνευματική αναγέννηση, γνωρίζομεν από ποιον γεννάται και τι είδους “ζώον γίνεται”. Γιατί “μόνον τούτο το είδος της γεννήσεως” έχει στην εξουσία του ο άνθρωπος, αφού μπορεί να γίνει ό,τι θελήσει. Αφού ανδρικώς γαρ τη φύσει εκβιασάμενος, σπεύσει το χείρον καθυποτάξαι τω κρείττονι και τη σάρκα δουλώσαι τω πνεύματι».

«Άγονος γαρ ως αληθώς η έξωθεν παίδευσις, αεί ωδίνουσα και μηδέποτε ζωογονούσα τω τόκω».

«Διδάσκει π.χ. και η κοσμική σοφία ότι είναι αθάνατη η ψυχή. Αυτό είναι μια γέννα σύμφωνη με την ορθή πίστη. Αλλά η μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση είναι μια σαρκική και ειδωλολατρική ακροβυστία. Δέχεται ότι υπάρχει θεός, αλλά τον φαντάζεται υλικόν. Παραδέχεται τον Θεό Δημιουργό, όμως χρειάζεται το υλικό για να δημιουργήσει. Συμφωνεί ότι είναι και αγαθός και δυνατός, αλλά σε πολλά υποκύπτει στην ανάγκη της ειμαρμένης! Τα καλά των δογμάτων παρά τη έξω φιλοσοφία, ταις ατόποις προσθήκαις καταμολύνεται».

Αυτές οι αβάσιμες προσθήκες κυριαρχούν σήμερα δυστυχώς και στους οικουμενιστές και στους αντι-οικουμενιστές! Οι προσθήκες που υπάρχουν στην διδασκαλία περί προσώπου, περί Θείας Ευχαριστίας, περί επισκόπου, περί συνόδων, περί καθολικότητος, όπως και περί ανθρώπου από το ένα μέρος, και από το άλλο η υπέρτατη ύβρις του κληρικαλισμού, πως χωρίς την μεσολάβηση του Ιερατείου δεν προσφέρεται η Χάρις. Αυτό σημαίνει ακριβώς δυό γαϊδάροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα! Ας επιστρέψουμε στον φωστήρα μας όμως!

Ο Μάρκος ο Ερημίτης λοιπόν αφιέρωσε την πνευματική του ζωή στην μάχη εναντίον αυτής της επικίνδυνης αιρέσεως! Η οποία σημειωτέον ήταν η συνέχεια των Μοντανιστών, οι οποίοι συνέχισαν ως Βογόμηλοι, Καθαροί, εναντίον των οποίων οργανώθηκε ολόκληρη Σταυροφορία, και η οποία αίρεσις υπάρχει μέχρι σήμερα σαν η εκκλησία των πεντηκοστιανών, με την οποία θα ενωθούμε από αγάπη!

Ο Άγιος Μάρκος λοιπόν αποκορυφώνοντας την εναντίωσή του λέει πως εφόσον οι επιθυμίες τίθενται στην Κρίση του Θεού, έτσι και τα μέσα πρέπει να κρίνονται από τον Θεό και να συμφωνούν. Διαφορετικά τα μέσα αγιάζονται από τον άνθρωπο!

Από εδώ λοιπόν οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Δύσεως καταλαβαίνουν πως ο Άγιος Μάρκος έχει επηρεαστεί και κατά κάποιο τρόπο συνεχίζει τον Στωϊκό Χρύσιππο.

Ακούμε πολύ συχνά από τους συγχρόνους διδακτορίσκους μας να λένε πως η «έρευνα όμως απέδειξε πως είναι ορθόδοξο και όχι αιρετικό ή το αντίθετο». Και γεννάται πάντοτε η απορία: Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι άθεοι να γνωρίζουν τόσες διαφορές και τόσες λεπτές διακρίσεις; Και έρχεται η απάντηση! Αναγνωρίζουν κάτι ως ορθόδοξο για να προσθέσουν αμέσως μετά κάτι δικό τους και να το αφανίσουν. Όπως γίνεται στην περίπτωσή μας με τον Άγιο Μάρκο και τον Χρύσιππο! Ο οποίος έλεγε πως ο σκοπός είναι εκείνος που κάνει την πράξη αγαθή ή κακή. Βάλε τον σκοπό στην πράξη (ή την πρόθεση) και αυτή μεταμορφώνεται, παύει να είναι φυσική! (Όπως ακριβώς έδρασαν οι Σταυροφορίες, η αποικιοκρατία, ο εκχριστιανισμός της οικουμένης, όχι ο ευαγγελισμός. Όπως ακριβώς θα δράσει και σήμερα μετά την οικουμενιστική ένωση των Εκκλησιών ο επανευαγγελισμός της Οικουμένης).

Αυτός ο κατά σκοπόν λοιπόν προσδιορισμός της αρετής ή της κακίας (όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα) έχει ομοιότητα με τον λόγο του Αγίου Μάρκου! Αν είναι δυνατόν! Πώς είναι δυνατόν ένας έξυπνος άνθρωπος σαν τον Ράμφο να λέει τέτοιες ανοησίες; Επειδή έχει τον σκοπό του, και ο σκοπός του πιστεύει ότι τον σώζει από την βλακεία!

Αποτέλεσμα του προσδιορισμού της αρετής ή της κακίας από τον σκοπό, λέει λοιπόν, είναι η δημιουργία ενός εργαλείου ηθικού ελέγχου.

ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ!!! Αρχής του υποκειμένου! Διότι η πρόθεση χρειάζεται την συνείδηση! Και από εδώ και πέρα τον λόγο τον παίρνει ο Kant «Η εσωτερικότης αρχίζει να παίζει κυρίαρχο λόγο στην δικαίωση του ανθρώπου. Δεν ισχύει πλέον το παληό Νομικό σύστημα, της τυπικής συμμόρφωσης, δια των απαγορεύσεων του Νόμου. Το κέντρο του ανθρώπου μετακινείται προς τα μέσα! Όσο πλησιάζουμε την πρόθεση πλησιάζουμε τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του. Το βάρος της ευθύνης γίνεται ατομικότερο. Αυτή είναι και η κίνηση, η διαδρομή του πολιτισμού, εν γένει. Κτίζεται σιγά-σιγά η εσωτερική ζωή του ανθρώπου. Κτίζεται η εικόνα μιας εσωτερικής ζωής, κοντά στην πρόθεσή μας. Κοντά στο εσωτερικό κέντρο. Στην ανάγκη μας να πάρουμε την Μοίρα μας στα χέρια μας».

Μετά από τόσο Kant, εμφανίζεται και λίγος Άγιος Μάρκος, για να σώσουμε και το όνομα των μαθημάτων. Φυσική βίβλος εστι η συνείδηση! Όποιος την διαβάζει στην πράξη λαμβάνει πείραν θείας αντιλήψεως.

Η εξέταση τής συνειδήσεως είναι πνευματική άσκηση ανάλογη τής σωματικής, τού κανόνα ασκήσεως. Όποιος δέν αντέχει την εξέταση τής συνειδήσεως, (όπως όλοι όσοι έχουν παραδοθεί στούς λογισμούς τους, όλοι όσοι προσπαθούν να προστατευθούν από τον έλεγχο τής συνειδήσεως, βαπτίζοντας τούς λογισμούς τους και τις άνομες πράξεις τους προσωπικά δεδομένα), ούτε την σωματική άσκηση αντέχει. Τό ποιόν τών πνευματικών μας αναγκών ελέγχεται με την συνείδηση.

Γρήγορα όμως ο σοφιστής επανέρχεται εις εαυτόν: τα ίδια δίδασκε και ο Χρύσιππος. Συνείδηση είναι η εκ φύσεως προσαρμογή στον βαθύτερο εαυτό μας, με αναγνώριση τού ωφελίμου και τού βλαβερού (γιά τον βαθύτερο εαυτό μας).

Πώς κατορθώνει και γεφυρώνει τέτοιες αβυσσαλέες αντιφάσεις; Βαπτίζοντας τον εαυτό θεό και συμπεραίνοντας πώς όλοι τα ίδια λένε. Σ' αυτή την αλλαγή σημασίας στηρίζεται ο ανθρωπολογικός συγκρητισμός. Ακριβώς όπως και ο δάσκαλός του Ελιάντε έβλεπε όλα τα φώτα ίδια, όλους τούς θεούς, θεούς.

Η συνείδηση λοιπόν είναι η επίγνωση μιάς βαθύτερης πραγματικότητος. Όπως δε την περιγράφει και ο Αββάς Δωρόθεος στα ασκητικά του, σαν άλλος Μάϊστερ Έκαρτ, είναι ο εσωτερικός λόγος πού έβαλε ο Θεός στόν άνθρωπο. Έσπειρε μέσα του κάτι θεϊκό, μιά σκέψη σαν σπινθήρα, που διακρίνει το καλό από το κακό, διότι για τον κοινό άνθρωπο το καλό και το κακό είναι ίδια. Με την συνείδηση επανερχόμαστε ακριβώς στο σημείο της πτώσεως, γινόμαστε σαν θεοί ακριβώς με την γνώση του καλού και τού κακού. Αυτή η θεότης ενδιαφέρει τον Ράμφο και κάθε ελεύθερο ή πληρωμένο στοχαστή της εποχής μας. Όχι ο αληθινός Θεός. Αυτή είναι η εκκοσμικευμένη αναπαλαίωση, που εξασφαλίζει η συνείδηση και η αυτοσυνειδησία με την βοήθεια τού υποκειμένου. Διότι με την αυτοσυνειδησία, με το τέλος, με την ολοκλήρωση του πνεύματος, ο άνθρωπος ξαναγίνεται ο παληός θεός του όφεως, όπως το επιβεβαίωσε και η Αγία Τριάδα. «Για δες, ο αξιοθρήνητος Αδάμ πού φεύγει σαν δαρμένο σκυλί από τον παράδεισο έγινε σαν κι εμάς».

Ο άνθρωπος ο ίδιος γίνεται νομοθέτης τού καλού ή του κακού σήμερα με την κατάκτηση τής αυτοσυνειδησίας. Γίνεται ΠΡΟΣΩΠΟ.

Η συνείδηση λοιπόν, συνεχίζει ο καλός μας αναλυτής, δεν είναι ακόμη αυτοσυνείδηση. Ο ασκητής δέν αναγνωρίζει τον εαυτό του. Δεν μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό του. Δεν μπορεί να γυρίσει και να κυττάξει τον εαυτό του, όπως ο σημερινός άνθρωπος, ο οποίος θέλει να είναι αυτοσυνείδητος . Αναγνωρίζει μέν πώς η συνείδηση είναι ένθετος κριτής προθέσεων και σκέψεων, αλλά δεν μας ανήκει. Την έχει βάλει ο θεός σαν ένα εσωτερικό φώς πού μας απαγορεύει να προδώσουμε τον κατ' εικόνα Θεού εαυτό μας. Έτσι εσωτερικεύονται εξωτερικοί κανόνες και η συνείδηση δέν μπορεί να γίνει αυτοσυνειδησία, που είναι το ζητούμενο για να μπούμε στην εξέλιξη. Ο Δωρόθεος λέει πως η συνείδηση είναι σαν ένα φώς πού διαπερνά παραπετάσματα, νέφη ψευδαισθήσεων πού έχουμε συσσωρεύσει πάνω σε πράγματα πού τα νομίζουμε ωφέλιμα, αλλά είναι απλώς ευχάριστα. Χαρακτηριστικό της συνειδήσεως είναι λοιπόν πώς βρίσκεται κάτω από ψευδοωφέλιμα πράγματα. Γι' αυτό και μιλούσαν για φυλακή της συνειδήσεως.

Αυτό το μαρτύριο του ασκητού, πού δεν μπορούσε να ελευθερωθεί στην αυτοσυνειδησία, ερχόταν να μαλακώσει η Χάρις του Θεού, η οποία ταυτοχρόνως προσέφερε και την ωριμότητα τού ασκητού, την ενηλικίωσή του.

Εάν υπήρχε η αυτοσυνειδησία δεν θα χρειαζόταν η Χάρις.

Η Χάρις λοιπόν έρχεται να μαλακώσει ένα μεγάλο κενό, τής αυτοσυνειδησίας. Εάν δέν υπήρχε Θεός (όπως σήμερα), με εξωτερικές εντολές και κανόνες, δέν θα χρειαζόταν να κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας, ότι κάνουμε το αληθινό, ενώ πράττουμε το ευχάριστο. Εάν ο νομοθέτης είναι ο εαυτός μας δεν θα υπάρχουν παραπετάσματα, άρα δεν θα χρειάζεται ούτε η χάρις για να ενηλικιωθούμε και να πάψουμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, όπως κάνουν τα μωρά τού πνεύματος. Θα φτάνει μόνο ο Διαφωτισμός για την ολοκλήρωση.

Σ`αυτό το σημείο νομίζουμε πώς είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε τις πηγές τού κ. Ράμφου με συντομία, και συγκεκριμένα τον αγαπητό Χέγκελ, με την βοήθεια του οποίου ο κ. Ράμφος ξεκλειδώνει το μυστήριο της Φιλοκαλίας.

Στο επίπεδο της αυτοσυνειδήσεως, αφου έχουμε υπερβεί τις μορφές της αισθήσεως και της αντιλήψεως, έχουμε την εξίσωση του ΕΓΩ με τον εαυτό του. Η λανθασμένη έρευνα, του επιπέδου της συνειδήσεως έπεσε στο Μηδέν. Η αναζήτησή της έξω από τον εαυτό της αποτέλεσε μια μάταιη εντελώς προσπάθεια. Ο Ιερός της φόβος και η εξάρτηση της από ένα αντικείμενο τόσο πιεστικό και αφύσικο εξαφανίστηκαν. Τώρα πια το Εγώ είναι ίσο με το Εγώ. Πέρα απο το Εγώ δεν υπάρχει τίποτε που να μην είναι αυτό το ίδιο το Εγώ.

Η πραγματικότης, υποθετική μέχρι τώρα και υποστασιοποιημένη σε μια απλησίαστη ανεξαρτησία, ταυτοχρόνως, δομική και κριτική, είναι πλέον ριζικά απαλλαγμένη νοήματος! Όλο της το είναι ήταν υποθετικό και γι’αυτό μη–είναι. Αυτό που υπάρχει, είναι η αυτοσυνειδησία σαν ολότης και καθολικότης: τίποτε δεν μπορεί να είναι έξω από αυτή, διότι απλώς θα ήταν ανύπαρκτο!

[Όπως παλιά ο σχολαστικισμός πρόσφερε πολλές αποδείξεις περί της υπάρξεως του θεού, τώρα ο Ιδεαλισμός προσφέρει αποδείξεις περί της ανυπαρξίας του θεού].

Η συνείδηση εξήλθε από την ανισότητά της η οποία εκφραζόταν από την διαφορετικότητα ανάμεσα στην βεβαιότητά της και στην αλήθεια της, και από την απελπισμένη της προσπάθεια να κατορθώσει να συμπέσουν οι δύο πλευρές μιας Ισότητος μη πραγματοποήσιμης και απαιτούσης πάντοτε περαιτέρω προσπάθειες!

Η ανισότης της συνειδήσεως με τον εαυτό της έβρισκε την ρίζα της στην αντικειμενική υπόσταση η οποία ήταν, ταυτοχρόνως, συνέπεια: διότι το αληθινό, με το οποίο προσπαθεί να συμπέσει η βεβαιότητά της, ήταν προσωποποιημένο από το αντικείμενο ή από το αμετάβλητο εσωτερικό!

Από την στιγμή που εξηφανίσθη το αντικείμενο και κατέληξε να είναι συνείδηση η οποία είναι αντικείμενο στον εαυτό της, η συνείδηση ξαναβρίσκει τον εαυτό της και υπάρχει στην ταυτότητά της. Το μέτρο της αλήθειας της βρίσκεται σ’ αυτή την ίδια, και γι’ αυτό έλαβε και ένα τέλος η περιπλάνησή της στην αναζήτηση του Είναι σαν αλήθεια της. Αυτή η ταυτότης, επιπλέον γεννιέται απο την διάλυση του αντικειμένου και όχι απο ένα απλό ψυχολογικό κλείσιμο της συνειδήσεως στον εαυτό της, και επομένως απο την απόρριψη μιας επαφής με μία πραγματικότητα, η οποία πάντως συνεχίζει να υπάρχει και να ισχυρίζεται πώς είναι η αλήθεια.

Το πραγματικό σαν την πλευρά της αντικειμενικότητος και της αλήθειας, έπεσε στη συνείδηση, διότι δέν υπήρξε ποτέ του έξω από αυτή, παρά μόνον σαν μιά στιγμή αλλοτριώσεως αυτής της ίδιας της συνειδήσεως.

Αυτό το αποτέλεσμα, αχώριστο απο το αποτέλεσμά του, δηλ. από την πραγματοποίηση της συνειδήσεως, έγινε δυνατό λόγω της αυτοαρνήσεως του πράγματος και όχι λόγω της απορρίψεως ή της απωθήσεως του πράγματος. Είναι αυτό το πράγμα το οποίο καθώς επιβεβαιώνεται μηδενίζεται και όχι η συνείδηση η οποία επιβάλει την άρνησή της στο πράγμα, διότι διαφορετικά, το πράγμα το οποίο θα δεχόταν την άρνηση θα ξαναζωντάνευε εκμηδενίζοντας την συνείδηση.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Έτσι λοιπόν η αυτοσυνειδησία είναι μια μορφή του αυτοορισμού της συνειδήσεως. Η αυτοδημιουργία της συνειδήσεως και ο εκμηδενισμός του άλλου, ειδωμένα σαν μαρτυρία αυτής της ίδιας της αυτοδημιουργίας.

Αυτή είναι η φοβερή και τρομερή οντολογία με την οποία μας μαστιγώνουν τόσα χρόνια Ζηζιούλας, Γιανναράς και Ράμφος.

Ταυτότητες, Ταυτότητες, Ταυτότητες. Οι οποίες στην εκλαϊκευμένη τους εκδοχή είναι οικουμενισμός, αγάπη, συγκρητισμός.

Λέγεται πως κάποια στιγμή ο Πλάτων είχε ορίσει τον άνθρωπο σαν ζώο δίποδο. Ένας κυνικός ένα πρωϊνό άφησε έξω από την πόρτα του ένα μαδημένο κοτόπουλο. Όταν τον ρώτησαν τί έκανε, απάντησε: Βρήκα τον άνθρωπο του Πλάτωνος.

(Συνεχίζεται)

Γιάννης Πατρώζος

Αμέθυστος

ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΙ «ΓΕΡΟΝΤΕΣ»

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ψευδεπίγραφοι «Γέροντες»
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 12/3/2010

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ, ποὺ ἐφημερεύουν στὶς μεγάλες πόλεις πρέπει νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικοί, γιατὶ καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν πολλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν διάφορα προβλήματα καὶ νὰ ἐπουλώσουν πληγὲς σώματος καὶ ψυχῆς. Ἰδιαίτερα οἱ νεαροὶ ἄγαμοι κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ ἐπιβληθοῦν στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ἐνάρετοι καὶ θεοφώτιστοι γέροντες. Ἡ ἀπειρία τους, τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἡ ἔπαρση καὶ ἡ “μοναχική” τους ἰδιότητα τοὺς ὁδηγοῦν σὲ ἐσφαλμένες ἐπιλογὲς καὶ ἀδιάκριτες ἀποφάσεις.....

Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι εἶναι καὶ προϊστάμενοι τῶν ναῶν ἐπιδεινώνει τὴν κατάστασή τους καὶ τοὺς καθιστᾶ πνευματικὰ ἐπικίνδυνους στὸ ποίμνιό τους καὶ κυρίως στοὺς νέους, ποὺ ἀνυποψίαστοι τοὺς πλησιάζουν.

Εἶναι πολλὰ τὰ προβλήματα, ποὺ δημιουργοῦνται καὶ ὄχι σπάνια καταλήγουν καὶ σὲ σκάνδαλα. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνο σὲ ἠθικῆς φύσεως σκάνδαλα. Πρέπει νὰ γίνει ἀπὸ ὅλους δεκτὸ ὅτι μόνο μὲ ταπεινοὺς καὶ ἀθόρυβους κληρικοὺς ἀναπτύσσεται τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκησίας. Οἱ φιλόδοξοι κληρικοὶ δὲν προσφέρουν τίποτα τὸ οὐσιαστικό. Ζημιὰ κάνουν. Οὔτε τὰ περιποιημένα ράσα, οὔτε τὰ ἐπανωκαλύμμαυχα, οὔτε τὰ πολυτελῆ ἄμφια, οὔτε οἱ χρυσοὶ Σταυροὶ καὶ τὰ θορυβώδη κηρύγματα μποροῦν νὰ καλύψουν τὴν πνευματικὴ πτωχεία τους. Γρήγορα ἀποκαλύπτεται, μὲ ἄμεσο θλιβερὸ ἐπακόλουθο τὴν ἀπογοήτευση τῶν ἀνθρώπων.

Οἱ ἄπειροι αὐτοὶ κληρικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ὑποφέρουν τὴ μοναξιά. Θέλουν πάντα κοντά τους ἀνθρώπους νὰ τοὺς ὑπηρετοῦν. Οὔτε τὰ ἄμφιά τους δὲν μεταφέρουν μόνοι τους. Κάποιο πνευματικοπαίδι πρέπει νὰ κρατάει τὸ βαλιτσάκι, κάποιο ἄλλο τὸ ἱεραποστολικὸ ὑλικό, κάποιο ἄλλο τὴν ὀμπρέλα ἢ τὸ διπλωμένο ράσο τους. Εἶναι οἱ Ἀρχιμανδρίτες μὲ τὰ ἄβουλα πνευματικοπαίδια τους. Καὶ ποῦ νά ᾽ξεραν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ ὅτι κάποιοι ἄλλοι κληρικοί, μὲ δεκάδες χρόνια στὴν ἱερωσύνη, δὲν ἔχουν οὔτε καὶ θέλουν ὑπηρέτες. Τὰ κάνουν ὅλα μόνοι τους. Στὸν Ἱερὸ Ναό τους δὲν ἔχουν νεωκόρο καὶ βοηθούς. Σὲ μερικὲς περιπτώσεις δὲν ἔχουν οὔτε ψάλτες. Καὶ παρόλες τὶς δυσκολίες αὐτές, λειτουργοῦν καὶ κηρύττουν, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνουν κανέναν.

Ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ἀναφερόμενος στὴν ἐπίμονη ἀναζήτηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ νὰ συναντήσει ἐνάρετους γέροντες καὶ να τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὰ προβλήματά του, τονίζει ὅτι δημιουργεῖται συχνὰ ἕνα σοβαρὸ καὶ δυσεπίλυτο πρόβλημα. Γράφει: «Κάποιοι ἀνώριμοι, φιλόδοξοι, ἄπειροι, ἄγευστοι τελείως βασικῶν πνευματικῶν καταστάσεων κληρικοὶ ἐμφανίζονται ὡς γέροντες, ἱκανοποιώντας ἔτσι ἐπιθυμίες, πάθη καὶ φαντασίες. Τὸ φαινόμενο εἶναι ἀξιοπρόσεκτο καὶ ἀξιοδάκρυτο. Νέοι, ποὺ δὲν ἔκαναν ποτὲ ὑπακοή, νὰ ζητοῦν ἀπόλυτη ὑπακοὴ ἀπὸ τὰ πνευματοπαίδια τους. Οἱ ἴδιοι νὰ ζοῦν μία ρηχὴ πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἐπιβάλουν κανόνες ἀδύνατους γι᾽ ἀρχάριους. Νὰ εἶναι ὑπεράγαν αὐστηροὶ στοὺς ἄλλους καὶ ἰδιαίτερα ἐπιεικεῖς στοὺς ἑαυτούς τους. Νὰ θέλουν νὰ κάνουν τὶς ἐνορίες μοναστήρια καὶ νὰ ὑποχρεώνουν τοὺς ἀκολούθους τους σ᾽ ἕνα βαρὺ τυπικό, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ θαυμάζονται ὡς παραδοσιακοὶ καὶ αὐστηροί. Νὰ δημιουργοῦν φανατικούς, δεσμευμένους, ἀνελεύθερους ὀπαδούς. Νὰ ταλαιπωροῦν τελικὰ ψυχὲς καὶ νὰ τὶς καθυστεροῦν ἀπὸ τὴν πραγματικὴ πνευματική τους ἀνάβαση, καθυστερώντας στὴν ἐνασχόληση περιττῶν καὶ κουραστικῶν λεπτομερειῶν. (Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου, Χριστὸς χριστιανοὺς χαρὰ χαρίζει, Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ 2008, σελ. 42).

Εἶναι καιρὸς νὰ περιοριστεῖ αὐτὸ τὸ φαινόμενο καὶ οἱ κληρικοὶ νὰ γίνουν στοργικοὶ πατέρες καὶ ὄχι ἀθεόφοβοι δυνάστες.

Αναρτήθηκε από ΘΕΟΛΟΓΟΣ στις 14.3.10
ΠΗΓΗ: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

          ΚΑΙ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΙ "ΘΕΟΛΟΓΟΙ"

Το 1985 ο λαικός τότε θεολόγος Ι.Ζηζιούλας πρότεινε τα εξής και με την παρακάτω λογιστική: "Εάν λάβουμε υπ'όψιν μας τους κανόνες της αρχαίας Εκκλησίας, τότε μπορούμε να ομιλούμε για τα όρια της Εκκλησίας επί τη βάσει, θα πρότεινα, της βαπτιστικής ενότητας. Με αυτό εννοώ ότι το βάπτισμα είναι τόσο καθοριστικό σημείο της ζωής μας, ώστε αυτομάτως δημιουργεί διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην προ-βαπτιστική και μετά-βαπτιστική κατάσταση : αν βαπτίζεσαι, αμέσως παύεις να είσαι αυτό που ήσουν. Πεθαίνεις, όπως λέει ο αγ.Παύλος, όσον αφορά το παρελθόν και επομένως υπάρχει μια καινούργια κατάσταση. Το βάπτισμα δημιουργεί ένα όριο στη Εκκλησία....Νομίζω ότι πρέπει να λάβουμε σοβαρά τα βαπτιστικά όρια της Εκκλησίας και να αποδεχτούμε ότι έξω από την βάπτιση δεν υπάρχει Εκκλησία. Εντός του βαπτίσματος, ακόμα και άν υπάρχει μία διάσπαση, μια διαίρεση, ένα σχίσμα, ακόμη μπορείς να μιλάς για Εκκλησία. Ακόμα κι άν πάρετε το μοντέλο της Eυχαριστίας ως βάση σας, θα δείτε ότι αυτό αφορά όλους τους χριστιανούς. Ας πάρουμε την Λειτουργία της αρχαίας Εκκλησίας ως ένα παράδειγμα : μέχρι το σημείο της ανάγνωσης των Γραφών η όπως έχουμε ακόμα σήμερα στήν Λειτουργία, μέχρι το φιλί της ειρήνης, που είναι το σημείο της ενότητας εν αγάπη, και του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο είναι σημάδι ενότητας εν πίστει, μέχρι αυτό το σημείο ήταν κατανοητό οτι κάποιος μπορούσε να πάρει μέρος στην Λειτουργία και μετά δεν του επιτρεπόταν για διαφόρους λόγους..να παραμείνει. Εφευγε λοιπόν λίγο πρίν από το Μυστήριο. Αυτό τώρα υποδηλώνει ότι μπορούμε να κατανοήσουμε τις διαιρέσεις με την Εκκλησία ως λαμβάνουσες χώρα ακριβώς σ'αυτά τα σημεία, είτε στο φιλί της ειρήνης, η στο Σύμβολο. Εάν δεν είμαστε σε θέση ν'αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο και να ομολογήσουμε την ίδια πίστη,τότε υπάρχει ένα ρήγμα στην κοινωνία. Αλλά αυτό το ρήγμα δεν σημαίνει ότι κάποιος εξέπεσε από το βασίλειο της Εκκλησίας. Οι Ορθόδοξοι...συμμετέχουν στην οικουμενική κίνηση ως μία κίνηση βαπτισμένων Χριστιανών, που βρίσκονται σε κατάσταση διαίρεσης, διότι δεν μπορούν να εκφράσουν την ίδια πίστη μαζί. Στο παρελθόν αυτό συνέβαινε λόγω της έλλειψης αγάπης, η οποία τώρα, δόξα τω Θεώ, εξαφανίζεται" (λόγω τής εξελίξεως πιθανώς) απόσπασμα από το Sourozh Diocesan Magazine. Εδώ λοιπόν φαίνεται καθαρά πώς η πνευματική ενότητα δια του βαπτίσματος υπάρχει, διότι το βάπτισμα είναι ..ένα και το αυτό σε όλες τις χριστιανικές ομολογίες! Αυτά πιστεύει και ο ρωμαιοκαθολικισμός κ οι Προτεστάντες και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Δύσης. Οι περισσότεροι προσήλυτοι έχουν "βαπτιστεί" μόνο δια του Χρίσματος, δηλ.δεν είναι βαπτισμένοι κανονικά. Η γλώσσα του Ζηζιούλα είναι πολιτική. Αφορά ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα με συμβολισμούς και θεατρικές εκφορές. H οικουμενικότητα είναι ένα κίνημα εξωεκκλησιαστικό.(από την eleni)

(Συνέχεια)

Με την ευκαιρία της ανάρτησης του σχολίου και  ευχαριστώντας, να κάνω απαραίτητες διευκρινήσεις για τους αναγνώστες σας : Προσήλυτοι μπορεί να είναι και χριστιανοί άλλων ομολογιών αλλά και μη-χριστιανοί. Οι μη -χριστιανοί βαπτίζονται κανονικά, οι χριστιανοί άλλων ομολογιών που έρχονται στην Ορθόδοξη Πίστη για την σωτηρία της ψυχής τους - και  πολλές φορές αυτή η απόφαση τους είναι εξαιρετικά δύσκολη και η μετάβαση και η μεταστροφή τους δυσκολότερη και επώδυνη - αυτοί δεν βαπτίζονται κανονικά, παρά μόνον δια του Χρίσματος, διότι θεωρείται δεδομένο ότι ήδη έχουν "βαπτιστεί" στο.. όνομα της Αγίας Τριάδος!! Ετσι λοιπόν ,όπως καταλαβαίνουμε, οι πολιτικές που ακολουθούν οι δυτικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (διπλωματικές τακτικές και του Φαναρίου), να μήν "στενοχωρήσουν" ούτε τους Ρωμαιοκαθολικούς ούτε τους Προτεστάντες, κλείνουν ουσιαστικά την Πόρτα του Μυστηρίου, του Αγ.Πνεύματος, στις ψυχές που ανήκουν στον Κύριο. Βεβαίως οι κύριοι αυτοί επικαλούνται την εφαρμογή της "Μυστηριακής Οικονομίας",αλλά μέσα στα δικά τους μέτρα και σταθμά, της πολιτικής τακτικής δηλαδή. Αλλά η οικονομία, βρίσκεται μέσα στο πνεύμα και στην βούληση του κανόνα της πίστεως και  σκοπεύει στον ίδιο στόχο, έχοντας την ακρίβεια ως μέτρο και όδηγό της, στις Ευαγγελικές αρχές. Η βαπτισματική ενότητα που ήδη εδώ και δεκαετίες έχει συμφωνηθεί, υπήρξε ένα αποφασιστικό βήμα για την θεωρητική υποστήρηξη των επομένων βημάτων. Η έννοια της Εκκλησίας γίνεται νομικιστική, ένας παγκόσμιος θεσμός ελέγχου και δογματικής ασφάλειας, ξεχωρίζοντας τον Χριστό των Μυστηρίων, όπως και ο Αμέθυστος πολύ σωστά έχει επανειλημμένα επισημάνει, από την δογματική αλήθεια Ενας σύγχρονος ιεράρχης αποδεικνύει το ψέμμα της "βαπτιστικής ενότητας" : "φαίνεται,ότι η αποδοχή του βαπτίσματος των αιρετικών (Παπικών,Προτεσταντών που αλλοίωσαν το δόγμα της Αγίας Τριάδος κλπ.) ερμηνεύεται ως αποδοχή της υπάρξεως Εκκλησίας στους αιρετικούς και ακόμη χειρότερο ότι οι "δύο Εκκλησίες" Ορθόδοξη και Λατινική έχουν ενότητα παρά τις "μικρές" διαφορές η ότι προερχόμαστε από την ίδια Εκκλησία και πρέπει να αναζητήσουμε και να αποτελέσουμε την μόνη Εκκλησία Είναι έκδηλη εδώ η θεωρία των κλάδων". Η οικουμενιστική ορθόδοξη κίνηση (η κίνημα) είναι η σύγχυση η ίδια, η αντίφαση η ίδια, η τραγωδία η ίδια. Ο μητρ.Ναυπάκτου κ.Ιερόθεος επισημαίνει:"...η αποδοχή αυτών των συμπερασμάτων ...από τους Ορθοδόξους θεολόγους, σημαίνει την σκόπιμη προδοσία των Ορθοδόξων απόψεων και συνθηκολόγηση στην αντίληψη του δυτικού Οικουμενισμού. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να απορρίψουμε". Εχω, προσωπικά γνωρίσει αρκετούς προσήλυτους. Δίνουν έναν πολύ δύσκολο αγώνα, να κρατήσουν στην καρδιά τους τη φλόγα της πίστης. Γνωρίζουν αυτές τις προδοσίες και πονούν και απορούν.Και έχουν εναποθέσει όλη τους την ελπίδα μόνον στον Κύριο.(eleni)

De Oecumenismo (Τελευταίο)

Αφού είδαμε την αμφισβητούμενη θεολογική βάση της Εκκλησίας, η οποία περιέχεται στην απόφαση περί οικουμενισμού της Β’ Βατικάνειας συνόδου, σειρά έχει η πιο σημαντική για τα σημερινά πράγματα, ιστορική βάση της Καθολικότητος! Διότι όλη η συζήτηση και ο διάλογος των Εκκλησιών γίνεται για την Καθολικότητα, δεν πρέπει να το ξεχνούμε, όχι για την αλήθεια! Διότι ούτε η θεολογία, ούτε η Ιστορία ανήκουν στην αλήθεια της Εκκλησίας, στην οικονομία της Σωτηρίας, αλλά στην Νοοτροπία και στα σχήματα, τα οποία σκοτώνουν την αγιότητά Της! Στις καλές συνήθειες, οι οποίες στηρίζουν τον κληρικαλισμό και κατασκευάζουν χλιαρούς χριστιανούς!

Θα θυμόμαστε πως η θεολογική καθολικότης της Εκκλησίας κατά τους Βατικάνειους, στηρίζεται στην ενότητα που εξασφαλίζει το Άγιο Πνεύμα! Αυτή η πρόταση αποτελεί αναγνώριση της πνευματολογικής διάστασης της Ανατολικής Εκκλησίας, σε αντίθεση με την Χριστολογική της Δυτικής!

Η καθολικότης λοιπόν είναι υποχρεωμένη να συνθέσει χριστολογία και πνευματολογία και στο θεολογικό και στο ιστορικό επίπεδο!

«Λοιπόν το παπικό πρωτείο είναι η ιστορική βάση της καθολικότητος της ρωμαϊκής Εκκλησίας! Ο Χριστός ανάθεσε την διδακτική, διοικητική και μυστηριακή διακονία στο σύλλογο των δώδεκα Αποστόλων, κεφαλή των οποίων ήταν ο Πέτρος». Όπως λίγο πριν, στην θεολογική καθολικότητα, ο Χριστός, ταυτισμένος με τον Πατέρα, δια του filioque, ανάθεσε στο Άγιο Πνεύμα την ενότητα και την κοινωνία των προσώπων. Με μια επιστασία λοιπόν, πηγή της οποίας είναι η Αγία Τριάδα, η Εκκλησία εικονίζει την Αγία Τριάδα, σε όλα τα επίπεδα! Καμιά υποψία ότι ίσως η ενότητα να αφορά την ενότητα των δύο φύσεων στην Υπόσταση του Κυρίου. Το Άγιο Πνεύμα διαμορφώνει σχήματα και Νοοτροπίες! Είναι βοηθός του ανθρώπου, στο πιο δύσκολο έργο του, στην πραγματοποίηση του πιο μεγάλου του ονείρου, της καθολικότητος και την ενότητος, στον κόσμο! Βοηθός στην πραγματοποίηση του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν. Στην πραγματοποίηση της Βασιλείας των Ουρανών στη Γη! Το Άγιο Πνεύμα δίνει την δυνατότητα να πραγματοποιηθούν τα κομμουνιστικά οράματα!

«Η λατινική Εκκλησία βρίσκει στο εφεύρημα του παπικού πρωτείου ένα εύχρηστο πρακτικό σχήμα! Γιατί είναι γεγονός ότι ο παποκεντρισμός διατηρεί την ρωμαϊκή Εκκλησία σε μια ιστορική ενότητα (και ο προτεσταντισμός;) πάνω από σύνορα εθνικά και πάνω από φυλετικές και πολιτιστικές διακρίσεις. Η λατινική Εκκλησία είναι σήμερα σε κάθε σημείο της γης η “καθολική” Εκκλησία». Χωρίς πιστούς! Με άδειες Εκκλησίες! Όπου μπορεί κάποιος άνετα να βιώσει την μεγάλη εμπειρία της σιωπής του Ζεν.

«Ποια είναι όμως η Ιστορική βάση στην οποία οικοδομούν οι ορθόδοξες Εκκλησίες την καθολικότητά τους; Οι οικουμενικές σύνοδοι; Τουλάχιστον τους οχτώ πρώτους αιώνες; Ένα όργανο όμως το οποίο σήμερα βρίσκεται σε αχρηστεία! Ένα δεύτερο όργανο ωστόσο, ο θεσμός των τεσσάρων Πατριαρχείων, έχει πέσει και αυτό στα χέρια του Εθνικισμού, αντί να υπηρετεί την καθολικότητα! Διότι όλα τα Πατριαρχεία της Ανατολής επανδρώνονται από μια εθνική Εκκλησία, την ελλαδική!

Στον ορθόδοξο χώρο λοιπόν ο εθνικιστικός χαρακτήρας των Εκκλησιών κάνει το πρόβλημα οξύτατο. Το πρόβλημα του εθνικισμού είναι, πριν απ’ όλα, το πρόβλημα της θεολογικής αυτοσυνειδησίας των Εκκλησιών.

Η Ορθοδοξία κηρύσσεται ως “η θρησκεία των προγόνων”, “αδιαρρήκτως μετά της εθνικής ημών ιστορίας συνδεδεμένη”. “Ελλάς και Ορθοδοξία είναι οι δύο όψεις ενός και του αυτού πράγματος”.

Ενώ επιβάλλεται να καταλάβουμε κάποτε ότι η ελληνικότητα είναι ακριβώς η συνείδηση της οικουμενικότητας και δεν έχει σχέση με τον φυλετικό μας εθνικισμό».

«Βρισκόμαστε λοιπόν ανάμεσα σε δύο συμβιβασμούς. Στο συμβιβασμό με την εθνικιστική διάσπαση, που σημαίνει απουσία θεολογικής αυτοσυνειδησίας και εγκύστωση στο ιστορικό παρελθόν. Και στο συμβιβασμό της προτεραιότητος της οργανωτικής σκοπιμότητος που διατηρεί ωστόσο κάτι από τον καθολικό χαρακτήρα της Εκκλησίας».

Τελικώς επιλέχθηκε η λύση της οργανωτικής σκοπιμότητος, το προβάδισμα της διοικήσεως έναντι της πίστεως, επινοήθηκε το πρωτείο του πατριάρχου, ο οποίος θα κάθεται στα δεξιά του πάπα, λίγο κατώτερο δηλαδή από το πρωτείο του πάπα! Γιατί όμως; Επειδή δεν έγινε κατανοητό ότι και η θεολογική καθολικότης και η Ιστορική αφορούσαν τύπους και σχήματα, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την Εκκλησία του Κυρίου! Ότι η Νοοτροπία και η καθολικότης της, ενώνει τους ανθρώπους, αλλά δεν τους ενώνει με τον Κύριο, τον σκοπό της Οικονομίας της Σωτηρίας. Ότι η Νοοτροπία καταργεί την Οικονομία, την Ενσάρκωση του Κυρίου!

Ακόμη και το ωραιότερο σημείο του κειμένου του κ. Γιανναρά, είναι μια απλή, κενή τυποποίηση: «η Εκκλησία έχει χάσει κάθε άμεση σχέση με τη ζωή, αυτή τη ζωή που καλείται να μεταμορφώσει, να την αγιάσει, να την αποκαλύψει ως λατρεία του Θεού, ως φανέρωση και δόξα του Θεού».

Για το σύνολο των πιστών σήμερα, η Εκκλησία είναι ο Θεός! Που συνεχίζει το έργο του Θεού. Δεν είναι οι πιστοί η Εκκλησία, δεν συνεχίζει το έργο του ο Κύριος. Ο Κύριος απεσύρθη στους Ουρανούς και το Άγιο Πνεύμα μας μεταφέρει την άκτιστη ενέργεια της Αγίας Τριάδος. Αν δεν προσδοκούσαμε Ανάσταση Νεκρών, θα ήταν το τέλος!

   Αμέθυστος

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ

Θα πώ κάποια απλοϊκά πράγματα. O Μπάρτ είχε μια μούσα, την Charlotte. Νεώτερή του, μαθήτριά του, γραμματεύς του, καθοδηγήτριά του, συνεργάτης του στίς θεολογικές του έρευνες και στο συγγραφικό του έργο. Η αγαπημένη του έμενε σπίτι του, επειδή αυτός το απαίτησε, με την γυναίκα του και τα παιδιά του, και ήταν ο πρόξενος διάστασης του ζευγαριού. Ζούσε την τριάδα στο ίδιο του το σπίτι, που δεν ήταν ενοποιητική τριάδα, αλλά διαλυτική. Ζούσε επίσης, απ’ ότι φαίνεται, και την θρησκευτική αρχή ως ερωτική ιστορία, που είχε δύο αποδέκτες, την Charlotte στό ένα άκρο και τό δόγμα στό άλλο. Ένα δόγμα που ήταν εκ των πραγμάτων “υποχρωμένο” να υπηρετήσει και να στηρίξει την δική του ιστορία ζωής (καταλλαγή). Ο Μπάρτ απ' ότι μπορώ να καταλάβω, ήταν ένα μίγμα αντιφατικών εκρηκτικών στοιχείων, και ηθελημένα, σε απόσταση από την Ι. Παράδοση.

Και κάτι ακόμα: ακόμα και ο τίτλος, "αναλογία σχέσεων, η ιστορία μετέωρη στην αιωνιότητα" δείχνει ότι πραγματικά η ιστορία του Μπάρτ, η προσωπική, δεν μπορεί να προσανατολιστεί πρός την αιωνιότητα, είναι μετέωρη από την ίδια της την φύση, που είναι διχαστική. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι μεταξύ ιστορίας και αιωνιότητας...

Eleni

Όσον αφορά δε τον συγκρητισμό του Μέσκου λάβαμε το εξής σχόλιο:

H ταύτιση της Παναγίας με την Κάλι είναι αποκρουστική και βλάσφημη! Την βλέπουμε και στο βιβλίο "Ο βίος του Βιβεκανάντα" του Ρομαίν Ρολλάν όταν αναφέρει ότι ο Βιβεκανάντα προσκύνησε άγαλμα της Παναγίας λέγοντας "Και αυτή μητέρα είναι!" Ο Ινδουϊσμός τούς έχει διαστρέψει τα μυαλά!

Η Κάλι απεικονίζεται συνήθως να πατάει πάνω στο πτώμα του Σίβα ενώ βρίσκεται σε παροξυσμό από τη θέα του φρέσκου αίματος!

Η Κάλι είναι η σάκτι, δηλαδή η θηλυκή πλευρά του ερμαφρόδιτου Σίβα, του "θεού" της Καταστροφής και του χορού και πρώτου γιόγκι!

Αμέθυστος

Kρυφό σχολειό: μια απάντηση στην ιστοσελίδα «Ρεσάλτο»

Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Το κρυφό σχολειό στην Τουρκοκρατία ιδρύθηκε από την Εκκλησία και λειτούργησε με φωτισμένους ιερείς και μοναχούς , με σκοπό να διαφυλάξει την πίστη, την ελευθερία και τη γλώσσα του σκλαβωμένου Γένους των Ελλήνων.

Υπήρχαν φωτισμένοι ιερείς να διδάξουν και φωτισμένοι γονείς να εμπιστευθούν τα παιδιά τους σ΄ αυτούς γιατί ανταποκρίνονταν στο αίτημα του Γένους των Ελλήνων που είχε επίγνωση ότι απώλεσε την ελευθερία του και ζει κάτω από το ζυγό των Τούρκων.

Υπήρχε ενότητα στην αφετηρία, στην πορεία και στον προορισμό. Ο εχθρός ήταν ορατός και ο πόλεμος επίσης ήταν ένας ορατός πόλεμος γι΄ αυτό και ένα σχολείο που θα δίδασκε την πίστη, την ελευθερία και τη γλώσσα έπρεπε να είναι κρυφό.

Τώρα ο εχθρός είναι αόρατος και ο πόλεμος που διεξάγει είναι επίσης αόρατος. Οι πολεμούμενοι δεν έχουν επίγνωση ότι πρέπει να υπερασπιστούν την πίστη, την ελευθερία και τη γλώσσα τους.

Αν λειτουργούσε σήμερα κρυφό σχολειό δεν θα είχε 1)επίγνωση του σκοπού για τον οποίο λειτουργεί 2) ενότητα στην αφετηρία του, στην πορεία του και στον προορισμό του και 3) φωτισμένους δασκάλους να διδάξουν και φωτισμένους γονείς να εμπιστευθούν τα παιδιά τους σ΄ αυτό επειδή όπως είπαμε δεν είναι ορατός ούτε ο εχθρός ούτε τα όπλα του.

Ο στόχος του εχθρού είναι το ελεύθερο πνεύμα. Ο εχθρός γνωρίζει ότι δε γίνεται κανείς σκλάβος όσο έχει το πνεύμα του ελεύθερο, και ότι δεν φοβάται τίποτα εκείνος που έχει ακμαίο ηθικό. Ο εχθρός γνωρίζει εκείνο που λησμονούμε εμείς, ότι αυτό που προέχει είναι το πνεύμα του Κυρίου Ιησού και γι΄ αυτό δεν το πολεμάει, αλλά το υποκαθιστά. Διότι γνωρίζει επίσης ότι το πνεύμα πολεμούμενο ενδυναμώνεται ενώ όταν υποκαθίσταται από άλλο νοθευμένο πνεύμα πέφτει σε μαρασμό.

Ο Εχθρός μας αρρωσταίνει με το να μας δίνει συνεχώς τροφή να κατακρίνουμε, να απωθούμε, να νιώθουμε αυτολύπη. Μιμείται τον πειρασμό που θέλει να τον έχουμε πάντα στο νου μας και να μη σκεφτόμαστε τίποτε άλλο εκτός από αυτόν. Έτσι όμως συνηθίζουμε στην ήττα και δεν έχουμε το σθένος να τον πολεμήσουμε. Η εποχή αυτή έχει μετατρέψει το κακό σε επιστήμη!

Το κρυφό σχολείο σήμερα πρέπει να έχει ως στόχο την ανανέωση του πνεύματος. «Ανακαινίζεσθε με τη δύναμη του νου» ,γράφει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του. Στην προκειμένη περίπτωση η ανακαίνιση θα γινόταν με τη δύναμη του κρυφού σχολειού. Το κρυφό σχολειό θα πολεμούσε με τα όπλα του πνεύματος, με δασκάλους, γονείς και μαθητές ενδεδυμένους την πανοπλίαν του πνεύματος και τα όπλα του φωτός. «Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατούντες. Μη κώμοις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω. Μη της σαρκός πρόνοιαν ποιούντες εις επιθυμίας».

Τώρα μπορούμε να διακρίνουμε τις αληθινές αξίες από τις ψευδοαξίες του αντιχριστιανισμού."Τίποτε δεν είναι πιο συναρπαστικό, τίποτε δεν είναι πιο διεγερτικό» γράφει ο Γάλλος φιλόσοφος Ρενέ Ζιράρ στο βιβλίο του Η αρχαία οδός των ασεβών « από το να βλέπεις να επαναπροβάλλει με μια δύναμη ακατανίκητη ό,τι περίμενες λιγότερο, εκεί που κανένας δεν το περίμενε."

Διαβάστε με αυτό το πνεύμα την αφήγηση για το Εμμαούς στο Ευαγγέλιο. «Ο Χριστός συμβαδίζει με τους μαθητές και τους εξηγεί τις Γραφές. Η εκδίωξη του Λόγου είναι η αρχή του τέλους για το "βασίλειο του σατανά" Η ήττα μέσα στον κόσμο σημαίνει στην πραγματικότητα νίκη πάνω στον κόσμο. Ο Λόγος που εκδιώχθηκε "δίνει τη δυνατότητα να γίνουν παιδιά του Θεού σε όλους εκείνους που τον κατεδίωξαν, σε όλους εκείνους που τον «δέχονται». "Η δήθεν σύγχρονη κουλτούρα, το οχυρό του αντιχριστιανισμού, αρχίζει να διαλύεται στην επαφή του με το ευαγγελικό κείμενο... Η πίστη ότι η ήττα του Χριστού μεταβάλλεται σε νίκη έχει ήδη πραγματωθεί ανάμεσά μας με την κατάρρευση της μαρξιστικο-φροϋδικο-νιτσεϊκής κουλτούρας, με την οξεία κρίση όλων των αξιών που η μεταχριστιανική εποχή πίστευε πως αντιθέτει νικηφόρα στον χριστιανισμό".

ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΜΕΣΚΟΣ. Ο ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ

Στήν τελευταία του ανάρτηση μάς πληροφορεί γιά μία από τις τελευταίες του διδασκαλίες στήν τάξη όπου υποτίθεται πώς διδάσκει θεολογία. Δίδαξε πώς η Παναγία είναι όμοια με τη θεά Κάλι του Ινδουϊσμού. Ότι η θεά Κάλι είναι το αρχέτυπο τής Μεγάλης Μητέρας όπως και η Θεοτόκος.
Με μεγάλη μας χαρά θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τούς αγαπητούς θεολόγους οι οποίοι αντιδρούν στον εκσυγχρονισμό τού μαθήματός τους πώς η θρησκειολογία ήδη διδάσκεται στά σχολεία.

Η Κάλι ισχυρίζεται ο ''σοφός'' και σκοτώνει και ζωοποιεί, ενώ η Παναγία μόνο ζωοποιεί.

Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η Κάλι αναφέρεται στόν κύκλο της ζωής και του θανάτου, στο πανίσχυρο κάρμα, από το οποίο η Θεοτόκος μάς ελευθέρωσε. Ζωοποιεί λοιπόν η Θεοτόκος εφόσον μέσω τής Παναγίας κατηργήθη ο θάνατος. Πώς ζωοποιεί άραγε η Κάλι;

Βεβαίως ο Μέσκος πιστεύει μόνο στόν εαυτό του, νομίζοντας πώς είναι ζωντανός, παρότι μάς δίνει συνεχώς βεβαιώσεις ότι είναι ήδη νεκρός. Στήν προηγούμενη ανάρτησή του επιτίθεται σε μιά συνάδελφό του η οποία κλέβει το κράτος κάνοντας διδακτορικό χωρίς να έχει καμία δυνατότητα να ανταποδώσει το σχετικό κόστος. Ο ίδιος ο Μέσκος δέν έκανε διδακτορικό με τίς πλάτες τής Εκκλησίας; Πώς ανταποδίδει το κόστος; Γελοιοποιώντας την Εκκλησία; και το κράτος που τού επιτρέπουν να επηρεάζει τίς άγουρες ψυχές τών μαθητών μεταδίδοντάς τους την βρωμερή του πνευματική ασθένεια και την ανθρώπινή του ανικανότητα;

Βλέπει ο ''φωτισμένος'' με μεγάλη ευκρίνεια την τρίχα στο μάτι τού αδελφού του, το παλούκι όμως;
Είναι σοφία να πιστεύουμε ότι εγώ καλός εσύ κακός; Δέν γνωρίζει ότι κατάκριση είναι να κατηγορούμε τον άλλον για κάτι πού κάνουμε και εμείς οι ίδιοι;

Εάν υπήρχε Ζωντανή Εκκλησία δέν θα έψαχνε ήδη για δουλειά μηχανικού; Δέν θα πάλευε ήδη με τόν ανταγωνισμό της κοινωνίας για να δείξει τήν αξία του, απομακρυσμένος από το καταφύγιο του δημοσίου όπου δείχνει την μεγαλομανία του, κατηγορώντας τούς Έλληνες ότι καταφεύγουν στη σιγουριά του δημοσίου;

Αγαπητέ χαιρετίσματα στη μαμά.

                      Αμέθυστος

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ ΜΑΣ

Ο πρ.Νικόλαος Λουδοβίκος, ένας άλλος σπουδαίος συνεργάτης τού κ.Ζηζιούλα, στον πρόλογο τού βιβλίου του «Θεοποιία» μάς διδάσκει πώς το βιβλίο του είναι «μιά προσφορά στην αγωνία και την αναζήτηση τής οικουμενικής Χριστιανικής θεολογίας σήμερα. Δέν υπάρχει πλέον ομολογιακή ταυτότητα. Η μόνη πραγματική ταυτότης είναι αυτή πού γεννάται μέσα σ`ένα αυθεντικό σημερινό διάλογο στόν πυρίκαυστο χώρο τών ουσιωδών του πνεύματος. Η ταυτότητα είναι κάτι πού συνεχώς έρχεται από το μέλλον ως άνθηση διαλογική του παρελθόντος μέσα στό παρόν».

Καί ως νέος Μωϋσής ατενίζει με χαρά την νέα γή τής επαγγελίας. Όλα είναι μιά επανάληψη.

«Η χαρά γεννιέται ακριβώς από τη χάρη πού μού δόθηκε να ατενίσω αυτή τη μελλοντική γή της οικουμενικής κοινωνίας περί τα μέγιστα και τα τίμια. Ένας νέος κοσμοπολιτισμός ανατέλλει αργά στό θεολογικό σύμπαν, στη σφαίρα της πολυδιάστατης συνάντησης τού Θεού με τον κόσμο».

Η χαρά του όμως συνοδεύεται από μελαγχολία, διότι στόν τόπο του η επανάληψη τού γράμματος της αλήθειας αποσβένει τα δικαιώματα τού πνεύματος.

Δυστυχώς ο πνευματικός θάνατος της παραδόσεώς μας είναι πιό σκληρός από όσο απεκαλύφθη στόν κ.Λουδοβίκο, τόσο πού μπροστά του τό όραμα του Λουδοβίκου δίνει μιά μικρή ανακούφιση.

Απόσπασμα από το κείμενο : Η Εκκλησία πρό των ευθυνών της Ε.Βολουδάκη, πηγή: Μικρα δοκίμια, του κ.Μόσχου Λαγκουβάρδου.

«Η Εκκλησία καθοδηγείται από τον Θεό, εκφράζεται δε και διοικείται επί τής γής με τήν πρωταρχική και καθοριστική ευθύνη του Ιερατείου Της, άνευ τού οποίου και τής συγκαταθέσεώς του, η Θεία Χάρις δέν μεταδίδεται στούς ανθρώπους. Καί πολιτική εξουσία χωρίς τη Θεία Χάρι έχει το ελεεινό αποτέλεσμα πού όλοι βιώνουμε σήμερα».

Αυτό είναι το περιεχόμενο τής κατηγορίας περί Χομεϊνισμού των αντιοικουμενιστών. Και είναι δίκαιη.

Καί ποιά είναι η αληθινή μας παράδοση τήν οποία εγκατέλειψαν και οι μέν και οι δέ;

Ας πάρουμε μιά γεύση από ένα σχόλιο τού κ. Χριστοδουλίδη.

Ο Άγιος Μάξιμος συνελήφθη και απέθανε στην εξορία στη Λαζική. Όταν σε ανάκρισι ο αιρετικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Πέτρος του είπε να ενωθή με την καθολική (παγκόσμια) εκκλησία που είχε δεχθή την αίρεσι, ο Άγιος Μάξιμος απάντησε: «Ο Θεός των όλων (Χριστός), μακαρίζοντας τον Πέτρο για όσα είπε, ομολογώντας Αυτόν καλώς, είπε ότι Καθολική Εκκλησία είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία της πίστεως σ' Αυτόν» (και όχι η ενότητα μέσα στην αίρεσι, μέσα στην ψευδή πίστι).

Απόσπασμα από το http://www.impantokratoros.gr/CBBF5CE5.el.aspx

ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΣΧΕΣΕΩΝ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΤΕΩΡΗ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ - KARL BARTH (5)

Στις πηγές της νεωτερικής θεολογίας (ΧXΧIΙI)


KARL BARTH  (5o μέρος)

Ο τελευταίος Μπάρτ ξαναπιάνει τα αγαπημένα του θέματα και εκφράσεις στη «δογματική επιτομή» (1974). «Ο ένας Θεός –ομολογεί ξανά– είναι από τη φύση του και αιωνίως Πατήρ, αρχή του Υϊού Του, και σε ενότητα μ' αυτό, πηγή του Αγίου Πνεύματος. Λόγω αυτού του τρόπου υπάρξεώς Του, είναι κατά χάριν ο Πατήρ όλων τών ανθρώπων, τούς οποίους καλεί μέσα στον χρόνο να γίνουν Υϊοί Του μέσα στον Υϊό και μέσω τού Αγίου Πνεύματος».

Κυττάζει τον χρόνο βεβαίως πάντοτε από τήν αιωνιότητα, στοχάζεται τήν Ιστορία από το ύψος τών ουρανών, του Θεού πού βρίσκεται ψηλά στούς ουρανούς, εξηγεί, η Βίβλος μάς διηγείται την ιστορία, μάς αφηγείται τά γεγονότα πού πραγματοποίησε εδώ κάτω στη γή, στόν ανθρώπινο χώρο.

Διηγούμενη η Βίβλος αυτή την ιστορία, μας αποδεικνύει την ύπαρξη και διαγράφει την Φύση του Θεού. Η γνώση του Θεού με την έννοια της Γραφής είναι η γνώση της υπάρξεώς Του, της Ζωής Του και τών πράξεων Του, της αποκαλύψεώς Του μεσω του έργου που πραγματοποιεί. Σ’αυτό το έργο ο Θεός είναι το πρόσωπο που παρουσιάζει τον εαυτό του και επομένως είναι το υποκείμενό της. Αυτό το μοναδικό έργο του μοναδικού Θεού είναι μόνον κίνηση. Διότι ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε δέν είναι ένας νεκρός Θεός, ούτε ένας μοναχικός θεός, διότι παρότι είναι Μοναδικός στη θεϊκή Του δόξα ψηλά στους ουρανούς δέν είναι μόνος. «Ενώ ο Θεός είναι εκ φύσεως και στην αιωνιότητα Μοναδικός, για μάς είναι Μοναδικός στο χρόνο: είναι ο μοναδικός Θεός στους τρείς τρόπους υπάρξεως. Η αρχαία Εκκλησία εκφράζεται ως εξής «Θεός σε τρία πρόσωπα». Όταν κατανοηθεί μ’αυτόν τον τρόπο η έννοια του "προσώπου" είναι άθικτη! Διότι πρόσωπο στην Ελληνική και Λαττινική γλώσσα, ήθελε να πεί ακριβώς αυτό που καθόρισα σαν τρόπο υπάρξεως. Εάν ομιλούμε σήμερα για πρόσωπο, άθελα μας και σχεδόν ακατανίκητα μας παρουσιάζεται η ιδέα ενός πράγματος που μοιάζει στον δικό μας ανθρώπινο τρόπο να είμαστε πρόσωπα. Τέτοια ιδέα όμως δέν ταιριάζει ακριβώς για να περιγράψουμε αυτό που είναι στην πραγματικότητα ο Πατήρ, ο Υιός και το Αγιο Πνεύμα. Οταν όμως η Χριστιανική Εκκλησία μιλά για το Θεό σαν Μονάδα και Τριάδα, εννοεί πώς ο Θεός δέν υπάρχει μόνο με έναν τρόπο, αλλά είναι Πατήρ, όπως είναι Υϊός και όπως είναι Αγιο Πνεύμα. Πρόκειται δηλαδή για τρείς φορές, για τον Μόνο και Μοναδικό Θεό.Ενός Θεού όμως που είναι Μονάδα στην Τριάδα Του, γι’αυτόν που είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο πνεύμα καθ’εαυτός, και ψηλά στους ουρανούς και στην αποκάλυψη Του»

Ανακεφαλαιώνοντας ακόμη περισσότερο την σκέψη του, ο Μπαρτ, δηλώνει πώς ο Θεός είναι Πατήρ ώς πρός τον εαυτό του, κατα φύσιν και αιωνίως, και μόνον σαν συνέπεια αυτού είναι πατήρ και για μας τα δημιουργήματα Του. Δέν αρχίζουμε λοιπόν απο την ανθρώπινη πατρότητα, για να μιλήσουμε αναλόγως , για μια Θεία Πατρότητα, αλλά αντιθέτως η αληθινή Πατρότης είναι στον Θεό, και μόνον απο αυτή προέρχεται αυτό που εμείς γνωρίζουμε σαν Πατρότητα. Η Θεία Πατρότης είναι η αρχή κάθε φυσικής Πατρότητος. Αλλά ο Θεός είναι Πατήρ εις εαυτόν καθώς είναι η καταγωγή και η πηγή ενός άλλου Θείου "τρόπου υπάρξεως", διακεκριμένου απο τον πρώτο και παρόλα αυτά δικό Του. Ο Θεός είναι πατήρ επειδή είναι ο Πατήρ τού δικού Του Υϊου, ο οποίος ενυπάρχει και είναι με την σειρά Του Θεός καθεαυτός. Ήδη στην «Εκκλησιαστική δογματική», ο Μπάρτ είχε ισχυρισθεί πώς ο Υιός ή Λόγος του Θεού είναι τέτοιος για μας επειδη κατ’αρχάς είναι ως προς τον εαυτό Του. Στόν Θεό, το να δωθεί καταγωγή και να προσληφθεί καταγωγή, δέν απειλεί την Θεία ενότητα. Αντιθέτως ο Πατήρ και ο Υιός ενωμένοι επιβεβαιώνουν την Θεία ενότητα για μια Τρίτη φορά μέσω του Αγίου Πνεύματος. << Και το Άγιο Πνεύμα είναι μέσα μας καθώς είναι κατ’αρχάς είς εαυτόν. Η ενότης του Θεού δέν υπάρχει επειδή ο Θεός είναι πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, αλλά ακριβώς για αυτό. «Έτσι ο Θεός ενυπάρχει σάν αυτός που υπάρχει λόγω της δικής του αρετής, όπως ο Θεός στην Θεότητα Του είναι διακεκριμένος είς εαυτόν και παρόλα αυτά ίσος προς εαυτόν. Λόγω αυτού ακριβώς του γεγονότος δέν είναι μοναχικός εις εαυτόν. Δέν έχει ανάγκη τον κόσμο για να έχει παρέα. Σαν Μονάδα και Τριάδα ταυτόχρονα , διαθέτει είς εαυτόν όλον τον πλούτο της ζωής και την πληρώτητα τής πράξεως και της κοινωνίας. Είναι το κινητό ακίνητο. Απο αυτό μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε πώς όλο αυτό που υπάρχει είναι καρπός της ελεύθερης χάρης Του».

Έτσι το γεγονός πώς είναι Δημιουργός , το γεγονός πώς προσεφέρθη σε μάς στον Ιησού Χριστό και το γεγονός πώς μας ένωσε μαζί Τού τον δεσμό του Αγίου Πνεύματος, είναι μία υπερχείλιση της πληρότητος Του. Τίποτε δέν μας όφειλε, όλα είναι υπερπλήρης αγαθότης Του. Αυτός δέν θέλει αυτό που είναι δι εαυτόν, να ανήκει μόνο σε αυτόν, αλλά επιθυμεί αυτό που ο ίδιος είναι στην αιωνιότητα, να είναι και στην διάθεση μας. Έτσι λοιπόν, καταλήγει ο Μπάρτ, αυτό που είναι ο Θεός στην αιώνια Τριάδα απευθύνεται κατα Χάριν και σε μας, συμβαίνει και στον χρόνο: « Πρόκειται ούτε λίγο ούτε πολύ, για μία επανάληψη της Θείας Ζωής : Μία επανάληψη την οποία δέν πραγματοποιούμε εμείς και την οποία δέν μπορούμε να αποκτήσουμε, αλλά την οποία ο Θεός βοηθά να συμβεί μέσα στα πλαίσια τού κτιστού κόσμου, έξω απο την θεότητα. Ας είναι δοξασμένος ο Θεός πάνω ψηλά στους ουρανούς».

Όπως βλέπουμε ξεκάθαρα και στην δογματικη επιτομή ο Μπάρτ πραγματοποιεί μιά «Χριστολογική συγκέντρωση» του δόγματος της αποκαλύψεως οικοδομώντας την σάν Τριαδικό δόγμα, και ταυτόχρονα ξεδιπλώνει μιάν αναλογία σχέσεων (όχι μία αναλογία όντων, ούτε μία απλή αναλογία πίστεως )δηλαδή ένα δόγμα τών σχέσεων τών Τριών Θεικών προσώπων μεταξύ των και με τον κόσμο, σάν εφαρμογή και ολοκλήρωση του δόγματος τής Αρχαίας Εκκλησίας. Όλα όσα μπορούμε να πούμε για τον Θεό, όλες οι λέξεις και οι έννοιες που θα χρησιμοποιήσουμε για αυτόν τον σκοπό, εξαρτώνται κατα τον Μπάρτ απο τις σχέσεις που υπάρχουν στην ίδια της ουσία της Τριάδος και οι οποίες μας φανερώνονται στην αποκάλυψη. Ενώ ο Θεός φανερώνει τον εαυτό του στον άνθρωπο σάν ο Κύριος του, παρουσιάζει επίσης και τις σχέσεις του με τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο πνεύμα και αυτές οι σχέσεις είναι ανάλογες αυτών που υπάρχουν ανάμεσα στον Θεό και στο δημιούργημα Του, στον Θεό και στον άνθρωπο.

Στην Εκκλησιαστική Δογματική, ξεπερνώντας την πρωτογενή διάσταση Θεού-κόσμου την οποία είχε υποστηρίξει νεότερος, ο Μπάρτ, συνέλαβε την Δημιουργία σαν ένα ξεδίπλωμα τού χώρου πρός χάριν τής Ιστορίας τής συμμαχίας τής χάρης, εκείνης τής συμμαχίας τού Θεού με τον άνθρωπο πού έχει την αρχή της, το κέντρο της, και το τέλος της στον Ιησού Χριστό.

Ο Μπάρτ συμπεραίνει μ`αυτόν τον τρόπο την δομική «ομοιότητα» του ανθρώπου με τον Θεό, χωρίς να σκανδαλίζεται πλέον. Αντιθέτως ανακηρύσσοντας ότι είναι αδύνατον να τροποποιηθεί, καθότι έχει σαν βάση της την Χριστολογία και γι’ αυτό την Τριάδα. Αυτή η «ομοιότης» του ανθρώπου με τον θεό προέρχεται από την Τριαδική «αυτοσυνάντηση» του θεού: Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, η οποία αντανακλάται στην σχέση του θεού με τον άνθρωπο, με τέτοιο τρόπο μάλιστα που αυτή η ίδια η σχέση αντικατοπτρίζεται με την σειρά της, στην ανθρώπινη συνάντηση του Εγώ με το Εσύ, του άνδρα με την γυναίκα.

Σ’ αυτό το σημείο η προσωπική αιώνια κίνηση του ζωντανού θεού σαν Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, μπορεί να υποδηλώσει και μια Ιστορία «Ότι ο Πατήρ αγαπά τον Υιό –λέει ο Μπαρτ– και ο Υιός υπακούει στον Πατέρα, ότι σ’ αυτήν την αγάπη και σ’ αυτή την υπακοή ο θεός προσφέρεται στους ανθρώπους, παίρνει πάνω του τον ξεπεσμό του ανθρώπου για να τον υψώσει κοντά του, ότι σ’ αυτή την πράξη ο άνθρωπος ελευθερώνεται διαλέγοντας με την σειρά του τον θεό που τον διάλεξε: αυτή ακριβώς είναι μια αληθινή Ιστορία η οποία σαν Ιστορία, δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί σαν μια σταθερή αιτία, όσων και αν θέλουμε αποτελεσμάτων!

Εάν αυτή ουσιοποιεί την αιωνιότητα πριν από τον χρόνο, τότε αυτή η αιωνιότης δεν μπορεί να μείνει στο πριν από τον χρόνο, καθώς εάν είναι δι’ εαυτόν πριν από τον χρόνο όπως είναι και στον χρόνο, τότε, στον χρόνο δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από Ιστορία. Ποιος είναι και τι πράγμα είναι ο Ιησούς Χριστός, μπορούμε μόνο να το αφηγηθούμε, δεν μπορούμε να το στοχασθούμε ούτε να το περιγράψουμε σαν ένα σύστημα».

«Η καταλλαγή –προσθέτει ο Μπαρτ– είναι Ιστορία. Όποιος επιθυμεί να την γνωρίσει πρέπει να την γνωρίσει σαν τέτοια. Όποιος δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτή, πρέπει να την αφηγηθεί σαν Ιστορία». Για να είναι συνεπής με το αντικείμενό της, δηλαδή με την Ιστορία της Δημιουργίας, της καταλλαγής, της τελικής μεταμόρφωσης των πάντων, η θεολογία δεν θα κατορθώσει ποτέ της να γίνει μια τέλεια γεωμετρία, μια στιβαρή οργάνωση ψυχρών εννοιών, χωρίς να καταλήγει πάντοτε να γίνεται ένα σπαθί χωρίς μύτη.

«Η θεολογία είναι το συμπέρασμα μια τέτοιας Ιστορίας. Γι’ αυτό δεν είναι δίκαιο να μειωθεί σε σύστημα. Πρέπει να αναφέρεται σε κάθε περίπτωση, σ’ αυτή την Ιστορία και να παραμείνει μια αφήγηση. Δεν μπορεί να ασχολείται με κάθε λογής πληρότητες, αλλά μόνον με την σωστή αφήγηση κάθε πράγματος».

(Συνεχίζεται)

Σχόλιο

Ελπίζουμε τώρα πλέον να είμαστε όλοι υποψιασμένοι γιά την πηγή της νεοορθοδόξου θεολογίας. Και ο κ. Ζηζιούλας ανέπτυξε την ετερότητα των Θείων Προσώπων από τον Μπάρτ : «Αλλά ο Θεός είναι Πατήρ εις εαυτόν καθώς είναι η καταγωγή και η πηγή ενός άλλου Θείου "τρόπου υπάρξεως", διακεκριμένου απο τον πρώτο και παρόλα αυτά δικό Του», και ο κ. Γιανναράς ξεσήκωσε σχεδόν το σύνολο τής θεολογίας τού Μπάρτ.


Οι ίδιοι βεβαίως ισχυρίζονται πως ότι πήραν το βάφτισαν ορθόδοξο. Ο κ. Ζηζιούλας χρησιμοποίησε την ετερότητα στις πολυπολιτισμικές ανάγκες και ο κ. Γιανναράς το πρόσωπο και τις σχέσεις και την αναλογία και την ομοιότητα για να συστήσει την ενότητα τής συνάξεως.


Μετάλλαξαν με τέτοια ευκολία την λογική θεολογία των Προτεσταντών σε ορθόδοξη, που εξευτέλισαν τελικώς την Ιστορία και την Θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Αμέθυστος

Το δόγμα της αναθεώρησης και η δίκη του MEGA

Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Αίθουσα Νο 4, Κτίριο 2, πινάκιο 2, θέμα: Προσβολή θρησκεύματος και κατηγορούμενος ο δίαυλος MEGA. Τετάρτη 10/03/2010, ώρα 09.45. Άρχεται η συνεδρίαση. Μια πολύ συνηθισμένη μέρα για τα Δικαστήρια της Ευελπίδων. Ούτε κάμερες, ούτε πανώ, ούτε τίποτα που να θυμίζει Καμπούλ, Αφγανιστάν ή Ιράκ.

Παρακολούθησα το πρώτο ημίχρονο και αηδιασμένος έφυγα. Η διαιτησία φάλτσα. Δυο νεαροί δικαστές επί της έδρας έχοντας πάνω από το κεφάλι τους τον Ιησού. Η ενάγουσα αρχή κατηγορούσε το MEGA για κακόβουλη πράξη, ήταν η προβολή της ταινίας "Κώδικας Ντα Βίντσι", και η ομοχειρία εισαγγελέα και δικαστή (επόπτη και διαιτητή) ζητούσε να της αποδείξει το κατηγορητήριο, ότι το βιβλίο - κατ΄ επέκταση η ταινία - ήταν κακόβουλο. Η εξέταση των μαρτύρων κράτησε περίπου τρία τέτταρτα. Του κατηγορούμενου, ονόματι Κυνηγός, μετά βίας 3 - 5 λεπτά.

Θα άξιζε να είχαν μαγνητοφωνηθεί οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν από τον δικαστή και τον εισαγγελέα προς τους μάρτυρες κατηγορίας. Συνοψίζω το δικό μου συμπέρασμα : Ο συγγραφέας έγραψε ένα βιβλίο ισχυριζόμενος ότι βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα. Αλλά αυτά ήταν κατά τον συγγραφέα πραγματικά. Κατά την έδρα, ήταν η έκφραση μιας άποψης. Η ενάγουσα αρχή, όπως είπε και ο κ. εισαγγελεύ, θα μπορούσε να γράψει ένα παρόμοιο βιβλίο και να το γυρίσει ταινία! Ουδέν πρόβλημα!!

Κατά τη γνώμη της έδρας (σημ. η έδρα έχει πάντα γνώμη -το λένε statement στα αγγλικά- και ουδέποτε άποψη), φαίνεται, όλα αυτά τα 2.000 χρόνια παίζεται ένα έργο. Φυσικά με παραλλαγές. Τώρα γράφτηκε ένα άλλο. Ποιό λοιπόν το πρόβλημα; Δημοκρατία έχουμε, ελευθερία έχουμε, ο καθένας την άποψή του.

Σωστά. Ο καθένας τη δική του άποψη, αλλά μια είναι η κυρίαρχη : Όλα να αναθεωρούνται - και να επιδοτούνται προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης. Μόνο η αναθεώρηση πρέπει να μένει στο απυρόβλητο. Αν το ψάχναμε και βρίσκαμε ποιοί κρύβονται πίσω από αυτό το δόγμα, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και οι δικαστές (φάλτσοι διαιτητές εν προκειμένω) θα ήταν άλλοι. Όχι αυτοί οι νεαροί υπάλληλοι του εκδικητικού πολιτικοθρησκευτικού ρεβιζιονισμού.

ΙΙ) Σχολιασμός - Συμπέρασμα

Σχολιασμός - Συμπέρασμα

Ο Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Θα ήθελα, με την ευκαιρία της eleni και τη δική σας, να συμπληρώσω πόσο χρήσιμη είναι η συμβολή σας στην κριτική κατά των νεοορθοδόξων.

Γράφουν "χύμα και τσουβαλάτα" ένα σωρό αηδίες, ώστε καθιστούν ανέφικτη την κριτική εναντίον τους. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις;

Με αυτό που κάνετε, την κριτική σας, δίνετε την ευκαιρία ενός ουσιαστικού ελέγχου "κατά στρώματα". Πάνω στη γραφή του ενός, να προστίθεται η γραφή ενός άλλου. Διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει ολοκληρωμένα η αντιμετώπισή τους. "Τα των δαιμόνων ακατάστατα" και οι δαιμονιώδεις λογισμοί τους δύσκολα συμμαζεύονται μεμονωμένα. Ευχής έργο θα ήταν να υπήρχαν και άλλοι, ώστε να συμπλήρωναν αυτό που έχετε αρχίσει.

Το τρίτο σχόλιο, από Ανώνυμος 11/03/2010, 9:47 πμ , το είδα αφού σας είχα στείλει το δεύτερο δικό μου. Ειλικρινά, θα ήταν παράλειψη να μη τον ευχαριστώ. Είναι σημαντικότατη η παρατήρηση :

"Μόνο η ζωή βιολογικά και πνευματικά οδηγεί σε γνήσια, δηλ. κατάλληλη (σ.σ. Θεολογική) γλώσσα. Νόμιμη και άρα υγιής και χρήσιμη κίνηση είναι μόνο από την ζωή πρός την γλώσσα. Ποτέ το αντίστροφο".

Δυστυχώς ζούμε την αντίστροφη κίνηση από τότε που παγιώθηκε η Δυτική αίρεση και καθυστερημένα, οι νεοορθόδοξοι δάσκαλοι μας την έβαλαν καπέλο. Κοντεύει αιώνας. Οι ησυχάζοντες ασκητές τι έκαναν όλα αυτά τα χρόνια;

ΙΙΙ) De Oecumenismo

Τρίτο μέρος

Είδαμε μέχρι στιγμής μια συστηματική διαπραγμάτευση των αποφάσεων της Β’ Βατικάνειας συνόδου, στηριγμένη πάνω στις έννοιες της ενότητος και καθολικότητος της Εκκλησίας, στις οποίες υποτάσσεται ολόκληρη η κίνηση της Αγίας Τριάδος. Η Αγία Τριάδα με την σειρά της δέχεται μια ταυτοποίηση για να μπορέσει να υπηρετήσει την ελευθερία του προσώπου. Ταυτίζεται λοιπόν η οικονομική λεγόμενη Τριάδα με την θεολογική! Αποτέλεσμα δε του νοικοκυρέματος της Εκκλησίας προκειμένου να δεχθεί την Γερμανική έννοια της ελευθερίας, η οποία στηρίζεται στο υποκείμενο, ήταν και η σύγχυση ανάμεσα στον Θεό και στο θείο. Μας έδωσε μια πολύτιμη εικόνα της συγχρόνου εννοίας της θεολογίας, η οποία αντικατέστησε την σχολαστική θεολογία των συστηματικών εργασιών τύπου Τρεμπέλα, Ρώσση κτλ. Μια θεολογία η οποία ασχολείται με τα σχήματα και τις νοοτροπίες της παραδόσεως, με την εκλαΐκευση τρόπον τινά του αγώνα για την Σωτηρία που υποσχέθηκε ο Κύριος, των Αγίων της Εκκλησίας.

Σήμερα π.χ. η ανθρωπότης κυριαρχείται από το πνεύμα της Επιστήμης! Πώς συμμετέχει ο κάθε άνθρωπος στο πνεύμα αυτό, έστω και αν δεν γνωρίζει το παραμικρό γύρω από την σύγχρονη Επιστήμη; Μέσω της εκλαΐκευσής της, της τεχνολογίας! Η οποία κατασκευάζει την σύγχρονη νοοτροπία! Η οποία με την σειρά της καθορίζει τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων. Διότι το νόημα της ζωής οι άνθρωποι από τη στιγμή που απελευθερώθηκαν από τον Θεό, το αντλούν αποκλειστικά από τον ελεύθερο χρόνο τους. Γι’ αυτό άνθισαν και οι φιλοσοφίες του υπαρξισμού! Σήμερα δε η ανθρωπότης ζει μια μεγάλη επανάσταση στην οικονομία, η οποία δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμη! Του Χρηματιστηρίου, που μπορεί να φέρει μεν υπερκέρδη, αλλά απαιτεί την προσαρμογή των πάντων στις απαιτήσεις της. Τί είναι αυτή η επανάσταση!; Είναι η μοιραία νίκη του ελεύθερου χρόνου πάνω στην αναγκαία εργασία, μέσω των Golden Boys.

Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής, το κοσμικό φρόνημα το λεγόμενο, το οποίο είναι πνεύμα, αυτόνομο, ελεύθερο. Δίνει νόημα. Πείθει για πρόοδο και εξέλιξη τους οπαδούς του! Ικανοποιεί όλες τις φιλοδοξίες και δίνει αξιοπρέπεια στην υπηρηφάνεια, δηλαδή στην ανυπαρξία ψυχής.

H επιτομή λοιπόν της νέας θεολογίας, ο θεμέλιος λίθος τον οποίο χρησιμοποίησαν και θα χρησιμοποιούν για πάντα οι οικοδομούντες, είναι : «Η θεολογική θεμελίωση της καθολικότητας συνοψίζεται στη διατύπωση της συνοδικής απόφασης ότι «αρχή τής ενότητας της Εκκλησίας είναι Το Άγιο Πνεύμα».

Στη συνέχεια το σχόλιο του κ.Γιανναρά περνά στην διαπραγμάτευση του άλλου κρίσιμου σημείου, μεγάλης σημασίας για τη νέα οικουμενιστική Εκκλησία: «Η συνοδική απόφαση De Oecumenismo και η θεολογική κίνηση πού την προκάλεσε και πού την συμπληρώνει, θέτει το θέμα της καθολικότητας της ρωμαϊκής και των ανατολικών ορθοδόξων Εκκλησιών σε κοινή θεολογική βάση. Είναι καιρός να δούμε σε ποιά ιστορική βάση οικοδομείται η καθολικότητα των Εκκλησιών»

Αυτή την Ιστορική βάση θα ερευνήσουμε στά επόμενα!

Αμέθυστος

Ι) Σχολιασμός - Συμπέρασμα

Παίρνοντας αφορμή και από τις αναρτήσεις σας και από τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια,θα έλεγα στον κ.Γιανναρά, κ ίσως στον κ. Ζηζιούλα, που ζουν στον κόσμο της σκέψης τα εξής: οι γνωστοί θεολογικοί όροι,θεμέλια της θεολογικής γλώσσας,αποδείχτηκαν δόκιμοι και ανθεκτικοί στούς αιώνες και δηλώνουν την αλήθεια. Στον κόσμο της σκέψης,μπορεί να δηλωθεί ο φιλοσοφικός φορτισμός μιας λέξεως, και όντως η τακτική αυτή θα ισχύει όσο θα υπάρχει ιστορία,αλλά στήν θεολογική γλώσσα η αποκλειστική εστίαση είναι η αλήθεια. Οι γνωστοί σε όλους μας θεολογικοί όροι,είναι οι θεμελιώδεις ομολογιακές εκφράσεις,οι όροι-κλειδιά, και ενώ είναι γλωσσικές επεξεργασίες αιώνων,είναι τόσο αφοπλιστικά φρέσκες κ σημερινές. Και αυτό γιατί,η διαδικασία μορφοποίησης της αληθείας γινόταν στην Εκκλησία και ως Εκκλησία,δηλ. με την προυπόθεση της ανθρώπινης βούλησης και του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. Οι θεολόγοι-Πατέρες, όσο κι αν προχωρούσαν σε αναλύσεις και επιχειρήματα,όταν αντιμετώπιζαν τους κακοδόξους, τόνιζαν πάντα ότι συννενόηση και ομογνωμία έρχονται ως αποτέλεσμα βιώσεως της ίδιας αλήθειας. Εφόσον η Εκκλησία είναι Ζωή,ασφαλώς η γλώσσα της θα γνωρίζει αλλαγές όσο και όπου είναι ανάγκη. Αλλά η κίνηση πρός νέες γλωσσικές ή εννοιολογικές αποτυπώσεις,αφετηρία πρέπει να έχει τη ζωή, την βίωση της αλήθειας δια του Αγίου Πνεύματος. Μόνο η ζωή βιολογικά και πνευματικά οδηγεί σε γνήσια, δηλ. κατάλληλη γλώσσα. Νόμιμη και άρα υγιής και χρήσιμη κίνηση είναι μόνο από την ζωή πρός την γλώσσα. Ποτέ το αντίστροφο. Η κίνηση από την γλώσσα πρός τη ζωή (την βίωση της αλήθειας εδώ) είναι πάντοτε ανόητη και ανέρειστη. Αυτόκλητοι "σωτήρες" της Εκκλησίας και της θεολογίας επιδίδονται με μανία στον "εκσυγχρονισμό" της θεολογικής γλώσσας, για να δείξουν δήθεν πόσο είναι προωθημένοι και πόσο βρίσκονται κοντά στόν σύγχρονο άνθρωπο. Εφόσον όμως δεν ξεκινούν από την βίωση της αλήθειας -και αυτό είναι ο κανόνας- δεν γνωρίζουν ούτε τον άνθρωπο για να σταθούν βοηθοί του, αντίθετα είναι πρόξενοι και γλωσσικής, αλλά κύρια πνευματικής σύγχυσης.

Ανώνυμος

ΙΙ) De Oecumenismo

Δευτερό μέρος

Δυστυχώς είναι τόσο ακραία κακόδοξο το κείμενο που ίσως να μην διαθέτει ούτε μία σωστή πρόταση. Ας δούμε: «Η συνοδική απόφαση βεβαιώνει ότι ολόκληρη η θεολογική, λειτουργική και πνευματική παράδοση της ορθόδοξης Ανατολής είναι απαραίτητη (μακάρι να την γνωρίζαμε ολόκληρη) όσο και η αντίστοιχη παράδοση της Δύσης, για την πληρότητα της θεολογικής αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας. [Εντελώς παραδόξως, στον καιρό ακριβώς που παρουσιάζουμε το σχόλιο, φαίνεται η πολύτιμη προσφορά του κ. Ράμφου]. Παρά την διαφορά των σχημάτων και της νοοτροπίας, οι δύο παραδόσεις αλληλοσυμπληρώνονται και ορίζουν την καθολικότητα και αποστολικότητα της Εκκλησίας».

Τί μας λέει λοιπόν ο νέος φιλόσοφος; Ότι τα σχήματα, οι τυποποιήσεις του νού που φτιάχνουν νοοτροπίες, είναι η παράδοση της Εκκλησίας, ότι η αυτοσυνειδησία είναι ποσότης ούτε καν ποιότης, διότι έχει ανάγκη προσθέσεως για να αποκτήσει πληρότητα και το καλύτερο!; Αυτή η πρόσθεση μας δίνει την καθολικότητα και αποστολικότητα της Εκκλησίας.

Επιτέλους πραγματοποιούμε τους ανοιχτούς ορίζοντες του δασκάλου Χάιντεγκερ, του μεγάλου οπαδού του ΤΙΠΟΤΑ!

Η πείνα και η δίψα του κ. Γιανναρά δεν έσβησε ποτέ από το ύδωρ το ζών του Κυρίου. Χάθηκε μέσα στους μαιάνδρους της σχηματοποιήσεως και της τυποποιήσεως. Γι’ αυτό στα γεράματα του προσπάθησε να απελευθερωθεί κατηγορώντας την Θρησκεία, την Θεολογία, την οποία είχε αποδεχτεί ο ίδιος, προτιμώντας την αγκαλιά της επιστημονικής Θεολογίας και της Επιστήμης, όπως και ο Μέσκος ο τελευταίος του μαθητής.

Η πλάνη της νεοορθοδοξίας, όπως και της αντίστοιχης ρώσικης θεολογίας, βρίσκεται στην ταύτιση του Αγίου Πνεύματος με τις άκτιστες ενέργειες! Με την βοήθεια αυτής της πλάνης στήνεται η σωτηρία δια της κοινωνίας και όχι δια του Θεού! Η Εκκλησία μεταλλάσσεται σε Σύναξη!

«Αρχή της ενότητας της Εκκλησίας είναι το Άγιο Πνεύμα». [Ας θυμηθούμε την “κοινωνία του Αγίου Πνεύματος” της γνωστής ευχής].

Σ’ αυτή τη διατύπωση αναγνωρίζεται η πνευματολογική αντίληψη της Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Ανατολής! Η Εκκλησία έχει ήδη αποσπαστεί βίαια από τον Χριστό! «Η πρακτική πνευματικότητα (όχι η καθολική του πάπα) της Ανατολής οικοδομημένη πάνω στη λειτουργικήν αντίληψη της ζωής της Εκκλησίας (αλήθεια πόσο πρακτική είναι η λειτουργία; Δεν είναι εντολή του Κυρίου;), οδηγεί τον άνθρωπο με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος (η νέα οικονομία του Αγίου Πνεύματος), μέσα από το μυστήριο της λύτρωσης που πραγματοποίησε ο Χριστός (μας λύτρωσε από την αμαρτία μια για πάντα, πληρώνοντας το λύτρο – ας θυμηθούμε λίγο τον μύθο της Ανδρομέδας και του Περσέα για να καταλάβουμε την βαθειά θεολογία των Οικουμενιστών), προς τον Πατέρα (τον θριαμβευτή), την πηγή της Χάρης». (Σαν μεσάζων ο Κύριος έκανε καλή δουλειά. Γι’ αυτό και η Ελλάδα, σαν Χριστιανική Χώρα ανέδειξε σαν καλύτερα αμειβόμενο επάγγελμα αυτό του μεσάζοντος)!

Θαυμάζουμε την πνευματική και εμπειρική συνέχεια: «Η προσωπική ευσέβεια δεν αναφέρεται απλώς στη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις του ορατού σώματος της Εκκλησίας (ένας πολύ επετυχημένος ορισμός του κληρικαλισμού ο οποίος έχει απαιτήσεις από τους πιστούς, όχι υποχρεώσεις. Μοντέρνα πράγματα. Γι’ αυτό ο καλύτερος τρόπος να έχουμε καλές σχέσεις με το Ιερατείο είναι να ψέλνουμε: Δίδαξόν μας τα δικαιώματά σου!), αλλά στη μετοχή του κάθε ανθρώπινου προσώπου στις θεουργικές Ενέργειες του Αγίου Πνεύματος (θεουργία! Τί ωραίος όρος. Η ύψιστη τέχνη του ύστερου νεοπλατωνισμού, του Πρόκλου, του Ιάμβλιχου!)».

«Η σάρκωση του Λόγου αποκαθιστά την ενότητα της ανθρώπινης φύσης στο ένα σώμα της Εκκλησίας (αποκαθιστά, δεν ανακαινίζει, ας είμαστε προσεκτικοί). Το Άγιο Πνεύμα, δε τώρα, μεταδίδει (μετά την αποκατάσταση, γιατί πριν δεν μπορούσε, η βλάβη ήταν μεγαλύτερη από τις δυνατότητες του Αγίου Πνεύματος, ο αληθινός Μάστορας απεδείχθη ο Κύριος τελικά) το “πλήρωμα” της θείας ζωής (ποια ήταν η θεία που ανακάλυψε ο κ. Γιανναράς στην Αγία Τριάδα; Θυμόμαστε; Η θέληση!) με τρόπο “προσωπικό” σε κάθε μέλος του σώματος».

«Προϋπόθεση της ενότητας και κοινωνίας των προσώπων είναι η “καινή” ανθρώπινη φύση του Χριστού (η οποία γκρέμισε τον τοίχο του αίσχους που μας χώριζε από την πηγή της Χάρης, πέτυχε την καταλλαγή με τον Πατέρα! Γι’ αυτό οι μετά Χριστόν άνθρωποι είναι πιο Χαριτωμένοι, πιο πολιτισμένοι, πιο αξιοπρεπείς. Οι προ Χριστού, χωρίς την πηγή της Χάρης, ήταν βάρβαροι, άσχημοι, φανατικοί), άλλα η πραγματοποίηση της ενότητας και κοινωνίας (των ανθρώπων, που είναι ο σκοπός της οικονομίας της σωτηρίας) είναι έργο του Αγίου Πνεύματος! Με αυτό τον τρόπο η Εκκλησία αποκαλύπτεται ως “εικόνα” και φανέρωση της Αγίας Τριάδος (της ακτίστου), της κοινωνίας των θείων Προσώπων μέσα στην ενότητα της θείας Φύσης».

Το κτιστό και το άκτιστο χάνουν πλέον τα σύνορά τους, αποκτούν δε διαλεκτική σχέση, για την οποία θα μας μιλήσει αργότερα ο κ. Ζηζιούλας. Το άκτιστο δέχθηκε από αγάπη να χάσει τα σύνορά του, αρνήθηκε τον εθνικισμό του! Και θα τον κρατήσουμε εμείς σήμερα; Τί σόι Χριστιανοί είμαστε;

Το ξεκαθάρισμα όμως συνεχίζει: «Η δογματική διατύπωση “filioque” είναι ένα δείγμα της θεολογικής νοοτροπίας που υπερύψωσε το πρόσωπο του Λόγου, και είχε ως αποτέλεσμα να παραθεωρηθή η εμφάνιση και η φανέρωση των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος στην Ιστορία του κάθε ανθρώπινου προσώπου (και το άλλο δείγμα της θεολογικής νοοτροπίας της Ανατολής είναι πως υπερύψωσε το πρόσωπο του Αγίου Πνεύματος. Σήμερα με το Bishopoque του κ. Ζηζιούλα θα αποκτηθεί επιτέλους η πληρότης)».

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!

«Η αλήθεια και η πίστη της Εκκλησίας δεν βεβαιώνεται από το βίωμα του λαού, δεν μαρτυρείται δηλαδή από το Άγιο Πνεύμα με μιαν εσωτερική μαρτυρία στην Ιστορία των προσώπων (ένα φωτισμό, μια Αναγέννηση, όπως στις περιπτώσεις των Κουακέρων, του Μέσκου π.χ.), άλλα έχει κριτήριο αντικειμενικό στη Δύση, τον επίσκοπο Ρώμης. Η αποδοχή της διάκρισης Ουσίας και Ενεργειών (η οποία κατήργησε την επαχθέστατη διάκριση Ουσίας και Υποστάσεων και η οποία κρατούσε το άκτιστο μακρυά από τον ποθούμενο διάλογο με το κτιστό) του Θεού και η δυνατότητα προσωπικής, δηλαδή ελεύθερης μετοχής του ανθρώπου στις θεουργικές Ενέργειες τις οποίες το Άγιο Πνεύμα μεταδίδει (με e-mail, προσωπικώς και μυστικώς), θα κατέστρεφε τον ιεροκρατικό χαρακτήρα της Εκκλησίας της Δύσεως». Τον οποίο διέσωσε ο κ. Ζηζιούλας.

Τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, εκτός του Πατρός βεβαίως, είναι τρόποι μεταδόσεως των ακτίστων ενεργειών, απλά μέσα, ίσως υπερχορδές. Γι’ αυτό με την μετοχή μας στις άκτιστες ενέργειες (στις οποίες συμμετέχουμε έτσι κι’ αλλιώς εκ φύσεως. Είναι σημαντικό όμως να το συνειδητοποιήσουμε, διότι η συνειδητοποίηση είναι δύσκολη, η ζωή είναι εύκολη) σώζουμε και τον κόσμο. Με τη συνειδητοποίηση λοιπόν θα σώσουμε τον κόσμο, όπως ο θεός έσωσε τον άνθρωπο. Μεγάλο χρέος των νεοορθοδόξων και του Πατριάρχη μας. Διότι, ως γνωστόν ο κόσμος δημιουργήθηκε με τις άκτιστες ενέργειες, με διαφορετικό τρόπο από του ανθρώπου. Με την οικονομία της Σωτηρίας καταργείται αυτή η δυσάρεστη διαφορά και ο άνθρωπος αναδημιουργείται όπως και ο κόσμος, με τις άκτιστες ενέργειες. Τέλος οι διακρίσεις, οι ανωτερότητες έναντι της φύσεως, έναντι του πιθήκου, τέλος η υπερηφάνεια. Λίγη ταπεινότης, ισότης, αδελφότης, ετερότης δεν βλάπτει.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

Η ΑΠΟΦΑΣΗ DE OECUMENISMO ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Του Χρήστου Γιανναρά

Με την ευγενική και αποφασιστική προσφορά του κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη «ήρθε στα χέρια μας» αυτό το σημαντικό κείμενο-σχόλιο του κ. Γιανναρά στο de oecumenismo της Β΄ Βατικάνειας συνόδου, από όπου ξεκίνησε όλη η οικουμενιστική περιπέτεια των ορθοδόξων εκκλησιών.

de oecumenismo

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει σήμερα που γνωρίζουμε πλέον τις προσπάθειες μισού αιώνος των θεολόγων μας, να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες της Λατινικής εκκλησίας, είναι πως όλη η σύγχρονη ορθόδοξη θεολογία πηγάζει από την Β΄ Βατικάνεια σύνοδο. Η διαμόρφωση των όρων της οποίας, είναι αποκλειστικό προνόμιο της Ρωσικής Θεολογίας της διασποράς!

«Η Ανατολή διαφύλαξε την «ευχαριστιακή» υπόσταση της Εκκλησίας και τον χαρακτήρα της σαν «Εικόνος της Αγίας Τριάδος». Διαβάζουμε π.χ. με έκπληξη: «Ενωμένοι οι πιστοί στην Ευχαριστία με τον επίσκοπό τους έχουν την προσαγωγή προς τον Πατέρα διά του Υιού, του σαρκωθέντος Λόγου, του παθόντος και δοξασθέντος, εν τή εκχύσει του Αγίου Πνεύματος! Και έτσι επιτυγχάνουν την κοινωνία με την Παναγία Τριάδα, γινόμενοι «θείας κοινωνοί φύσεως» (2 Πέτρου 1,4).

Δεν είναι σαν να διαβάζουμε την θεολογία του κ. Ζηζιούλα; Δεν είναι όμως ταυτόχρονα και σαν να την κατανοούμε; Π.χ. για ποιό λόγο αλλοίωσε την θεία Ευχαριστία, από την άφεση των αμαρτιών που είναι στην πραγματικότητα, δια της θυσίας της υπερηφανείας, με την βοήθεια της αναμνήσεως του πάθους του Κυρίου λόγω της υπερηφανείας μας και πάλι (μοναδική αιτία της πτώσεως μας) σε εικόνα της Δόξας του Κυρίου, σε εικόνα του Χριστού της δευτέρας παρουσίας, ο οποίος θα έλθει εν Δόξη!

Δεν είναι εκπληκτικό πως κατορθώνουν να ντύσουν με ορθόδοξο ένδυμα όλη τους την «δογματική» αλλοίωση; Γιατί αυτή η εικών της Αγίας Τριάδος είναι ολόκληρο το πιστεύω τους. Ο πατήρ είναι ο Θεός, προσαγωγή δια του Υιού (το Ορθόδοξο πιστεύω κατά τους Ρώσους, διά του Υιού, όχι και Εκ του Υιού, μια καινούργια κακοδοξία και αυτή που χειροτερεύει την πρώτη) ο περιθωριακός ρόλος του Αγίου Πνεύματος, το οποίο σκοπό έχει να δοξάσει τον Υιό!

Με τον εικονισμό, με τον δογματισμό, γινόμαστε αυτομάτως «Θείας κοινωνοί φύσεως» όπως λέει και ο Πέτρος διά του αντιπροσώπου του!

Ας δούμε τί λέει ο Πέτρος! «Η Θεία δύναμή του μας δώρισε όλα όσα μας χρειάζονται, πρός ζωήν και ευσέβειαν... Η θεία δύναμις του μας τα δώρισε δια της επιγνώσεως του καλέσαντος ήμας διά δόξης και αρετής, διά των οποίων τα τίμια ημίν και μέγιστα επαγγέλματα δεδώρηται. (Μας δώρισε τις μεγαλύτερες και τιμιώτερες υποσχέσεις, τις οποίες μεταμορφώσαμε σε Επαγγέλματα, Ζωή νάχουμε). Ίνα διά τούτων γένησθε θείας κοινωνοί φύσεως, αποφυγόντες τής εν κόσμω εν επιθυμία φθοράς. (Πάσαν την βιοτικήν απωθώμεθα μέριμναν. “Σήμερα η θεολογία της εκκοσμικεύσεως μας καλεί πάσαν την υπέρ-φυσικήν απωθώμεθα μέριμναν”). Γι’αυτό με κάθε προσπάθεια πρέπει να επιχορηγήσουμε στην πίστη μας την αρετή, στην αρετή τη γνώση, στην γνώση την εγκράτεια (αυτοκυριαρχία), στην εγκράτεια την υπομονή, στην υπομονή την ευσέβεια, στην ευσέβεια την φιλαδελφίαν, και στην φιλαδελφίαν την αγάπη».

Σήμερα όλοι οι Επίσκοποι μας βεβαιώνουν πως πάνε στην αγάπη κατευθείαν. Το αυτό δε επιθυμούν και για μας!

Τώρα όμως γνωρίζουμε γιατί το ισχυρίζονται και πώς νομίζουν πως το επιτυγχάνουν: Με την δύναμη της εικόνος. Είναι εικόνες! Της Αγίας Τριάδος. Αυτή η εικονολατρεία, στην εποχή της συγχύσεως που ζούμε, στην εποχή του Αντιχρίστου που είναι η Βαβέλ, αυτή η εικονολατρεία του οικουμενισμού είναι η σύγχρονη εικονομαχία!

Μας έδωσαν εκσυγχρονισμό οι άνθρωποι: άρτον και θεάματα. Το μόνο που ήξεραν να κάνουν καλά οι Ρωμαίοι.

Αλλά να υϊοθετούμε τα δικά τους δικά μας, και μάλιστα με τις προτροπές των μεγάλων μας θεολόγων; Είναι ανεξήγητο.

Αγαπημένη σχολαστική μέθοδος εξουθενώσεως και κατακτήσεως τού αντιπάλου. Η απόφαση de oecumenismo είναι ο Δούρειος Ίππος τών Ρωμαίων. Αυτή η μέθοδος έχει εκφραστεί πλήρως από τον Νικόλαο Κουζάνο, μεγάλο Γερμανό Μυστικό. Στό έργο του περί του Μωαμεθανισμού απευθυνόμενος στούς Μωαμεθανούς λέει: «Ό,τι έχετε είναι δικό μου και τώρα σάς το παίρνω πίσω».

Αυτό αρχίσαμε ήδη να το ακούμε μετά τόσα χρόνια οικουμενιστικού διαλόγου. Δεν έμεινε τίποτε ορθόδοξο πλέον. Η ένωση θα είναι τυπική. Να μήν ξεχάσουμε μόνο το σύμβολο τής υποδουλώσεως: Τα σα εκ των σων σού προσφέρουμε διά πάντα.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

Συζήτηση μήνυσης για την προβολή της ταινίας "Κώδικας ντα Βίντσι"

Την Τετάρτη, 10/3/2010, ώρα 9.00 το πρωί, στα Δικαστήρια της Πρώην Σχολής Ευελπίδων στην Αθήνα, και ενώπιον του Α' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, συζητείται η μήνυση κατά του MEGA CHANNEL για την μετάδοση εκ μέρους του στις 7/12/2008 της βλάσφημης ταινίας Κώδικας DA VINCI.
Η μήνυση εκδικάζεται στο κτίριο 2, αίθουσα 4, αριθμός πινακίου 2.
Ας είμαστε όλοι εκεί για να ομολογήσουμε Θεόν.

Πηγή: Ακτίνες

Διάσωση μέσω πτώχευσης

Από Το Ποντίκι, 04.03.2010

Του Δημήτρη Καζάκη

Οικονομικού αναλυτή


Η Ελλάδα πρέπει να οδηγηθεί σε πτώχευση χωρίς να θιγούν οι αγορές.

Αυτό αποφάσισαν οι επίσημοι κύκλοι της Ευρωζώνης σε άμεση συνεννόηση με τους μεγαλύτερους διεθνώς θεσμικούς επενδυτές και τις ευρωπαϊκές τράπεζες που κατέχουν τον κύριο όγκο ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην Ελλάδα δεν θα επιτραπεί να προχωρήσει σε επίσημη χρεωκοπία, όπως π.χ. συνέβη με την Αργεντινή, η οποία, αφού επίσημα κήρυξε τον εαυτό της σε πτώχευση, μπόρεσε να διαγράψει πάνω από το 45% του δημόσιου χρέους της.

Τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση του κονσόρτσιουμ των κρατών με επικεφαλής τη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά και των ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών οίκων, που φέρονται να έχουν αναλάβει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας. Μια «διάσωση» που στην πράξη είναι η επιβολή ενός καθεστώτος επίσημης πτώχευσης της χώρας επ’ ωφελεία των δανειστών της και των αγορών.

Για να προχωρήσει το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας έδωσαν πράσινο φως και τα μεγαλύτερα Hedge Funds, που επισήμως οι ηγέτες της ευρωζώνης αποκαλούν «κερδοσκόπους». Εκπρόσωποι των Hedge Funds, τα οποία πρωταγωνιστούν στις πιέσεις που δέχεται το ευρώ, συναντήθηκαν στις 8 Φεβρουαρίου σε άτυπο δείπνο εργασίας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Εκεί βρέθηκαν οι συντονιστές επενδυτικών σχημάτων όπως η SAC Capital Advisors LP, η Soros Fund Management του γνωστού χρηματιστή Τζ. Σόρος, η Paulson & Co., Inc. του Τζον Πόλσον, γνωστού πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μπους, κ.ά.

Η συνολική αξία των χαρτοφυλακίων όσων παρευρέθηκαν στο δείπνο ξεπερνά τα 700 δισ. δολάρια. Το αντικείμενο της συνάντησης ήταν οι προοπτικές του ευρώ και οι επενδυτικές ευκαιρίες που παρουσιάζει. Στο πλαίσιο του δείπνου οι κερδοσκόποι, εναντίον των οποίων οι ηγέτες της ευρωζώνης υποτίθεται ότι έχουν κηρύξει τον πόλεμο, διεμήνυσαν ανάμεσα στα άλλα ότι στηρίζουν το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας από το Eurogroup και την ΕΚΤ. Έτσι προχώρησε τελικά η απόφαση για τη «διάσωση» δυο ημέρες αργότερα με την επίσημη ανακοίνωσή του από τον πρόεδρο του Eurogroup Z.Κ. Γιούνκερ.

Πρόκειται για ένα σχέδιο που προτιμούν, τουλάχιστον προς το παρόν, οι διεθνείς κερδοσκόποι έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Πρόσφατα έγιναν γνωστές οι σκέψεις των επιτελείων του ΔΝΤ για μερική έστω επαναφορά των εθνικών νομισμάτων με τις κυμαινόμενες ισοτιμίες τους, ώστε να αποσυμφορηθούν οι ιδιαίτερα υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, μέσα από τη δυνατότητα έκδοσης δικού τους πληθωριστικού νομίσματος.

Το ενδεχόμενο αυτό φαίνεται να φοβίζει προς το παρόν όσους έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στο παιχνίδι της ισοτιμίας ευρώ - δολαρίου. Κι έτσι, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν από το άτυπο δείπνο, διαμορφώθηκε μια άτυπη συμφωνία ανάμεσα στους ηγέτες της ευρωζώνης και τα μεγάλα Hedge Funds, που θα επιτρέψει τελικά να απογειωθεί το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας.

Αυτή η άτυπη συμφωνία προβλέπει τη μερική αποκλιμάκωση των πιέσεων στα spreads, ώστε να κρατηθεί το κόστος δανεισμού (δηλαδή, τα επιτόκια) σε λογικά επίπεδα και να μπορέσει να γίνει η αναχρηματοδότηση του χρέους της Ελλάδας μέσα από τις προκηρύξεις ομολόγων που προτίθεται να κάνει το ελληνικό κράτος.

Η έστω και μικρή αποκλιμάκωση των πιέσεων θα βοηθήσει να περιοριστεί το ρίσκο και κόστος για την κοινοπραξία των κρατικών και ιδιωτικών ευρωπαϊκών τραπεζών, που φέρεται να έχουν αναλάβει μέσα στα πλαίσια του σχεδίου «διάσωσης» να αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα.

«Διάσωση» με δάνεια

Η πρώτη φάση του σχεδίου «διάσωσης» ξεκινά με την προκήρυξη του νέου κοινοπρακτικού δανείου των 5 δισ. ευρώ. Σ’ αυτό θα ανταποκριθεί η κοινοπραξία των ευρωπαϊκών τραπεζών, η οποία, με την εγγύηση και την ενίσχυση του γερμανικού, του γαλλικού και πιθανώς του ολλανδικού κράτους, ελπίζει να αγοράσει μόνο μέρος των ελληνικών ομολόγων και με λογικό επιτόκιο. Φυσικά το όλο σχέδιο θα ναυαγήσει πριν καν ξεκινήσει αν η αγορά αντιδράσει αρνητικά στη νέα κοινοπρακτική έκδοση, εκτοξεύοντας τα επιτόκια πολύ πάνω από το 7%.

Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι συντάκτες του σχεδίου «διάσωσης» ήθελαν και επεδίωκαν εναγωνίως τη συμφωνία με τους κερδοσκόπους. Αν όλα συμβούν σύμφωνα με τις κρατούσες προβλέψεις, τότε το ίδιο σκηνικό θα επαναληφθεί και με την επόμενη προκήρυξη έκδοσης ελληνικών ομολόγων προς τα τέλη Μαΐου - αρχές Ιουνίου.

Το σχέδιο «διάσωσης» συνολικά προβλέπει την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, όχι με σκοπό την παραγραφή έστω κάποιου μικρού τμήματός του, ώστε να ανασάνει κάπως η χώρα, αλλά τη μετάθεση των ημερομηνιών εξόφλησης ενός μέρους των ελληνικών ομολόγων. Προϋπόθεση της εφαρμογής του σχεδίου είναι η επιβολή ενός τόσο αυστηρού καθεστώτος εποπτείας και επιτήρησης το οποίο, όπως έγραψε η γαλλική Liberation την προηγούμενη εβδομάδα, «θα ήταν ανήκουστο στην Ευρώπη πριν 25 χρόνια».

Σύμφωνα με δηλώσεις ενός υψηλόβαθμου Ευρωπαίου διπλωμάτη που αναφέρει η ίδια εφημερίδα στις 25 Φεβρουαρίου, «η εμπράγματη νομική κηδεμονία της Ελλάδας που αποφάσισε το Eurogroup στις 15 Φεβρουαρίου είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ούτε καν να φανταστεί κανείς μόλις λίγους μήνες πριν». Και συνέχισε: «Δεν πρόκειται για μια απλή εφαρμογή των συνθηκών της Ε.Ε., πηγαίνει πολύ πιο πέρα... Πρόκειται για μια αλλαγή δίχως να το λέμε που θα επιβάλει στην πράξη μια αληθινή οικονομική διακυβέρνηση στη ζώνη του ευρώ».

Ο Ζοζέφ Ντολ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, σε άρθρο του στη γαλλική Le Figaro στις 18 Φεβρουαρίου σχετικά με τα συμπεράσματα από την ελληνική κρίση, ξεκαθάριζε ότι τώρα πια η «συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στη νομισματική διαχείριση, πρέπει επίσης να επεκταθεί σε ολόκληρη την οικονομική διοίκηση των Κρατών που είναι μέλη».

Και έκλεινε το άρθρο του γράφοντας: «Είναι δύσκολο να το πει ένας Γάλλος... (αλλά) τα κράτη δεν πρέπει πια να μείνουν προσκολλημένα στη δική τους επιφανειακή οικονομική κυριαρχία», η οποία έτσι ή αλλιώς αποτελεί «ψευδές πρόσχημα». Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό περιεχόμενο του σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα, με βάση το οποίο ξηλώνεται επίσημα και το τελευταίο ίχνος εθνικής κυριαρχίας στον τομέα της οικονομίας.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ειδικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την οικονομική και πιστωτική κρίση Βολφ Κλιντς, στην Ελλάδα θα αποσταλεί «ύπατος αρμοστής» ή «κομισάριος οικονομικών» με εξουσίες ανάλογες με τους παλιούς αντιβασιλείς των βρετανικών αποικιών ή τους γκαουλάιτερ των γερμανικών προτεκτοράτων.

Σκοπός του είναι να εξασφαλίσει ότι οι Έλληνες θα τηρήσουν κατά γράμμα τους όρους του σχεδίου «διάσωσης». Αυτός μαζί με τους Ευρωπαίους επιτρόπους θα αποφασίζουν τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα, ερήμην των Ελλήνων. Όπως άλλωστε προβλέπεται και από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, την οποία υπερψήφισε το 2007 η ελληνική κυβέρνηση έχοντας τη συγκατάθεση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ.

«Θεραπεία σοκ»

Οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ευρωπαϊκού σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα δεν επικεντρώνονται μόνο στα άμεσα μέτρα αυστηρής λιτότητας που ανακοινώνονται ανοιχτά. Το σχέδιο δεν προβλέπει μόνο τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας με την παράλληλη δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών, κυρίως των κοινωνικών δαπανών, ώστε να κατέβει το δημόσιο έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Ούτε καν επικεντρώνεται στα δημοσιονομικά, εκτός από το γεγονός ότι θα βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των Ευρωπαίων επιτρόπων.

Το κεντρικό ζητούμενο, το κλειδί του σχεδίου, είναι να περάσει ολόκληρη η δημοσιονομική διαχείριση της χώρας και κατά συνέπεια ολόκληρη η χώρα στον απόλυτο έλεγχο της επιτροπείας, δίχως να υπάρξουν σοβαρές αντιστάσεις ή αντιδράσεις.

Σ’ αυτό φαίνεται να υπάρχει έγκριση και από τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν ενεργά στο όλο σχέδιο «διάσωσης». Το μόνο που ανησυχεί την ηγεσία των ΗΠΑ είναι οι τυχόν πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Αξιωματούχοι των ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της Γουόλ Στριτ Τζόρναλ, δηλώνουν την ανησυχία τους για την αυστηρότητα των μέτρων που απαιτούν ο Όλι Ρεν και η Ε.Ε.

Κι αυτό γιατί πιστεύουν ότι «το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες μπορεί να στραφεί ενάντια στην Ε.Ε. ως αποτέλεσμα της αυστηρής λιτότητας», όπως αναφέρει η συγκεκριμένη εφημερίδα στις 2 Μαρτίου.

Οι ηγέτες της ευρωζώνης, σε άμεση συνεννόηση με την κυβέρνηση, έχουν θέσει ήδη σε εφαρμογή τον τρόπο που θεωρούν ότι θα τους επιτρέψει να περάσει η κηδεμονία της Ελλάδας με κοινωνική αποδοχή. Τα μέτρα που ανακοινώνονται ή συζητιούνται με ιδιαίτερη ένταση, όπως η κατάργηση του 14ου μισθού, των συλλογικών συμβάσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, η απελευθέρωση των απολύσεων κ.ο.κ., είναι απαραίτητη «θεραπεία σοκ» που πρέπει να περάσει η κοινή γνώμη στην Ελλάδα για να συναινέσει στο σχέδιο «διάσωσης» και άρα στο καθεστώς κηδεμονίας.

Πτώχευση χωρίς ωφέλειες

Το μήνυμα είναι σαφές: Ο Έλληνας πρέπει να δεχτεί να χάσει τη δουλειά του, τον μισθό του, τη σύνταξή του, προκειμένου να σωθεί η πατρίδα.

Από ποιον όμως κινδυνεύει η πατρίδα; Η επίσημη απάντηση των ηγετών της ευρωζώνης είναι απλή: οι κερδοσκόποι. Αυτοί είναι που απειλούν την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό επαναλαμβάνει διαρκώς και ο Γ. Παπανδρέου. Στο ίδιο μήκος κύματος με τη δήλωση του Χ.Λ. Θαπατέρο ότι τα οικονομικά προβλήματα της Ισπανίας και της ευρωζώνης οφείλονται σε «συνωμοσία των κερδοσκόπων», αλλά και τις ανακοινώσεις των Γερμανών ότι θα βοηθήσουν τους Έλληνες να ξετρυπώσουν τους ασύδοτους κερδοσκόπους.

Τα επιτελεία της Ε.Ε. και της ΕΚΤ ελπίζουν ότι μπορούν να αποπροσανατολίσουν το φιλότιμο και την φιλοπατρία του Έλληνα. Να τον κάνουν να πει «χαλάλι οι θυσίες προκειμένου να σωθεί η Ελλάδα». Γι’ αυτό και φροντίζουν να μείνουν κρυφές οι λεπτομέρειες του σχεδίου «διάσωσης».

Σύμφωνα με το σχέδιο η Ελλάδα θα τεθεί και επισήμως σε καθεστώς πτώχευσης, δηλαδή θα τεθεί στη διάθεση των δανειστών της και των επιτρόπων τους, αλλά δίχως να απολάβει τις όποιες ωφέλειες έχει η πτώχευση για τον οφειλέτη. Δηλαδή τη μερική έστω απαλλαγή από το βάρος των δανείων. Αυτός είναι ο θεμέλιος λίθος του σχεδίου «διάσωσης».

Γι’ αυτό δεν προβλέπεται η μείωση του δανεισμού. Παρ’ όλες τις «θυσίες» και τις παραχωρήσεις που καλούνται να κάνουν η χώρα και ο λαός. Μάλιστα όλες οι σοβαρές αναλύσεις δείχνουν ότι σε βάθος χρόνου, με δεδομένη την αυστηρή λιτότητα και την κηδεμονία, ο δημόσιος δανεισμός της χώρας θα εκτιναχθεί σε νέα επίπεδα.

Είναι ενδεικτικό ότι μια πρόσφατη μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (δημοσιεύτηκε στις 5 Φεβρουαρίου αυτού του χρόνου) σχετικά με το δημόσιο χρέος αναφέρει ειδικά για την Ελλάδα ότι, σύμφωνα με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις του δημόσιου ελλείμματος και την πιο αυστηρή περιοριστική πολιτική, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα εκτιναχθεί σε τέτοια επίπεδα ώστε μόνο οι τόκοι από το 7%-8% του ΑΕΠ σήμερα θα εκτοξευθούν στο 25% έως το 2040!

Ωστόσο η Ε.Ε. και οι τράπεζες αναλαμβάνουν τη «διάσωση» της χώρας διότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να επιτραπεί στην Ελλάδα η έστω και μερική παραγραφή του δημόσιου χρέους της. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τα επιτελεία της ευρωζώνης και οι τραπεζίτες φοβούνται ότι θα πυροδοτούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση μαζικών ρευστοποιήσεων στις αγορές. Κάτι που κανένας δεν μπορεί να σταματήσει ή έστω να περιορίσει σε καθεστώς ανοιχτών αγορών κεφαλαίου και κοινού νομίσματος, όπως είναι η ΟΝΕ με το ευρώ.

Το κύμα ρευστοποιήσεων με τη σειρά του θα προκαλούσε όχι μόνο την καταβαράθρωση του ευρώ, άλλα θα οδηγούσε στο χείλος της καταστροφής ακόμη και τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε αυτού του είδους τα πιστωτικά προϊόντα. Καθώς η συνολική αξία των τραπεζικών χαρτοφυλακίων είναι πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερη του ΑΕΠ της ευρωζώνης, η χρεωκοπία αυτών των τραπεζών θα ισοδυναμούσε με μια οικονομική κατάρρευση τύπου Ισλανδίας ακόμη και για χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία.

Το δυσοίωνο αυτό ενδεχόμενο είναι που κάνει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας αναγκαία και επιτακτική για τους μεγάλους της ευρωζώνης. Έστω κι αν τελικά δεν μπορέσει να αποφύγει η ευρωζώνη την εξέλιξη αυτή, όποια τύχη κι αν έχει η Ελλάδα, όπως τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί αξιόπιστοι διεθνείς αναλυτές.

Ως επίμετρο...

Κατά το δείπνο εργασίας των Hedge Funds στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 8 Φεβρουαρίου ήταν φυσικό σε κάποιο σημείο να έρθει η συζήτηση και στην κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Πόλσον και οι συνεργάτες του εξήγησαν στη συντροφιά τους ότι, τον Ιανουάριο που βρέθηκε στην Αθήνα, οι Έλληνες τραπεζίτες και οι κυβερνητικοί παράγοντες με τους οποίους συναντήθηκε του φάνηκαν ειλικρινείς και πολύ πρόθυμοι για συνεργασία. Η χώρα, τον διαβεβαίωσαν, είναι open for business – ανοιχτή για δουλειές.

Τότε κάποιος πετάχτηκε και ρώτησε: «Τι γίνεται με τους απλούς Έλληνες; Είναι κι αυτοί open for business;». Σε απάντηση κάποιοι από τους συνεργάτες του Πόλσον άρχισαν να αναλύουν την τυφλή εμπιστοσύνη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα οι Έλληνες πολίτες στην Ε.Ε. και επομένως, παρά τη δυσαρέσκειά τους, θα ανεχθούν την κατάσταση.

Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν ήταν και τόσο σίγουροι και αναρωτήθηκαν αν ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει τον δρόμο της Ιρλανδίας ή της Ισλανδίας. Αν δηλαδή θα σκύψουν το κεφάλι στη μοίρα τους και θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν διέξοδο στο έγκλημα, τις αυτοκτονίες και τη μετανάστευση όπως οι Ιρλανδοί. Ή θα ξεσηκωθούν, όπως έχουν κάνει εδώ και μήνες οι Ισλανδοί και δεν επιτρέπουν στην κυβέρνησή τους να πάρει σκληρά μέτρα ούτε να δεχθεί κάποιου είδους κηδεμονία, είτε του ΔΝΤ είτε της Ε.Ε.

Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι είναι νωρίς για να πει κανείς και μόνο ένας από το επιτελείο του Σόρος υπενθύμισε ότι ο ελληνικός λαός απέδειξε ιστορικά πως είναι ένας από τους πλέον «ατίθασους» λαούς στην Ευρώπη. Τον έχει «εξημερώσει» τόσο πολύ η συμμετοχή του στην Ε.Ε.; Η μόνη απάντηση που υπήρξε ήταν ότι, όπως κι αν έχουν τα πράγματα, θα πρέπει με κάθε τρόπο να στηρίξουν δημόσια το σχέδιο «διάσωσης», την ελληνική κυβέρνηση που το δέχθηκε και προσωπικά τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου.

Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η δήλωση εμπιστοσύνης του Τζορτζ Σόρος...