Δίνουν άλλο ένα 3% του Ελληνικού ΑΕΠ για να μείνουμε στο ευρώ!

Έρχονται νέοι σκληροί φόροι γιατί πρέπει να πληρώσουμε εκ νέου τέλη παραμονής στο ευρώ! 
Βαριά φορολογικά μέτρα ύψους 1,8 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 3% του ΑΕΠ, ετοιμάζεται να λάβει η κυβέρνηση Τσιπρα προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση μέχρι τις 15 Απριλίου και να ικανοποιήσει του δανειστές και το εγχώριο κατεστημένο. ​
Σύμφωνα με τα όσα διαρρέουν τις τελευταίες ώρες, το κόστος παραμονής στο ευρώ αυτή την φορά αντιστοιχεί στο 3% του Ελληνικού ΑΕΠ.  Μάλιστα κυβερνητικές πηγές πανηγυρίζουν γιατί αρχικά η Κομισιόν -ζητούσε ούτε λίγο ούτε πολύ-  το 4,5%, του ελληνικού ΑΕΠ.  
Πάντως λόγω της συνθηκολόγηση Τσιπρα μετά τη ψήφιση από τη Βουλή του νομοσχεδίου οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν τα αυξημένα τέλη  παραμονής με τα ήδη μειωμένα εισοδήματά τους.  Όλα αυτά «μεταφράζονται» με την λήψη των παρακάτω μέτρων τα οποία δεν αποκλείεται να… αυγατίσουν, δεδομένου ότι  ότι το κόστος παραμονής  στο ευρώ αυξάνει μήνα με τον μήνα τα τελευταία 7  Μνημονιακά χρόνια. 
Ειδικότερα:

• Εξίσωση της τιμής του πετρελαίου κίνησης με τη βενζίνη, μέτρο που υπολογίζεται ότι θα αποφέρει έσοδα ύψους 400 εκατ. ευρώ. Ταυτόχρονα, εξετάζεται η αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης καυσίμων που θα οδηγήσουν σε αύξηση της λιανικής τιμής της βενζίνης, του ντίζελ κίνησης, του υγραερίου κίνησης και πιθανότατα του φυσικού αερίου κίνησης. Όλα τα έσοδα θα θεωρηθούν πλεόνασμα και θα πάνε στους δανειστές. 
• Σχεδιάζονται αλλαγές στη φορολόγηση της απόκτησης ΙΧ, με παρεμβάσεις στον τρόπο υπολογισμού του τέλους ταξινόμησης. Το τέλος θα υπολογίζεται κατά κύριο λόγο με βάση την αξία του οχήματος και λιγότερο με βάση τον κυβισμό. Ακόμη στο χώρο του αυτοκινήτου, τα σενάρια κάνουν λόγο για αλλαγές στα τέλη κυκλοφορίας, μέσω της δημιουργίας ενός μίγματος που θα αυξήσει τα έσοδα  για τους δανειστές. 
• Αύξηση της ειδικής φορολόγησης και της επιβολής νέων «χαρατσιών” στις τηλεπικοινωνίες και ενδεχομένως στη συνδρομητική τηλεόραση στην οποία δεν έχει ακόμη επιβληθεί ειδικό τέλος. Όλα τα έσοδα θα θεωρηθούν πλεόνασμα και θα πάνε στους δανειστές. 
• Αύξηση των εσόδων από τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ κατά περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ  με τη μείωση του αφορολόγητου ποσού ώστε να πιαστούν περισσότεροι στην τσιμπίδα. Στην πράξη, αντί να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ και να αντικατασταθεί από έναν άλλο πιο δίκαιο φόρο, όπως είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση, ο ΕΝΦΙΑ παραμένει και γίνεται ακόμη πιο  βαρύς. Είναι γύρω στο 80%-85%. Επομένως και για το 2016, ο ΕΝΦΙΑ όχι μόνο δεν καταργείται όπως προεκλογικά διατυμπάνιζε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά παραμένει στο ύψος του, με επιμέρους αλλαγές κυρίως στον συμπληρωματικό φόρο. 

Όλα τα έσοδα θα θεωρηθούν πλεόνασμα και θα πάνε στους δανειστές. Να σημειωθεί ότι όταν αυξηθεί εκ νέου του κόστους παραμονής  θα οδηγηθούμε σε περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ανάρτηση από: http://papaioannou-giannis.net

 blogvirona

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Του Πέτρου Χασάπη
Από μέρες διαφημιζόταν ότι θα γίνει συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά και τη διαπλοκή και φυσικά οι αμύητοι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα περίμεναν να γίνει σεισμός.

Τι έγινε τελικά; Μια συνηθισμένη συζήτηση «σούπα», κυρίως για να αποσπαστεί η προσοχή του λαού από τα θανατηφόρα

κυριολεκτικά οικονομικά μέτρα που έρχονται, με την συναίνεση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.

Ακούστηκαν ωραίες ατάκες και κορώνες, ακόμα και ύβρεις για να φανατίσουν και να εγκλωβίσουν ψυχολογικά τους ψηφοφόρους, αλλά τίποτα καινούργιο δεν ακούστηκε, εκτός από τα καμένα γνωστά ονόματα.

Παρόλα αυτά, για όποιον είναι πολιτικά ψυλλιασμένος, η συζήτηση αυτή αποκάλυψε τρία σημαντικότατα πράγματα:

1) Αποκάλυψε ότι η δικαιοσύνη είναι η θεραπαινίδα του πολιτικού συστήματος και  σε πολύ μεγάλο βαθμό κομματικοποιημένη.

2) Αποκάλυψε ότι το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, δεν θίγει με τίποτα τα «ιερά» συστημικά αφεντικά του, παρά μόνο κάποιους ξεπεσμένους πλέον πρώην ολιγάρχες. Δεν ξεπερνά δηλαδή με τίποτα τα εσκαμμένα.

3) Αποκάλυψε ότι η συζήτηση καμία σχέση δεν είχε με τη διαφθορά, αλλά έγινε με στόχο την μαντροποίηση των πολιτικών προβάτων.

 

hassapis-peter

Ελλάδα, η χώρα τών πιθήκων.

Αντιγράφω από Hariton Haritonidis
Οι «φιλελεύθεροι», «προοδευτικοί» «πολυπολιτισμικοί» είναι αυτοί για τους οποίους ένας ορθόδοξος ιερέας είναι ένας «τραγόπαπας σκοταδιστής», και μια παρέα Ελλήνων που κάνει το σταυρό της, οπισθοδρομικοί, δεισιδαίμονες, φασισταριά, «φαινόμενα» που πρέπει να εκλείψουν «για να πάμε μπροστά», όμως κάθε πορτοκαλί ράσο που ψέλνει Χάρε Κρίσνα, κάθε μάγος βουντού που σφάζει κοκόρια, κάθε αγνώστου ταυτότητος δίποδο ον θαμμένο μέσα σε μια μπούρκα, κάθε Μορμόνος με τις τέσσερις γυναίκες του, κάθε Χασίδ με τις κοτσίδες του, είναι πολύτιμες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού που πρέπει να προστατευτούν με κάθε τρόπο. Ειδικά αν ζουν όλοι μαζί στην ενορία του παπά.

Να το συνοψίσω. Ο «πολυπολιτισμικός» θεωρεί πολύτιμες τις δεισιδαιμονίες όταν είναι συγκεντρωμένες. Μόνες τους δεν τις θέλει.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Η μεγάλη φυγή

Η ανεργία, η απόγνωση, η μη βελτίωση των συνθηκών εργασίας στην χώρα μας, αλλά και η έλλειψη προοπτικής ανάπτυξης, οδηγούν στην μετανάστευση χιλιάδων επιστημόνων...

της ΕΛΕΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗ 

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων ο Λόης Λαμπριανίδης καθηγητής οικονομικής Γεωγραφίας στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, που πραγματοποίησε μεγάλη έρευνα σε δείγμα 2.800 Ελλήνων επιστημόνων εργαζόμενων στο εξωτερικό, στα τέλη του 2010, το 10% του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, κάπου 120.000 βρίσκονται στο εξωτερικό. Με την ανεργία να εκτοξεύεται στο 30% και την υποβάθμιση της εργασίας άλλες 400.000 Ελληνες επιστήμονες είναι έτοιμοι να φύγουν. Οι πιο συχνοί προορισμοί είναι η Γερμανία, Βρετανία, Σουηδία. 

Το σκηνικό της "αιμορραγίας" και της "εξαγωγής εγκεφάλων" έχει ως εξής:... Κυρίως γιατροί και πολιτικοί μηχανικοί. Ακολουθούν οι εκπαιδευτικοί, νοσηλευτές, και άλλων ειδικοτήτων επιστήμονες 

Από το 2010 βρήκαν δουλειά στο εξωτερικό 7.581 μέλη του ΙΣΑ. (ιατρικός σύλλογος Αθηνών). Οι λειτουργοί του Ιπποκράτη αφήνουν πίσω τους απειλή που ολοένα και υψώνεται από τα κενά των ελλείψεων και των προβλημάτων. Στα τέλη του 2013 εργάζονταν στην Β.Ρηνανία Βεστφαλία της Γερμανίας 1.125 Ελληνες γιατροί. Είναι η πολυπληθέστερη ομάδα ξένων γιατρών του γερμανικού συστήματος υγείας, δηλώνει η υπουργός της Β. Βεστφαλίας, Μπάρπαρα Στέφενς γιατί έχουν ειδικές γνώσεις, και παρέχουν εξαιρετικές υπηρεσίες. Μπορούμε να πούμε οτι η Ελλάδα είναι η χώρα που εξάγει γιατρούς. 

Ακολουθούν οι πολιτικοί μηχανικοί. Ο πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας Γιώργος Τσιαμτσιακίρης μιλώντας στο CRAS Honiline τόνισε οτι μέχρι στιγμής από το 2009 και μέχρι σήμερα έχουν οδηγηθεί στην μετανάστευση πάνω από 10.000 μηχανικοί. Κάνει λόγο για την συνεχή διαρροή δυνατών μυαλών και Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε νόμο, για την διευκόλυνση της αναγνώρισης των τίτλων σπουδών από την αλλοδαπή. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε έναν ειδικό φορέα που ελέγχει την ισοδυναμία των ξένων επαγγελματικών προσόντων. 

Υπάρχουν 19 εμπειρονγώμονες,που μιλούν 19 διαφορετικές γλώσσες. Πρόκειται για καθηγητές γιατρούς, μηχανικούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς, λέει η επικεφαλής του προγράμματος Κλόντια Μόραβεκ και προσθέτει. "Σε όλους τους τομείς υπάρχει τώρα έλλειψη προσωπικού.Ο νέος νόμος θεσπίστηκε για να βοηθήσει την αντιμετώπιση της έλλειψης ειδικευμένων εργατών στην Γερμανία. 

Σύμφωνα με την Γαλλική εφημερίδα Μont "η ευκαιρία" που δίνει η γερμανική οικονομία κρύβει ένα δράμα για τις χώρες του Νότου. Αν συνεχιστεί η κίνηση μεταναστών, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία θα αδειάσουν από τους μορφωμένους νέους που μπορούν να εκπροσωπήσουν την νεολαία. 

Οι μνήμες από τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970 από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου προς την Γερμανία ξυπνούν και πάλι. Μόνο που αυτή την φορά είναι διαφορετικά. Φεύγουν μορφωμένοι άνθρωποι, με αποτέλεσμα να απογυμνώνεται ο Ευρωπαικός νότος, ενώ ο ανεπτυγμένος Βορράς τους υποδέχεται έτοιμους επιστήμονες χωρίς να έχει ξοδέψει ούτε 1 ευρώ. Η γερμανική οικονομία έχει ανάγκες, και τι καλύτερο να δέχεται τους ισοπεδωμένους του Νότου. Ενας φοιτητής ιατρικής στην Ελλάδα κοστίζει σε 7 χρόνια 84000 ευρώ,ενώ στην Γερμανία ένας φοιτητής ιατρικής κοστίζει ένα εκατομμύριο ευρώ. Καταλαβαίνει κανείς γιατί το Βερολίνο ενισχύει την "εισαγωγή εγκεφάλων"από τις χώρες του Νότου. 

Ο καθηγητής κοινωνικής πολιτικής Παντείου Γιάννης Κουζής δηλώνει οτι οι φτηνές υπηρεσίες παρέχουν χαμηλό επιστημονικό δυναμικό στην χώρα μας, και δυστυχώς η "αιμορραγία" θα συνεχιστεί. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Δεν οικοδόμησαν την χώρα με υποδομές τέτοιες που να μπορέσει να έχει προοπτικές. Για παράδειγμα το ΕΣΠΑ. 

Το 1/5 των συνολικών κονδυλίων απευθύνεται στα "τσιμέντα" ενω στην Φιλανδία το 1/5 πηγαίνει στην έρευνα και στην καινοτομία. Το ποσοστό του ΕΣΠΑ στην Ελλάδα για την έρευνα και την καινοτομία δεν υπερβαίνει το 2%. Μέσα στο πλαίσιο των γενικών περικοπών υποβαθμίζεται η εκπαιδευση, η έρευνα. Η Ελλάδα έχει πλέον καταστεί ιδιαιτέρως αφιλόξενη για τους κατοίκους της,και οι περισσότεροι λένε.... καταπίνει τα παιδιά της. 

Οι φιέστες του πολιτικού κατεστημένου προσπαθούν να μας παρουσιάσουν μια virtoual εικόνα για τα θλιβερά που ζούμε. 

ΕΛΛΑΔΑ Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΤΗΚΕ... Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ!

πηγή

koukfamily. 

Βάζουν την παιδεραστία στα σχολικά βιβλία!!!

Μαγαρίζουν τα παιδιά... Και το κτηνώδες έγκλημα, η παιδεραστία, στα σχολικά βιβλία

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Τώρα που η πατρίδα μας γίνεται εμιράτο, θυμίζω τι έφταιξε. Οι Ευρωπαίοι κάνουν κόμματα παιδεραστών, και εμείς, οι άθλιες κότες, τα διδάσκουμε στα σχολεία μας. Υπάρχουν, όμως,  και πνευματικοί νόμοι,,,πληρώνουμε τα "σύμφωνα" και τα "οσάκις". Τόσα χρόνια γράφουμε και δεν βρέθηκε ένας ρωμηός να κάνει μήνυση....

Δυστυχώς και τα  βιβλία του Γυμνασίου – της Γλώσσας – συνιστούν κι αυτά κακέκτυπα της τηλοψίας, προβάλλουν λανθασμένα πρότυπα, αποϊεροποιούν εδραίες αξίες, προωθούν τον πρόωρο ερωτισμό, την άκαιρη σεξουαλικότητα. Αποαθωοποιούν, με έναν λόγο τα παιδιά, σε μια ηλικία που μονάχη έγνοια τους πρέπει να είναι η σπουδή, η μόρφωση και η θωράκισή τους με τις «αρετές που υψώνουν τον άνθρωπο στο ύψος του ανθρώπου» (Σεφέρης).

Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις» . Επαναλαμβάνω αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών Α’ Γυμνασίου:

<<Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια. «Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.
«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε.

Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».

Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο αποπλάνηση ανηλίκου; 
Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικών σχέσεων; Μπορείς να περιγράφεις με χαζοχαρούμενο τρόπο μια τέτοια κατάσταση; Ποιος γονέας θα ανεχόταν η κόρη του «να βγαίνει ραντεβού» με εικοσιπεντάχρονο; Εδώ πρόκειται για εξύμνηση της παιδεραστίας, του βδελυρού και φρικιαστικού αυτού εγκλήματος, για το οποίο ανατριχιάζουμε όλοι και στο άκουσμά του.

Κάτω από το κείμενο «καμαρώνει», για εμπέδωση προφανώς, η εξής κρανιοκενής ερώτηση: «γιατί γελούσε η τάξη, όταν ακουγόταν η λέξη Οσάκις στο κείμενο». Τι θα απαντήσει το παιδί σε μια τέτοια «παραλυμένη» ερώτηση; Όπως έγραφε σε ένα εξαιρετικό του κείμενο ο αγαπητός φίλος και γιατρός Φώτης Μιχαήλ:

«Αντί να διδάσκεται η αρμονική συζυγία, έχουμε πρόωρη σεξουαλική καθοδήγηση. Το πρώτο θα μας εξασφαλίσει ευτυχισμένα νιάτα, ενώ το δεύτερο, θα μας φορτώσει με σοβαρά σωματικά και ψυχικά τραύματα, όπως είναι οι ακριβοπληρωμένες επιπόλαιες σχέσεις οι βαριές καταθλίψεις και οι απόπειρες Άλλο χαρακτηριστικό μάθημα είναι το :«Το θέλγητρο της Ανδαλουσίας». ( Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου) γράφει: «Η Ανδαλουσία είναι μια γυναίκα του λαού, κρουστή και μελαψή, με κόκκινα χείλια και φλογερό βλέμμα, που αγαπάει τη ζωή, το χορό και το τραγούδι, μια γυναίκα όλη χυμούς και ζωτικότητα…δίνει ερωτικές συνεντεύξεις μέσα στις εκκλησίες ». (σελ.114). «Ανδαλουσία! Ανδαλουσία…Ανθισμένος τόπος…..που ρυθμίζουν τους ηδονικούς χορούς των τσιγγάνων……..θρησκευτικές λιτανείες που περιφέρουν γλυκερές Παναγίες ντυμένες σαν κούκλες και γεμάτες δαντέλες και μαργαριτάρια, ακολουθούμενες από μετανοούντες που κρύβουν το πρόσωπό τους μέσα σε κουκούλες μοναχών και που, όταν περνάν κάτω από τα παράθυρα της αγαπημένης τους γυναίκας, χτυπούν το κορμί τους με βίτσες…..». (σελ. 115).

Στο ίδιο βιβλίο, σελ. 124, διαβάζουμε έναν «εξαιρετικό» ορισμό της πατρίδας μας. «…ήταν η Ελλάδα μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα…», κάποιου Άγγλου συγγραφέα.

«Ανεβαίνουμε» στη Β’ Γυμνασίου. Και εδώ οι ίδιες ψυχοφθόρες ανοησίες. Στο «Ανθολόγιο» της τάξης αυτής επαινείται ο «αρχαίος» θεσμός της εταίρας (=πόρνη). Αποσπώ κάποιους στίχους από το κείμενο:
«Είναι κάποια ψηλή (εταίρα) φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο, αυτό αφαιρεί ύψος. Δεν έχει κάποια γλουτούς, τους προσθέτει ραμμένους κάτω από το φόρεμα. Έτσι, όσοι τη βλέπουν εκστασιάζονται με τα οπίσθιά της. Έχει κοιλιά∙ διαθέτουν για λόγου της στήθη, όπως αυτά που έχουν οι ηθοποιοί στις κωμωδίες∙ φορώντας τέτοια στήθη πρόσθετα στητά… (σελ. 40)».

Και συνεχίζεται η παιδαγωγικώς εξονυχιστική διερεύνηση και ερμηνεία των καλλωπιστικών μεταλλάξεων της εταίρας. Και ακολουθούν βεβαίως οι εμπεδωτικές ερωτήσεις προς πλήρη αποκολοκύνθωση των μαθητών: Η πρώτη αναφέρεται τις «βελτιωτικές επεμβάσεις» στις οποίες επιδίδονται οι ιδεώδες εταίρες. Η δεύτερη στα καλλυντικά που χρησιμοποιούν και σε ποιο σημείο του σώματός τους (Ένα καλλυντικό για το εγκέφαλο των συγγραφέων χρειάζεται). Τα σχόλια περιττεύουν, χάθηκε η αιδώς, ιθύνοντες και τέκτονες των βιβλίων αυτών ευρίσκονται «πλανώντες και πλανώμενοι» (Β´ Τιμ. 3, 13).

Στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνιας Β’ Γυμνασίου, σελ. 190, αφού παρατίθεται ένα μαλαισιακό ερωτικό ποίημα κάποιου Ιβάν Γκόλ, στις εργασίες καλούνται οι μαθητές να περιγράψουν προσωπικές ερωτικές εντάσεις.

Γ’ Γυμνασίου, συνεχίζεται το μαγάρισμα των νέων, η απαξίωση του όποιου εναπομείναντος κύρους του σχολικού μαθήματος, αλλά και του εκπαιδευτικού, που καλείται να διδάξει τις νεοεποχίτικες σεξομπουρδολογίες.

Μάθημα «Νεοελληνική Γλώσσα» (σελ. 148). Εδώ εμφιλοχώρησε ένα τραγούδι, το οποίο μπορεί να το ακούσει τις μεταμεσονύκτιες ώρες σε κάποιο ξενυχτάδικο για χασομέρηδες, αλλά σε σχολική τάξη ουδείς σοβαρός παιδαγωγός θα το παρουσίαζε και μάλιστα σε βιβλίο. Κείμενο:

«Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά / αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά / Don’t worry be happy / Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά ενώ ο γιος σου / σε φωνάζει μαμά / Don’t worry be happy» και λοιπά και λοιπά.

Ερώτηση: Καθηγητής που θα διαβάσει τον στίχο «αν κοιταχτείς και έχεις…» δεν κινδυνεύει με οριστική απώλεια της σοβαρότητάς του; Από πότε η χυδαιότητα και η αισχρολογία ανήκουν στα γνωστικά πεδία του σχολείου;  

Δρέπουμε τους καρπούς μιας Παιδείας, μιας αγωγής που προβάλλει, «διδάσκει» την διαφθορά, την λαγνεία. Ας τα σκεφτούν αυτά οι γονείς, ας τα διαβάσει αυτά κάποιος Εισαγγελέας.
 Και ένα τελευταίο σκύβαλο. Στο τετράδιο εργασιών Γ’ Γυμνασίου,  σελ. 73, σε κείμενο με τίτλο «παραπλανητικά», οι μαθητές μυούνται και στην αστρονομία, τα ζώδια και τα ωροσκόπια από τον «μέγα παιδαγωγό», Κώστα Λεφάκη, τον γνωστό τηλεαστρολόγο. Διαβάζω: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί…Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…». Λεφάκη βρίσκεις σ’ αυτά τα βιβλία. Πού είναι όμως τα μεγάλα πνευματικά αναστήματα του τόπου;

Το θέμα είναι τι κάνουμε; O άγιος Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης στο βιβλίο του «με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», έλεγε : «Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρει μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνούν κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο, κάποια στιγμή θα πιάση τόπο». Υπάρχει ελπίδα αλλά, πρώτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιώ της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τα παομεινάρια», (Ελύτης), και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά και χειροπιαστό σκοτάδι»: Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, στα οποία θα διδάσκουν δάσκαλοι με ψυχή και Χριστό.  Η εκκλησία πάντα στάθηκε ελληνοσώτειρα. Οι άμβωνες να σταματήσουν τις ιερές μουρμούρες. Η Πατρίδα χάνεται, το ποίμνιο ποδοπατείται. Οι καιροί απαιτούν Πατροκοσμάδες και επισκόπους Γερμανούς που σηκώνουν λάβαρα. Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και καμμιά συμμορία τύπου Τρόικας. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, των Δασκάλων του Γένους, των Νεομαρτύρων ».
kostasxan.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης: Ποιος μπορεί να θρηνήσει για τις ματαιότητες στις οποίες παραδίνουμε εκούσια τον εαυτό μας;

Πού παραδινόμαστε; Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παιχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.

*  Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.

*   Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να το χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.

*    Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.

*   Παραδιδόμαστε στην απόλαυση των διανοητικών μας χαρισμάτων, του νου και της φαντασίας και τα μεταχειριζόμαστε για να υπηρετήσουμε απλώς την αμαρτία και την ματαιότητα του κόσμου τούτου. Αντί να χρησιμοποιήσουμε αυτά, προ παντός, για να γνωρίσουμε τον Πάνσοφο Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου για προσευχή· για ικεσία για δοξολογία του Θεού· και για να εσωτερικεύσουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό.

*    Παραδινόμαστε στην απόλαυση της γνώσεως της κοσμικής ματαιότητας και για την απόκτηση της γνώσεως αυτής δαπανούμε πολύτιμο καιρό, ο οποίος μας δόθηκε για να ετοιμασθούμε για την αιωνιότητα.

* Παραδινόμαστε στην απόλαυση ωραίων ανθρωπίνων προσώπων και πολλές φορές τα μεταχειριζόμαστε για ικανοποίηση των παθών μας.

*   Παραδινόμαστε, τέλος, στην απόλαυση των εαυτών μας, με το να θεωρούμε είδωλα τους εαυτούς μας, ενώπιον των οποίων υποκλινόμαστε (και θαυμάζουμε!). Και, επιπλέον, περιμένουμε (και κάποτε απαιτούμε!) και οι άλλοι να υποκλίνονται).

Ποιος μπορεί, με τρόπο ικανοποιητικό, να περιγράψει και να θρηνήσει τη μεγάλη ματαιότητα και αθλιότητα, στις οποίες εκούσια ρίχνουμε τους εαυτούς μας;

Ποια απάντηση θα δώσουμε στον αθάνατο Βασιλέα Χριστό, τον Θεό μας, ο Οποίος θα έλθει πάλι για να κρίνει ζώντες και νεκρούς; Και να αποκαλύψει τις κρυμμένες σκέψεις όλων των καρδιών και να λάβει από μας απάντηση και απολογία για κάθε λόγο και έργο μας;

Αλλοίμονο σε μας, οι οποίοι φέρομε το όνομα του Χριστού, δεν ακολουθούμε όμως την διδασκαλία του Ευαγγελίου! Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος μας προσκαλεί συνεχώς κοντά του και μας ενισχύει ποικιλοτρόπως σε αυτή μας την πορεία.

Από το βιβλίο του: Η εν Χριστώ ζωή

agiopneymatika

Στέλιος Ράμφος: Διαβάζοντας την Πολιτεία του Πλάτωνος στη σημερινή κρίση.

Ο Στέλιος Ράμφος παρουσιάζοντας το βιβλίο του Καλλίπολις Ψυχή διαβάζει την Πολιτεία του Πλάτωνος με φόντο την Ελλάδα της κρίσης.
Αν ο προορισμός του ανθρώπου υποστηρίζει ο Πλάτων, είναι μια πνευματική εξύψωση, πρέπει στο επίπεδο αυτό η εξουσία να ρυθμιστεί, εκεί πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί. Μιλάμε πάντα για μια ουτοπία αλλά ουτοπία που έχει στοιχεία υψηλού ρεαλισμού  όσον αφορά τις μεγάλες γραμμές ενός προβλήματος, και γιαυτό άλλωστε η Πολιτεία είναι το βιβλίο που είναι.  Είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν φυσικής εξελίξεως αλλά δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε ως προϊόν φυσικής εξελίξεως αλλά ως πνευματικό ον. Τον καταλαβαίνουμε τον άνθρωπο από την κορυφή. Χωρίς να αμφισβητείται ότι είναι προϊόν φυσικής εξελίξεως.
   Οι υλικές ανάγκες, δεν συζητείται αυτό το πράγμα, είναι πρωτίστης σημασίας για την κοινωνία, αν δεν φάμε πεθαίνουμε, δεν  μπορούμε να το αμφισβητήσουμε αυτό. Όμως το σκεπτικό αυτό το Πλατωνικό σημαίνει λέω εγώ, νομίζω εγώ, ότι η κοινωνία δεν ταυτίζεται με την υλικότητά της, δηλαδή από τη στιγμή που αναγνωρίζω ότι οι υλικές ανάγκες είναι σπουδαίο και αναπόφευκτο αλλά τις βάζω δεύτερες, ας πούμε η τρίτες, δεν μας ενδιαφέρει, αυτό, αυτό σημαίνει ότι δεν ταυτίζω την ουσία μιας κοινωνίας με την υλικότητά της.
Δηλαδή λέω ότι μια κοινωνία ας πούμε ότι αυτό λέει ο Πλάτων, δεν συγκροτείται από τον όγκο των υλικών της στοιχείων με τρόπο καθοριστικό, όχι ότι δεν συμμετέχουν αυτά, δεν συγκροτείται με τρόπο καθοριστικό. Υπάρχει ένα τέτοιο παράδειγμα στον τρόπο της ζωής και της εκφράσεως των ανθρώπων που μας το βεβαιώνει; Υπάρχει. Ένα άγαλμα δεν συγκροτείται από τον όγκο του μαρμάρου του, ένας Παρθενών δεν συγκροτείται από τον όγκο του μαρμάρου του, συγκροτείται από την ομορφιά του. Το συστατικό στοιχείο, το δεύτερο στοιχείο, είναι πρώτο. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να καταλάβουμε εδώ και το σκεπτικό του Πλάτωνος.
Το γεγονός ότι ιεραρχεί παραδοξολογικά ο Πλάτων την δομή ας πούμε της κοινωνίας με ένα τρόπο, που ενώ λαμβάνει υπ όψιν τα υλικά δεδομένα δεν τα βάζει πρώτα σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται την έννοιαν της πόλεως όχι με όρους φύσεως, γιατί πράγματι εκεί που κυριαρχεί η φύσις, εκεί όντως προέχει το αναγκαίο στοιχείο, αλλά η πόλις είναι το πέρα από τη φύση, αλλά στη φύση η ισορροπία επέρχεται δια αλληλοσφαγής. Τι γίνεται στην πόλη που το ζητούμενο το μεγάλο είναι η ειρήνη και η συνύπαρξη; Επομἐνως η σύστασις της πόλης με τέτοιους όρους δεν μπορεί να έχει να κάνει με τις ανάγκες, έχει να κάνει με την ανθρώπινη ουσία που θέλει να διαπλάσει η πόλις, και που είναι μια ουσία ζώων που μπορούν να μην αλληλοτρώγονται.
Θέλω να το προσέξουμε αυτό το πράγμα για να καταλάβουμε την συνταρακτική εμβέλεια μιας σκέψεως η οποία θα μαρκάρει την σκέψη της ανθρωπότητος τελεσίδικα. Αυτό είναι τελεσίδικο για την ανθρωπότητα, κάθε τι διαφορετικό το πετάμε στην κόλαση, δηλαδή κάθε πρότυπο πολιτείας που επευλογεί και αναγνωρίζει την αλληλοσφαγή. Την απορρίπτουμε, όμως η απόρριψη αυτή είναι πλήρης απόρριψη της φυσικότητος των πραγμάτων χωρίς να αρνούμαστε τη φυσικότητα την ίδια. Δεν αρνούμαστε ότι το άγαλμα έχει μάρμαρο αλλά η συγκρότηση του αγάλματος δεν είναι από το μάρμαρο είναι από την ομορφιά του.
   Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε βεβαίως ότι οι αξίες δεν τρώγονται όπως τρώγεται το ψωμί αλλά αν δεν υπάρχουν οι αξίες τρωγόμαστε μεταξύ μας.
  Η πόλις είναι πεδίο που μας ελευθερώνει από τη φύση, και μας ελευθερώνει και από τα πρωτεία της επιβιώσεως χωρίς ούτε να υποβαθμίζει ούτε να διαγράφει το γεγονός ότι είμαστε έμβια βιολογικά όντα, τα οποία αρρωσταίνουν πεθαίνουν αν δεν φάνε δεν ξέρω τι θα πάθουνε κλπ. Μας ελευθερώνει η πόλις απ τη φύση και την επιβίωση, πως μας ελευθερώνει, μας ελευθερώνει βάζοντας στη θέση της φύσεως την ταυτότητα. Η πόλις, μας ελευθερώνει δίνοντάς μας ταυτότητα. Δηλαδή κάνοντας μας όντα των οποίων η πραγματικότητα έχει να κάνει με την ταυτότητά τους κι  όχι με την ανάγκη τους. Χωρίς η ανάγκη να μην υφίσταται, χωρίς να παύει να αποτελεί απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση αλλά φυσική, η φύση δεν οδηγεί στην πόλη, εκείνο που οδηγεί στη πόλη είναι μια άλλη ανάγκη συνυπάρξεως της οποίας η πρώτη ύλη λέγεται ταυτότης.
  Μόνη της η καλοπέραση δεν διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή, Η συνοχή η κοινωνική έχει άλλους συντελεστές που για τον Πλάτωνα λέγοντα δικαιοσύνη και αλήθεια… αίτημα για μια κοινωνία που υπηρετεί την πόλη και όχι για να υπηρετεί την υλική πλευρά του σώματος. Για έναν επίσης άλλο λόγο γιατί η διεκδίκηση της επιβιώσεως συνήθως προκαλεί την τάση ορισμένοι  που εξουσιάζουν να εκμεταλλευτούν την πόλη για το δικό τους συμφέρον. Άρα το κρίσιμο στοιχείο και σημείο στην  περίπτωσή μας είναι μια αλλαγή του αξιακού συστήματος, βάσει της οποίας θα μπορούσαμε να έχουμε αποτελέσματα σαν αυτά που επιδιώκει ό Πλάτων. Δηλαδή με άλλα λόγια εάν η  ανάγκη είναι αυτοσκοπός υπάρχει πρόβλημα, μόνο αν η ανάγκη τείνει να υπηρετήσει άλλους σκοπούς πέρα από την ανάγκη τότε μπορεί να γίνει θετικό γεγονός. Μόνο όταν το πλαίσιο της είναι αξιακό μπορεί να μεταβληθεί η ανάγκη σε θετικό γεγονός και να αποτελέσει οργανικό στοιχείο της ζωής της πόλης.
Επειδή δεν έχουν τίποτε να διεκδικήσουν οι φύλακες της Πολιτείας το μόνο που τους μένει είναι να είναι υπεύθυνοι έναντι πάντων, είναι πολύ σημαντικό αυτό για να καταλάβουμε τι σημαίνει, σημαίνει μια εξουσία όχι δυνατών, αλλά υπευθύνων, αυτοί είναι οι άρχοντες φύλακες της Πολιτείας. Μια ηγεσία εκείνων οι οποίοι σηκώνουν τα μεγαλύτερα βάρη, πλήρης η ανατροπή εν σχέση με αυτά που μας διδάσκει η ιστορία και που γιαυτό το λόγο δεν κάνουν υποχρεωτικά ουτοπική την Πολιτεία, αλλά την κάνουν αξιοσέβαστη, γιατί παραμένει ο σκοπός, κάθε φορά που δυσφορούμε, δυσφορούμε ακριβώς επειδή αυτοί οι τύποι οι διάφοροι που μας ενοχλούν, είναι ιδιοτελείς είναι ανεύθυνοι.
Άρα μπορεί να είναι το  γενικό σχήμα εντός εισαγωγικών ουτοπικό, αλλά η ψυχή μας ζητάει αυτή την ουτοπία ως βαθιά πραγματικότητα του ανθρώπου. Και αν ουτοπία είναι η βαθιά πραγματικότητα του ανθρώπου τότε η ουτοπία είναι βαθύς ρεαλισμός…. Κρατάμε λοιπόν ότι η συνοχή και η ισορροπία της πλατωνικής Πολιτείας βασίζεται στα έμψυχα παραδείγματα της αρετής δηλαδή τους φύλακες. Οι φύλακες θεσπίζουν νόμους οι νόμοι τους οποίους θεσπίζουν  δεν αφορούν διευθετήσεις συμφερόντων, να εξυπηρετηθεί αυτός η ο άλλος με την καλή έννοια της διευθετήσεως συμφερόντων, υπηρετούν με τη σειρά τους, οι νόμοι τους οποίους ψηφίζουν, και δεν μπορεί αφού υπάρχει εξουσία να μην θεσπίζει νόμους δεν γίνεται, οι νόμοι λοιπόν, υπηρετούν  τις απαιτήσεις της αληθείας του λόγου που είναι η πλατωνική αλήθεια, και της δικαιοσύνης, της δικαιοσύνης όμως ως ψυχικής ισορροπίας, διότι για πρώτη φορά με τον Πλάτωνα έχουμε επίσης μια μεγάλη ανατροπή με τη Πολιτεία και τη θεωρία της ψυχικής δικαιοσύνης, ως ψυχικής αρμονίας, για πρώτη φορά καταργείται η τραγική και προπλατωνική ιδέα της δίκης ως τιμωρού.
Από την τιμωρητική δίκη, τις ερινύες και όλα αυτά τα πράματα που μας διδάσκει ας πούμε η παλιά ελληνική σκέψη περνάμε σε μια άλλη έννοια της δικαιοσύνης. Τι είναι η δικαιοσύνη;  είναι η ειρήνη η αρμονία η εσωτερική λέει ο Πλάτων, όλο το τέταρτο βιβλίο όσον αφορά ας πούμε το λογιστικό μέρος της ψυχής θυμόμαστε πολύ καλά, ότι είναι ακριβώς αφιερωμένο στο να δείξει ότι το λογιστικό δεν λειτουργεί για λογαριασμό του, είναι ο αποφασιστικός παράγων της ψυχικής αρμονίας. Άρα έχουμε μια καινούργια ιδέα της δικαιοσύνης η οποία έρχεται ας πούμε να βάλει τη σφραγίδα της στην οικοδόμηση της Πολιτείας. Δηλαδή μια Πολιτείας χωρίς εσωτερική ειρήνη είναι αέρας κοπανιστός  λέει ο Πλάτων, γιατί απλώς θα έχουμε δικαστήρια και δικαστές που θα τιμωρούν, αλλά η τιμωρία πολλαπλασιάζει το κακό, δεν μας ενδιαφέρει αυτό λέει ο Πλάτων, μας ενδιαφέρει κάτι άλλο και γιαυτό ακριβώς επιμένει ότι ο λόγος  του κόσμου και η τάξη της ψυχής μπορεί να εγγυηθούν την αρμονία της πόλεως. Τον ενδιαφέρει λοιπόν αυτό το πράγμα να το πετύχει.
Και όσο οι απαιτήσεις των διαφόρων ηγετών συμπίπτουν με επιδιώξεις ιδιοτελείς, με επιδιώξεις μερικότητος που θα λέγαμε πιο αφηρημένα τόσο η πολιτεία παρακμάζει. όσο μεγαλύτερο δηλαδή συντελεστή ιδιοτελείας έχει μια πολιτεία τόσο περισσότερο παρακμάζει. Όσο μεγαλύτερο συντελεστή καθολικότητος έχει τόσο ακμάζει. Η ιδιοτέλεια πεθαίνει τις κοινωνίες. Αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε στο σκεπτικό του Πλάτωνα. Η ιδιοτέλεια τις τσακίζει… Και κάτι άλλο που πρέπει να συγκρατήσουμε και το οποίο είναι σημαντικό, ότι με βάση αυτή τη λογική σύμφωνα με την οποία η ιδιοτέλεια οδηγεί στην παρακμή μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το προσδόκιμο ζωής ενός πολιτεύματος, εξαρτάται από την ομαλή σχέση  μεταξύ της εξουσίας από τη μία μεριά, και του θεσμοθετημένου πλαισίου νομιμότητος από την άλλη, από το κατά πόσο δηλαδή ζει και τηρεί τους νόμους που θεσπίζει η ίδια. Το προσδόκιμο ζωής έχει να κάνει, με τον ίδιο τον τρόπο όπου μια κοινωνία σέβεται πλέον τον εαυτό της. Τηρεί δηλαδή το ίδιο το πλαίσιο το θεσμικό μέσα στο οποίο οικοδομείται.
 Από την δίψα αποκτήσεως η από το αίσθημα απωλείας αρχίζει πια ένα σύμπαν συναισθημάτων να κινείται να αναπτύσσεται και βεβαίως να παίζει ένα ρόλο στα δρώμενα τα κοινωνικά και στην ψυχική ζωή των ανθρώπων. Γιατί αν παίρναμε ως παράδειγμα ας πούμε το μίσος ως συναίσθημα σε μια τέτοια προοπτική σε ένα τέτοιο πλαίσιο τι εκφράζει; To μίσος εκφράζει μια ασύνειδη ανάγκη του ανθρώπου να καθρεπτίζεται στο πρόσωπο του εχθρού του. Πως αυτό το πράγμα μπορεί να εξηγηθεί. Εξηγείται ακριβώς ως βίαιο ξέσπασμα εναντίον του ανυπόφορου εαυτού μου. Ο ανυπόφορος εαυτός μου με κάνει να μισώ, όχι το κακό που μου έχει κάνει κάποιος άλλος. Και υπ αυτή την έννοια δεν έχει κανένα νόημα να πολεμήσει κανείς το μίσος με μίσος.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αμυνθεί, όταν κάποιος ας πούμε κακός, καοήθης εχθρός, ξένος κτλ, του επιτεθεί η μπει ένας κλέφτης, να του πάρει μέσα από το σπίτι το παιδί για να κάνει εμπόριο οργάνων. Στο όνομα της ελευθερίας όμως θα τον πολεμήσει, δηλαδή με διαφορετικά συναισθήματα δικαιολογείται ο πόλεμος. Ο πόλεμος δεν έχει τη δικαίωσή του στην πράξη στη χειρονομία του πολέμου, αλλά στο συναίσθημα με το οποίο πολεμούμε, αν ένας θέλει να με καταλάβει, η να μου εξαφανίσει τη ελευθερία, στο όνομα της ελευθερίας θα τον παλεύω, και ο πόλεμος αλλάζει ριζικά, δεν είναι οι λεγόμενοι αμυντικοί οι δεν ξέρω γω τι πόλεμοι.
Ο πόλεμος όπως και η ειρήνη είναι τρόπος και τύπος οργανώσεως του εσωτερικού μας βίου… Από τη στιγμή που στο τραπέζι πέφτει όλος ο μεγάλος προβληματισμός των συναισθημάτων, ως θεμελίου, ως αιματοδότη, της κοινωνικής ζωής, οφείλουμε να καταλάβουμε με διαφορετικούς όρους προβλήματα που μέχρι τώρα δυσκολευόμασταν να τα καταλάβουμε, και έπρεπε να επικαλεσθούμε ακριβώς τα αντίστοιχα συναισθήματα, με κάποια συναισθήματα να είναι βρομερά, με τα ίδια βρομερά συναισθήματα, εκεί πολλαπλασιάζεται το κακό. Τα διαφορετικά συναισθήματα κάνουνε την ίδια πράξη διαφορετική. Είναι πολύ σημαντικό αυτό να το καταλάβουμε, γιατί έτσι κερδίζουμε και την αξιοπρέπειά μας. Είναι στοιχείο αξιοπρέπειας ένας άνδρας να πολεμάει για την  ελευθερία του, είναι στοιχείο αναξιοπρέπειας ένας άνδρας να πολεμήσει για το μίσος. Έχει σημασία αυτό. 
 Το πρόβλημα της τυραννίας είναι το ανεξέλεγκτο των επιθυμιών. Αυτό ισχύει τόσο για τη στενά ατομική μας ζωή όσο και για ευρύτερα κοινωνικά θέματα. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί εύκολα κανείς να ορίσει υποκειμενικό, είναι κάτι πολύ βαθύ…. Μια κουλτούρα που επιμένει στην επιθυμία αδιακρίτως, ας πούμε όπως η θεωρία των Μεταμοντέρνων έχει πρόβλημα γιατί οι Μεταμοντέρνοι δεν διακρίνουν ότι υπάρχει μια επιθυμία που λέει δεν θέλω το μήλο κι άλλη μια που λέει θέλω σοκολάτα. Στη γενίκευση του δεν θέλω το μήλο υπάρχουν προβλήματα πολύ σοβαρά, ένας λοιπόν ο οποίος οικειοποιείται αβασάνιστα αυτές τις αντιλήψεις, οικειοποιείται μια αρνητικότητα η οποία όχι απλώς φωλιάζει πια μέσα του αλλά ριζώνει και δεν μπορεί να ξεριζωθεί ποτέ.
Το λέω αυτό γιατί, γιατί δεν αποκλείεται, και μεγάλες δημοσιονομικές καταστάσεις, και δυσκολίες, από αχαλίνωτες επιθυμίες, η μεγάλες κρίσεις πολιτικοκοινωνικές, από αχαλίνωτες επιθυμίες μπορεί να μεταβάλλονται ας πούμε, σε εκρηκτικές καταστάσεις αντί να μας οδηγήσουν σε καταστάσεις  που ενέχουν στοιχεία, η πραγματικότητες ισορροπίας τέτοιες που θα θέλαμε. Άρα για τον Πλάτωνα κι αυτό πρέπει να το κρατήσουμε προηγείται ο χαρακτήρας, ο χαρακτήρας είναι μια έννοια που ο αρχαίος δέχεται και καταλαβαίνει, και έπεται το καθεστώς δεν μπορούμε να έχουμε γυμνό από χαρακτήρες καθεστώς, δεν μπορεί να υπάρξει τυραννικό καθεστώς χωρίς τυραννικούς ανθρώπους. Και το τυραννικό καθεστώς μπορεί  πολλές φορές εν ονόματι υψηλών σκοπών να ασκείται.
Δεν είναι βέβαιο ότι κάθε φορά εμείς νομίζουμε ότι είμαστε τυραννικοί την ώρα που τυραννάμε, μπορεί να νομίζουμε ότι επιτελούμε θεάρεστο και σπουδαίο ας πούμε έργο. Υπ αυτή την έννοια το κρίσιμο σημείο στην κατανόηση του προβλήματος της επιθυμίας είναι ένας άνθρωπος, [από τη στιγμή κατά την οποία δεν υπάρχει  θετικότης στη επιθυμία, η επιθυμία δηλαδή δεν κτίζει κάτι πέρα απ αυτή], το θεμέλιο λοιπόν της τυραννίας είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο οι επιθυμίες αποτελούν αυτοσκοπό. Ουαί και αλίμονο σε μια κοινωνία όπου αυτονομούνται οι επιθυμίες με τον αρνητισμό τους,  δεν έχει η ίδια διέξοδο, γιατί όπως είπαμε,  μια πόλις δεν έχει φυσική διέξοδο, έχει πολιτική διέξοδο, η πόλις είναι το εκτός φύσεως, επομένως δεν υπάρχουν άλλες διέξοδοι από τις πολιτικές διεξόδους και οι πολιτικές διέξοδοι δεν είναι ποτέ ξένες προς την χαλιναγώγηση του αρνητισμού της επιθυμίας, όχι του θετικού της στοιχείου που είναι πάντα συνδεδεμένο με πραγματώσεις περαιτέρω.
Με θετικότητες ας πούμε….Τι είναι λοιπόν ο τυραννικός άνθρωπος; τυραννικός άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος που θέλει για να θέλει, που η επιθυμία του είναι ανυπέρβατη, δεν εξελίσσεται σε θετικότητα η επιθυμία του, θέλει για να θέλει, αλλά όταν ένας άνθρωπος θέλει για να θέλει δεν φτάνουμε έτσι σε μία κατάσταση όπου ο άνθρωπος αυτός εκτελεί την εσωτερική του ζωή; η εσωτερική ζωή υπάρχει στο βαθμό που το θέλω πάει κάπου αλλού, η εσωτερική ζωή φιμώνεται πνίγεται στραγγαλίζεται, όταν ακριβώς το θέλω αποκτά μια αυτονομία η οποία δεν επιτρέπει άλλη έξοδο προς τα έξω, το θέλω για να θέλω απαγορεύει το απέξω. Δίνει τέλος λοιπόν στην εσωτερική ζωή, και μεταβάλλει την ορμή, την παρόρμηση το θέλω ας πούμε σε σκοπό. Σκοπός γίνεται η ίδια η παρόρμηση. Εδώ καταλαβαίνουμε καλά τι νόημα έχουν τα μυθιστορήματα τύπου Ντε Σαντ, γίνεται σκοπός η παρόρμηση.
Εδώ καταλαβαίνουμε ας πούμε, τον Ευρωπαϊκό μαζοχισμό, γίνεται σκοπός η παρόρμηση. Όπου γίνεται σκοπός η παρόρμηση υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα, διαμορφώνεται δηλαδή ένα αποπνικτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να αυτοκτονήσει, να διαλυθεί ο ίδιος ο άνθρωπος. Και κάτι ακόμη πιο σοβαρό και πιο εφιαλτικό ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτή η ενστικτώδης κίνηση να πραγματοποιήσω αυτό που λαχταράω, αυτό που μου αρέσει,  παίρνει τη θέση των αισθήσεων, αίσθηση γίνεται η παρόρμηση δηλαδή ο εφιάλτης γίνεται απόλυτος. Απαγορεύεται η σχέση με το εκτός, η παρόρμηση είναι όλος ο κόσμος. Άρα τίποτε δεν μπορεί να με σταματήσει, είτε αυτό λέγεται πια Άουσβιτς είτε Γκουλάγκ, για να το πούμε απλά.
  Το παρορμητικό στοιχείο όσο διαρκές να είναι δεν παύει να έχει μια προσωρινότητα, είναι το διαρκές παρόν μέσα στο οποίο η παρόρμηση ξετυλίγεται, αυτή η προσωρινότητα των επιθυμητικών μας εντάσεων, κάθε φορά θέλω είναι και μια ένταση, το κάθε φορά θέλω προκαλεί αγχώδη ανυπομονησία η οποία εξαγριώνει. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε για πιο λόγο η ανυπομονησία ξαφνικά μας εξαγριώνει, γιατί ακριβώς όταν ο χρόνος δεν μπορεί να βγει από το παρόν, όταν το μέλλον του παρόντος είναι το παρόν, μόνο η ανυπομονησία μπορεί να υπάρχει. Αλλά με τον  πιο άγριο τρόπο. Και ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει συναισθηματικά ένα τέτοιο φαινόμενο. Είναι αυτό το οποίο βοηθάει πάρα πολύ τη θηριωδία του ισχυροτέρου. Η θηριωδία του ισχυροτέρου έχει να κάνει με τέτοια πράγματα και είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε πολιτισμό.
Ο πολιτισμός δηλαδή ο τρόπος ζωής μέσα και από την πόλη, αυτό το πράγμα εννοούμε πολιτισμό είναι λέει ο Πλάτων η ελευθερία η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Η αλήθεια ελευθερώνει από τις ιδεοληψίες και τις ψευδαισθήσεις της μερικότητος η δικαιοσύνη αρμονίζει την ψυχή και ευγενίζει την  επιθυμία, γιατί; γιατί μέσα στη δικαιοσύνη οι άνθρωποι καλούνται να αρμονίσουν την  επιθυμίες τους. Να τις εναρμονίσουν με ένα τρόπο θετικό δηλαδή πως; πως μπορούμε τις επιθυμίες να τις ευγενίσουμε; όταν παραχωρούμε κοινωνία, όταν λειτουργούμε χωρώντας συγχωρητικά, η συγχώρηση είναι μια ευγένεια της επιθυμίας, ένας βαθύς ευγενισμός της επιθυμίας, πρέπει να το καταλάβει κανείς αυτό για να δει ακριβώς σε πιο βαθμό πια, είναι η εμβέλεια της Πλατωνικής συλλήψεως  για την οργάνωση της ζωής των ανθρώπων μέσα στην πόλη, και ακριβώς να συνειδητοποιήσει ότι τελικά σ αυτήν την αδιάκοπη αναμέτρηση με την αλήθεια βρίσκει το βάρος της υπάρξεώς του ο άνθρωπος.
Στην αναμέτρηση με την αλήθεια εξανθρωπιζόμαστε, στην αναμέτρηση με την δικαιοσύνη εξανθρωπιζόμαστε, στο μεγάλο αίτημα ας πούμε της εσωτερικής αρμονίας και της αρμονίας της κοινωνίας, της συγχωρητικής εκεί που η επιθυμίες λογικά έχουν άλλο χαρακτήρα, από την ικανοποίηση ας πούμε των ίδιων των παρορμήσεων.
 Αναγνωρίζει στο κράτος, στην πολιτεία, τον συνεκτικό δεσμό και τον ισορροπιστικό παράγοντα της κοινωνίας, χωρίς κράτος η κοινωνία δεν ισορροπεί λέει ο Πλάτων, και σύνολη σχεδόν η πολιτική θεωρία, σχεδόν, ομοφωνεί υπ αυτήν την έννοια, εξ ου και στο τρίτο και τέταρτο βιβλίο, εκεί στα αρχικά, επιμένει τόσο πολύ στην οικειοπραγία, δηλαδή, το να είναι κανείς απόλυτος κάτοχος, απόλυτα βυθισμένος σ αυτό που ο  ίδιος ξέρει να κάνει. Μόνο όταν είμαστε βυθισμένοι απολύτως  σε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι.
Μόνο όταν μας πονάει βαθιά το απολύτως ειδικό δικό μας, είμαστε σε θέση να απλώσουμε τη ματιά σ αυτό που αφορά τους άλλους. Δεν είναι δηλαδή μια μανιοκαταδιωκτική καταθλιπτική επιμονή του, στο, ο καθένας να κάνει τη δουλειά του. Είναι γιατί  μόνο το μεγάλο βάθος φέρνει μεγάλο πλάτος,  κυρίως στον Πλάτωνα αυτό ισχύει για τους βασιλείς φιλοσόφους και λιγότερο για τους άλλους, αλλά εμείς μπορούμε να το κρατήσουμε αυτό γιατί μας ενδιαφέρει δίνοντας του διαστάσεις, τις οποίες επιτρέπει η σημερινή κοινωνία που είναι κοινωνία πολιτών, πολύ ευρύτερη πολύ διαφορετική από τις κοινωνίες των δούλων της εποχής εκείνης, οι οποίες όμως δεν έπαυαν να είναι κοινωνίες πολιτικές με τον προβληματικό ας πούμε τρόπο.
  Η Πλατωνική Πολιτεία όπως είπαμε, είναι μια μετριοπαθής αξιοκρατική Δημοκρατία. Ποια είναι η ταυτότητας της δημοκρατίας; Η ταυτότης της δημοκρατίας είναι η ισότης των πολιτών. Δεν έχει άλλη ταυτότητα η δημοκρατία. Τον καιρό εκείνο είμαστε σε μια κοινωνία με δούλους,  με συνθήκες οι οποίες είναι άκρως διαφορετικές από αυτό που θα φανταζόμασταν, αλλά για τους ελευθέρους του καιρού εκείνου τους οποίους μπορούμε να λάβουμε εμείς υπ όψιν μας, η Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι, ένα πράγμα με μία ταυτότητα, την  ισότητα των πολιτών.
Ισότητα των πολιτών ασχέτως κοινωνικής οικονομικής η άλλης καταστάσεως, και ασχέτως φυσικών χαρισμάτων, διότι η ισότης των πολιτών δεν αφανίζει τις φυσικές διαφορές, δεν κάνει έναν κοντό ψηλό, δεν κάνει έναν  ας πούμε ο οποίος έχει ταλέντο στα μαθηματικά, ξαφνικά να μπορεί να κάνει άρση βαρών. Η πραγματική ισότης των πολιτών  διαφυλάσσει ως κόρη οφθαλμού με προοπτική καλλιέργειας τις φυσικές τους ανισότητες. Υπ αυτή την έννοια δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία που να μην είναι αριστοκρατική, να μην είναι αξιοκρατική. Αν υπάρξει τέτοιο πράγμα, η κρίση είναι επί θύραις,  και βεβαίως  ξέρουμε πολύ καλά ότι όποτε και στη δική μας ιστορία τα πράγματα για λόγους γενικής ισότητος έρεπαν στο ευτελές και στο χαμηλό, η καταστροφή ήταν φοβερή και την βιώνουμε σήμερα.
  Χωρίς ισορροπία για τον Πλάτωνα, η ισότης καταντά προβληματική,  κι όχι μόνο για τον Πλάτωνα, για κάθε κοινωνία  για σήμερα χωρίς κοινωνική ισορροπία. Τι είδους ισότητα μπορούμε να έχουμε αν τα πράγματα παίζονται στο γρονθοκόπημα το καθημερινό; Δεν μπορούμε να πάμε πουθενά, το πολιτικό οικοδόμημα κλονίζεται.  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η φυσική τάξη βασίζεται στη ριζική ανισότητα. Το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό. Αυτή είναι η ριζική ανισότητα που συνεπάγεται και τη μεγάλη αέναη σφαγή στο κόσμο, στο περιβάλλον της φύσεως. Στη δημοκρατική πολιτεία τη νεώτερη, η δημοκρατική πολιτεία, η ισότης έχει ορισμένα προαπαιτούμενα όπως τα μνημόνια, πια είναι τα προαπαιτούμενα της ισότητος;
Ψυχές με όρια, έμμετρες ψυχές. Αυτό είναι το πρώτο προαπαιτούμενο, μέτρο. Που μέτρο; μέτρο στις επιθυμίες. Το πράγμα αρχίζει και γίνεται προβληματικό όταν η αμετρία μπει μέσα στην επιθυμία οπότε κυριεύεται. Η επιθυμία αποκτά μέτρο στο βαθμό που έχει σκοπό, γίνεται άμετρη όταν έχει σκοπό τον εαυτό της, και υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση… όσο ανυψώνεται το κύρος της αλήθειας και της δικαιοσύνης, τόσο υποβιβάζεται ο ρόλος της εξουσιαστικής δυνάμεως. Ο ρόλος της εξουσιαστικής δυνάμεως στις συνειδήσεις των πολιτών , πόσο μετράει λιγότερο μέσα μου, αυτό το πράγμα, χωρίς  η απαραίτητη για την κοινωνική συνοχή εξουσία να πάψει να υπάρχει, και βεβαίως να πάψει να υπάρχει ως κράτος, που υπόκειται στους θεσμούς και στους νόμους. Η εξουσία χάνει την κακή της εκδοχή από τη στιγμή που υπόκειται στους θεσμούς και τους νόμους.
Σ αυτές τις περιπτώσεις, όταν δηλαδή υπόκειται στους νόμους της εξουσίας, οι αντιδράσεις των πολιτών είναι γόνιμες, τα συλλαλητήρια είναι γόνιμα, είναι θετικά είναι εποικοδομητικά, αντιθέτως όταν η αντιπολίτευση γίνεται για την αντιπολίτευση, η αντίδραση τους οι πιέσεις των πολιτών προς την εξουσία  γίνεται προβληματική, αποκτά έναν αρνητικό ας πούμε χαρακτήρα ο οποίος αρνητικός χαρακτήρας δεν έγκειται στο μάταιο των κακών πράξεων, το αρνητικό να αντιπολιτεύομαι για να αντιπολιτεύομαι, έγκειται στο γεγονός ότι συσσωρεύονται τεράστιες μάζες αδρανείας μες στην κοινωνία. Η άσκοπη αντιπολίτευση είναι συγκέντρωση όγκου αδρανειών τρομακτική, η οποία ακριβώς φέρνει σε αποπνικτική ασφυκτική κατάσταση μία κοινωνία, με ποιό τρόπο; διότι πολλαπλασιάζει τη  ερήμωσή της.
Πότε ερημώνεται μία κοινωνία; όταν οι όγκοι αδρανείας κυριαρχούν, διαλύουν, τους συσχετισμούς των δυνάμεων δράσεως. Γιατί διαλύεται μια κοινωνία ας πούμε σαν τη δική μας; γιατί οι αδράνειες είναι τέτοιες ώστε δεν μπορεί να γίνει τίποτα…Τι είναι οι εντροπίες, συγκεντρώσεις τεράστιες αδρανειών, και εκρήξεις μετά οι οποίες ακολουθούν, διαλυτικές. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε, ότι οι συντελεστές αδράνειας είναι μεγάλο πρόβλημα, και είναι ακριβώς  προϊόν, του όχι για το όχι, ενώ δεν υπάρχει αδράνεια, στο όχι για το ναι… Με δεδομένα αυτά, γεννιούνται αυθόρμητα και ορισμένα ερωτηματικά, γιατί είδους ανθρωπιστικό πολιτικό πολιτισμό μπορούμε να μιλάμε, εάν σε μια ιστορική φάση σαν αυτή την οποία διερχόμαστε τώρα, αναδειχθεί κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα, η αρνητικότητα της επιθυμίας; σε τι είδους ανθρωπιστικό πολιτικό πολιτισμό μπορούμε να ελπίζουμε; δεν θα αναγνωριστεί πιθανότατα η πολιτική ανομία σαν θεμιτό μέσο πολιτικής αντιπαραθέσεως;  δεν θα εδραιωθεί η προοπτική μιας εξουσίας, η οποία γαλουχημένη στην ανομία, θα βρίσκει πολύ δύσκολα λόγους να αντισταθεί στους πειρασμούς του μονοπωλίου  της;
 aienaristeyein.

Στην επερχόμενη σύγκρουση Σλάβων - Αλβανών, τί θα γίνει στην Ειδομένη;

Κανείς δεν αναμένει και ούτε έχει απαίτηση από τον κ. Μπαλαούρα να γνωρίζει τη φράση του μακαρίτη πλέον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος σε μία παλαιά του συνέντευξη δήλωσε ότι χώρες με ίδιο όνομα, όπως η Βόρειος και Νότιος Κορέα τείνουν κάποτε να ενωθούν.

Ειδικός συνεργάτης

Αν καταλάβαινε ο κ. Μπαλαούρας τι σημαίνει για την Μακεδονία μας αυτή η φράση, ειπωθείσα από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της αμερικανικής κυβέρνησης το οποίο είχε κεντρικό ρόλο στις Βαλκανικές εξελίξεις την δεκαετία ’90 και αργότερα διατέλεσε και ειδικός απεσταλμένος σε Αφγανιστάν και Πακιστάν, δεν θα ξεστόμιζε την ανοησία περί «Μακεδονίας».

Είναι απλώς άλλος ένας που έδωσε ακόμη μία εντύπωση στην άλλη πλευρά των συνόρων ότι η επιθετική πολιτική στο ζήτημα του ονόματος έχει απτά αποτελέσματα υπέρ των Σκοπίων στην εξέλιξη της διπλωματικής σύγκρουσης.

Το 2001 εξεγέρθηκαν οι Αλβανόφωνοι του Τέτοβο στα βόρεια των Σκοπίων. Η τότε ελληνική κυβέρνηση κινήθηκε με έμπρακτη υποστήριξη στις Σκοπιανές στρατιωτικές δυνάμεις, ανάμεσα σε άλλα με δωρεά δέκα τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού Λεωνίδας 2, κατασκευής ΕΛΒΟ.

Ούτε αυτή η έμπρακτη υποστήριξη ενίσχυσης του Σκοπιανού κρατιδίου κατά του αλβανικού επεκτατισμού ήταν αρκετή να αλλάξει τον κατεστημένο Σκοπιανό ανθελληνισμό. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Σύριζα ανέδειξε και πάλι το ζήτημα του ονόματος με ιδιαίτερα επιζήμιο τρόπο για τα ελληνικά συμφέροντα, αφού δεν υπήρξε ουδεμία ανάλυση των αποτελεσμάτων της επιλογής της Ειδομένης με αποτέλεσμα την μέγιστη ήττα όλων, την αναγραφή σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ του χάρτου με την ένδειξη «Greek-Macedonian border».

Οι μόνοι σύμμαχοι των Σκοπίων στην περιοχή κατά του αλβανικού παράγοντα είναι η Ελλάς και η Σερβία. Αντ’ αυτού, τα Σκόπια συντάχθηκαν με την τουρκική πλευρά, ως άλλη μία έκφραση αντίθεσης τους στον ελληνικό παράγοντα. Το αλβανικό ζήτημα στα Βαλκάνια δεν έχει τελειώσει, ούτε στο Τέτοβο, ούτε στην σερβική περιοχή του Πρέσεβο όπου υπάρχουν συνεχείς εντάσεις, ούτε βέβαια στην αποκαλούμενη «Τσαμουριά» με την τωρινή προσφυγή των «Τσάμηδων» στο Διεθνές Δικαστήριο κατά της Ελλάδος.

Πριν δύο εβδομάδες συνέβη ένα περιστατικό που πέρασε… στα ψιλά των ελληνικών ΜΜΕ, με μεσολάβηση του Τζον Κέρι βρήκαν καταφύγιο στην Αλβανία 3.000 Ισλαμιστές της οργάνωσης Mojahedin Khalq (MEK) η οποία βγήκε από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων του State Department μόλις το 2012. Το ερώτημα είναι τι «αντάλλαγμα» θα προσφέρουν αυτοί οι παραστρατιωτικοί στην Αλβανία για την φιλοξενία και κυρίως το που θα εγκατασταθούν.

Να επανέλθω στη δήλωση Χόλμπρουκ περί ενοποίησης των ομώνυμων χωρών. Αν ξεσπάσει -και είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει- νέα σύγκρουση μεταξύ αλβανικού και σλαβικού στοιχείου υπάρχει περίπτωση προσφυγικού ρεύματος του σλαβικού στοιχείου προς Νότον.

Αν δεκάδες χιλιάδες Σκοπιανοί εισέλθουν στην ελληνική επικράτεια (και στην Βουλγαρική, άλλο θέμα) ως πρόσφυγες και εγκατασταθούν στη Μακεδονία έστω και προσωρινά, το παιχνίδι έχει χαθεί από την αρχή. Η τότε Ελληνική κυβέρνηση για να αποφύγει ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πρέπει να είναι έτοιμη να προσφύγει στον ΟΗΕ με το ξέσπασμα της σύγκρουσης και να ζητήσει δημιουργία ζώνης υποδοχής των Σκοπιανών προσφύγων σε βάθος πολλών χιλιομέτρων εντός Σκοπίων σε απόσταση ασφαλείας από τα Ελληνικά σύνορα και με παρουσία κυανοκράνων…

Το ερώτημα είναι τι πρέπει να πράξουν οι επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις στο Σκοπιανό. Μετά από τις πλείστες εχθρικές κατά το διεθνές δίκαιο ενέργειες των Σκοπίων στη μεθόριο, πρέπει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση να αποχωρήσει από κάθε διαμεσολαβητική προσπάθεια εξεύρεσης λύσεως για το όνομα και να εγκαινιάσει μία νέα ενημερωτική διεθνή καμπάνια εκθέτοντας τα πεπραγμένα της Σκοπιανής πλευράς. Από εκεί και ύστερα αρκεί η αναμονή.

Δυστυχώς στα Σκόπια, η νεότερη πολιτική ηγεσία δεν έχει την εμπειρία του προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ, ο οποίος αντελήφθη ότι η καλή σχέση με την Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των Σκοπίων και έκανε την γνωστή δήλωση περί Σλάβων την οποία πλήρωσε με μία βομβιστική επίθεση εναντίον του και μόνιμη τύφλωση στον έναν οφθαλμό. Σημειωτέον, ότι και σήμερα οι δράστες παραμένουν άγνωστοι.

Καταλήγοντας, ουδείς συμβιβασμός για το όνομα Μακεδονία, ούτε Άνω Μακεδονία, ούτε Σλαβομακεδονία. Η εποχή των συμβιβασμών πέρασε και τα Σκόπια έχασαν τις ευκαιρίες τους. Την επόμενη της επερχόμενης σύγκρουσης Αλβανών και Σλάβων, θα γίνει αντιληπτό στους Σκοπιανούς πολίτες το πόσο επιζήμια για αυτούς και το κρατίδιό τους ήταν η στοχοποίηση του ελληνικού παράγοντα διαχρονικώς. Θα είναι όμως αργά.

Πηγή Defence-Point
 kostasxan

ΕΙΔΟΜΕΝΗ: ΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Όποιος πιστεύει ότι όλοι αυτοί που είναι στην Ειδομένη και οι οποίοι έδωσαν τα πάντα, κινδύνεψαν να θαλασσοπνιγούν και έφτασαν περπατώντας στην Ειδομένη, θα πειστούν από οποιονδήποτε να επιστρέψουν πίσω ή να πάνε να διαμείνουν στα στρατόπεδα που στήνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι τουλάχιστον πολιτικά αφελής.

Οι άνθρωποι αυτοί, είτε θα φύγουν από εκεί δια της βίας

(και που να πάνε άραγε;), είτε θα προτιμήσουν να πεθάνουν εκεί, είτε θα δημιουργήσουν χοντρό πρόβλημα με τα Σκόπια, που μπορεί να φτάσει ως τα όρια σύγκρουσης Ελλάδας και Σκοπίων.

Πάντως σε καμία περίπτωση το πρόβλημα της Ειδομένης δεν προβλέπουμε θα εξελιχθεί ομαλά. Γι’ αυτό καλό θα ήταν κυβέρνηση και Ευρωπαίοι να ετοιμάζονται για τα χειρότερα.

 

 hassapis-peter.

Ο επιτάφιος του Τσίπρα

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Ένα ταλέντο είχε, εκείνο του δημαγωγού. Από χθες, το έχασε κι αυτό.

Η ομιλία Τσίπρα στη βουλή, σε μία συζήτηση την οποία ο ίδιος προκάλεσε και διαφήμισε ως το άπαν στον σύγχρονο ελληνικό δημόσιο βίο, τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μέτρια προφορική έκθεση ιδεών γεμάτη επαναλήψεις, ανουσιολογία και, κυρίως... επιτροπές: πολλές επιτροπές που θα κάνουν το ένα ή το άλλο, δηλαδή που δεν θα κάνουν τίποτα...

Ουδείς αμφέβαλε ότι η συζήτηση ήταν ένα εφεύρημα για να ξεφύγει, όπως νόμιζε, ο πρωθυπουργός από την τραγική κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει την Ελλάδα.

Ουδείς όμως μπορούσε και να φανταστεί ότι η ομιλία του θα ήταν τέτοιο τίποτα το οποίο δεν κομίζει και δεν αλλάζει... τίποτα.

Αυτά βέβαια ως προς μία πρώτη ανάγνωση των όσων είπε για τη Δικαιοσύνη, όπως και των όσων δεν είπε: περιέγραψε λ.χ. παρεμβάσεις σαν εκείνη για την ασυλία στελεχών η οποία είναι πασίγνωστο ότι υπήρξε πριν απ’ όλα απαίτηση της Τρόικας, της οποίας σήμερα ο κύριος Τσίπρας είναι ο πιο πιστός οπαδός και φίλος. Δεσμεύθηκε όμως ότι θα την ακυρώσει; Όχι βέβαια...

Άλλα υπάρχει ένα δεύτερο πιο βαθύ και απείρως πιο σοβαρό επίπεδο σε όλα όσα είπε χθες ο πρωθυπουργός. Κι αυτό αφορά στον τρόπο που ουσιαστικά ο ίδιος αυτοκλήτως περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο επιχειρεί να στήσει το κομματικό του κράτος πάνω στο σβέρκο της Δικαιοσύνης, προτρέποντας ευθέως δημόσια τους δικαστές να κάνουν αυτό που εκείνος θέλει και δηλώνοντας την ολοκληρωτικού τύπου καθοδήγησή του στην απόπειρα κατάργησης της διάκρισης των εξουσιών.

Όμως, όλα αυτά δεν θα συμβούν. Κι αυτό επειδή η πραγματικότητα της χώρας εκεί που την έχει οδηγήσει είναι τόσο τραγική ώστε δεν κρύβεται με τίποτα και πολύ περισσότερο με τέτοιες φτηνές ρητορείες γεμάτες με ένα και μόνο στοιχείο: με θέαμα λαικής απογευματινής παράστασης.

Κι αν ο Τσίπρας δεν κατάφερε να σταθεί όρθιος χθες ούτε σε μία συζήτηση που τόσο πολύ την είχε «πουλήσει» και την πίστευε ως δήθεν προνομιακό του πεδίο, τι άλλο μπορεί να περιμένει εν μέσω της καταστροφής που έχει επιφέρει; Απολύτως τίποτα.

Υπ’ αυτή την έννοια η χθεσινή ομιλία του ήταν και ο πολιτικός του επιτάφιος.

Διεκδικεί πάντως και μία ιστορική διεθνή πρωτοπορία: Είναι ο πρώτος που εκφωνεί ο ίδιος τον δικό του επιτάφιο, έπειτα από δική του επιμονή.

Όμως όλα αυτά, που δεν συγκινούν κανέναν, αύριο θα έχουν ξεχαστεί.

Και τότε, όπως ο ίδιος είπε, η συνέχεια επί της οθόνης...

Πηγή "Το Βήμα"
 kostasxan

Η αναίρεση του «δόγματος της αναλογίας του όντος» με βάση τα συγγράμματα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (13)

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΤΜΗΜΑ: ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

π. Χρίστος Μαλάης

Η αναίρεση του «δόγματος της αναλογίας του όντος» με βάση τα συγγράμματα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2011

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ

Η αναλογία στο Διονύσιο Αρεοπαγίτη και στους βυζαντινούς λογίους Βαρλαάμ και Γρηγορά

1.3.3 Ο ρόλος της αναλογίας στη θεολογική φιλοσοφία του Νικηφόρου Γρηγορά

Ο ρόλος της αναλογίας είναι πολύ σημαντικός στη φιλοσοφική σκέψη του Νικηφόρου Γρηγορά, αν λάβουμε υπόψη μας ότι αποτελεί μία πολύ βασική προϋπόθεση για την σύνδεση της θεολογίας με τη φιλοσοφία σ’ ένα κοινό εννοιολογικό σύστημα1. Όπως θα δείξουμε πιο κάτω, η αναλογία στη σκέψη του Γρηγορά αποτελεί: 1) τρόπο υπαγωγής του ακτίστου στην τάξη του κτιστού, 2) «εναρμόνιση» και «ομόνοια» ανάμεσα στα αισθητά και στα «υπέρ αίσθηση», 3) εξομοίωση της ανθρώπινης γνώσης με την Ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, 4) αμέθεκτη μετοχή των όντων στο Θεό, 5) σχέση εικόνας-αρχετύπου ανάμεσα στα είδη και στα επιμέρους όντα, 6) αντιτυπία ακτίστου και «τεχνικής» σοφίας, 7) γεωμετρική σχέση μετοχής της ανθρώπινης σοφίας στην άκτιστη σοφία του Θεού.

1.3.3.1 Η αναλογία ως τρόπος υπαγωγής του ακτίστου στην τάξη του κτιστού

Από το γεγονός ότι ο νους είναι αδύνατο να γνωρίσει την ουσία του κόσμου, ο Γρηγοράς συμπεραίνει κατ’ αναλογίαν ότι πολύ περισσότερο απρόσιτη είναι και η υπερούσιος ουσία2. Όταν αποκαλεί όμως το Θεό ως υπερούσιο ουσία, ο Γρηγοράς δεν εννοεί πως ο Θεός παύει να είναι ουσία, αλλά ότι είναι σε ανώτατο βαθμό ακατάληπτη συγκρινόμενη αναλογικά με την ακαταληψία των εγκοσμίων πραγμάτων3. Η αναλογία με την ουσία του κόσμου δε χρησιμεύει για το διαχωρισμό κτιστού και ακτίστου, αλλά αντίθετα για την υπαγωγή του ακτίστου στην κατηγορία του κτιστού. Αυτό, για τον Γρηγορά σημαίνει ότι οι δύο ουσίες, μολονότι διαφορετικές, προσεγγίζονται με τις ίδιες γνωστικές λειτουργίες του ανθρώπου, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γνώση του Θεού δε διαφέρει ουσιωδώς από τη γνώση των όντων4. Η γνώση αποτελεί κίνηση του νου προς το Εν, ο οποίος τείνει εκ φύσεως να φθάσει στο πρωτότυπό του5. Κάθε είδους γνώση, σύμφωνα με τον Γρηγορά, ξεκινά από την αισθητηριακή εμπειρία και από προϋπάρχουσα γνώση. Όλες οι γνώσεις προέρχονται από τις κοινές έννοιες, οι οποίες δεν είναι αντικείμενο θεωρητικής διδαχής αλλά εμπειρίας6. Μ’ αυτές, ο νους έχει επίσης τη δυνατότητα να αναχθεί στα θεία και «υπέρ αίσθηση»7. Ο νους ανάγεται κατά αναλογίαν από τα μεριστά προς τα θεία και αμέριστα, τα οποία δε διαφέρουν ουσιαστικά από τη γνώση του εαυτού του8.

1.3.3.2 Η αναλογία ως «εναρμόνιση» και «ομόνοια» ανάμεσα στα αισθητά και στα «υπέρ αίσθηση»

Η αναλογική σχέση και η αναγωγική φορά από τα απλά στα «υπέρ αίσθηση» δίνει, σύμφωνα με τον Γρηγορά, το μέτρο της «θεοπρεπούς» έννοιας των μεταφορικών εκφράσεων, την οποία υποδεικνύουν οι πατέρες της Εκκλησίας9. Ο Γρηγοράς θεωρεί ότι η σωματική όραση του Θεού απευθύνεται στους ατελέστερους, και πρέπει να αντικατασταθεί από τη «νοερή κατάληψη», δηλ. τη διανοητική κατανόηση10. Η νοερή κατάληψη είναι «ακίνητη κίνηση» του νου προς το Έν, και αποτελεί μία διανοητική διαδικασία κατά την οποία ο νους διέρχεται αναλογικά από τους τύπους στην τέλεια αμορφία. Η αναλογική διαδικασία της γνώσεως του Θεού, κατανοείται από τον Γρηγορά ως «εναρμόνιση» και «ομόνοια» μεταξύ αισθητών παραστάσεων (ή τυπωτικών θεοπτιών) και επεξεργασμένων διανοημάτων (ή ενυπαρχουσών ιδεών) μέσα στο νου11. Ο φωτισμός του νου, κατά το Γρηγορά, ισοδυναμεί με τέλεια αμορφία και όχι με θέα κάποιου αντικειμένου, ακόμη κι αν αυτό είναι η χάρη του Θεού ως άκτιστο φως12. Ανακηρύσσει, έτσι, την ακίνητη κίνηση του νου, σε ισότιμη πηγή γνώσεως με τη μεταμόρφωση του νου διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, προάγοντας την αυτογνωσία σε λυτρωτικό μυστήριο και υποβιβάζοντας τα μυστήρια της πίστεως σε απλά σύμβολα και «τυπωτικές θεοπτίες», που απλά διευκολύνουν την αυτογνωσία και την έλλαμψη13.

1.3.3.3 Η αναλογία ως εξομοίωση της ανθρώπινης γνώσης με την Ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού

Ο Γρηγοράς δε διστάζει να διακηρύξει ότι ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος «ἵνα διὰ τῶν τῆ αἰσθήσει φαινομένων θαυμάτων τὴν μὴ φαινομένην παραγυμνοῖ καὶ παραδεικνύῃ θεότητα, καὶ οὕτως ἀπὸ τῶν κατ’ αἴσθησιν φαινομένων καὶ προσκαίρων θαυμάτων ἀνιστᾶ τὴν ψυχὴν ἐμμελῶς καὶ εἰς τὴν ὑπὲρ αἴσθησιν ἀπευθύνῃ νοητήν τε καὶ μακαρίαν ἐκείνην ζωήν. Ἐκ γὰρ μεγέθους καὶ καλλονῆς τῶν ἐξ ἀρχῆς ἐν τοῖς κτίσμασι φαινομένων ἀεὶ θαυμάτων ἀναλόγως ὁ δημιουργὸς ὁρᾶται»14. Με άλλα λόγια, η ενανθρώπηση του Θεού Λόγου κάνει προσιτή τη θεότητα στις αισθήσεις, με τον ίδιο τρόπο που ο νους έχει από μόνος του την ικανότητα να ανάγεται από τα θαύματα της φύσης κατ’ αναλογίαν στη θέα του ίδιου του Δημιουργού. Ενανθρώπηση και αναλογία καθίστανται κατ’ αυτό τον τρόπο ένα πράγμα και το ταυτό. Ερμηνεύοντας τη θεοφάνεια στο όρος Σινά, ο Γρηγοράς εξηγεί ότι όταν ο Θεός διακηρύττει ότι μόνο τα «οπίσθια» Του είναι ορατά, εννοεί είτε τους λόγους των όντων είτε την ενανθρώπηση του Χριστού15. Μετατρέποντας έτσι την Ενανθρώπηση σε σύμβολο και εξομοιώνοντάς την με την κατ’ αναλογία γνώση των λόγων από το νου, ο Γρηγοράς εξομοιώνει τη φυσική γνώση με τη θεία αποκάλυψη και διαστρέφει το αρχικό νόημα της οικονομίας του Θεού προς τον άνθρωπο16.

1.3.3.4 Η αναλογία ως αμέθεκτη μετοχή των όντων στο Θεό

Ο Θεός, σύμφωνα με τον Γρηγορά, μετέχεται αμεθέκτως κατά το παράδειγμα του ήλιου, του κύκλου και της φωνής17. Σύμφωνα με το Γρηγορά, η σχέση μεταξύ Θεού και κόσμου είναι ανάλογη με τη σχέση που έχει ο κόσμος με το γενικό-ιδεατό του θεμέλιο18. Όπως η ηλιακή θερμότητα ενεργεί διαφορετικά στα πράγματα ανάλογα με τη φύση τους, εμείς όμως βλέπουμε μόνο την πολλαπλότητα των πραγμάτων, έτσι συμβαίνει και με τη θεία φύση, κατά την εικόνα του ύδατος που μερίζεται στα γήινα φυτά19. Η σχέση Θεού και κόσμου, κατά το Γρηγορά, έχει αντινομικό χαρακτήρα, αφού είναι σχέση «αμέθεκτης μετοχής»20. Η διαφορά του από τους ησυχαστές είναι ότι, ενώ για εκείνους ο αντινομικός χαρακτήρας προκύπτει από τη διαλεκτική και αποφατική σχέση μεταξύ κτιστού και ακτίστου, για το Γρηγορά η αντινομία συνίσταται στη σχέση του Ενός, ως ενιαίας αρχής του κόσμου, με την πολλαπλότητα των όντων του κόσμου. Αντίθετα από τους ησυχαστές, γιά τους οποίους οι λόγοι των όντων δεν αίρουν την ελεύθερη σχέση μεταξύ Θεού και κόσμου, ο Γρηγοράς προσπαθεί να βρει άλλα μέσα κοινωνίας των λόγων των όντων με τον κόσμο.

1.3.3.5 Η αναλογία ως σχέση εικόνας-αρχετύπου ανάμεσα στα είδη και στα επιμέρους όντα

Σύμφωνα με τον Γρηγορά το «είδος» της ανθρωπότητας δεν «χέεται» στις επιμέρους υποστάσεις αλλά εδράζεται στην ταυτότητά του και αποτελεί το αρχέτυπο με βάση το οποίο σφραγίζονται τα επιμέρους21. Τα είδη είναι αρχέτυπα, εξηγεί ο Γρηγοράς, αλλά ο κόσμος δεν είναι απλώς ένα είδωλο-απείκασμά τους: «ἀρχετύπων τάξιν ἔχει τὰ τοιαῦτα εἴδη, οὐ τοπικῇ μέν τινι χωριζόμενα διαστάσει, ἔπειτα ὡς ἐν ὕδατι εἰδωλικῶς ἐνορώμενα, ἀλλὰ τῆς ὕλης πανταχόθεν οἶον ἐφαπτομένης πως καί οὐκ ἐφαπτομένης τοῦ εἴδους ἑκάστου κατὰ τὸ ἀνάλογον τῆς τοῦ πλησιάζειν δυνάμεως οὐδενὸς μεταξύ ὄντος»22. Τα επιμέρους όντα πλησιάζουν στο πρωτότυπο ανάλογα με τη δύναμή τους, χωρίς την παρεμβολή οποιουδήποτε άλλου όντος ανάμεσά τους. Η αναλογία οφείλεται συνεπώς στο γεγονός ότι τα είδη δεν είναι τοπικά χωρισμένα, αλλά έρχονται και ταυτόχρονα δεν έρχονται σε επαφή με την ύλη, κατά το πρότυπο της σφραγίδας που σφραγίζει το υλικό και αποτυπώνει όμοια πράγματα σύμφωνα με τη δεκτικότητά τους.

1.3.3.6 Η αναλογία ως αντιτυπία ακτίστου και «τεχνικής» σοφίας

Ο Γρηγοράς υποστηρίζει ότι όλος ο Θεός «χέεται» στον κόσμο, και υποδεικνύει ότι ο Υιός και το Πνεύμα «πάρεισιν τῇ οὐσίᾳ (τοῦ Θεοῦ) πανταχοῦ»23. Δεν είναι οι «υφειμένες και ανούσιες» ενέργειες, αλλά ο Υιός και το Πνεύμα που μετέχονται από τα όντα, και μάλιστα κινούν «τόν ἐν ἑκάστῳ κατὰ φύσιν λόγον» ανάλογα με το πρότυπο της ηλιακής ακτίνας που μετέχεται απαθώς24. Ο τρόπος με τον οποίο εννοεί ο Γρηγοράς αυτή την αναλογία, έχει ως επίκεντρο την έννοια της σοφίας και γίνεται σαφέστερος κατά τη συζήτησή του με τον άγ. Γρηγόριο Παλαμά το 1355, όταν ο τελευταίος εξηγεί ότι ο Θεός γνωρίζει τον κόσμο όχι όπως τον εαυτό του αλλά εκ της σοφίας του, η οποία είναι κατ’ αυτό τον τρόπο κάτι διαφορετικό από την ουσία του25. Ο Γρηγοράς αναλύει, από τη μεριά του, την ταύτιση της σοφίας του Θεού με τον Υιό και Λόγο του Θεού, όταν η σοφία του Θεού εννοείται κυριολεκτικά. Όταν η σοφία του Θεού εννοείται ευρύτερα, ο Γρηγοράς προσπαθεί να δείξει ότι η σοφία του Θεού μνημονεύεται σε σχέση με τα κτίσματα26. Αυτή, κατά το Γρηγορά, είναι η τεχνική σοφία, η οποία ταυτίζεται με την κατοχή των λόγων των όντων27 και υπάρχει ανυπόστατη στο νου28. Κατόπιν, αναλύει τις δύο έννοιες της σοφίας, υποδηλώνοντας και τη σχέση που τις συνδέει: η μία σοφία είναι κτιστή και η άλλη άκτιστη, και ενώ η πρώτη είναι εναποτεθειμένη στα κτίσματα29, διδάσκοντάς μας να γνωρίζουμε και να τιμούμε τη σοφία του Θεού, η δεύτερη είναι ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού30. Στη δεύτερη περίπτωση, ωστόσο, ο χαρακτηρισμός του Υιού και λόγου ως σοφίας, διαφέρει από τις λέξεις Υιός και Λόγος, επειδή ενώ εκείνες είναι αναφορικές έννοιες, η σοφία δεν είναι31. Εδώ παρατηρούμε ότι, η εισαγωγή λογικών συσχετισμών στα ιδιώματα μεταφέρεται και στις υποστάσεις. Η σοφία εννοείται και γενικά και συγκεκριμένα για κάθε υπόσταση, ώστε να μη μπορεί να νοηθεί η σοφία ως συμβεβηκός, ως κάτι δηλ. που έχει ο Θεός, όπως στα ανθρώπινα, αφού ο Θεός «είναι» ουσία χωρίς να «έχει» ουσία32. Δημιουργείται έτσι μία αναλογική αντιτυπία ακτίστου και τεχνικής σοφίας, η οποία λειτουργεί ως διάμεσος στην παραγωγή του κόσμου, εξηγώντας παράλληλα και την πολλαπλότητα των όντων.

1.3.3.7 Η γεωμετρική αναλογία ως θεμέλιο της ανθρώπινης σοφίας

Η αναλογία ανάμεσα στις δύο σοφίες, κατά την οποία η κτιστή σοφία(Β) είναι απείκασμα της άκτιστης σοφίας(Α), είναι το πρότυπο-αρχέτυπο για την αναλογία μεταξύ κτιστής σοφίας(Β) και ανθρώπινης σοφίας(Γ)33. Η γεωμετρική αυτή σχέση μπορεί να παρασταθεί ως εξής: Α:Β = Β:Γ.

Αυτό σημαίνει ότι η αντιτυπία μεταξύ ακτίστου σοφίας (που είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού) και τεχνικής σοφίας είναι ο θεμέλιος λίθος της δημιουργίας του κόσμου από μία ενιαία αρχή. Γι’ αυτό ο Γρηγοράς αποκαλεί την τεχνική σοφία ως «τὴν ἀεὶ τρεπτὴν καὶ ἀλλοιωτὴν καὶ ἀεὶ κινουμένην κατά τὰς εἰς γένεσιν καὶ οὐσίωσιν καὶ τάξιν ἀναλόγους προόδους τῶν καθ’ ἡμᾶς34». Η τεχνική σοφία είναι ένα είδος ιδέας-αρχετύπου κάθε επιμέρους σοφίας, και δημιουργός της είναι ο Θεός. Παράλληλα, η τεχνική σοφία των λόγων των όντων, δεν είναι πράγμα αλλά γενικότατο γένος ειδών, το οποίο βρίσκεται σε αναλογία προς την άκτιστη σοφία του Θεού35. Η «αμέθεκτος μέθεξη» του Θεού από τον κόσμο, που επιτρέπει τη διάσωση της απλότητας του Θεού (ως υπερβατολογικού Ενός), δεν είναι «πράγμα» ώστε να αποκληθεί ενέργεια ή κάτι άλλο, αλλά υπαρκτική αναλογία, η οποία χαρακτηρίζεται από τη μεσολάβηση της τεχνικής σοφίας. Αλλά και η ίδια η τεχνική σοφία υπάρχει κατ’ αναλογία της άκτιστης σοφίας του Θεού, που είναι ο Υιός και λόγος του. Υπάρχει, λοιπόν, υπαρκτική αναλογία τόσο ανάμεσα στη μεριστή εγκόσμια σοφία και την τεχνική σοφία, όσο και ανάμεσα στη τεχνική σοφία και την άκτιστη θεία σοφία, η οποία είναι ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού.

Η ομοιότητα με τη λατινική analogia entis είναι εμφανής. Η λειτουργία της αναλογίας, στα πλαίσια της φιλοσοφίας του Νικηφόρου Γρηγορά, παραβιάζει τα εννοιολογικά πλαίσια της ελληνικής αναλογίας και εισβάλλει στο χώρο της χριστιανικής θεολογίας, όπως κάνει άλλωστε και η συγγενής της λατινική analogia entis, διαστρεβλώνοντας έτσι το μυστήριο της χριστιανικής πίστεως36.

Με την εμπλοκή των προσώπων του Υιού και του Αγίου Πνεύματος σε μία αναλογική σοφιολογία στατικού χαρακτήρα, ο Γρηγοράς ολοκληρώνει το κλείσιμο του χάσματος ανάμεσα στο ενιαίο υπαρκτικό θεμέλιο όλου του κόσμου και στην πολλαπλότητα των όντων. Πρέπει, ωστόσο, να σημειώσουμε ότι στην περίπτωση του Γρηγορά, το ενδιάμεσο στοιχείο που συνδέει το Θεό και τον κόσμο δεν είναι πράγμα ή ουσία, όπως στην περίπτωση της λατινικής analogia entis37, αλλά υπαρκτικό ιδίωμα (σοφία). Η προέλευση της αρχετυπικής-παραδειγματικής αυτής αναλογίας είναι πλατωνική και νεοπλατωνική. Η εφαρμογή της ωστόσο, στα πλαίσια της χριστιανικής θεολογίας, είναι εγχείρημα που επιχειρήθηκε πρώτα στη λατινική Δύση, όπου και αναγορεύθηκε σε «δόγμα» της πίστεως. Ο Γρηγοράς, κατάφερε με ένα δικό του τρόπο, να υπαγάγει τα κτιστά και τα άκτιστα στοιχεία σε μία ενιαία υπαρκτική αρχή, θέτοντας μία βάση για τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στη θεσμοποιημένη θεολογία και στις αφυπνιζόμενες ανθρωπιστικές επιστήμες.

Η αναλογική-μεθεκτική σχέση Θεού και κόσμου, όπου οι προσωπικές ενέργειες του Θεού ταυτίζονται με την οργάνωση των λόγων των όντων γύρω από τη σοφία του, δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα στην ερμηνεία του μυστηρίου της πίστεως. Ενώ στην πατερική παράδοση, η διαφορά ανάμεσα στους λόγους των όντων και στις πλατωνικές ιδέες έγκειται στην απόδοση των πρώτων ως ενεργημάτων της ελεύθερης βούλησης του Θεού, καθώς και στη χριστολογική προοπτική τους38, στο Γρηγορά δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση ανάμεσα σε λόγους ή θεωρία των όντων και λόγους ή θεωρία προνοίας και κρίσεως.

Ο Γρηγοράς αφήνει να εννοηθεί ότι οι γεωμετρικές αναλογίες και τα αστρονομικά δεδομένα, επιτρέπουν εξίσου την πρόσβαση στο έργο του Θεού, ως σύμβολα ή ως «οπίσθια» της θείας παρουσίας39. Αντιδρά στη διδασκαλία περί διακρίσεως ουσίας και ενεργειών στο Θεό, επειδή κατανοεί το πρόβλημα της κτίσεως του κόσμου και της μεθέξεώς του στην άκτιστη χάρη του Θεού, μέσα σε μία νεοπλατωνίζουσα προοπτική, κατά την οποία όλα βασίζονται στην υπαρκτική αναλογία ανάμεσα στον κόσμο και στο Θεό. Δημιουργείται έτσι το πρόβλημα της «συναϊδιότητας» των λόγων των όντων στο νου του Θεού με το Θεό, καταλήγοντας έτσι στην παραδοχή κάποιας πολλαπλότητος μέσα στην ουσία του Θεού. Το πρόβλημα της μετοχής του Θεού ως πρόβλημα σχέσης πολλών-Ενός, οδηγεί το Γρηγορά στην δημιουργία μίας σοφιολογικής τριαδολογίας, η οποία κινδυνεύει να οδηγήσει σε κάποιου είδους πανθεϊσμό. Η ταύτιση του Υιού με τη σοφία, η οποία αποτελεί ουσιώδη ενέργεια του Θεού, οδηγεί στη σύμφυρση της Θεολογίας με την οικονομία, καθώς αντλούνται συμπεράσματα για την υπόσταση του Υιού από το ρόλο που διαδραματίζει στις σχέσεις Θεού και κόσμου, εισάγοντας παράλληλα μία επικίνδυνη εξάρτηση των ακτίστων ενεργειών από την εικόνα και την αναλογία που σχηματίζει γι’ αυτά ο κτιστός ανθρώπινος λόγος. Τέλος, όταν η φυσική θεολογία του Γρηγορά, πρέπει να τοποθετηθεί απέναντι στο ρόλο του Αγίου Πνεύματος και των χαρισμάτων του, τα οποία στην ησυχαστική θεολογία είναι ένας ουσιαστικός παράγων θεώσεως του κτιστού κόσμου, και μετοχής του ανθρώπου στην άκτιστη χάρη, τα χαρίσματα αυτά μετατρέπονται σε στοιχεία ηθικής βελτιώσεως και αρετής, τα οποία δεν είναι άκτιστα και χαρίζονται στον άνθρωπο από το ίδιο το Άγιο Πνεύμα και όχι από τις ενέργειές Του40. Το Άγιο Πνεύμα, κατά το Γρηγορά, δεν έχει ενέργειες αλλά είναι το ίδιο ενέργεια. Η βούληση του Αγαθού να εκχυθεί σε περισσότερα όντα, οδηγεί στις προόδους των έργων και το χεόμενο-μεριζόμενο είναι κάτι άλλο εκτός του Θεού, άρα ποίημα41. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος άρα δεν είναι άκτιστα αλλά κτιστά. Δε μπορεί να υπάρξει έτσι, πραγματική μετοχή του ανθρώπου στην αγιαστική χάρη του Θεού, αλλά μόνο ηθική τελειοποίησή του.

(Συνεχίζεται)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ