Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/02/agios-ioannis-chrysostomos-o-christos-diladi-kalese-oli-tin-oikoumeni-kai-etoimase-to-agio-trapezi-tou-evangeliou/

Ο Συμεών λοιπόν που είναι προφήτης λέγει: «Δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Γιατί ήταν δόξα γι’ αυτούς που προσδοκούσαν η συνάντησις εκείνου τον οποίο προσδοκούσαν.

Και αναλογίζονταν ο Ιωσήφ και η Μαρία αυτά που άκουγαν:
Ο άγγελος έφερε την ευχάριστη είδησι, οι μάγοι τον εγνώρισαν, οι ποιμένες τον έμαθαν, οι στρατιές των αγγέλων χόρευαν, το αστέρι από πάνω τον ανήγγειλε, ο Συμεών προφητεύει, η Άννα η κόρη του Φανουήλ προφητεύει, η γη αγαλλόταν, ο ουρανός μίλησε με το αστέρι, οι μάγοι αρνήθηκαν τον τύραννο, οι ποιμένες προσκύνησαν τον αρχιποιμένα, όλα τον εγνώρισαν, η μητέρα ήξερε, ο Ιωσήφ πληροφορήθηκε, έτρεμαν για όσα έγιναν, όμως κατάλαβαν την έκβασι των γεγονότων.
«Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο».

Πτώσις για ποιους; Σαφώς γι’ αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον σταυρώνουν.
Και έγερσις για ποιους; Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.

«Και σημείο αντιλεγόμενο».
Ποιο σημείο αντιλεγόμενο; Το σημείο του Σταυρού, που η Εκκλησία το θεωρεί σωτηρία του κόσμου, που οι Ιουδαίοι το εχθρεύονται και που πολλές φορές και ο ουρανός το διεκήρυξε. Αμφισβητείται το σημείο, για να νικήση η αλήθεια.

Γιατί χωρίς αντίλογο δεν μπορεί να γίνη ολοκληρωμένη νίκη.

Έπρεπε λοιπόν να εμφανισθή η αντιλογία, για να εκδώση την απόφασί του ο δικαστής, αφού μακροθυμήση μέχρι το τέλος των αιώνων. Γι’ αυτό λέει «και σημείο αντιλεγόμενο». Αντιλέγουν δε εκείνοι που απιστούν.

Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα. Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος).
Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου; Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού; Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».

Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα;

Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια. Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες:
Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο άγγελος; Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το θαύμα της συλλήψεως; Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος. Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».

Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν.
Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκαλυφθούν από πολλές καρδιές οι λογισμοί».
Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν.

Αντιλέγεται το σημείο, για να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία. Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώπους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της αλήθειας.
Αντιλέγεται το σημείο. Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες στους διωγμούς;
Πώς θα αγωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την καρτερία τους;
Δες πόσο ωφέλησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία τους.

Συνεχίζεται

Από «Αγιορείτικη Μαρτυρία», τριμηνιαία έκδοση Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αγίου Όρους. Ανάρτηση: Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος, https://www.impantokratoros.gr/ioannis-chrysostomos-ypapanth.el.aspx

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού - Pemptousia

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Ο Χριστός δηλαδή κάλεσε όλη την οικουμένη και ετοί­μασε το άγιο τραπέζι του Ευαγγελίου!

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/01/agiou-ioannou-tou-chrysostomou-logos-eis-tin-ypapantin-tou-kyriou-imon-iisou-christou-kai-eis-tin-theotokon-kai-eis-ton-symeon/

«Όπως είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου: κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα να ονομασθή άγιο και αφιερωμένο στον Κύριο». Αυτή λοιπόν η φράσις και η διάταξις ολόκληρη και η αφορμή της διατάξεως βάλθηκε γι’ αυτόν που επρόκειτο να διανοίξη μήτρα. Γιατί όλα τα πρωτότοκα των ζώων και των ανθρώπων ουδέ­ποτε διήνοιξαν μήτρα, αλλά ήταν απλώς και μόνο πρωτότοκα.

Εκείνος όμως που γεννήθηκε από μητέρα παρθένο, αυτός μόνο διήνοιξε μήτρα.

Κάνε μου λοιπόν την χάρι και πρόσεξε ότι η διατύπωσις όλου αυτού του νόμου έγινε για εκείνον μόνο που επρόκειτο να γεννηθή από μητέρα παρθένο. Πώς όμως να την κατανοούσαν οι Ιουδαίοι; Γιατί σαν σαρκικοί που είναι απέχουν πολύ από του να καταλάβουν τα νοήματα της πνευματικής διδασκαλίας.

Έπειτα ανεβαίνουν «για να προσφέρουν θυσία, σύμφωνα με αυτό που λέει ο νόμος του Κυρίου, ένα ζευγάρι από τρυγόνια ή δύο νεοσσούς από περιστέρια»3. Έγιναν δε και αυτά τυπικά, κατά τον νόμο, ώστε να μην υπάρχη καμμιά έλλειψις στην πιστή εκτέλεσι του νόμου. Αυτά είναι συγκεκαλυμμένα νοήματα του Μωσαϊ­κού νόμου. Ας έλθουμε όμως στην εξήγησι του Ευαγγελίου.
«Και να, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ που ωνομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής και το Πνεύμα του Θεού ήταν ­επάνω του. Αυτός είχε λάβει αποκάλυψι από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα τελείωνε την ζωή του προτού δη τον Χριστό τον Κυρίου». Γέροντας ήταν ο Συμεών και πε­ρίμενε την εκπλήρωσι της υποσχέσεως. Έμενε στον ναό μέσα και μονολογούσε: Όπου και να γεννηθή, οπωσδήποτε εδώ θα παρουσιασθή.
«Αυτός ήλθε κατ’ έμπνευσιν του Πνεύματος στον ναό» εκείνη την ώρα που οι γονείς έφερναν εκεί το παιδί. Διότι βέβαια πολλές φορές ερχόταν, αλλά με δική του πρόθεσι. Τότε όμως οδηγημένος από το Άγιο Πνεύμα στην κατάλληλη στιγμή, έρχεται, για να λάβη την εκπλήρωσι της υποσχέσεως.

«Αυτός δέχτηκε στην αγκαλιά του τον Ιησού και ευλόγησε τον Θεό και είπε: Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». Από πού τον αφήνεις ελεύθερο; Από τον στίβο της ζωής. Γιατί είναι γεμάτα λύπη τα βιοτικά πράγματα. Η ζωή είναι φυλακή. Εκείνος λοιπόν ήθελε να ελευθερωθή. Εάν όμως κάποιος την αναχώρησι από την εδώ ζωή την θεωρή ζημία αυτός δεν είναι ακόμη τέλειος στην πίστι.

Εκείνος όμως έλεγε: «Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». Διότι αυτός που πρόκειται να κάμη ειρήνη με τον κόσμο έφθασε· ο ειρηνοποιός έχει έλθει- εκείνος που συνδέει τον ουρανό με την γη και μετατρέπει την γη σε ουρανό με την ευαγγελική διδασκαλία έχει κατα­φθάσει
Ο Συμεών φωνάζει: «Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη, γιατί είδαν τα μάτια μου την σωτηρία σου», λέει.

Τι είναι αυτό που λέει; Προηγουμένως δηλαδή πίστευα με την διάνοιά μου και γνώριζα με τον λογισμό μου. Τώρα όμως είδαν και τα μάτια μου. Και εκείνο που προσδοκούσα με την καρδιά μου, να που το είδαν τα μάτια μου εκπληρωμένο. Και ποιο είναι αυτό;
«Είδα, λέει, την σωτηρία σου». Ποια σωτηρία; «Αυτήν που ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών». Όχι του λαού του ενός ούτε του λαού του Ισ­ραήλ μόνο, αλλά «ενώπιον όλων των λαών». Γιατί αυτός που γεννήθηκε είναι δι­δάσκαλος όλων των ανθρώπων.

«Φως που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Γιατί φως; Επειδή ακριβώς οι εθνικοί βρίσκονταν στο σκοτάδι. Ε­πειδή τα σκοτισμένα ειδωλολατρικά έθνη φωτίζονταν.
«Φως που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Εδώ η δόξα και εκεί η αποκάλυψις. Εκεί η αρχή της διδασκαλίας, εδώ η πρόοδος της μαθήσεως.

«Δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Αλλά εδώ σίγουρα θα ρωτήση κάποιος: Και πού είναι οι Ισραηλίτες; Έχεις τον Πέτρο, έχεις τον Παύλο, έχεις τον Ιωάν­νη, έχεις τις τρεις χιλιάδες, έχεις τις πέντε χιλιάδες, έχεις την Εκκλησία της Ιε­ρουσαλήμ, έχεις αυτούς που πίστεψαν από τις τάξεις των Ιουδαίων. Γιατί μέσα στους πιστούς βρισκόταν το έθνος.
«Εάν ο Κύριος των Δυνάμεων δεν άφηνε για σπόρο μια μικρή μερίδα πιστού λαού ανάμεσά μας, θα είχαμε γίνει σαν τα Σόδομα και θα είχαμε όμοια τύχη με τα Γόμορρα»4. Διότι λέει επίσης ο Θεός: «Κράτησα για τον εαυτό μου επτά χιλιάδες άνδρες, οι οποίοι δεν γονάτισαν να προσκυνήσουν τον Βάαλ»5.
Έτσι μέσα στον λαό φυλαγόταν το σπέρμα της πίστεως και δεν χάθη­κε ο λαός – μη γένοιτο – ούτε εξαχρειώθηκαν όλοι οι Ιουδαίοι. Αφού και τώρα, σ’ αυτή την μακάρια κατάστασι και κλήσι των Χριστιανών πολλοί είναι οι καλεσμέ­νοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί.
Ο Χριστός δηλαδή κάλεσε όλη την οικουμένη και ετοί­μασε το άγιο τραπέζι του Ευαγγελίου. Αλλά όταν έλθη στη Δευτέρα Παρουσία, μπαίνει μέσα και κάνει ξεδιάλεγμα και εξετάζει με προσοχή τους συνδαιτυμόνες. Κι αν βρη κανένα να μη έχη ένδυμα κατάλληλο για γάμο του λέει: «Φίλε, πώς μπήκες εδώ μέσα χωρίς γαμήλιο ένδυμα;»6 Και θα τον βγάλη έξω καθώς ακού­σαμε στα Ευαγγέλια. Ώστε, όπως και εκεί έγινε εκλογή, έτσι και εδώ θα γίνη ε­κλογή.

Μήπως δηλαδή, επειδή έχουμε κληθή, πρέπει στο εξής να αλαζονευώμαστε, σαν να έχουμε, αλήθεια, εξασφαλίσει την τελειότητα; Λοιπόν, η πτώσις εκείνων ας γίνη δική μας ασφάλεια.

Έτσι, αγαπητέ, ούτε ο λαός χάθηκε ολόκληρος, ούτε όλος εξαχρειώθηκε, ούτε όλος απίστησε, ούτε όλος κατεδίωξε τους Αποστόλους, αλλά με το κήρυγμα των Αποστόλων πίστευσαν αμέσως τρεις χιλιάδες, χωρίς τις γυ­ναίκες και τα παιδιά.

Και έγινε στην Ιερουσαλήμ Εκκλησία αναρίθμητη, ενώ α­κόμη δεν είχε καταστραφή ο Ναός, ενώ ακόμη δεν είχαν εκδιωχθή oι Ιουδαίοι, ενώ ακόμη δεν είχε γκρεμισθή η Ιερουσαλήμ. Οικοδομήθηκε Εκκλησία και τα λό­για του Ιωάννη έγιναν ξεκάθαρη αλήθεια: «Εκείνος πρέπει να μεγαλώνη, εγώ δε να μικραίνω»7.

Συνεχίζεται

3 Λευϊτ. ε’ 11, ιβ’ 8
4 Ησ. α’ 9
5 Ρωμ. ια’ 4· πρβλ. Γ’ Βασ. ιθ’ 18
6 Ματθ. κβ’ 12
7 Ιωάν. γ’ 30
Από «Αγιορείτικη Μαρτυρία», τριμηνιαία έκδοση Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αγίου Όρους. Ανάρτηση: Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος, https://www.impantokratoros.gr/ioannis-chrysostomos-ypapanth.el.aspx

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Ο Χριστός δηλαδή κάλεσε όλη την οικουμένη και ετοί­μασε το άγιο τραπέζι του Ευαγγελίου! - Pemptousia

Στην Υπαπαντή του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ἐκείνη τὴν προγονικὴ κατάρα καὶ καταδίκη πρὸ Χριστοῦ τὴν εἴχαμε ὅλοι κοινὴ καὶ ἴδια, ἐκχυμένη σὲ ὅλους ἀπὸ ἕναν προπάτορα, σὰν νὰ ἀναπτυσσόταν ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ γένους καὶ νὰ ἦταν συνημμένη μὲ τὴ φύσι. Ὁ καθένας ἐπέσυρε ἢ τὴν μομφὴ ἢ τὸν ἔπαινο ἀπὸ τὸν Θεό, μὲ ὅσα ἔπραττε προσωπικῶς, ἐνῶ δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τίποτε ἀπέναντι σ’ ἐκείνη τὴν κοινὴ κατάρα καὶ καταδίκη καὶ ἀπέναντι στὸν πονηρὸ κλῆρο πού κατεβαίνει ἀπὸ ἐπάνω σ’ αὐτὸν καὶ διʼ αὐτοῦ στοὺς ἀπογόνους του. Ἀλλ’ ἦλθε ὁ Χριστὸς ἐλευθερωτὴς τῆς φύσεως, πού μετέβαλε τὴν κοινὴ κατάρα σὲ κοινὴ εὐλογία· ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν ἔνοχη φύσι μας ἀπὸ τὴν ἀκήρατη Παρθένο καὶ τὴν ἥνωσε στὴν ὑπόστασί του νέαν, χωρὶς νὰ ἔχη μετάσχει σὲ παλαιὸ σπέρμα, τὴν κατέστησε ἀθῶα καὶ δικαιωμένη, ὥστε καὶ οἱ γεννώμενοι ἀπὸ αὐτόν ἔπειτα κατὰ πνεῦμα νὰ μένουν ὅλοι ἔξω ἀπὸ τὴν προγονικὴ ἐκείνη κατάρα καὶ καταδίκη.

Τί λοιπόν; Δὲν μεταδίδει τὴ χάρι του σὲ καθεμιὰ ἀπὸ τὶς ὑποστάσεις μας καὶ δὲν λαμβάνει ὁ καθένας μας ἄφεσι τῶν πλημμελημάτων του ἀπὸ αὐτόν, ἐπειδὴ αὐτὸς δὲν ἀνέλαβε ὑπόστασι ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλά τὴν φύσι μας τὴν ὁποία ἀνανέωσε ἑνωθείς μὲ αὐτήν κατὰ τὴν ἰδιαίτερη ὑπόστασί του: Πῶς ὅμως θὰ ἐνεργοῦσε ἔτσι, αὐτός πού θέλει νὰ σωθοῦν ὅλοι τελείως καὶ κατῆλθε κλίνοντας τοὺς οὐρανούς γιὰ χάρι ὅλων καί, ἀφοῦ δι’ ἔργων καὶ λόγων καὶ παθημάτων τοῦ ὑπέδειξε κάθε δρόμο σωτηρίας, ἐπανῆλθε στοὺς οὐρανούς, ἑλκύοντας πρὸς τὰ ἐκεῖ τούς πιστούς του; Ἑπομένως γιὰ νὰ παράσχη τελεία ἀπολύτρωσι ὄχι μόνο στὴ φύσι τὴν ὁποία ἔλαβε ὁ Ἴδιος ἀπὸ ἐμᾶς σὲ ἀδιάσπαστη ἕνωση, ἀλλά καὶ στὸν καθένα ἀπὸ τοὺς πιστεύοντας σ’ αὐτόν; Τοῦτο λοιπὸν ἔπραξε καὶ δὲν ἔπαυσε νὰ πράττη, συνδιαλλάσσοντας τὸν καθένα μας δι’ ἑαυτοῦ πρὸς τὸν Πατέρα καὶ ἐπαναφέροντας τὸν καθένα στὴν ὑπακοὴ καὶ θεραπεύοντας κάθε παρακοή.

Γι’ αὐτό λοιπὸν καθώρισε καὶ θεῖο Βάπτισμα κι’ ἔθεσε σωτηρίους νόμους, ἐκήρυξε μετάνοια σὲ ὅλους καὶ μετέδωσε δὲν μεταδίδει τὴ χάρι του σὲ καθεμιὰ ἀπὸ τὶς ὑποστάσεις μας ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ αἷμα του. Διότι δὲν εἶναι γενικῶς ἡ φύσις ἀλλά ἡ ὑπόστασις τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς πιστεύοντας πού δέχεται τὸ Βάπτισμα καὶ πολιτεύεται κατὰ τὶς θεῖες ἐντολὲς καὶ γίνεται μέτοχός του θεουργοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηριοῦ. Διὰ τῶν μέσων τούτων βέβαια ὁ Χριστὸς μᾶς ἐδικαίωσε ὑποστατικῶς καὶ μᾶς ἐπανέφερε στὴν ὑπακοὴ τοῦ οὐράνιου Πατρός· τὴν ἴδια δὲ τὴ φὺσιν πού προσέλαβε ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ἀνανέωσε, τὴν ἔδειξε ἁγιασμένη καὶ δικαιωμένη καὶ σὲ ὅλα ὑπήκοο στὸν Πατέρα, δι’ ἐκείνων πού ἔπραξε καὶ ἔπαθε αὐτός κατ’ αὐτήν ἑνωμένος μὲ αὐτήν ὑποστατικῶς. Ἀνάμεσα σὲ αὐτά εἶναι καὶ ἡ ἑορταζόμενη σήμερα ἀπὸ ἐμᾶς ἀνάβασις, ἡ ἀναβίβασίς του στὸν παλαιὸ ἐκεῖνο ναὸ πρὸς καθαρισμό, ἡ προϋπάντησις ἀπὸ τὸν θεόληπτο Συμεὼν καὶ ἡ εὐχαριστία τῆς Ἄννας, ἡ ὁποία παρέμενε στὸν ναὸ ὅλη τὴ ζωὴ της (Λουκᾶ 2,22-38).

Πραγματικὰ μετὰ τὴν γέννησι τοῦ Σωτῆρος ἀπὸ τὴν Παρθένο καὶ τὴν κατὰ τὸν μωσαϊκὸ νόμο περιτομὴ τὴν ὄγδοη ἡμέρα, ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμερες τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμο τοῦ Μωϋσέως, τὸν ἀνέβασαν στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν στὸν Κύριο». Περιτέμνεται κατὰ τὸν νόμο, ἀνεβάζεται κατὰ τὸ γεγραμμένο, προσφέρεται θυσία κατὰ τὰ λεγόμενα στὸν νόμο Κυρίου.

Βλέπετε ὅτι ὁ ποιητὴς καὶ δεσπότης τοῦ νόμου γίνεται καθ’ ὅλα ὑπήκοος στὸν νόμο; Ἐπιτελώντας τί μὲ αὐτά; Καθιστώντας καθ’ ὅλα ὑπήκοο τὴν φύσι μας στὸν Πατέρα καὶ θεραπεύοντας τὴν κατ’ αὐτήν παρακοή μας καὶ μετατρέποντας τὴν γι’ αὐτήν κατάρα σ’ εὐλογία. Ὅπως δηλαδὴ ὅλη ἡ φύσις μας ἦταν στὸν Ἀδάμ, ἔτσι καὶ στὸν Χριστὸ· καὶ ὅπως διὰ τοῦ ἀπὸ τὴν γῆ Ἀδὰμ ὅλοι ὅσοι ἐλάβαμε ἀπὸ ἐκεῖνον τὴν ὕπαρξι ἐστραφήκαμε πρὸς τὴν γῆ καὶ καταρριφθήκαμε, φεῦ, στὸν ‘Ἅδη, ἔτσι διὰ τοῦ ἀπὸ τὸν οὐρανό Ἀδάμ, κατὰ τὸν ἀπόστολο, ὅλοι ἀνακληθήκαμε στὸν οὐρανό καὶ ἀξιωθήκαμε τὴν ἐκεῖ δόξα καὶ χάρι. Τώρα ὅμως ἀξιωθήκαμε μυστικῶς, διότι, λέγει «ἡ ζωὴ σας μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι στὸν Θεό, ὅταν δὲ ὁ Χριστὸς φανερωθῆ κατὰ τὴν δευτέρα ἐπιφάνεια καὶ παρουσία, τότε καὶ σεῖς ὅλοι θὰ φανερωθῆτε σὲ δόξα» (Ἐφ. 5, 5). Ποιοὶ «ὅλοι»; Ὅσοι υἱοποιήθηκαν κατὰ τὸν Χριστὸ διὰ τοῦ Πνεύματος ἀποδείχθηκαν καὶ διὰ τῶν ἔργων πνευματικὰ τέκνα τούτου.

Ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν, τὸν ἀνέβασαν στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν στὸν Κύριο. Ποιῶν «αὐτῶν»; Ὁ λόγος τοῦ νόμου εἶναι περὶ τῶν γεννητόρων, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν γεννωμένων ἀπὸ τὴν ἕνωσί τους, πού ἔχουν ἀνάγκη καθάρσεως. Διότι καὶ ὁ ψαλμωδὸς λέγει «συνελήφθηκα σὲ ἀνομίες καὶ ἡ μητέρα μου μ’ ἐκυοφόρησε σὲ ἁμαρτίες». Ἐδῶ δὲ πού δὲν ὑπάρχουν γεννήτορες, ἀλλά ἦταν μόνο μητέρα, καὶ αὐτή Παρθένος, πού ὑπάρχει ἐπίσης γὲννησις παιδιοῦ συλληφθέντος ἀσπόρως, ὁπωσδήποτε δὲν ὑπῆρχε χρεία καθαρισμοῦ, ἀλλ’ ἦταν ἔργο ὑπακοῆς καὶ τοῦτο, πού ἐπανέφερε τὴν παρακούσασα φύσι καὶ ἀπήλειφε τὴν εὐθύνη ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς.

Ὅταν λοιπὸν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ των, τὸν ἀνέβασαν γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν στὸν Κύριο, νὰ τὸν ἀφιερώσουν, νὰ καταστήσουν φανερὸ ὅτι εἶναι πρωτότοκος, ὅπως ἔχει γραφεῖ στὸν νόμο τοῦ Κυρίου, ὅτι «κάθε ἀρσενικὸ παιδὶ πού διανοίγει τὴν μήτρα, θὰ ἀποκληθῆ ἀφιερωμένο στὸν Κύριο.

Καί ὅμως αὐτός εἶναι ὁ μόνος πού διάνοιξε μήτρα, ἀφοῦ κυοφορήθηκε χωρὶς γεννετήσια ἕνωσι μὲ μόνο τὸ προσφώνημα καὶ τὸ μήνυμα τοῦ Θεοῦ, πού δέχθηκε στὶς ἀκοές της ἡ Παρθένος δι’ ἀγγέλου· πῶς λοιπὸν ὁ νόμος λέγει «κάθε ἀρσενικὸ παιδὶ πού διανοίγει μήτρα»; Ὅπως πολλοὶ λέγονται προφῆτες καὶ πολλοὶ χρισμένοι, καθὼς λέγει ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Ψαλμωδοῦ, «μὴ ἐγγίζετε τοὺς χρισμένους μου καὶ μὴ κακοποιῆτε τοὺς φέροντας σ’ αὐτό ὡς Θεὸν τὸν ὕμνο καὶ τὴν ἱκεσία», παρακαλώντας ν’ ἀπαλλαγῆ εἰρηνικὰ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ διακηρύσσοντας σὲ ὅλους ὅτι αὐτό εἶναι τὸ σωτήριο φῶς, ἰσχυριζόμενος δὲ ὅτι τοῦτο ἔχει τεθῆ σὲ πτῶσι τῶν ἀπιστούντων καὶ σὲ ἀνάστασι τῶν πιστευόντων σ’ αὐτό.

Ἔπειτα συνωμίλησε μὲ τὴν Παρθένο καὶ Μητέρα τοῦ βρέφους. δεικνύοντας ἀπὸ τὴν ὀδύνη γιὰ τὸν μελλοντικὸ σταυρὸ τοῦ παιδιοῦ ὅτι θὰ φανερωθῆ κατὰ φύσι μητέρα τοῦ τώρα Θεανθρώπου βρέφους καὶ ὅτι, ἀφοῦ ἀποκαλύψη τοὺς ἀμφίβολους γι’ αὐτό λογισμοὺς θὰ τοὺς ἀπαλείψη ἀπὸ τὶς καρδιές· διότι καὶ ὁ Συμεὼν τὴν γνησία μητέρα τοῦ ἀμφίβολου παιδιοῦ προσδιώρισε ἀπὸ τὴν σχετικὴ μὲ τὸ πάθος ὀδύνη καὶ ἀπὸ τὴν γι’ αὐτό τὸ πάθος σφοδρὰ λύπη καὶ συμπάθεια.

Ἡ δὲ προφήτις Ἄννα, χήρα τοῦ Φανουὴλ ἡλικίας ὀγδόντα τεσσάρων ἐτῶν, ἐπιδιδομένη σὲ νηστεῖες καὶ δεήσεις καὶ μὴ ἀπομακρυνόμενη καθόλου ἀπὸ τὸν ναό, καταληφθεῖσα τότε περισσότερο ἀπὸ Θεῖο Πνεῦμα εὐχαρίστησε τὸν Θεό καὶ εὐαγγελίσθηκε ὅτι θὰ ἔλθη ἡ λύτρωσις σ’ ὅσους τὴν προσδέχονται, δεικνύοντας ὅτι αὐτή εἶναι τὸ βρέφος τοῦτο.

Τέτοια λογικὰ τρυγόνια προέπεμψε τὸ ἅγιο Πνεῦμα πρὸς προϋπάντησι τοῦ Χριστοῦ, καθὼς ἀνέβαινε στὸν ναὸ καὶ μᾶς ἔδειξε ὁποῖοι πρέπει νὰ εἶναι οἱ δεχόμενοι μέσα τους τὸν Χριστό, καὶ ὁποῖοι καὶ ὁποῖες πρέπει νὰ εἶναι αὐτές πού ἔχασαν τοὺς ἄνδρες των καὶ αὐτοί πού ἔχασαν τὶς συζύγους των. Διότι ἡ Ἄννα αὐτή ἦταν χήρα τοῦ Φανουὴλ ἀλλά καὶ προφήτις. Πῶς; διότι, ἀφοῦ ἄφησε τὶς κοσμικὲς καὶ βιωτικὲς φροντίδες, δὲν ἐγκατέλειψε τὸν ναό· διότι εἶχε ἄμωμο τὸν βίο διημερεύοντας καὶ διανυκτερεύοντας μὲ νηστεῖες καὶ ἀγρυπνίες, μὲ προσευχὲς καὶ ψαλμωδίες. Γι’ αὐτό καὶ ἡ γυναίκα αὐτή τὸν Κύριο, πού λάτρευε μὲ ἔργα, εὐλόγως τὸν ἀνεγνώρισε ὅταν ἦλθε, ὅπως λέγει πρὸς αὐτόν ὁ ψαλμωδὸς προφήτης, «θὰ ψάλω καὶ θὰ προσέξω στὴν τελεία ὁδό, πότε θὰ ἔλθης πρὸς ἐμένα».

Τί πρέπει λοιπὸν νὰ αἰσθανώμαστε ἐμεῖς πού, ἐνῶ ἔχομε διαταχθῆ νὰ σταυρώσωμε τὴ σάρκα μαζὶ μὲ τὶς ἐπιθυμίες, περιπίπτομε πάλι στὰ ἴδια, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπείθειας; πού, ἐνῶ διαταχθήκαμε νὰ νεκρώσωμε τὰ μέλη τὰ ἐπὶ τῆς γὴς, πορνεία, ἀκαθαρσία, πάθος κακό καὶ τὴν ἐπιθυμία, δὲν ἐφαρμόζομε τὴν παραίνεσι; Δὲν θὰ φοβηθοῦμε λοιπὸν κάποτε, ἂν ὄχι τίποτε ἄλλο, τουλάχιστο τὶς θεομηνίες, τὶς ἀπὸ κάτω, τὶς ἀπὸ ἐπάνω, τὶς περασμένες, τὶς μελλοντικὲς ἐκεῖνες καὶ αἰώνιες πού μᾶς ἀπειλοῦν; Δὲν θὰ σεβασθοῦμε τὴν κατὰ σάρκα ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου τῆς δικαιοσύνης Χριστοῦ, ὥστε νὰ περιπατήσωμε προσεκτικὰ σὰν σὲ ἡμέρα; Δὲν θὰ φρίξωμε τὶς ἀποστολικὲς προειδοποιήσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ παραινέσεις, πού λέγουν, «δὲν γνωρίζετε ὅτι εἶσθε ναοὶ Θεοῦ καὶ μέσα σας κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ; Ὅποιος φθείρει τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν φθείρη ὁ Θεός»· καὶ πάλι, «φανερὰ εἶναι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, πού εἶναι πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια καὶ τὰ ὅμοια, γιὰ τὰ ὁποῖα προλέγω, ὅπως καὶ ἤδη προεῖπα, ὅτι ὅσοι πράττουν τέτοια δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ»· καὶ πάλι, «τοῦτο νὰ γνωρίζετε, ὅτι κάθε πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, δηλαδὴ εἰδωλολάτρης, δὲν ἔχει κληρονομιὰ στὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ»· καὶ πάλι, «τοῦτο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμός μας, ἡ ἀποχή ἀπὸ τὴν πορνεία· διότι δὲν μᾶς ἐκάλεσε ὁ Θεός γιὰ ἀκαθαρσία, ἀλλά γιὰ ἁγιασμὸ· ἑπομένως ὅποιος τὸ ἀθετεῖ, δὲν ἀθετεῖ ἄνθρωπο, ἀλλά τὸν Θεό πού δίδει τὸ ἅγιο Πνεῦμα του σ’ ἐμᾶς». Ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ συλλέξη ὅλες τὶς παραγγελίες τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν προφητῶν γιὰ τὸ θέμα τοῦτο; Σ’ αὐτούς ἀκριβῶς πού σωφρονοῦν καὶ γι’ αὐτό εὑρίσκονται ἀνάμεσα στὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ, τί παραγγέλλει ὁ ἀπόστολος; «Σᾶς ἔγραψα στὴν ἐπιστολή, μὴ συναναστρέφεσθε πόρνους». Πραγματικὰ ἐπειδὴ ἐκεῖνοι δὲν ἐντρέπονται οἱ ἴδιοι, συμβουλεύει τοὺς ἄλλους νὰ τοὺς ἀποφεύγουν καὶ νὰ τοὺς ἐντροπιάζουν, λέγοντας πρὸς αὐτούς, «ἐὰν κάποιος κατ’ ὄνομα ἀδελφός εἶναι πόρνος, μὲ αὐτόν οὔτε νὰ συντρώγετε». Βλέπεις ὅτι ὅποιος κυλίεται στὴν πορνεία εἶναι κοινὸ μόλυσμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ γι’ αὐτό πρέπει ὅλοι νὰ τὸν ἀποφεύγουν καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν; Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Παῦλος παρέδωσε στὸν Σατανᾶ τὸν πορνεύοντα στὴν Κόρινθο καὶ δὲν συνέστησε πρὸς αὐτόν ἀγάπη οὔτε τὸν προσέλαβε, ἕως ὅτου ἐπέδειξε τὴν μετάνοια ἱκανοποιητικῶς.

Σῶζε ὁπωσδήποτε τὴν ψυχή σου ἀπὸ τὰ τόσα κακά, ὦ ἄνθρωπε, τῶν παρόντων καὶ τῶν μελλόντων, τῶν τελευταίων, διττῶν μάλιστα, καὶ στὸν μέλλοντα καὶ στὸν παρόντα αἰώνα. Τὸ γένος τοῦ Ἠσαῦ ἦταν ἀπόβλητο, διότι ἐκεῖνος ἦταν πόρνος καὶ βέβηλος, καὶ ὁ Ροβοὰμ ἔχασε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς βασιλείας, ἐπειδὴ ὁ πατέρας του Σολομῶν, γυναικομανῆς περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον, ἐπέθανε χωρὶς νὰ πάθη τοῦτο ὁ ἴδιος λόγω τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος τὸ προσαφθὲν κάποτε σὲ βάρος τοῦ ἄγος ἐκαθάρισε μὲ ροὲς δακρύων καὶ μὲ τὰ ἄλλα ἔργα τῆς μετανοίας.

Ἀποφεύγετε τὴν πορνεία, ἀδελφοί, παραγγέλλει πάλι ὁ ἀπόστολος. Ἂν τὴν ἀπέφευγε ὁ Σαμψών, δὲν θὰ ἔπιπτε στὰ χέρια τῆς Δαλιδᾶς, ὥστε μαζὶ μὲ τὰ μαλλιά του νὰ χάση καὶ τὴν δύναμί του, δὲν θὰ ἐτυφλωνόταν, δὲν θὰ ἔχανε ἀδόξως τὴ ζωὴ του μαζὶ μὲ τοὺς ἀλλοφύλους. Ἂν τὴν ἀπέφευγαν οἱ ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ ὡς στρατηγὸ καὶ νομοθέτη Ἰουδαῖοι δὲν θὰ ἐθυσίαζαν στὸν Βεελφεγώρ, δὲν θὰ ἔτρωγαν θυσίες, δὲν θὰ ἔπιπταν ὅσο ἔπεσαν. Ἂν τὴν ἀπέφευγε ὁ Σολομῶν, δὲν θ’ ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὸν Θεό πού τὸν κατέστησε βασιλέα καὶ σοφὸ οὔτε θὰ ἀνήγειρε ναοὺς στὰ εἴδωλα.

Βλέπετε ὅτι τὸ πάθος τῆς πορνείας ὠθεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ πρὸς ἀσέβεια; Οὔτε τὸ κάλλος τῆς Σωσάννης, πού ἐξαπάτησε στὴ Βαβυλώνα τοὺς πρεσβυτέρους, θὰ ἐθριάμβευε ἔπειτα καὶ θὰ συνεκάλυπτε τὸν λιθοβολισμό, ἂν αὐτοί ἀπέφευγαν ἀπὸ τὴν ἀρχή τὸ βδέλυγμα καὶ δὲν τὴν παρατηροῦσαν πρωτύτερα κάθε μέρα ἀκολάστως. Οὔτε ὁ Ὀλοφέρνης θὰ ἐκοιτόταν μὲ κομμένον τὸν λαιμὸ ὁ ἄθλιος, ἂν προηγουμένως, ὅπως ἔχει γραφεῖ, δὲν εἵλκυε τὸν ὀφθαλμὸ του τὸ σανδάλιο τῆς Ἰουδίθ καὶ δὲν αἰχμαλώτιζε τὴν ψυχή του ἡ ὀμορφιά της. Γι’ αὐτό λέγει ὁ Ἰώβ· «ἔβαλα κανόνα στοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ δὲν θὰ προσέξω παρθένο», πόσο μᾶλλον ἄσεμνο γύναιο, ἄγαμο ἢ ἔγγαμο.

Ἤ ἀγαμία θεοφιλῆ νὰ τηρῆς, ἀγαπητέ, ἢ συζυγία θεοδότη. Πίνε ὕδατα ἀπὸ τὰ πηγάδια σου, κι’ αὐτό μὲ σωφροσύνη, ἄπεχε δὲ τελείως ἀπὸ νοθευμένο ποτό, διότι εἶναι ὕδωρ Στυγός, ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ Ἀχέροντος, εἶναι γεμάτο θανατηφόρο ἰό, ἔχει τὴ δύναμι δηλητηρίου· διότι ἔχει τὴν ἰδιότητα νὰ ρίπτη ὅσους πίνουν στὴν καταπακτὴ τοῦ Ἅδη ἢ μᾶλλον στοὺς ἴδιους τούς μυχοὺς τοῦ Ἅδη. Ἀπόφευγε τὸ μέλι ἀπὸ πορνικὰ χείλη, διότι ἔχουν τὴν ἰδιότητα νὰ ἐπαλείφουν πορνικὸ θάνατο, πού εἶναι ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό. Πρὸς αὐτόν λέγει ὁ Δαβίδ, «ἐξωλόθρευσὲ ὅλους ὅσοι πορνεύουν».

Εἶναι λοιπὸν ἀνάγκη νὰ καθαρεύη ἢ νὰ καθαίρεται κι’ ἔτσι νὰ μένη διαρκῶς ἀμίαντος, ἀρκούμενος στὶς ἐπιτρεπτόμενες ἡδονές, αὐτός τοῦ ὁποίου τὸ σῶμα ἔγινε ναὸς τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Πνεύματος καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ σ’ αὐτό, νὰ σπεὺδη πρὸς ἀπόκτησι ἁγνείας καὶ σωφροσύνης καὶ πρὸς ἀποφυγὴ πορνείας καὶ κάθε ἀκαθαρσίας, γιὰ νὰ παραμείνωμε αἰωνίως εὐφραινόμενοι μαζὶ μὲ τὸν ἄφθαρτο νυμφίο στὶς ἁγνές παστάδες, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς ἀειπάρθενου καὶ παναμώμου καὶ ὑπερδοξασμένης Μητέρας πού τὸν ἐγέννησε παρθενικῶς γιὰ τὴν σωτηρία μας· τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

(Πηγή ηλ. κειμένου: imaik.gr)

Στην Υπαπαντή του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟΣ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΑΘΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ. ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

Καθηγητής Νομικής (κινούμενος από μη ρεαλιστικές ελπίδες) γράφει στον Πάπα ζητώντας του να αποκηρύξει την πορεία της Β' Συνόδου του Βατικανού

από τον Άλντο Μαρία Βάλι

 

Ο Raymond B. Marcin, ομότιμος καθηγητής νομικής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής , έστειλε επιστολή στον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ , καλώντας τον να απορρίψει την πορεία της Β΄ Βατικανού, αποκαλώντας την μια κρυφή αναβίωση αυτού που ο Άγιος Πίος Ι΄ καταδίκασε ως « σύνθεση όλων των αιρέσεων ».

Διευκρινίζοντας ότι ο σκοπός της επιστολής είναι « να εκφράσει ανησυχία για την πορεία που ακολουθεί η Καθολική Εκκλησία μας εδώ και έξι δεκαετίες, μετά τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο », ο Marcin παραθέτει την ομιλία του Prevost στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων στις 10 Μαΐου 2025, δύο ημέρες μετά την εκλογή του, στην οποία ο νέος Πάπας ζήτησε ρητά την εφαρμογή των διδασκαλιών της Β΄ Βατικανού. Αλλά το πρόβλημα, λέει ο Marcin, είναι ακριβώς αυτό: « Οι διδασκαλίες της Β΄ Βατικανή Σύνοδο περιέχουν το πιο βασικό στοιχείο της αίρεσης του μοντερνισμού, την οποία η Εκκλησία μας καταδίκασε ως «σύνθεση όλων των αιρέσεων» το 1907 ».

 Ο μοντερνισμός, γράφει ο καθηγητής, επιδιώκει να καταστήσει την «σκέψη της ημέρας» κριτήριο για τη διάκριση των καθολικών αληθειών. Συνεπώς, σύμφωνα με τη μοντερνιστική σκέψη, δεν μπορούν να υπάρχουν αιώνιες αλήθειες. Η μοντερνιστική σκέψη αλλάζει με τους αιώνες, επειδή ο σκοπός της είναι ακριβώς να συμμορφωθεί με την κυρίαρχη σκέψη μιας δεδομένης ιστορικής στιγμής. 

Οι επιπτώσεις της εισόδου του καπνού του Σατανά στον Ναό του Θεού (σύμφωνα με την περίφημη έκφραση του Παύλου ΣΤ΄) δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν - γράφει ο Marcin - για τους σημερινούς ογδοντάχρονους που έχουν ζήσει ως ενήλικες τα τελευταία εξήντα χρόνια. Απλώς σκεφτείτε την απότομη μείωση της παρακολούθησης της Λειτουργίας και των κλήσεων στην ιεροσύνη και τη θρησκευτική ζωή. Και τι γίνεται με το γεγονός ότι, σύμφωνα με έρευνες, υπάρχει μια εκτεταμένη απώλεια πίστης στην Πραγματική Παρουσία του Ιησού (Σώμα, Αίμα, Ψυχή και Θεότητα) στη Θεία Ευχαριστία μεταξύ των επιζώντων Καθολικών πιστών ; « Είναι σημαντικό για τους Καθολικούς σήμερα να γνωρίζουν ότι η Εκκλησία τους κάποτε (όχι πολύ καιρό πριν) άκμαζε και ότι οι συνάδελφοί τους Καθολικοί είχαν κάποτε ισχυρές πεποιθήσεις που τους ένωναν. Ναι, στα χρόνια πριν από τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο, ήμασταν πράγματι μια ακμάζουσα και ενωμένη Εκκλησία ». Συμπερασματικά, ο καθηγητής εκφράζει μια διπλή ελπίδα: ότι « το περιεχόμενο αυτής της επιστολής θα σας ωθήσει να αναγνωρίσετε τους κινδύνους που ενυπάρχουν στο φλερτ της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου με την αίρεση του μοντερνισμού » και ότι ο Λέων ΙΔ΄ μπορεί να επανεξετάσει τη δέσμευση της Εκκλησίας στις διδασκαλίες της Συνόδου.

Ωστόσο, είναι δύσκολο να μην νιώσει κανείς ότι ο Μάρτσιν αυταπατάται εντελώς νομίζοντας ότι μπορεί να βρει στον Πάπα έναν συνομιλητή ικανό να αντιμετωπίσει ορισμένα αιτήματα.
Αμέτρητες παπικές δηλώσεις, καθώς και διορισμοί, αποδεικνύουν όχι μόνο την πλήρη συνέχεια του Πρέβοστ με τον Μπεργκόλιο , αλλά και το γεγονός ότι ο Πρέβοστ έχει ασπαστεί πλήρως την μοντερνιστική παράδοση, ερμηνεύοντάς την υπό το πρίσμα του συνοδισμού.

Λυπάμαι για τον καθηγητή Μάρτσιν, αλλά το να γράφεις μια επιστολή στον Λέοντα ΙΔ΄ ζητώντας του να αποκηρύξει την μοντερνιστική πορεία είναι σαν να απευθύνεις μια ευγενική πρόσκληση στην αλεπού να σταματήσει να καταβροχθίζει τα κοτόπουλα αφού μπει στο κοτέτσι.

Ένας καθηγητής νομικής (που καθοδηγείται από μη ρεαλιστικές ελπίδες) γράφει στον Πάπα ζητώντας του να εγκαταλείψει την πορεία της Β' Συνόδου του Βατικανού - Άρθρο του Aldo Maria Valli

Γυρίζει πίσω η «τεράστια αρμάδα»;

Filippo Bovo - 02/02/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Όταν αναπτύσσετε μια τεράστια αρμάδα στη Μέση Ανατολή και βρίσκεστε παγιδευμένοι ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές ναυτικές ασκήσεις που διεξάγονται από άλλες χώρες σε κοντινή απόσταση (Zolfaghar, ή Ζώνη Θαλάσσιας Ασφάλειας 2026, με ιρανικά, ρωσικά και κινεζικά πλοία· ιρανικές ασκήσεις στις 1 και 2 Φεβρουαρίου· η δεύτερη φάση της Ζώνης Θαλάσσιας Ασφάλειας 2026 στα μέσα Φεβρουαρίου· και εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι της Τεχεράνης παραμένουν εκεί και δεν φεύγουν, ειδικά οι Κινέζοι), ίσως θελήσετε να εξετάσετε μια στρατηγική εξόδου. Υπάρχει μια λύση: αν η τεράστια αρμάδα προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, ειδικά στα μέσα ενημέρωσης, το ίδιο ισχύει και για την είδηση ​​ότι το Ιράν θέλει να «διαπραγματευτεί σοβαρά» και ως εκ τούτου η χρήση βίας δεν είναι πλέον η κύρια επιλογή, αν ήταν ποτέ.
Και, για να πούμε την αλήθεια, εδώ και λίγες μέρες, η Ουάσιγκτον φαινόταν να είναι έτοιμη να υποχωρήσει, εναλλάσσοντας τα συνηθισμένα απειλητικά της σχόλια με πιο συμφιλιωτικά. Ζήτησε βοήθεια από την Τεχεράνη για να το πετύχει αυτό, και στο τέλος, σάν νά το ήθελε για τόσο καιρό, το ανάγκασε κιόλας λίγο, δημιουργώντας τη δική του δικαιολογία. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ιρανική πλευρά, όπως επιβεβαίωσαν ο Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και ο επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, Αλί Λαριτζανί, δεν στερείται προθυμίας για διάλογο. Ένας εχθρός που φεύγει, ή τουλάχιστον κάνει ένα διάλειμμα προσωρινά, είναι μια χρυσή γέφυρα. Μέχρι στιγμής, ας παίξουμε, υπέρ των συνθηκών που ευνοούν έναν πιο σοβαρό διάλογο.
Αν και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ότι είναι ικανοί να καταστρέψουν τη χώρα, στην πραγματικότητα, η «τεράστια αρμάδα» θα είχε βρεθεί σε κίνδυνο αποδεκατισμού εάν η κατάσταση είχε ξεφύγει δραματικά από τον έλεγχο. Ήταν κοντά, άλλωστε, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ασκήσεις που αναφέρθηκαν μέχρι στιγμής: οι προειδοποιήσεις, ή οι προσευχές, που δόθηκαν στο IRGC από την CENTCOM κατά τη διάρκεια των ιρανικών ασκήσεων της 1ης και 2ας Φεβρουαρίου θα πρέπει επίσης να ερμηνευθούν υπό αυτό το πρίσμα. Σε εκείνο το σημείο, η Ουάσιγκτον, αντιμέτωπη με μια σύγκρουση που ήταν πολύ περισσότερο από περιφερειακή, με ανεπαρκείς δυνάμεις στη θάλασσα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση παρά τον μεγάλο θόρυβο των μέσων ενημέρωσης, και χωρίς την παραχώρηση εναέριου χώρου και βάσεων από άλλες χώρες της περιοχής, θα δυσκολευόταν να σώσει την υπόληψή της. Η «τεράστια αρμάδα», που παρουσιάστηκε ως ένα αήττητο αντιτορπιλικό, για την εκφοβιστική δύναμη του οποίου μπορούσε πλέον να καυχηθεί, αναπτύχθηκε εκεί κυρίως για σκοπούς «ακατάλληλης διπλωματίας». Είναι όμως αυτονόητο ότι η παρουσίασή της με αυτούς τους όρους στο δυτικό κοινό, πάντα μέσω των μέσων ενημέρωσης, δεν θα ήταν τόσο δραματική.
Η Ουάσιγκτον χρειάζεται μια προσχηματική συμφωνία με την Τεχεράνη, ειδικά για να περιορίσει το Ισραήλ, το οποίο δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλη την εκβιαστική του δύναμη και την επιρροή του στην κυβέρνηση για να ανακτήσει έδαφος έναντι του αρχιεχθρού της, του Ιράν. Τώρα η Ουάσιγκτον θα μπορεί να ισχυριστεί, εάν επιτευχθεί συμφωνία (και ακόμη και αν δεν επιτευχθεί, να αρπάξει αμέσως την ευκαιρία για αποκλιμάκωση και να μετακινήσει το Λίνκολν από τον Κόλπο του Ομάν στην Αραβική Θάλασσα, σε μια «ασφαλή ζώνη»), ότι ακριβώς χάρη στην εκφοβιστική της ικανότητα («Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να δείξουν στους Ιρανούς το όπλο στο τραπέζι και αμέσως διαπραγματεύτηκαν»), κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό από το να λένε ότι προσπάθησαν να πιέσουν τα πράγματα όσο πιο σκληρά μπορούσαν, ακόμη και με τον κίνδυνο να προκαλέσουν μια περιφερειακή κρίση καταστρέφοντας τον ρόλο τους ως υπερδύναμης στη Μέση Ανατολή μπροστά στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης (φανταστείτε την άμεση ιρανική αντίδραση, καθώς και αυτή των Χούθι και του Εζμπολάχ, βάσεις και πλοία που χτυπήθηκαν και υπέστησαν σοβαρές ζημιές κ.λπ.), να περιορίσουν, περισσότερο από τον «Ιρανό εχθρό», τον αγαπητό τους «Ισραηλινό φίλο» (και παρεμπιπτόντως, μόνο αυτή τη φορά, σίγουρα όχι μόνιμα).

La "massive armada" fa dietro-front?

Η ώρα μηδέν πλησιάζει

Πέπε Εσκομπάρ - 02/02/2026

Πηγή: Red Jackets

Έτσι ξεδιπλώνεται όλο το δράμα: είτε ο νεο-Καλιγούλας και ο «τεράστιος στρατός» του σταματούν, ανοίγοντας κάποιο περιθώριο για συνομιλίες και τελικά σώζοντας την παγκόσμια οικονομία, είτε οι Πύλες της Κόλασης ανοίγουν στη Δυτική Ασία.
Είναι αργά. Σχεδόν όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους.
Καθώς αναπτύσσεται ο «τεράστιος στρατός» του, οι αναρτήσεις του νεο-Καλιγούλα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απευθύνουν ένα μήνυμα στο Ιράν: «ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ» (αρχικά με κεφαλαία γράμματα).

Αυτή είναι η μέγιστη πίεση που ασκείται. Δεν υπάρχει περιθώριο για διαπραγμάτευση. Είτε πρόκειται για συνθηκολόγηση είτε για πόλεμο.

Τα τρία κύρια αιτήματα του Νεο-Καλιγούλα:Το Ιράν θα πρέπει να εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα για μη στρατιωτικούς σκοπούς, δηλαδή να σταματήσει εντελώς τον εμπλουτισμό ουρανίου.
Το Ιράν πρέπει να ελαχιστοποιήσει το πυραυλικό του πρόγραμμα.
Το Ιράν πρέπει να σταματήσει να υποστηρίζει «εξουσιοδοτημένες δυνάμεις», όπως η Χεζμπολάχ, η Ανσαράλα στην Υεμένη και οι ιρακινές πολιτοφυλακές.

Δεν υπάρχει απολύτως καμία πιθανότητα ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ, το IRGC και το Majlis -το ιρανικό κοινοβούλιο- να αποδεχτούν οποιοδήποτε σημείο αυτού του τελεσιγράφου, που υπαγορεύεται, προφανώς, από τον σιωνιστικό άξονα. Επομένως, καμία συνθηκολόγηση.
Γι' αυτό η Τεχεράνη ανεβάζει δραματικά τα στοιχήματα.
Το Majlis έχει ήδη εγκρίνει το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ. Η τελική απόφαση ανήκει στην ιρανική κυβέρνηση και τον μηχανισμό ασφαλείας. Η απόφαση αυτή είναι ουσιαστικά δεσμευτική για την κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις, εξουσιοδοτώντας ουσιαστικά το IRGC, υπό πλήρη συνταγματική προστασία, να σφραγίσει το Στενό του Ορμούζ.

Έχω γράψει εκτενώς για αυτό στους Asia Times την τελευταία δεκαετία. Εκείνη την εποχή, οι ειδικοί σε παράγωγα της Goldman Sachs ήταν ανένδοτοι: εάν ο Ορμούζ μπλοκαριζόταν, είτε πριν είτε κατά τη διάρκεια ενός πλήρους ναυτικού πολέμου στον Κόλπο, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να φτάσουν τα 700 δολάρια το βαρέλι.
Και αυτό θα είναι μόνο προσωρινό, επειδή ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία θα καταρρεύσει.

Πάνω απ 'όλα, ο αποκλεισμός του Ορμούζ θα πυροδοτούσε μια έκρηξη στην αγορά παραγώγων αξίας ΔΥΟ ΤΕΤΡΑΚΡΙΣΙΩΝ ΔΟΛΑΡΙΩΝ (ένας πλούτος κεφαλαίου), ενημερώνοντας τον αρχικό, παραπλανητικό υπολογισμό της BIS (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών), που είχε οριστεί στα 700 τρισεκατομμύρια δολάρια. Με την πάροδο των ετών, αρκετοί traders του Κόλπου έχουν ανεπίσημα συμφωνήσει με το ποσό του «τετραπλάσιου».
Ακόμη και την τελευταία δεκαετία, οι Αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων των ΗΠΑ έχουν παραδεχτεί ότι δεν έχουν την στρατιωτική ικανότητα να κρατήσουν ανοιχτό το Ορμούζ. Και η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη.
Τώρα προχωράμε στον μικρόσωμο και άπειρο Μάρκο Ρούμπιο, που αγοράστηκε και πληρώθηκε από τον σιωνιστή δισεκατομμυριούχο άρπα Πολ Σίνγκερ, ο οποίος έχει ήδη επωφεληθεί από την επιχείρηση στη Βενεζουέλα, μιλώντας για την «ισχυρή θέση» των Ηνωμένων Πολιτειών κοντά στο Ιράν.
Επειδή 30.000-40.000 Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται «εντός εμβέλειας χιλιάδων ιρανικών drones και βαλλιστικών πυραύλων», είναι «συνετό» να υπάρχουν δυνάμεις για να «αμυνθούν ενάντια σε αυτό που θα μπορούσε να είναι (κατά τον ορισμό του ίδιου του Rubio) μια ιρανική απειλή».

Φυσικά, αυτή η «απειλή» δεν θα προέλθει ποτέ από την Αυτοκρατορία του Χάους, της Λεηλασίας και των Μόνιμων Επιθέσεων, ακολουθώντας ένα νεοσυντηρητικό όνειρο που είχε ήδη σκιαγραφηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Έτσι, με τη λογική του Ρούμπιο, ο αμερικανικός στρατός διατηρεί πλέον το δικαίωμα να εξαπολύσει προληπτική επίθεση εναντίον του Ιράν.
Υποθέτοντας ότι θα πραγματοποιηθεί αυτό το προληπτικό χτύπημα, η Τεχεράνη έχει ήδη καταστήσει γνωστό, μέσω ενός συμβούλου του Ανώτατου Ηγέτη και του Υπουργείου Εξωτερικών, μεταξύ άλλων, ότι αυτός δεν θα είναι ένας περιορισμένος πόλεμος.
Μετάφραση: Ακόμα και το φάντασμα ενός Tomahawk που θα χτυπήσει ιρανικό έδαφος θα αντιμετωπίσει μια «άμεση και ολοκληρωμένη απάντηση» με στόχο το Τελ Αβίβ και τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο.
Σύντομη περίληψη: ο νεο-Καλιγούλας –τουλάχιστον με την πρώτη ματιά– παρουσιάζει τις απειλές του ως προοίμιο μιας «συμφωνίας» που ουσιαστικά θα ακρωτηρίαζε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και όλους τους μηχανισμούς άμυνας/αποτροπής του.
Η απάντηση της Τεχεράνης: μας επιτεθείτε και θα καταστρέψουμε το Ισραήλ ως λειτουργική οντότητα (πολλοί υπερηχητικοί πύραυλοι είναι ικανοί να ανταποκριθούν στο έργο) και εσείς, ο νεο-Καλιγούλας, θα γίνετε υπεύθυνοι για την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας.

«Αντισυμβατικά» όπλα και «στρατηγικές εκπλήξεις»

Η Βενεζουέλα ήταν απλώς μια πρόβα τζενεράλε. Το Ιράν είναι το Άγιο Δισκοπότηρο.

Ο Νεο-Καλιγούλας δεν προσπαθεί απλώς να επιβάλει στρατιωτικό αποκλεισμό στο Ιράν. Ξεκινά έναν βάναυσο οικονομικό πόλεμο πολιορκίας, στοχεύοντας όχι μόνο το Ιράν, αλλά και την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα διαταράσσει τα έργα ολοκλήρωσης της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (BRI) (Κίνα-Ιράν) και του Διεθνούς Διαδρόμου Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC, που συνδέει τη Ρωσία, το Ιράν και την Ινδία).
Αυτό είναι το επόμενο επίπεδο -πολύ πέρα ​​από το υβριδικό, σχεδόν το θερμό- του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου εναντίον των BRICS, που στρέφεται εναντίον όχι λιγότερο από των τεσσάρων μεγάλων BRICS: Ιράν, Ρωσία, Κίνα και Ινδία.
Είμαστε πολύ πέρα ​​από την απλή «περιορισμό» του Ιράν. Πρόκειται για μια συστημική, ολοκληρωτική απειλή, που εκτείνεται σε ολόκληρο το γεωπολιτικό και γεωοικονομικό φάσμα, παρεμβαίνοντας άμεσα στις ενεργειακές ροές, τους διαδρόμους συνδεσιμότητας και τις στρατηγικές συνεργασίες. Και όλα αυτά είναι μεταμφιεσμένα σε μια απλή επιχείρηση «ασφάλειας».

Η ασύμμετρη ναυτική στρατηγική του Ιράν, η οποία έχει σχεδιαστεί με κόπο από την αρχή της χιλιετίας, προσφέρει αμέτρητους τρόπους αντιμετώπισης μιας αυτοκρατορικής επίθεσης: περισσότερες από 6.000 ναυτικές νάρκες, τη χρήση τακτικών σμήνους χρησιμοποιώντας μικρά σκάφη εξοπλισμένα με πυραύλους, αμέτρητους βαλλιστικούς πυραύλους κατά πλοίων και πυραύλους κρουζ τοποθετημένους κατά μήκος των ακτών του Περσικού Κόλπου, και δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη καμικάζι, υποβρύχια και πυραύλους κατά πλοίων διάσπαρτους στα νησιά του Κόλπου.
Το Ιράν επικεντρώνει όλη του την ισχύ πυρός σε αυτό που αποκαλεί «πρώτη γραμμή», όπως ο Περσικός Κόλπος. Σε αντίθεση με τον 12ήμερο πόλεμο, σε αυτό το θέατρο θα χρησιμοποιηθούν τα πάντα: «μη συμβατικά» όπλα, μια σειρά από «στρατηγικές εκπλήξεις», νέοι υπερηχητικοί πύραυλοι, μαζικές κυβερνοεπιθέσεις.
Κάποιος με IQ πάνω από τη θερμοκρασία δωματίου στο Τμήμα Αιώνιων Πολέμων θα μπορούσε να κάνει την έρευνά του, για παράδειγμα, στον υπερηχητικό βαλλιστικό πύραυλο κατά πλοίων Khalij Fars, μέρος της στρατηγικής AAAD του Ιράν: ταχύτητα Mach 3, εμβέλεια άνω των 300 χλμ., κεφαλή βάρους άνω των 650 κιλών με ανιχνευτή EO/υπέρυθρης ακτινοβολίας. Ο Khalij Fars θα είχε μια καλή μέρα με εύκολους αμερικανικούς στόχους.
Το Ιράν έχει ήδη απενεργοποιήσει τα ραντάρ του και μαυρίζει τα πολιτικά ραντάρ στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ιμάμ Χομεϊνί, για να προστατευτεί από τους αμερικανικούς πυραύλους και ταυτόχρονα να επιτρέψει την εγκατάσταση ρωσικών συστημάτων παρεμβολής Murmansk-BN (τα οποία απαιτούν σιωπή ραντάρ για να βαθμονομηθεί σωστά).
Στη συνέχεια, από την αυτοκρατορική πλευρά, υπάρχει η επικείμενη είσοδος στο θέατρο επιχειρήσεων του E-11A BACN: όχι ένα απλό αεροσκάφος επιτήρησης, αλλά ένα είδος τεράστιου «ιπτάμενου δρομολογητή»: ένα Wi-Fi μεγάλου υψομέτρου που συνδέει τα F-35 και τα F-22 χρησιμοποιώντας διαφορετικά συστήματα επικοινωνίας με επίγειες δυνάμεις και πλοία, όλα σε πραγματικό χρόνο και αποφεύγοντας το διαβόητο ορεινό έδαφος του Ιράν.

Είστε έτοιμοι να καταστρέψετε την παγκόσμια οικονομία;

Όπως ήταν αναμενόμενο, το ΝΑΤΟ βρίσκεται τώρα σε αναταραχή, με την έντονη ρητορική του περί αλλαγής καθεστώτος. Ένα πιθανό σενάριο υποδηλώνει ότι ο νεο-Καλιγούλας μπορεί να έχει κάνει συμφωνία με τους Ευρω-Τσιουάουα: Απέχω από την προσάρτηση της Γροιλανδίας (προς το παρόν), αλλά εσείς υποστηρίζετε τον πόλεμό μου εναντίον του Ιράν.
Και να ένας ακόμη «συνασπισμός των προθύμων» (στην πραγματικότητα «των αναγκασμένων»). Δεν είναι περίεργο που το IRGC χαρακτηρίζεται πλέον από τις Βρυξέλλες ως «τρομοκρατική οργάνωση», στο ίδιο επίπεδο με την Αλ Κάιντα και το ISIS (και τα δύο, παρεμπιπτόντως, έχουν την πλήρη υποστήριξη της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών, ακόμη και της Μόσχας).
Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκαν αρκετές βάσεις του ΝΑΤΟ για να υποστηρίξουν τον τεράστιο αμερικανικό στρατό με μια μαζική αερομεταφορά.
Η Τεχεράνη έχει πλέον κατανοήσει πλήρως ότι αυτό που πραγματικά θέλει ο νεο-Καλιγούλας και οι Σιωνιστές υποστηρικτές του είναι η αλλαγή καθεστώτος. Αυτό δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Ωστόσο, ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, Μοχάμεντ-Μπακέρ Καλιμπάφ, συνεχίζει να τονίζει ότι η Τεχεράνη δεν αντιτίθεται στην αρχή του διαλόγου και της διπλωματίας, εφόσον αυτός συνεπάγεται αμοιβαίο σεβασμό. Ο Τούρκος Σουλτάνος ​​Ερντογάν, από την πλευρά του, προτείνει μια τριμερή συμφωνία υψηλού επιπέδου μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας, πιθανώς μέσω τηλεδιάσκεψης.
Τώρα είναι η σειρά του νεο-Καλιγούλα, που αντιτίθεται στη διπλωματία, και των μεγαλομανιακών και ναρκισσιστικών εναλλαγών της διάθεσής του. Να πώς θα εξελιχθεί όλη η ιστορία: είτε ο νεο-Καλιγούλας και ο «τεράστιος στρατός» του θα σταματήσουν, δημιουργώντας χώρο για διάλογο, και τελικά σώζοντας την παγκόσμια οικονομία, είτε οι Πύλες της Κόλασης θα ανοίξουν στη Δυτική Ασία.

Είναι ώρα μηδέν.

lewrockwell.com — Μετάφραση από τον Old Hunter

L’ora zero si avvicina

Ο Επστάιν και το Σατανικό Βαθύ Κράτος

Μαουρίτσιο Μπλοντέ 2 Φεβρουαρίου 2026

Μαρτσέλο Φόα

Ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Τοντ Μπλανς, παραδέχτηκε ότι το τμήμα απέκλεισε εικόνες από τα Αρχεία Έπσταϊν που έδειχναν «θάνατο, σωματική κακοποίηση ή τραυματισμό».

Όλο αυτό το διάστημα, από τα δημοσιευμένα email, προκύπτουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία για αδιανόητες πρακτικές, πολύ πέρα ​​από την ήδη φρικτή σεξουαλική κακοποίηση.

Υπάρχουν αναφορές για παιδιά που βασανίστηκαν ή ακόμη και δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια πάρτι -ή ίσως θα έπρεπε να τα ονομάσουμε τελετουργίες- που εφάρμοζαν ο Έπσταϊν και οι καλεσμένοι του.

Κάτι που είναι απλώς ανατριχιαστικό, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη για όποιον έχει δει το γαλλικό ντοκιμαντέρ «Les survivantes» (Οι Επιζώντες).

Παρά την απροθυμία του κυρίαρχου τύπου να ασχοληθεί με αυτή την πτυχή της ιστορίας, η μάσκα μιας ελίτ που δεν ήταν μόνο διεφθαρμένη, ούτε μόνο εγκληματική: πιθανότατα ήταν σατανική, πέφτει.

Και προκύπτει αυθόρμητα ένα ερώτημα: γιατί δεν ερευνήθηκαν και δεν δικάστηκαν αυτοί οι VIP;

Ποιος έκρυβε αυτό το χάος τόσα χρόνια;

Και γιατί σιωπούν τα ειδησεογραφικά προγράμματα;

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ πιθανότατα θυσιάστηκε από την αίρεση στην κορυφή της πυραμίδας επειδή σκηνοθέτησε το «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» και, ως εκ τούτου, επειδή έδειξε, μέσα από το όχημα του Κινηματογράφου, στην ανθρωπότητα το πρόσωπο, πέρα ​​από τη μάσκα, των κυρίαρχων του πλανήτη.

Ο Επστάιν και το Σατανικό Βαθύ Κράτος

Η εξαχρείωση του Παγκόσμιου Θόλου

Andrea Zhok - 02/02/2026

                          

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Παραθέτω αυτήν την χρήσιμη περίληψη του Domenico Farina σχετικά με ορισμένα από τα πράγματα που προκύπτουν σαφώς από τα αρχεία Epstein:
<<1) «Ο Τραμπ έχει παραβιαστεί από το Ισραήλ και ο Kushner είναι ο εγκέφαλος της διοίκησής του». Αυτό αποκαλύφθηκε από μια εμπιστευτική πηγή στο FBI. Η πηγή γνωρίζει πολλά, αποκαλύπτει τα ονόματα των πρακτόρων της CIA στην Ινδονησία (διαγραμμένα, άρα εύλογα αληθινά), γνωρίζει εμπιστευτικές συναλλαγές ακινήτων και έχει πρόσβαση σε απόρρητα νομικά έγγραφα. Εν ολίγοις, η εμπιστευτική πηγή δεν είναι οποιοσδήποτε, αλλά ένα μέλος της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών·
2) ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας δήλωσε ότι έχουν αφαιρεθεί εικόνες «θανάτου, βασανιστηρίων και κακοποίησης». Υπάρχουν λοιπόν φωτογραφικά στοιχεία για μια άβυσσο βίας·
3) έχει εμφανιστεί ένα email στο οποίο ο Epstein λέει σε μια διαγραμμένη επαφή ότι του άρεσε πολύ το βίντεο με τα βασανιστήρια. Αναφορές σε βασανιστήρια εμφανίζονται σε πολλά email, καθιστώντας εύλογα σενάρια ταινιών τρόμου: ταινίες καπνού κ.λπ.·
4) Διαγραμμένες επαφές εξουσιοδοτούν τον Epstein σε περισσότερα από ένα email να σκοτώνει ανθρώπους που τους έχουν αδικήσει ή τον ίδιο·
5) Ο Έπσταϊν αναφέρεται στους λευκούς ως «γκογίμ», γράφοντας σε περισσότερες από μία περιπτώσεις ότι «οι γκογίμ υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό του Ισραήλ».
6) Μια μυστική πηγή αποκαλύπτει στο FBI ότι ο Κούσνερ θα μετέφερε πληροφορίες της Μοσάντ στους Ρώσους».
7) Οι Μεξικανοί παραπονιούνται στις ΗΠΑ ότι ένα κοινό πρόγραμμα για την καταπολέμηση της εμπορίας παιδιών έχει δεχθεί επίθεση από αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Ο Μεξικανός αξιωματούχος αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα είναι ότι ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Μεξικό άφησε έγκυο ένα 11χρονο κορίτσι.>>
-----------
Συμπληρώνω αυτήν την περίληψη με ορισμένες σκέψεις του Μαρτσέλο Φόα:
<<Τα κορίτσια που έπεσαν θύματα της σεξουαλικής βίας του Έπσταϊν ήταν 1.200: ένας τεράστιος αριθμός, συμπεριλαμβανομένου ενός 11χρονου κοριτσιού. Επομένως, υπήρξε πραγματική εμπορία ανηλίκων.
Τίθεται το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν κανείς να μην είδε ή να μην γνώριζε; Πού ήταν η αστυνομία και η δικαιοσύνη;
Πράγματι, τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι οι εισαγγελείς της Φλόριντα, για παράδειγμα, γνώριζαν για την κακοποίηση πριν από το 2006, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Και οι New York Times αποκάλυψαν την καταγγελία μιας πρώην συνεργάτιδας του Έπσταϊν, της καλλιτέχνιδας και γλύπτριας Μαρία Φάρμερ, η οποία ανέφερε τις φρικαλεότητες που διέπραξε ο αυτοκτονικός παιδόφιλος χρηματοδότης στο FBI το 1996, αλλά οι ερευνητές, αντί να διερευνήσουν, την αγνόησαν και απέρριψαν την υπόθεση. Η Φάρμερ έγινε έτσι στόχος μιας εκστρατείας δυσφήμισης, δυσφημισμένη και απομονωμένη, στο περιθώριο. Κανείς δεν ήθελε να ξαναδεί το έργο της.
Εν ολίγοις, ο Έπσταϊν απολάμβανε de facto ασυλία επειδή τόσοι πολλοί, πάρα πολλοί ισχυροί άνθρωποι βρίσκονταν υπό τον εκβιασμό του - δηλαδή, ένα μεγάλο μέρος της ελίτ που κυβερνούσε τον Δυτικό κόσμο για πάνω από τριάντα χρόνια. Αυτοί που καθόρισαν τις τύχες μας.>>
---------------
Τα αρχεία του Έπσταϊν περιέχουν έναν τερατώδη όγκο εγγράφων. τρεισήμισι εκατομμύρια σελίδες που έχουν δημοσιοποιηθεί ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, 2.000 βίντεο και 180.000 εικόνες.
Αυτές οι διαστάσεις είναι εντελώς πέρα ​​από τις οργανωτικές ικανότητες ενός μεμονωμένου ατόμου, όσο πλούσιο κι αν είναι.
Η κλίμακα αυτής της επιχείρησης, η οποία ήταν ουσιαστικά μια επιχείρηση εκβιασμού των άρχουσων τάξεων σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο, είναι διαθέσιμη μόνο σε μια ιδιαίτερα αποτελεσματική εθνική μυστική υπηρεσία.
Δεν ξέρουμε τι είναι, και θα το αφήσω στον καθένα να σχηματίσει τις δικές του απόψεις, αλλά ειλικρινά, μόνο μία επιλογή μου φαίνεται εύλογη...
Πέρα από τα εγκληματικά νέα και τη βρωμιά, υπάρχουν δύο δομικά στοιχεία που είναι σημαντικά εδώ.
Το πρώτο είναι ότι όσοι βλέπουν συντονισμένες κινήσεις των πολιτικών ηγετών του ΔΥΤΙΚΟΥ κόσμου σε κατευθύνσεις αντιπαραγωγικές για τον ίδιο τους τον λαό, βάναυσες και ακατανόητες, έχουν τώρα ένα επιπλέον κλειδί για την κατανόηση, ένα κλειδί που τελικά εξαλείφει την ανάγκη επίκλησης της υπερφυσικής παρέμβασης του Διαβόλου. Η δράση υπό εκβιασμό από μια ξένη μυστική υπηρεσία εξηγεί πολλά πράγματα που διαφορετικά θα ήταν ανεξήγητα.
Το δεύτερο είναι μια αντανάκλαση του εξαιρετικού επιπέδου ηθικής σήψης, εσωτερικής παρακμής και απόλυτης διαφθοράς που προφανώς ενυπάρχει στον κύκλο των «πλούσιων και ισχυρών» του Δυτικού κόσμου. Ενώ το Χόλιγουντ απεικονίζει τακτικά τους ηγέτες εχθρικών, μη δυτικών χωρών ως διεστραμμένους και γκροτέσκους σατράπες, φαίνεται εύλογο ότι το κάνουν επειδή προβάλλουν πράγματα με τα οποία είναι εξοικειωμένοι.
Και το να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι δυτικές άρχουσες τάξεις κυκλοφορούν με τους Πραιτωριανούς τους για πάνω από τρεις δεκαετίες διδάσκοντας ηθική και ευγένεια στον υπόλοιπο κόσμο είναι κάτι που θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν αποκρουστικό.

La depravazione della cupola globale

Μάτια Ερμητικά Κλειστά: Το Σατανικό Σάββατο του Παγκόσμιου Ηγεμόνα

Matteo Vicino - 02/02/2026

Πηγή: Ματέο Βιτσίνο

Και έτσι ανακαλύψαμε ότι η «θεωρία συνωμοσίας» δεν ήταν θεωρία. Ο κόσμος κυβερνάται από τέρατα που εμπορεύονται παιδιά, και η εξουσία, παντού, εκβιάζεται από το Ισραήλ και μια αίρεση τεράτων. Δεν ενεργούν τόσο για την εξουσία, όσο για το κακό ως αυτοσκοπό. Από τους προέδρους των ΗΠΑ μέχρι τη μητέρα του δημάρχου της Νέας Υόρκης, μέχρι τους ηθοποιούς και τους τηλεοπτικούς παρουσιαστές, μέχρι τον κόσμο της μουσικής και των επιχειρήσεων, μέχρι τις ταινίες και τις σειρές που παρακολουθούμε. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, είναι μέσα. Όλα είναι δικά τους.
Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ προσπάθησε να μας προειδοποιήσει. Ότι όλα είναι καλά μπροστά στα μάτια μας, τα οποία, ωστόσο, παραμένουν κλειστά. Και κοιμόμαστε μπροστά σε αυτό που είναι αντίθετα πεντακάθαρο. Μάτια ορθάνοιχτα. Μάτια ορθάνοιχτα, αλλά κλειστά. Ο Κιούμπρικ πέθανε πριν από την κυκλοφορία της ταινίας. Κάθε αληθινός καλλιτέχνης νιώθει ΤΌ  κακό. «Ζουν». Μίσος, δουλειά, υπακοή. Το έκανα κι εγώ στους «Εραστές». Χρησιμοποιώντας τη μεταφορά του ζευγαριού για να μιλήσω για την εξουσία. Δόξα τω Θεώ που είμαι ακόμα εδώ. Προς το παρόν. «Δεν είμαι αξιόπιστη απειλή. Αν ήμουν, θα το ήξερα». Ο Κιούμπρικ ήταν.
Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι ισχυροί άνθρωποι που ζουν με βάση το απόλυτο κακό; Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, τραγουδιστές, πολιτικοί, αστέρες, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, πρόεδροι, καθηγητές, πρυτάνεις πανεπιστημίων; Σκιές, σκοτάδι, κακία και φόβος.
Πόσους θανάτους, πόσους πολέμους, πόση φρίκη προκαλούν κάθε μέρα;
Ας μην τρομάζουμε. Κάθε άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά τι είναι καλό και τι κακό. Διάλεξε το καλό. Σε μια εποχή απόλυτου κακού, ο καθένας μας μπορεί να κάνει μια επιλογή.

Eyes Wide Shut: il satanico sabba dell'egemone globale

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (10)

  Συνεχίζεται από: Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026 

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 

Του Pierre Aubenque.   

 Η ανωτερότης της θεωρητικής ζωής.

        

  Εντελώς διαφορετική είναι η άποψη πού αναπτύσσεται στο Χ βιβλίο στα Ηθικά Νικομάχεια. Χωρίς αμφιβολία η ευτυχία εμφανίζεται πάντοτε σαν η πιό ταιριαστή δραστηριότης στην ιδιαίτερη αρετή τού ανθρώπου. Αλλά η ιδιαιτερότης τού ανθρώπου εδώ δέν είναι πλέον να πραγματοποιεί μόνον τις λειτουργίες της λογικής ψυχής, αλλά να πραγματοποιήσει τις λειτουργίες του ανώτερου μέρους της λογικής ψυχής, δηλαδή του ΝΟΥ. Η αληθινή ευτυχία συνίσταται στην ανεμπόδιστη δραστηριότητα του νού, δηλαδή στην θεωρία. Αυτή η ελληνική λέξη, την οποία μεταφράζουμε σαν διαλογισμό, ή θεωρία, προέρχεται απο την ρίζα όρα, που σημαίνει "βλέπειν" και ορίζει την αδιάφορη γνώση, την γνώση που έχει σαν σκοπό τον εαυτό της και της οποίας η αισθητή προτύπωση βρίσκεται στο γεγονός πώς βλέπουμε μόνον για την ευχαρίστηση να βλέπουμε (Μεταφ 980 α 21-23). Υπάρχει μία χαρά γνώσεως την οποία δοκιμάζουμε στην απόκτηση της γνώσεως, παρά στην "έρευνα" που προηγείται αυτής της κατάκτησης (Ηθ Νι. 1177 α 27). Η θεωρητική δραστηριότης είναι σταθερή, είναι συνεχής, όσο μπορεί να είναι μία ανθρώπινη δραστηριότης και επαρκεί στον εαυτό της, καθότι δέν χρειάζεται πολλά μέσα για να ικανοποιηθεί. Απαντά τέλος και σε όλες τις απαιτήσεις της ευτυχίας, και απαντά καλύτερα απο την κοινή αντίληψη περί ευτυχίας, η οποία την τοποθετεί σε μία πρακτική η οποία συμπεριλαμβάνει ταυτοχρόνως την αρετή και ένα κομμάτι εξωτερικών αγαθών.
Λέγοντας αυτό ο Αριστοτέλης παίρνει θέση φανερά, σε μία συζήτηση η οποία απασχολούσε πολύ τους αρχαίους. Τρείς τρόποι ζωής προσφέρονταν, κατά την γνώμη τους, στην επιλογή τού ανθρώπου: ή "απολαυστική" ζωή ή η ζωή τής καταναλώσεως και της ηδονής, η δραστήρια ζωή ή η πολιτική και η θεωρητική ζωή ή ο διαλογισμός. (Αυτό το τριμερές φαίνεται πώς κατάγεται απο τον Πυθαγόρα, όπως μαρτυρεί ο Ιάμβλιχος). Και εάν υπήρχε μία συμφωνία, αρκετά γενική όσον αφορά τον πρώτο τύπο ζωής και στην κατάταξη του σαν τον κατώτερο τρόπο ζωής, η συζήτηση αντιθέτως ήταν πολύ ενθουσιώδης όσον αφορά την αξία αντιστοίχως της πρακτικής ζωής ή της θεωρητικής. Οι ελληνικές πόλεις προσέφεραν στον ελεύθερο άνθρωπο ένα πεδίο δράσεως εξόχως σεβαστό: την συνεχή συμμετοχή του στις συγκεντρώσεις και στις αποφάσεις τής Εκκλησίας του δήμου : ενώ ακόμη περισσότερο η άσκηση των δημοτικών καθηκόντων δια εκλογής ή διά κληρώσεως απαιτούσαν ικανότητες πειθούς, σιγουριά κρίσεως και ορθών κριτηρίων, μίας θελήσεως η οποία είχε παιδαγωγηθεί απο την αρετή του ήθους. Σ'αυτούς που είχαν αφιερωθεί με επιτυχία σ'αυτό το είδος ζωής, περίμενε η επιβράβευση απο τους συμπολίτες τους. Και ήταν μία νόμιμη φιλοδοξία και μία υγιής άμιλλα ωθούσε μ'αυτή την έννοια τις καλοπροαίρετες ψυχές. Έτσι γίνεται κατανοητό ότι και ο Αριστοτέλης μπορούσε να γοητευθεί απο αυτό το ελληνικό ιδανικό, κατεξοχήν αθηναϊκό μάλιστα, μιάς ζωής η οποία μπορούσε να συσχετίσει αρμονικά την πραγματοποίηση τού εαυτού και την υπηρεσία της κοινότητος.
Μία πιό λεπτή ανάλυση, η οποία δέν αντιτίθεται στην πρώτη, αλλά την ολοκληρώνει, αποδεικνύει παρ' όλα αυτά πώς μία ζωή αφιερωμένη στην θεωρία, δηλαδή στην θεωρητική γνώση, ικανοποιεί το ίδιο καλά-και ακόμη περισσότερο -τις απαιτήσεις μίας ευτυχισμένης ζωής. Η ευτυχία δέν είναι μόνον μία ικανότης, αλλά μία ενέργεια, δηλαδή μία δραστηριότης η οποία δέν είναι εν δυνάμει σε σχέση με μία άλλη, αλλά η οποία ασκείται καθαυτή χωρίς άλλη σκοπιμότητα απο τον εαυτό της. Αλλά αυτή δέν είναι η περίπτωση του παιχνιδιού, της παιδείας, το οποιό παίζεται για τον εαυτό του, καθαυτό, χωρίς καμμία εξωτερική σκοπιμότητα; Ο Πλάτων είχε αποδώσει μία θετική αξία στο παιχνίδι, διότι επιτρέπει το ελεύθερο ξεδίπλωμα των ικανοτήτων τού ανθρώπου και ιδιαιτέρως των διανοητικών. Ο Αριστοτέλης δέν έχει καμμία αντίρρηση σ'αυτό το σημείο και πραγματικά το παιχνίδι δέν είναι καταδικαστέο. Αλλά για να υψωθεί στο επίπεδο της ευτυχίας τού λείπει η αρετή. Δέν απαιτείται καμμία αρετή για να παίξουμε. Ενώ η αρετή προϋποθέτει σοβαρότητα, δηλαδή μία προσπάθεια (μία σπουδή). Το παιχνίδι δέν ειναι τίποτε άλλο απο μία ανάπαυση ανάμεσα σε σοβαρές δραστηριότητες: και αντιθέτως απο την πρώτη εντύπωση, δέν είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά εάν υπολογισθεί στην σχέση του με ολόκληρη την ανθρώπινη ζωή-είναι μόνον η χαλάρωση η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο την ανοικοδόμηση των δυνάμεών του (παρότι τις διαθέτει απολαμβάνοντας εν' όψει μίας επιστροφής στην υπεύθυνη ζωή). Αντιθέτως απο τον Πλάτωνα, το παιχνίδι δέν συγχέεται με τον ελεύθερο χρόνο ο οποίος αφιερώνεται στην σπουδή, στην σχολή, στην μάθηση της οποίας είναι στην καλύτερη περίπτωση μία εξωτερική βοήθεια.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος.

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ (12)

 Συνεχίζεται από Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

Του Hans-Georg Gadamer

ΙΙΙ. ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ

........Το αποφασιστικό σημείο είναι πως ο Χάιντεγκερ, διαβάζοντας Αριστοτέλη από την οπτική γωνία της φαινομενολογίας του Χούσσερλ, έφτανε στο συμπέρασμα πως η αισθητή αντίληψη καθ’ εαυτή δεν υπάρχει, είναι μια αφαίρεση. Αυτό που υπάρχει είναι η ζωντανή εμπειρία. Για παράδειγμα, όταν βλέπω αυτό το ποτήρι που βρίσκεται μπροστά μου, αυτό δεν μου φανερώνεται απλά σαν ένα σχήμα στρογγυλό και άσπρο, αλλά σαν ποτήρι, σαν κάτι δηλαδή το οποίο ορίζεται από μένα σε σχέση με την χρησιμότητά του........

Ίσως μπορούμε να απεικονίσουμε αυτό το σημείο προστρέχοντας και στην πλατωνική δήλωση σύμφωνα με την οποία η φιλοσοφία δεν είναι σοφία, αλλα μόνον αγάπη της σοφίας. Δεν ήταν μικρή δήλωση, διότι συγκρουόταν με την κοινή γλώσσα, για την οποία φιλοσοφία εξισούτο με την επιστήμη. Και στον Αριστοτέλη επίσης βρίσκουμε την ιδέα της φιλοσοφίας σαν αγάπη της σοφίας. Στην αρχή ακριβώς της Μεταφυσικής υπάρχει πρώτος-πρώτος ο ορισμός της έννοιας της σοφίας και επομένως και του σοφού. Και εδώ ο Αριστοτέλης κινείται μέσα στο πλαίσιο της κοινής γλώσσας: Σοφία. Είναι η τελειότης της γνώσεως και σοφός είναι αυτός που την διαθέτει. Αλλά όταν αναπτύσσει την διδασκαλία του, μιλά για θεωρητική φιλοσοφία και όχι για θεωρητική σοφία, για πρακτική φιλοσοφία και όχι για πρακτική σοφία. Γιατί; Πιστεύω πως είναι παρούσα και στον Αριστοτέλη, η ιδέα της γνώσεως σαν αναζητήσεως, μιάς γνώσεως που δεν είναι ποτέ απόλυτη αλλά αντιθέτως είναι πάντοτε ένα είναι που πορεύεται πρός την τελειότητα.
Αυτό σημαίνει πως και ο Αριστοτέλης έχει συνείδηση των ορίων του λόγου, και πως αυτή είναι η εξήγηση για την διάκριση που υπάρχει στις κατηργορίες, ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη ουσία. Η πρώτη ουσία δεν λέγεται, είναι δυνατόν μόνον να παρουσιαστεί. Η ουσία δεύτερη είναι το πράγμα που είναι παρόν στην ομιλία, με όλες τις αοριστίες, τις ασάφειες, τις αμφιβολίες που συνεπάγεται η ομιλία. Δεν είναι πολύ πειστικό να δηλώσουμε πως αυτός ο προβληματιμός μπορεί να λυθεί με μια κατάλληλη ερμηνευτική μέθοδο. Είναι ένας βιασμός της λογικής να προϋποθέσουμε πως η αλήθεια καταλήγει στην βεβαιότητα των ξεχωριστών προτάσεων. Όχι, η ελευθερία αφορά ολόκληρη την ομιλία, όλον τον διάλογο, και όχι μια απομονωμένη πρόταση. Μ’αυτή την έννοια πιστεύω πως και ο Αριστοτέλης εντάσσεται σε εκείνη την προοπτική που ονομάζω ερμηνευτική, σύμφωνα με την οποία κάθε λεχθέν, καθέ σκέψη είναι πάντοτε ενταγμένη, έχει το είναι του και την λειτουργία του σε έναν διάλογο, σε μια κοινωνική και πολιτική συζήτηση ή ηθική, πως στοχεύει στην αμοιβαία επικοινωνία.
Αυτό είναι φιλοσοφία και δεν είναι δυνατόν να μειωθεί σε λογική. Είναι αλήθεια πως η μοντέρνα λογική έκανε φανταστικές προόδους. Μ’αυτή είναι δυνατόν να δώσουμε έναν χαρακτήρα αναγκαίως συμπερασματικό, όχι ρητορικό, σε μια επιχειρηματολογία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η λογική είναι ένα εργαλείο κατάλληλο για τις περιπτώσεις που χρειάζεται να κατανοηθεί η σκέψη στην επικοινωνιακή της λειτουργία, της αρθρώσεως του πρακτικού μας ορίζοντος, του ηθικού, του κοινωνικού, του πολιτικού. Κατά κάποιο τρόπο η λογική έχει μόνον μια λειτουργία ελέγχου. Μάλιστα δε αυτή η ίδια η μοντέρνα επιστήμη είπε πως ο συλλογισμός δεν χρειάζεται στην επιστημονική έρευνα.
Η Φιλοσοφία επομένως δεν στηρίζεται στην προϋπόθεση πως μια πρόταση, για να είναι κατανοητή, πρέπει να είναι σίγουρη και να μην είναι αμφίβολη ή αμφίσημη. Όλα εξαρτώνται από την ερώτηση στην οποία θέλει να απαντήσει αυτή η πρόταση, από τον τρόπο με τον οποίο συντονίζεται και συγχωνεύεται στην συζήτηση. Η φιλοσοφία δεν μπορεί, δεν πρέπει να καθοδηγείται από το Ιδανικό της καρτεσιανής μεθόδου, δηλ. να μην αποδέχεται τίποτε που να μην είναι από πριν βέβαιο. Οι κανόνες (Regulae) του Καρτέσιου είναι το μανιφέστο της σύγχρονης επιστήμης και μ’αυτή, του μοντερνισμού γενικώς: τα πάντα πρέπει να πιστοποιηθούν βήμα πρός βήμα, τίποτε δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό εάν από πρίν δεν είναι καθαρό, ξεχωριστό, διακεκριμένο και γι’ αυτόν τον λόγο, ελεγχόμενο.
Θυμάμαι πως ο Χάϊντεγκερ, στο ξεκίνημα της διδασκαλίας του στο Μαρβούργο, σ’ένα μάθημα αφιερωμένο στον Καρτέσιο δήλωνε πως αυτός αντιπροσώπευε την «μέριμνα» τής ακρίβειας τής γνώσεως ή με άλλα λόγια, την μετάλλαξη τής αλήθειας σε βεβαιότητα. Αυτή είναι η ουσία τής μοντέρνας επιστήμης: τα πράγματα πρέπει να είναι βέβαια. Αλλά η βεβαιότης δεν είναι η αλήθεια, και αυτό είναι το όριο της επιστήμης, διότι και αυτή έχει το όριό της, ακριβώς όπως η συζήτηση βρίσκει το όριο τής αδυναμία της, στό να αποδείξει με τις λέξεις πώς, για παράδειγμα, αυτό το ποτήρι είναι εδώ αυτή την στιγμή, ή επίσης στην Νέα Υόρκη ή στην Σαλαμίνα. Επομένως, το όριο του λόγου και εκείνο των μοντέρνων επιστημών συσχετίστηκαν: το ένα είναι το ανυπέρβατο της επικοινωνιακής διαστάσεως στην οποία ζούμε και το άλλο είναι η προϋπόθεση μιας αντικειμενικότητος η οποία δεν έχει καμμια σχέση με την συγκεκριμένη εμπειρία της ζωής. Γι’ αυτό και το λέω πως η ερμηνευτική φαινομενολογία υπήρξε στ’ αλήθεια έναν νέος τρόπος να αντιληφθούμε την φιλοσοφία, μια διαπλάτυνση του ορίζοντά της, πέραν εκείνου των μοντέρνων επιστημών.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως είμαστε εναντίον της επιστήμης, αλλά απλά ενάντια στην παράνομη επέκταση του επιστημονικού ανικειμενισμού, τής εξαντικειμενοποιήσεως των πάντων, τής επιστημονικής μεθοδολογίας στο πεδίο των Ιδεών, των αξιών, των εμπειριών που συνιστούν την προσωπική και την κοινωνική ζωή. Αυτό είναι το θεμέλιο του βιβλίου «Αλήθεια και Μέθοδος» και όχι η απόρριψη της επιστήμης, αλλά η φανέρωση τού αξεπέραστου ορίου που συναντά στην απαίτηση της για βεβαιότητα και αντικειμενικότητα. Φυσικά το αξεπέραστο αυτό τού ορίου ισχύει και για την πρακτική εμπειρία, εκείνη που μπορούμε να ονομάσουμε η πραγματική εμπειρία τής ζωής.

Συνεχίζεται.

ΣΑΝ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΔΩΡΟ ΣΥΝΑΝΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΕΤΗΣ AI 

Την μετάλλαξη τής αλήθειας σε βεβαιότητα.

Η φιλοσοφία δεν μπορεί, δεν πρέπει να καθοδηγείται από το Ιδανικό της καρτεσιανής μεθόδου, δηλ. να μην αποδέχεται τίποτε που να μην είναι από πριν βέβαιο.

Αμέθυστος.

Heidegger και Αριστοτέλης 11 Του Franco Volpi

Συνέχεια από  Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2025

Heidegger και Αριστοτέλης 11
Του Franco Volpi

Κεφάλαιο 3

Αλήθεια, υποκείμενο, χρονικότητα: η παρουσία του Αριστοτέλη στα μαθήματα του Μάρμπουργκ και στο «Είναι και Χρόνος» ε

3. Το πρόβλημα του «υποκειμένου» δ

........Επομένως, μέσα στη μέριμνα (Sorge), οι στιγμές της Befindlichkeit και του Verstehen ανάγονται στο ενιαίο θεμέλιό τους, δηλαδή σε εκείνον τον πρωταρχικό πρακτικό καθορισμό που χαρακτηρίζει τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του Dasein μέσα στο είναι-του-στον-κόσμο.
Τώρα, στο να καθορίζει αυτή την αρχέγονη ενότητα παθητικών και ενεργητικών στιγμών —δεκτικότητας και αυθορμησίας, επιθυμίας και λογικότητας— ως Sorge, μπορεί να ειπωθεί ότι ο Heidegger επαναπροτείνει και αναμορφώνει το ίδιο πρόβλημα που ο Αριστοτέλης εντοπίζει για πρώτη φορά, εκεί όπου λέει ότι ο άνθρωπος είναι συγχρόνως νους πρακτικός και όρεξις διανοητική.
Η αντιστοιχία ανάμεσα στη Sorge ως θεμελιώδη καθορισμό του ανοίγματος του Dasein μέσα στο είναι-του-στον-κόσμο, και στον πρακτικό καθορισμό του ανθρώπου που δίνει ο Αριστοτέλης, είναι έτσι πλήρης........

Ο Heidegger, προφανώς, επιμένει στις διαφορές. Διεκδικεί για τη δική του θεμελίωση της μέριμνας (Sorge) ένα οντολογικό επίπεδο βαθύτερο από εκείνο που επιτυγχάνεται μέσω των αριστοτελικών κατηγοριών, υποστηρίζοντας ότι η μέριμνα προηγείται οντολογικά της διάκρισης μεταξύ πρᾶξις και θεωρίας. «Η μέριμνα, καθόσον αποτελεί μια ενιαία δομική ολότητα, τοποθετείται, λόγω της υπαρξιακής της προτεραιότητας, “πριν” από κάθε “συμπεριφορά” και από κάθε “κατάσταση” του εἶναι-εκεί (δηλαδή εντός καθεμιάς από αυτές). Η μέριμνα, επιπλέον, δεν εισάγει το πρωτείο της “πρακτικής” συμπεριφοράς έναντι της θεωρητικής. Ο καθαρά διαισθητικός προσδιορισμός μιας απλής παρουσίας έχει τον χαρακτήρα της μέριμνας όχι λιγότερο από μια “πολιτική πράξη” ή από μια απλή ψυχαγωγική απασχόληση. Η “θεωρία” και η “πρᾶξη” είναι δυνατότητες του Είναι ενός όντος, του οποίου το είναι πρέπει να προσδιορίζεται ως μέριμνα»¹.

Βεβαίως, ο Heidegger μπορεί να διεκδικήσει αυτή τη διαφορά, διότι δεν βλέπει στη μέριμνα μια ορισμένη στάση του εἶναι-εκεί, είτε αυτή έχει θεωρητικό, πρακτικό ή ποιητικό χαρακτήρα, αλλά το ενιαίο θεμέλιο που καθιστά δυνατές αυτές τις διαφορετικές στάσεις. Παραμένει όμως το γεγονός ότι, όταν προσδιορίζει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού του ενιαίου θεμελίου που είναι η μέριμνα, καταφεύγει σε προσδιορισμούς αντλημένους ουσιαστικά από την αριστοτελική πρακτική φιλοσοφία. Και το ότι αισθάνεται επανειλημμένα την ανάγκη να αποστασιοποιηθεί από μια ερμηνεία της μέριμνας προς αυτήν την κατεύθυνση, αντί να τη διαλύει, καταλήγει να επιβεβαιώνει την υποψία ότι αυτή είναι η ορθή κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να αναζητηθεί.

Έτσι, όταν ο Heidegger μας λέει ότι «είναι καταδικασμένη να αποτύχει και η προσπάθεια να συλληφθεί το φαινόμενο της μέριμνας, και η αυστηρή της ενότητα, κατά το πρότυπο επιμέρους πράξεων ή τάσεων, όπως το θέλειν, το επιθυμείν, η ορμή ή η κλίση»⁴², στην πραγματικότητα μας παρέχει τα θεματικά σημεία αναφοράς με βάση τα οποία μπορούμε να σκεφθούμε προκειμένου να κατανοήσουμε τη μέριμνα. Το ίδιο ισχύει όταν υποστηρίζει: «Το θέλειν και το επιθυμείν, οντολογικά, είναι κατ’ ανάγκην ριζωμένα στο εἶναι-εκεί καθόσον είναι μέριμνα και δεν αποτελούν απλώς βιωμένες εμπειρίες, οντολογικά αδιάφορες και βυθισμένες σε ένα “ρεύμα” εντελώς απροσδιόριστο ως προς το νόημα του είναι τους. Το ίδιο ισχύει για την κλίση και την ορμή. Και αυτές, στον βαθμό που ανιχνεύονται σε καθαρή μορφή στο εἶναι-εκεί, θεμελιώνονται στη μέριμνα»⁴³.

Με αυτή την τοποθέτηση, ο Heidegger προφανώς σκοπεύει να υπογραμμίσει τη μεγαλύτερη ριζικότητα της δικής του σύλληψης και να διακηρύξει την οντολογική προτεραιότητα της μέριμνας έναντι των άλλων προσδιορισμών που αναφέρονται. Όμως αυτή η διαφοροποίηση ανάμεσα στο οντολογικό επίπεδο της μέριμνας και σε εκείνο των λοιπών προσδιορισμών καθίσταται αναγκαία ακριβώς επειδή η μέριμνα είναι θεματικά ομογενής προς αυτούς. Και, εξάλλου, ακριβώς αυτή η ομογένεια ως προς τη θεματική της ουσία καθιστά δυνατή τη λειτουργία της ως ενιαίου οντολογικού θεμελίου τους.

Αυτή η ομογένεια μεταξύ της μέριμνας και των παραδοσιακών προσδιορισμών της ὄρεξις, της ορμής και της κλίσης αναδεικνύεται με ιδιαίτερη σαφήνεια στην επεξεργασία του φαινομένου της μέριμνας που ο Heidegger πραγματοποιεί κατά το θερινό εξάμηνο του 1925. Εκεί, πράγματι, ο Heidegger εκθέτει το φαινόμενο της μέριμνας ακριβώς σε σχέση με τις στιγμές της ορμής (Drang) και της κλίσης (Hang), δείχνοντας ότι τα τελευταία μπορούν να θεωρηθούν ως μια εξειδίκευση της ίδιας της δομής της Sorge. Ανεξάρτητα από την οντολογική διάκριση που τονίζει ο Heidegger, αυτό ενισχύει την υποθετική αντιστοιχία ανάμεσα στη μέριμνα (και στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται στα φαινόμενα του Drang και του Hang) και την άρθρωση της ὄρεξις στα δύο της στοιχεία, τη δίωξιν και τη φυγή (Eth. Nic. VI, 2, 1139a 21–23)⁴⁴.

Υπό το φως όλων αυτών των παρατηρήσεων, οι οποίες αναδεικνύουν τη θεματική συνάφεια και την αντιστοιχία ανάμεσα στη χαϊντεγγεριανή ανάλυση του εἶναι-εκεί και στην αριστοτελική θεώρηση της ηθικής πράξης του ανθρώπου, γίνεται κατανοητό και γιατί, όπως έχει υπενθυμίσει ο Gadamer, μπροστά στη δυσκολία να μεταφραστεί ο όρος phronesis, ο Heidegger μπορούσε να αναφωνήσει: «Das ist das Gewissen!»⁴⁵. Προφανώς σκεπτόταν τη δική του θεμελίωση της συνείδησης (Gewissen), μέσα στην οποία το ἔχειν-να-εἶναι, δηλαδή η πρακτική δομική διάθεση του εἶναι-εκεί, φανερώνεται στον εαυτό της. Μια επανερμηνεία, υπό αυτή την προοπτική, των §§ 54–60 του Εἶναι και Χρόνος, όπου γίνεται λόγος για την «μαρτυρία εκ μέρους του εἶναι-εκεί ενός δύνασθαι-εἶναι αυθεντικού και της απόφασης», μπορεί να καταδείξει ότι και κατά την άντληση της δικής του θεμελίωσης της συνείδησης ο Heidegger προσανατολίζεται στον Αριστοτέλη, και συγκεκριμένα στη δομή εκείνης της πρακτικής γνώσης που ο Αριστοτέλης δηλώνει με τον όρο phronesis. Και εδώ, ωστόσο, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, ενώ η phronesis αφορά το εἶναι και το ηθικό πράττειν του ανθρώπου, η συνείδηση γίνεται για τον Heidegger μια οντολογική προσδιοριστικότητα του εἶναι-εκεί, ένας προσδιορισμός του ίδιου του Είναι του.

Τώρα, σε εκείνη τη σειρά αναλύσεων της καθημερινότητας που η υπαρξιστική περίοδος αφενός λοιδόρησε, αφετέρου κατέστησε διάσημες, ο Heidegger δείχνει πώς, εξαιτίας της ίδιας της δομής του ἔχειν-να-εἶναι —μέσα στην οποία το εἶναι-εκεί οφείλει να αναλάβει το βάρος του ίδιου του είναι του— το εἶναι-εκεί βρίσκεται αποπροσανατολισμένο και τείνει, ως επί το πλείστον, στη στάση της καθημερινότητας, να απαλλαγεί από αυτό το βάρος· τότε πραγματοποιεί το ίδιο του το είναι όχι από τον εαυτό του, αλλά σύμφωνα με τους τρόπους που του προδιαγράφει και του διαθέτει η καθημερινή απροσωπικότητα του Οι (Man), και τους οποίους εκείνο αναλαμβάνει αν-αυθεντικά. Αυτή η ανοικειότητα (Unheimlichkeit) και αυτή η τάση που ο Heidegger ονομάζει έκπτωση (Verfallen) είναι έμφυτες στο εἶναι-εκεί, ακριβώς επειδή εκείνο το πρακτικό αυτοπροσδιορίζεσθαι που το χαρακτηρίζει στην ίδια του τη δομή δεν είναι κάτι που μπορεί να παρακαμφθεί, αλλά αποτελεί την αναγκαία συνέπεια του τρόπου του είναι του.

Η συνείδηση, και ειδικότερα η διαθεσιμότητα για την ακρόαση της συνείδησης που ο Heidegger αποκαλεί το θέλειν-να-ἔχει-συνείδηση, συνιστά τότε για το εἶναι-εκεί τη δυνατότητα να απελευθερωθεί από τις απρόσωπες και αν-αυθεντικές μορφές του Οι, καθόσον μέσα σε αυτήν το εἶναι-εκεί τίθεται απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο Heidegger λέει ότι «η συνείδηση αποκαλύπτεται ως μια μαρτυρία του Είναι του εἶναι-εκεί, μέσα στην οποία το Εἶναι καλείται ενώπιον του πιο πρωταρχικού του δύνασθαι-εἶναι»⁴⁶. Και εάν, δυνάμει της κλήσης της συνείδησης, το εἶναι-εκεί απελευθερώνεται από τις γοητείες της καθημερινής απροσωπικότητας και αναλαμβάνει άμεσα επάνω του το βάρος του προσδιορισμού του ίδιου του Είναι του, τότε βρίσκεται στην αυθεντικότητα. Η συνείδηση καλεί έτσι το εἶναι-εκεί να αποφασίσει για το ίδιο του το ἔχειν-να-εἶναι, να επιλέξει το αυθεντικό του Είναι, και το προσανατολίζει προς την αυθεντικότητα.

Η αντιστοιχία ανάμεσα στο Gewissen και τη phronesis που διαπιστώνει ο Heidegger δεν φαίνεται, λοιπόν, εντελώς αδικαιολόγητη. Πράγματι, όπως η συνείδηση προσανατολίζει το εἶναι-εκεί προς την αυθεντικότητα του να επιλέγει τον εαυτό του, έτσι και η phronesis στον Αριστοτέλη συνιστά την πρακτική γνώση που είναι σε θέση να καθοδηγεί την πράξη και τις επιλογές του ανθρώπου προς το ηθικώς αγαθό, κατευθύνοντάς τον προς το εὖ ζῆν, προς την άριστη μορφή ζωής. Επιπλέον, η αντιστοιχία αυτή επιβεβαιώνεται από την ανάλυση ενός ακόμη προσδιορισμού ουσιωδώς συνδεδεμένου με τη συνείδηση, και συγκεκριμένα της απόφασης.

Η απόφαση (Entschlossenheit) είναι εκείνη η δομική διάθεση μέσα στην οποία το εἶναι-εκεί στέκεται ως θέλον-να-έχει-συνείδηση, καθόσον ακούει την κλήση της συνείδησης και επιλέγει τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας το βάρος του ίδιου του είναι του. Μπορεί κανείς πλέον να παρατηρήσει ότι, όπως η συνείδηση αντιστοιχεί στη phronesis, έτσι και η απόφαση έχει το αντίστοιχό της στον αριστοτελικό προσδιορισμό της prohairesis· διότι, όπως στον Αριστοτέλη το να έχει κανείς phronesis, δηλαδή το να είναι phronimos, καθορίζει τον ηθικώς αγαθό χαρακτήρα της prohairesis, έτσι αναλόγως στον Heidegger το θέλειν-να-έχει-συνείδηση διαθέτει το εἶναι-εκεί προς εκείνη την απόφαση για την αυθεντικότητα, μέσα στην οποία αυτό επιλέγει να είναι ο εαυτός του. Επιπλέον, ο Heidegger υποστηρίζει ότι η απόφαση είναι πάντοτε σχετική με το υπαρξιακό φαινόμενο της κατάστασης (Situation), όπως ακριβώς για τον Αριστοτέλη η πρακτική σοφία είναι γνώση του καιροῦ⁴⁷.

Η θεμελιώδης διαφορά σε σχέση με τον Αριστοτέλη έγκειται στο ότι ο Heidegger ανυψώνει αυτούς τους πρακτικούς προσδιορισμούς σε οντολογικές προσδιοριστικότητες του ίδιου του Είναι του ανθρώπου. Για τον Heidegger, δηλαδή, το Gewissen και η Entschlossenheit δεν είναι, κατά κάποιον τρόπο, το αποτέλεσμα μιας ἕξεως που αποκτάται παραγωγικά και θετικά από ένα ηθικό υποκείμενο, αλλά είναι οντολογικές δομές που προσδιορίζουν την ίδια την περατότητα του είναι του εἶναι-εκεί, το οποίο υπάρχει μόνο επί τη βάσει ενός εἶναι-ριγμένου (Geworfenheit) που δεν είναι αυτό που το ίδιο θέτει. Γι’ αυτό ο Heidegger λέει για τη συνείδηση ότι είναι «μια μαρτυρία του Είναι του εἶναι-εκεί, μέσα στην οποία το εἶναι-εκεί καλείται ενώπιον του πιο πρωταρχικού του δύνασθαι-εἶναι»⁴⁸. Και γι’ αυτό λέει για την απόφαση ότι είναι «το αυθεντικό άνοιγμα, μαρτυρημένο στο ίδιο το εἶναι-εκεί από τη συνείδησή του, δηλαδή η σιωπηλή και αγχώδης αυτοπροβολή στο πιο ίδιο εἶναι-ενοχικό»⁴⁹.

Γι’ αυτό, τέλος, ο Heidegger μπορεί να επιμένει στη διαφορά ανάμεσα στον οντολογικό χαρακτήρα των δικών του προσδιορισμών και στον πρακτικο-ηθικό χαρακτήρα των παραδοσιακών προσδιορισμών. Έτσι μπορεί να δηλώνει: «Το φαινόμενο που αναλύσαμε υπό το όνομα της απόφασης δεν μπορεί να παραβληθεί με ένα κενό habitus ή με μια απροσδιόριστη “βελλεϊκότητα”. Η απόφαση δεν περιορίζεται στο να αναπαριστά μια κατάσταση λαμβάνοντας συνείδηση αυτής, αλλά είναι ήδη εγκατεστημένη μέσα σε αυτήν. Ως αποφασισμένο, το εἶναι-εκεί ήδη πράττει. Αποφεύγουμε σκόπιμα τον όρο “πράττειν”. Πράγματι, αυτός θα έπρεπε εκ νέου να νοηθεί με τόσο ευρύ τρόπο ώστε να περιλαμβάνει τόσο την ενεργητικότητα όσο και την παθητικότητα της αντίστασης· επιπλέον, ευνοεί την οντολογική παρανόηση του εἶναι-εκεί, σαν να ήταν η απόφαση μια ιδιαίτερη συμπεριφορά της πρακτικής ικανότητας, αντιπαρατιθέμενη στη θεωρητική. Όμως η μέριμνα (…) περικλείει το Είναι του εἶναι-εκεί με τόσο πρωταρχικό και συνολικό τρόπο, ώστε αυτή, ως ολότητα, πρέπει να προϋποτίθεται σε κάθε κατανομή των συμπεριφορών σε πρακτικές και θεωρητικές (…)»⁵⁰.

Όπως και προηγουμένως, έτσι και εδώ η διευκρίνιση του Heidegger μας θέτει στις σωστές τροχιές. Διότι, αν είναι αλήθεια ότι μας βοηθά να κατανοήσουμε τη διαφορά ανάμεσα στο οντολογικό επίπεδο της χαϊντεγγεριανής ανάλυσης και στο πρακτικο-ηθικό επίπεδο της αριστοτελικής έρευνας, ταυτόχρονα μας αποκαλύπτει με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι οι οντολογικοί προσδιορισμοί που διατυπώνει ο Heidegger προκύπτουν από μια ριζικοποίηση και οντολογική απολυτόποίηση των πρακτικο-ηθικών προσδιορισμών του Αριστοτέλη και ότι, επομένως, υπάρχει μεταξύ των δύο μια ουσιώδης θεματική ομογένεια.

Γενικά, λοιπόν, αναφορικά με ολόκληρη αυτή τη σειρά απρόσμενων αντιστοιχιών που διαπιστώθηκαν και αναδείχθηκαν, μπορεί να παρατηρηθεί το εξής: αφενός, στην πρόθεσή του να αντιταχθεί στη μονομερή χουσσερλιανή θεμελίωση του υποκειμένου βάσει κατηγοριών που αντλούνται από τη theoria, ο Heidegger βρίσκει στην αριστοτελική πρακτική φιλοσοφία την επεξεργασία των πρωταρχικών προσδιορισμών του ανθρώπινου βίου· αφετέρου, αποσπά αυτούς τους προσδιορισμούς από το πλαίσιο της θεωρίας της ηθικής πράξης και τους απολυτόποιεί, καθιστώντας τους θεμελιώδεις οντολογικούς προσδιορισμούς του εἶναι-εκεί.

Τώρα, ακριβώς εξαιτίας αυτής της απολυτόποίησης, η οποία τον οδηγεί να συλλάβει και να διατυπώσει με σαφή και αποφασιστικό τρόπο το κεντρικό πρόβλημα της ίδιας του της φιλοσοφίας, ο Heidegger διαμορφώνει, έναντι της αριστοτελικής σκέψης και ειδικότερα σε σχέση με το πρόβλημα του «υποκειμένου», μια κριτική στάση που συμβαδίζει με την αναγκαία αποστασιοποίηση στην οποία καταλήγει στο τέλος της αντιπαράθεσης γύρω από το πρόβλημα της αλήθειας, και με την επιβεβαίωσή της.

Πράγματι, η οντολογική απολυτόποίηση και ριζικοποίηση των πρακτικών προσδιορισμών της ανθρώπινης ζωής δεν οδηγεί απλώς στην ανάδειξη και τη θεματική προσδιοριστικότητα των επιμέρους υπαρξιακών, αλλά καταλήγει επιπλέον στη σύλληψη της ενιαίας οντολογικής δομής του εἶναι-εκεί που βρίσκεται στο θεμέλιό τους· δηλαδή, στη σύλληψη εκείνης της δομής που, ως γνωστόν, εκπροσωπείται από τη μέριμνα στον χρονικό της χαρακτήρα, ή αλλιώς από την πρωταρχική χρονικότητα (όπως αυτή ονομάζεται για να διακριθεί από τη χρονικότητα που νοείται νατουραλιστικά).

Στην αριστοτελική σκέψη, αντιθέτως, από την οποία βεβαίως αντλείται το κατ’ εξοχήν πρακτικό νόημα της συνειδητής αναφοράς της ανθρώπινης ζωής στον εαυτό της, της σχέσης του εἶναι-εκεί προς το ίδιο του το Είναι, το πρόβλημα του ενιαίου τρόπου τού είναι του ανθρώπου δεν θα είχε τεθεί με επαρκή ριζικότητα. Για τον Heidegger, εν ολίγοις, ο Αριστοτέλης θα είχε προσφέρει μια ιδιοφυή «φαινομενολογία» των θεμελιωδών προσδιορισμών της ανθρώπινης ζωής (theoria, poiesis, praxis και όλων των άλλων που αναφέρθηκαν και τα οποία ο Heidegger ιδιοποιείται), χωρίς ωστόσο να θέσει ρητά το πρόβλημα της θεμελιώδους ενότητάς τους.

Και ο λόγος αυτής της παράλειψης εντοπίζεται, κατά τον Heidegger, στη θεμελιώδη προϋπόθεση που βρίσκεται στη βάση της αριστοτελικής σκέψης και η οποία είχε ήδη καθορίσει την ερμηνεία που αυτή έδινε στο φαινόμενο της αλήθειας· δηλαδή, στην προϋπόθεση μιας ορισμένης κατανόησης του χρόνου και μιας ορισμένης κατανόησης του Είναι, μέσα στις οποίες η συνάφεια του είναι και του χρόνου δεν συλλαμβάνεται σε όλο το εύρος της. Και ακριβώς επειδή ο Αριστοτέλης παραμένει δεσμευμένος σε μια νατουραλιστική σύλληψη του χρόνου, δεν θα κατόρθωνε να συλλάβει την πρωταρχική χρονικότητα ως τη θεμελιώδη ενότητα των προσδιορισμών της ανθρώπινης ζωής.

Ας δούμε, λοιπόν, πώς ο Heidegger αντιμετωπίζει το πρόβλημα της χρονικότητας.

Συνεχίζεται με:

4. Το πρόβλημα της χρονικότητας