του HENRI DE LYBAC ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ. Με τον Ντοστογιέφσκι..........εκλαϊκεύεται.
Στην δεύτερη έκδοση του μυθιστορήματος της, η George Sand, ανέφερε τον Ιωακείμ ντα Φιόρε. Καί στην θεωρία της τρίτης εποχής συνδέει όλη την ιδεολογία η οποία πρέπει να γεννήσει τους νέους χρόνους μέσω της Γαλλικής επανάστασης. Ο Ντοστογιέφσκι, απο μέρους του δέν σκέφτεται τον Ιωακείμ περισσότερο απο όσο τον αναφέρει. Αλλά, ενώ η πρακτική φαντασία της Sand εκβάλλει τα πάντα στην εικόνα του Επινάλ, τον στρατιώτη της επαναστάσεως που σκοτώνει τον γέρο-μοναχό. Αλέξη, ένα σύμβολο του σκοταδισμού και της αντίδρασης στα χέρια της Sand, ο Ντοστογιέφσκι, χωρίς να το σκεφτεί, οδηγημένος απο το βαθύ στοχαστικό του ένστικτο επαναφέρει ότι καλύτερο διέθετε το όνειρο του Καλαβρού: Τον θρίαμβο του πνεύματος της νεότητος. Και μ’αυτό συναντάται με τον Νίτσε στην διάσημη παραβολή του της καμήλας, του λιονταριού και του ελέφαντα. Μόνον που ενώ ο Ιωακείμ πρόβαλλε το όνειρό του στο μέλλον της τρίτης εποχής, ο συγγραφεύς των Αδελφών Καραμαζώφ, στην σκηνή που προετοιμάζει τον επίλογο, θυμίζει την θαυμαστή συμφωνία των μικρών που παρουσιάστηκε για μία στιγμή στην έξοδο απο την ταφή του Ιλιούσα, του φίλου τους, στην οποία είχε ακουστεί ο Χερουβικός ύμνος. Και για να τονίσει καλύτερα πώς δέν πρόκειται για μία γήινη ουτοπία, ο Αλέσα, ο οργανωτής της ομάδος η οποία θα διαλυθεί γρήγορα, δίνει σε όλους ραντεβού, γύρω απο τον νεκρό τους φίλο, την επόμενη της αναστάσεως.
Να πούμε λοιπόν πώς το θρησκευτικό δόγμα που κήρυξε η George Sand επαναπροτάθηκε απο τον Ντοστογιέφσκι, είναι απολύτως άστοχο. Διότι ο Ντοστογιέφσκι αυτή την νέα θρησκεία την φυτεύει και την θεμελιώνει στην ανάσταση. (Είναι μία καθαρά Καθολική διδασκαλία, ας το σημειώσουμε. Σε στενή σχέση με τον εκχριστιανισμό του αποκρυφισμού εκ μέρους του Σολόβιεφ και με την εσχατολογία, αυτού του νέου Χριστιανισμού, του ριζωμένου ξανά στην Λατινική Εκκλησία,του Ζηζιούλα). Η Sand είχε υιοθετήσει το σχήμα του Ιωακείμ, παρότι μεταμορφωμένο, μάλιστα εντελώς αντεστραμμένο, δηλαδή το όραμα του αιωνίου Ευαγγελίου. Ο Ντοστογιέφσκι αναπαράγει αυθόρμητα ένα απο τα χαρακτηριστικά του αιωνίου Ευαγγελίου, αλλά χωρίς να παραδίδεται εξολοκλήρου στο σχήμα του Ιωακείμ (διότι εκμεταλλεύεται την διαμεσολάβηση του Σολόβιεφ). Ο Στάρετς τον οποίο διαγράφει με θαυμασμό, δέν ομοιάζει σε τίποτα, με εκείνους τους «φωτισμένους» μοναχούς που κρύβονται για να μεταδώσουν το εσωτερικιστικό τους δόγμα σ’έναν εκλεκτό μαθητή, προορισμένο στην ολοκλήρωση των χρόνων, να καταστρέψει την μοναστική τάξη και την παλιά πίστη της οποίας ο μοναχισμός είναι το αναχρονιστικό στήριγμα. Και απο το ένα μέρος και απο το άλλο υπάρχει η προσμονή της ελευθερίας, αλλά ο Ζωσιμάς θυμίζει σ’όποιον ονειρεύεται την χειραφέτηση πώς η υπακοή, η νηστεία, και η προσευχή είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην αληθινή Ελευθερία. Να ισχυρισθούμε πώς στην Sand όπως και στον Ιωακείμ οι θρήσκοι θα παίξουν έναν εξέχοντα ρόλο την εποχή της θρησκείας του Αγίου Πνεύματος είναι σαν να σκοντάφτουμε στις λέξεις. Και πράγματι γι’αυτή, αντίθετα απο τον Ιωακείμ, για τον οποίον η εποχή του Αγίου Πνεύματος πρέπει να είναι η εποχή των μοναχών και της θεωρητικής ζωής, πρόκειται για το έργο που στο ξεκίνημα αυτής της εποχής, πρέπει να πραγματοποιήσουν μερικοί μοναχοί, που θα ανήκουν στις μυστικές οργανώσεις για να στείλουν τους στρατολογημένους νεαρούς, μακρυά απο τα θρανία, στην μεγάλη περιπέτεια της επαναστάσεως. Η περίπτωση του Ντοστογιέφσκι, λοιπόν και της Sand δέν ταυτίζονται. Αλλά υπάρχει οπωσδήποτε ένας παραλληλισμός ανάμεσα στον θεμελιωτή της αιρέσεως ντα Φιόρε και τον θαυμαστή της Οπτίνα. Και ο ένας και ο άλλος ελπίζουν στην μελλοντική νίκη ενός θεωρητικού ιδανικού. Και ενώ αντιθέτως οι κήρυκες της ανατροπής ακολουθούν ματαίως τις ψευδαισθήσεις τους, οι θρήσκοι λέει ο Ζωσιμάς διατηρούν στην μοναξιά τους την θεία αλήθεια και όταν η ώρα σημάνει, θα την αποκαλύψουν στον ταραγμένο κόσμο. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε και το γεγονός πώς ο Ντοστογιέφσκι απεδείχθη εχθρικός πρός την Καθολική Εκκλησία, την οποία κατηγορούσε πώς επέτρεψε στην Δυτική ανθρωπότητα να χάσει τον Χριστό. Όπως επίσης και το γεγονός πώς οι σχέσεις του με την Ρώσικη Ορθοδοξία δέν ήταν πάντοτε Ορθόδοξες. Υπέστη ποικίλες αλλαγές στις κοινωνικές του ιδέες και στα οράματα του για το μέλλον. Όμως δέν υπήρξε αληθινά κοντά στην ελπίδα μίας τρίτης εποχής, σε καμμία εκδοχή της μάλιστα, που έλαβε αυτό το δόγμα απο την γέννησί του. Και στα τελευταία του χρόνια είχε απομακρυνθεί οριστικά απο κάθε σοσιαλιστικό όνειρο της εποχής του, είτε εκφραζόταν με το σχήμα του Ιωακείμ, είτε όχι. Μία μαρτυρία αυτών αποτελεί και ένα του γράμμα στον Στράχωφ, γραμμένο όταν ξεκινούσε τα πρώτα του σχέδια για την ζωή ενός μεγάλου αμαρτωλού. «Στην διάρκεια του 19ου αιώνος, το κίνημα που κατέληξε να εκδηλωθεί στην Βουλή του Παρισιού, ονειρευόταν τον παράδεισο στην γή. Κατα βάθος πρόκειται για τον ίδιο πάντα τον Ρουσώ, για το ίδιο όνειρο να ξαναδημιουργήσουμε τον κόσμο με την δύναμη της λογικής και της εμπειρίας (ο θετικισμός). Να ονειρευόμαστε κάτι και να το πραγματοποιούμε είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Έτσι αυτοί ονειρεύονται την ευτυχία της ανθρωπότητος παραμένοντας προσκολλημένοι στην έννοια της ευτυχίας του Ρουσώ, σε μία ψευδαίσθηση δηλαδή η οποία δέν δικαιολογείται απο την εμπειρία».
[Η Ρώσικη φιλοσοφία λοιπόν κατόρθωσε να εκχριστιανίσει την κακοδοξία του Ιωακείμ, η οποία είχε κατορθώσει να πλήξει τον Καθολικισμό διά του Προτεσταντισμού και σήμερα μ’αυτό το νεο-ορθόδοξο ένδυμα προσπαθεί να υποτάξει την Οικουμένη].
«Είναι μια λαχτάρα, μια μανία, μια πραγματική μαζική παθολογία. Λες και ήμασταν γυμνιστές ψυχής και γδυθήκαμε βιαστικά για να ελευθερωθούμε αντί για τα ρούχα μας, της ιστορίας και της προσωπικότητάς μας.
Η εμμονή με οτιδήποτε καινούργιο είναι ένα από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά της εποχής μας. Είναι μια λαχτάρα, μια αληθινή μαζική παθολογία, μια ασθένεια της ψυχής, η νεομανία. Ακόμη και διανοούμενοι από το προοδευτικό στρατόπεδο το έχουν συνειδητοποιήσει. Ο ορθόδοξος κομμουνιστής Alberto Asor Rosa έγραψε πριν από αρκετά χρόνια: ζούμε σε ένα παρόν που χαρακτηρίζεται από την απουσία ενός κανόνα και την παρουσία πολλών μεταβατικών κανόνων. Όλα πρέπει να είναι πάντα νέα, πρωτότυπα. Ο μοντέρνος ψυχαναλυτής Massimo Recalcati παρατηρεί ότι έχουμε μπερδέψει το «νέο» με το διαφορετικό, μια απόδραση από το «ίδιο» που μας κουράζει, οπότε η ένταση που μας ωθεί προς το νέο είναι μια απόδραση από την έλλειψη, από την απουσία πού μας ταλαιπωρεί.
Ακόμη πιο ξεκάθαρο είναι ένα απόσπασμα από μια παλιά Εγκυκλοπαίδεια της Μόδας, σύμφωνα με την οποία «με την έλευση της καπιταλιστικής κοινωνίας η έναρξη αυτού του είδους εμμονής με το νέο, ή νεομανία, της οποίας η μόδα των ρούχων αντιπροσωπεύει μία από τίς πιο εντυπωσιακές πτυχές». Αυτές είναι μερικές αλήθειες, που χάνουν την ουσία του θέματος. Η λαχτάρα για το νέο είναι το αποτέλεσμα της ανθρωπολογικής ρήξης της νεωτερικότητας με ολόκληρο το παρελθόν, σύμβολο και συνέπεια της απώλειας της πνευματικής και υπερβατικής διάστασης του δυτικού ανθρώπου.Η συνεχής αναζήτηση για καινοτομία γίνεται αντίδοτο στην αγωνία μιας ανθρωπότητας που στερείται το υψηλότερο μέρος του εαυτού της, ένα φαινόμενο εικονικού φαρμάκου (placebo) που επιβάλλει όλο και μεγαλύτερες δόσεις «νέου». Ένας επιπλέον εθισμός, που ξορκίζει το άγχος και την έλλειψη νοήματος δημιουργώντας ένα αιώνιο παρόν.
Ο Albert Camus κατάλαβε κάτι, για τον οποίο το μέλλον είναι η απόλυτη υπέρβαση των ανθρώπων χωρίς Θεό. Ο συγγραφέας του Ξένου και της Πανούκλας, ένας άθεος, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ότι κάθε μέλλον, για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι η ορθάνοιχτη πόρτα στο Τίποτα. Το Νέο είναι το αληθινό υποκατάστατο της υπερβατικότητας, το υποκατάστατο της ελπίδας που χάνουν τα άτομα που μεταμορφώνονται σε στατιστικά στοιχεία (Gabriel Marcel), τα οποία κατατρώει η αγωνία, «η θεμελιώδης διάθεση που μας βάζει μπροστά στο Τίποτα» (Heidegger). Μια συνθήκη νεωτερικότητας ψευδώς φωτισμένη από τον Διαφωτισμό, που εξυψώνει τον άνθρωπο στη θεωρία και τον υποβιβάζει στην πράξη. Η αγωνία καταπραΰνεται μέσω του Νέου, της υποχρεωτικής έκρηξης αδρεναλίνης που επιτρέπει σε κάποιον να υπομείνει τη δυσαρέσκεια του παρόντος χωρίς να πέσει στο σκοτάδι.
Ημαζική ψυχολογία της καταναλωτικής κοινωνίας ταιριάζει σε αυτό το υπαρξιακό κενό, η οποία παράγει δυσαρέσκεια για να πουλήσει την επιθυμία, τον ψεύτικο (νόθο) αδερφό του μέλλοντος. Αν αλλάζουμε συχνά, αν η αλλαγή θεωρείται θετική a priori είναι επειδή ψάχνουμε κάτι που δεν μπορούμε να βρούμε ή μάλλον δεν πρέπει να το βρούμε.Ο προορισμός του νέου είναι το ταξίδι, το διαρκώς μεταβαλλόμενο πανόραμα των ταξιδιωτών που δραπετεύουν από τον εαυτό τους. Δεν αντέχει κανείς το κενό, κορεσμένο από την αφθονία των αντικειμένων. Η επιθυμία για το καινούργιο είναι η προσδοκία της απόλαυσης που δεν έρχεται ή σε αφήνει ανικανοποίητο, παραιτημένο ή διαθέσιμο για περαιτέρω εμπειρίες, «νέες» αλλά στην πραγματικότητα πτυχές του πανομοιότυπου (παραλλαγές του ίδιου). Η συνεχώς ανανεωμένη εμπειρία είναι αυτή της κατανάλωσης, δηλαδή της σπατάλης, της εξάντλησης, της διασποράς, της διάλυσης.Ουρές σε Apple Store στην Κίνα. Αλλόκοτη είναι καί η στάση των νεοφερμένων στην τεχνολογία, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ουρές χιλιομέτρων για να εξασφαλίσουν τα πρώτα δείγματα εξοπλισμού που μέσα σε λίγους μήνες θα αντικατασταθούν από τον νεότερο. Οι βάρβαροι παρακινούνται να ξεκινήσουν από τη φτώχεια των περασμένων και αβίωτων εμπειριών, αδιαφορώντας για την απόδειξη ότι το λαμπερό νέο γίνεται σύντομα αντίκα και μερικές φορές κάνει το παλιό να επανεμφανίζεται με νέες μορφές, στην κουρασμένη και μη δημιουργική μεταμοντερνικότητα, εξαντλημένη σε ιδέες, μειωμένη σε ριμέικ, μίμηση, μανιέρα, όπως η τέχνη μετά την Αναγέννηση. Το νέο απεχθάνεται τη σιωπή, την ενδοσκόπηση, τους προθάλαμους αγωνίας. Η μορφή του είναι το αδιάκριτο βουητό, το μπερδεμένο βουητό των φωνών, αφού το νέο έχει την υποχρέωση να σπάσει τη σιωπή.
Η λαχτάρα για το καινούργιο, η αλλαγή με κάθε κόστος, παράγει τον ύπνο της λογικής και τον γκρεμό του πνεύματος.
Η νεομανία είναι τόσο καταναγκαστική και νευρωτική όσο η θριαμβευτική καταναλωτική σεξουαλικότητα. Αλλαγή συντρόφων γιά να ζήσει νέες εμπειρίες, να αντιμετωπίζει τον εαυτό του και τους άλλους ως πράγματα, καταναλωτικά αντικείμενα. Όλα γερνούν γρήγορα, κανείς δεν φαίνεται μακριά, οι διαστάσεις του χώρου και του χρόνου μπερδεύονται. Η Νεομανία είναι επίσης η λατρεία ενός ειδώλου, της Προόδου, του οποίου η λατρεία συμπίπτει με αυτή του Λόγου. Δεν πρέπει να συζητηθεί, πόσο μάλλον να περιοριστεί, η πορεία της είναι ασταμάτητη. Το καινούργιο είναι καλό ακόμα κι αν αύριο θα είναι ήδη παλιό. Όλα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τη νέα μόδα, τη νέα ανακάλυψη, τη νέα τεχνολογία, με τον σημερινό τρόπο, κυριολεκτική έννοια μιας αιώνια διφορούμενης λέξης, της νεωτερικότητας. Σε ένα διάσημο στίχο, τον Αποχαιρετισμό, ο συμβολιστής ποιητής Arthur Rimbaud το συνοψίζει σε δραματικές γραμμές: «Πρέπει να είναι κανείς απόλυτα σύγχρονος. Αρκετά με τά τραγούδια: κράτησε το κερδισμένο έδαφος. Δύσκολη νύχτα! το ξεραμένο αίμα καπνίζει στο πρόσωπό μου, και δεν έχω τίποτα πίσω μου». Πραγματικά, το καινούργιο δεν ανέχεται τίποτα πίσω του, απαιτεί tabula rasa για τον σύντομο θρίαμβό του.
Ηαποστολή του νέου είναι να οδηγήσει στον πειρασμό, προβλέπει τον πειρασμό στον οποίο κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί.Σε αυτό συνίσταται η σημερινή ελεύθερη βούληση: δίνοντας ενθουσιώδη και εφήμερη συγκατάθεση σε κάθε καινοτομία, αποφεύγοντας το ζήτημα του νοήματος, τον προβληματισμό για το καλό και το κακό. Ό,τι μπορεί να γίνει τεχνικά πρέπει να εγκριθεί και να δοκιμαστεί. Το πολύ πολύ, το ερώτημα είναι: μπορώ να το αντέξω οικονομικά; Η απάντηση βρίσκεται επίσης στο νέο. Οι φόρμουλες κατανάλωσης χρέους αλλάζουν συνεχώς και υπόσχονται πρόσβαση στον αστραφτερό κόσμο της τελευταίας εφεύρεσης, του «οριστικού» προϊόντος, του 2.0. Μόλις τελειώσει το πάρτι, ο άγιος ξεγελιέται: έρχεται το μοντέλο 3.0, μετά το 4.0 και το καρουζέλ συνεχίζεται. Το βασικό είναι ότι η νέα ιδέα, το νέο εμπόρευμα, η νέα συμπεριφορά σπάει προσωρινά τη μοναξιά πολλών πανομοιότυπων ανθρώπων που νιώθουν μοναδικοί. Η ειδωλολατρία του νέου έχει ως αποτέλεσμα την περιφρόνηση του παρελθόντος. Σκοτεινό εξ ορισμού, κατοικείται από άνδρες και γυναίκες χωρίς κινητά τηλέφωνα που δεν γνωρίζουν τη σύνδεση online, προκαλεί μια συγκεκριμένη μορφή αγωνίας: δεν ήμουν εκεί, στο παρελθόν. Αυτή η αφόρητη απουσία του «εγώ» είναι ένα χαρακτηριστικό άγνωστο σε άλλες εποχές. Η μόνη θεραπεία είναι η αναγκαστική απομάκρυνση μέσω του ηλεκτροσόκ της καινοτομίας.
Αντίθετα, η θεμελιώδης αρχή της ζωής είναι η διατήρηση, η τάση που στη βιολογία ορίζεται ως ομοιόσταση ή η φυσική κλίση να επιτευχθεί μια ορισμένη εσωτερική και συμπεριφορική σταθερότητα, μια κοινή διάθεση που έχουν όλα τα έμβια όντα ακόμα και όταν οι εξωτερικές συνθήκες ποικίλλουν. Στην πολιτική όπως και στον πολιτισμό, μετά τη Γαλλική Επανάσταση ο συντηρητικός κοροϊδεύεται, διακηρύσσεται αναχρονιστικός (η υποχρέωση να είσαι «ενημερωμένος με την εποχή»), ο ίδιος ο ορισμός είναι μια προληπτική καταδίκη, ένα μέσο αποκλεισμού από τη συζήτηση. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, ένας από τους πατριάρχες του φιλελευθερισμού, αποκάλεσε τους Συντηρητικούς «το ανόητο κόμμα». Η νεομανία είναι εγγενώς προοδευτική, πεπεισμένη για την απεριόριστη τελειοποίηση του ανθρώπου και των πραγμάτων. Δεν πιστεύει στα όρια του ανθρώπου, στην ατέλειά του και άρα αναγκαστικά πολεμά ενάντια στη φύση. Θεωρεί παράλογη την ιδέα ότι υπάρχουν μόνιμες αρχές.Αχώριστος με το κινητό σου.
Το νέο επιβάλλει την παράβαση, δηλαδή την παραβίαση της κοινής συμπεριφοράς. Οι θαυμαστές του παραβαίνουν πειθαρχικά ακολουθώντας τους «νέους» κανόνες, σε έναν γελοίο αγώνα δρόμου για να σπάσουν τον μετασχηματισμό σε ασυνείδητο κομφορμισμό. Η τάξη -ηθική, αστική, φυσική, προσωπική- είναι απεχθής ως έκφραση σταθερότητας. Επικροτούνται οι ψευδοπροφήτες που διακηρύσσουν τη σχετικότητα κάθε αρχής, υποστηρίζοντας ότι όλα προέρχονται από τήν βούληση και τήν επιθυμία. Το παράδοξο είναι η εξύψωση της τελευταίας αξίας με χρονολογική σειρά, της πιο «νέας».
Το να μισείς οτιδήποτε είναι μόνιμο δημιουργεί αστάθεια, καταστρέφει κάθε υψηλό επίπεδο και περιορίζει τον λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο στην ικανοποίηση μάταιων, στιγμιαίων υλικών επιθυμιών, χωρίς διάκριση μεταξύ αναγκών, δικαιωμάτων, ιδιοτροπιών, παραξενιών, κολασμένων παρορμήσεων. Η αναφορά στην ανθρώπινη λογική ως το μοναδικό κριτήριο της κρίσης καταλήγει στο αντίθετό της, έναν αλαζονικό παραλογισμό που αρνείται τη φυσική τάση της ανθρωπότητας προς τη βία και αυτό που κάποτε ονομαζόταν αμαρτία.Ο λόγος μεταμορφώνεται σε ένστικτο, ο ντετερμινισμός γίνεται ο οδηγός του κοινωνικού καλού, η θρησκεία απορρίπτεται και οι πιο ποικίλες ιδεολογίες και πεποιθήσεις παίρνουν τη θέση της. Επιπλέον, όσο έχει το φωτοστέφανο του νέου, ο άνθρωπος που δεν πιστεύει σε τίποτα είναι πρόθυμος να πιστέψει σε όλα(Chateaubriand, The genius of Christianity).
Επιτέλους, το νέο έγινε δικαίωμα. Αυτό του να αποκτά ο καθένας τα ίδια πράγματα, ανεβάζοντας τον πήχη της επιθυμίας κάθε μέρα. Όλα πρέπει να είναι «προηγμένα», όπως η σημερινή τεχνολογία, που η μοίρα της είναι να οπισθοδρομήσει με τις επόμενες ανακαλύψεις, τις μελλοντικές εφαρμογές, που ως «νέες» θα είναι το αντικείμενο της δυσαρέσκειας όσων δεν τις κατέχουν, τόν φθόνο και τήν επιθυμία. Είναι προφανής η φθορά κάθε ηθικής αίσθησης σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από το νέο. Οποιαδήποτε ηθική έχει το ελάττωμα να είναι επίμονη, να πιστεύει ότι είναι αληθινή και μόνιμη, να αφήνει ισχυρό σημάδι.
Ορισμένα στοιχεία της νεομανίας είναι πιο εκπληκτικά από άλλα. Η ανανεωμένη δημοτικότητα των τατουάζ, για παράδειγμα, μπορεί να εξηγηθεί από την επιθυμία να γίνουν δημιουργοί του εαυτού τους ξεκινώντας από την εξωτερική εμφάνιση, αλλά πώς μπορεί αυτό να συμβιβαστεί με τη δια βίου μονιμότητα των χαρακτικών; Προφανώς, η συλλογική ώθηση του κομφορμισμού είναι πολύ ισχυρή ή η εμπιστοσύνη στο «νέο» είναι τόσο διαδεδομένη που πείθεται ότι οι μελλοντικές τεχνολογίες θα επιτρέψουν την αφαίρεση των ονομάτων των μη αγαπημένων φίλων, των φράσεων που δεν αρέσουν πλέον, των συμβόλων που έχουν πέσει σε δυσμένεια. Άλλωστε, ο στόχος είναι πάντα η χειραφέτηση, η απελευθέρωση από παλιές πεποιθήσεις και όρκους του παρελθόντος.
Ο λάτρης του νέου πιστεύει ότι μπορεί να απολαμβάνει και να επιθυμεί με απόλυτη ελευθερία, την αυτάρκεια και την αυτοδιοίκηση. Δεν υποψιάζεται ότι έχει υποταχθεί σε νέα είδωλα και ότι έχει διατάξει τη νίκη του Id, σύμφωνα με τον Freud την απρόσωπη δύναμη που «ζει εκεί» και περιέχει τις ενστικτώδεις, επιθετικές και αυτοκαταστροφικές παρορμήσεις. Η εφαρμογή των ανακαλύψεων της μαζικής ψυχολογίας από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα εξουσίας οδήγησε στη γενική αποδοχή κάθε τι καινούργιου ως καλύτερου, καρπό της προόδου και της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Έχει καλλιεργηθεί ένα θετικό εξαρτημένο αντανακλαστικό προς οποιαδήποτε καινοτομία, με στόχο τη διάλυση της αντίστασης που συνδέεται με τις ηθικές αρχές και την οικοδόμηση μιας κοινής λογικής προσανατολισμένης στην κατανάλωση, την επιθυμία και την απελευθέρωση παρορμήσεων.
Στο ανθρώπινο είδος που αφήνεται στον εαυτό του ήέχει ρυθμιστεί να ανταποκρίνεται αποκλειστικά στο ένστικτο - από το οποίο έχει εξαιρεθεί μέσω του πολιτισμού, το άνοιγμα στην υπερβατικότητα και τήν λογική προσκόλληση στην αλήθεια και το σωστό - οι επιθυμίες είναι αδηφάγες, απεριόριστες και μερικές φορές αιματηρές. Ο αφηρημένος λόγος, που έγινε καθολικός με σκοπό την κυριαρχία και τον πλουτισμό ορισμένων, έχει δημιουργήσει έναν ευρέως διαδεδομένο παραλογισμό που βασίζεται στην καταναγκαστική επιθυμία για το νέο: τη νεομανία. Ο απλός άνθρωπος οδηγείται να συγχέει τα δικαιώματα με τις επιθυμίες, να επιδιώκει την πνευματική απειθαρχία, να απορρίπτει την αίσθηση των ορίων και να αρνείται την εγκυρότητα σε κάθε γενική αρχή. Ο πιο καταθλιπτικός κομφορμισμός ονομάζεται προσωπική κρίση, ο καταναλωτισμός και η νέα πειθαρχία ονομάζεται υπέρβαση.
Πάνω απ ' όλα βασιλεύει η επιθυμία να απορρίψεις οτιδήποτε θεωρείται αρχαίο, να το εξαντλήσεις, να το πετάξεις. Μόλις το παλιό εγκαταλειφθεί, το νέο καταναλώνεται γρήγορα. Το μόνο που μένει είναι να το ξεφορτωθούμε, να το πετάξουμε στην υλική και πνευματική χωματερή που μας περιβάλλει αλλά που δεν την αντιλαμβανόμαστε πλέον ως τέτοια. Το φως του καινούργιου για να δαγκώσει και να καταναλώσει θαμπώνει σαν ένας ισχυρός φάρος που εμποδίζει την όραση των πάντων γύρω από την ακτίνα του, που καταπίνεται από μια σκιά από την οποία υποχωρούμε με αγωνία, αναζητώντας μια εναλλακτική λύση ικανή να διώξει τις κακές σκέψεις, Επιτάχυνση της επιθυμίας, του νέου που υπόσχεται μια άλλη αρχή. Και το παιχνίδι συνεχίζεται.
Όλα πρέπει να είναι καινούργια και γρήγορα, μέχρι «πραγματικό χρόνο», το άμεσο της πληροφορικής.Τα παιδιά με τα κινητά τους τηλέφωνα.Το νέο δίνει έμφαση στην κίνηση. Η κατεύθυνση ή το νόημα έχει μικρή σημασία. Ο Γκαίτε κατάλαβε την εποχική του σημασία, κάνοντας τον Φάουστ, τον πυρετώδη άνθρωπο, τον πρώτο συνειδητό λάτρη του καινούργιου που προχωρά, να λέει «στην αρχή υπήρχε Δράση», εκθρονίζοντας τον Λόγο, τον Θεό, τον μόνιμο. Η λατρεία του νέου χαρακτηρίζει την τέχνη από τις αρχές του 20ου αιώνα, καταργώντας τις κλασικές φόρμες και την ίδια την ανθρώπινη φιγούρα. Η καινοτομία ως τέτοιο ήταν το πρόγραμμα του φουτουρισμού. Το μανιφέστο του Filippo Tommaso Marinetti του 1909 ξεκινά με μια δήλωση που διατρέχει ολόκληρο τον επόμενο δυτικό πολιτισμό: βεβαιώνουμε ότι το μεγαλείο του κόσμου έχει εμπλουτιστεί με μια νέα ομορφιά: την ομορφιά της ταχύτητας.
Οι λέξεις κλειδιά είναι το επίθετο νέο και το ουσιαστικό ταχύτητα. Ενωμένες, αντιπροσωπεύουν τον μοναδικό επιζώντα πόλο του παρακμιακού πολιτισμού μας. Όλα πρέπει να είναι καινούργια και γρήγορα, μέχρι τόν«πραγματικό χρόνο», το άμεσο της πληροφορικής.Οι νόμοι των ανθρώπων δεν ξεφεύγουν από την επίθεση. Κανένας δεν είναι προορισμένος να διαρκέσει, ο ρεφορμισμός επαινείται ανεξάρτητα, η αλλαγή, η ανανέωση είναι η χειρονομία όσων προβάλλουν τον εαυτό τους «μπροστά». Το Durable είναι μια ανεπιθύμητη λέξη, πρώτα και κύρια για τους κυρίους του κόσμου, που ενδιαφέρονται για τις ιδέες και τα πράγματα που γρήγορα ξεπερνιούνται. Είναι άχρηστο να παρατηρήσουμε ότι αν το νέο είναι πιο γρήγορο από το παλιό, θα ξεθωριάζει το ίδιο εύκολα, συχνά προτού αξιολογηθούν τα αποτελέσματά του, με κίνδυνο να χαθεί η θετική πλευρά των αλλαγών.
Τέλος, ένας ασφυκτικός υλισμός αιωρείται πάνω από το νέο, την εμμονική φιλοδοξία για την ικανοποίηση των αισθήσεων, για τη μετριότητα περήφανη για τον εαυτό της, για τη διάλυση κάθε δεσμού. Λες και ήμασταν γυμνιστές ψυχής και γδυθήκαμε βιαστικά για να απελευθερωθούμε, αντί για τα ρούχα μας, από την ιστορία και την προσωπικότητά μας, τείνοντας να νιώθουμε καινούργιοι για κάθε μέρα, ψυχαναγκαστικοί Ζέλιγκ εξαναγκασμένοι στην καινοτομία. Ο μεγάλος Σκωτσέζος μυθιστοριογράφος Walter Scott, σημαιοφόρος της συντηρητικής σκέψης, προέβλεψε τα αποτελέσματα της νεομανίας ήδη από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα: «Λίγοι έχουν βελτιωθεί, πολλοί άλλοι έχουν επιδεινωθεί. Οι επιθυμίες μας πολλαπλασιάζονται και είμαστε εδώ για να παλέψουμε με όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες χάρη στη δύναμη των επαναλαμβανόμενων εφευρέσεων. Στο τέλος θα πρέπει να καταβροχθιστούμε ή, όπως στο παρελθόν,θα υπάρχει ένα πτερύγιο στη γη στην ουρά ενός αστέρα κομήτη; Ηαπάντηση βρίσκεται στο απελπισμένο πείσμα με το οποίο μερικοί άνθρωποι θα διατηρήσουν τη βεβαιότητα ότι στην αρχή δεν ήταν η δράση ή ύλη σε κίνηση, αλλά ο Λόγος. Η λαχτάρα για το νέο, η αλλαγή με κάθε κόστος, παράγει τον ύπνο της λογικής και τον γκρεμό του πνεύματος. Ο ίδιος ο Εωσφόρος ήταν ένας όμορφος πεσμένος άγγελος και η αλήθεια, είπε ο Νικολάι Μπερτζάεφ, είναι η εκ νέου αφύπνιση του πνεύματος στον άνθρωπο.
Όταν η γήρανση γίνεται ένα ελάττωμα που πρέπει να διορθωθεί, η πρόοδος κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια νέα λατρεία.
«PLASTIC PEOPLE BAND»
Ο Λορέντζο Μέρλο ερμηνεύει τον μύθο της αιώνιας νεότητας ως έκφραση τεχνολατρίας, ελέγχου και απόρριψης των ανθρώπινων περιορισμών.
από τον Λορέντζο Μέρλο
Ο Λορέντζο Μέρλο ξεκινά με τη σύγχρονη λατρεία της αιώνιας νεότητας για να περιγράψει μια κοινωνία που τείνει να εξαλείψει τα γηρατειά, τον πόνο, την κόπωση και τους περιορισμούς μέσω της χειρουργικής επέμβασης, της βιοτεχνολογίας και της υπόσχεσης για μόνιμη υγεία.Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτό που ξεκινά ως επιδίωξη της ευημερίας σταδιακά μετατρέπεται σε μια μορφή πολιτισμικής εξάρτησης, που τροφοδοτείται από τη διαφήμιση, την τεχνολογία και μια ιδέα προόδου που ισχυρίζεται ότι διορθώνει την ανθρώπινη φύση.Η συζήτηση στη συνέχεια διευρύνεται στη σχέση μεταξύ οικονομικής δύναμης, ψηφιακού ελέγχου και κοινωνικού μετασχηματισμού. Ο Μέρλο ερμηνεύει την «Πλαστική Ζώνη Ανθρώπων» ως σύμβολο μιας ολοένα και πιο τεχνητής ανθρωπότητας, που διαμορφώνεται από οικονομικά και τεχνολογικά συμφέροντα που υπόσχονται ελευθερία, υγεία και νεότητα, ενώ, κατά την άποψή του, αυξάνουν την εξάρτηση και τη συμμόρφωση. Στο τελευταίο μέρος, το κείμενο αποκτά πιο ριζοσπαστικούς τόνους, συνδέοντας αυτές τις διαδικασίες με ένα ευρύτερο έργο δημογραφικής και κοινωνικής αναδιοργάνωσης . (NR)
Προπαγάνδα της λατρείας της αιώνιας νεότητας ή έργο αποπληθυσμού; Άρθρο συνωμοσίας για τυφλούς, κοινότοπο για όλους τους άλλους.
Σημείωση προς τον αναγνώστη
Ο Λορέντζο Μέρλο δομεί αυτό το κείμενο μέσα από μεταφορές και συμβολικές εικόνες. Η «Plastic People Band» αντιπροσωπεύει μια ολοένα και πιο τεχνητή ανθρωπότητα, διαμορφωμένη από τη λατρεία της νεότητας, της τεχνολογίας, της ιατρικής και της υπόσχεσης για την υπέρβαση του γήρατος, του πόνου και των περιορισμών.
Στο δεύτερο μέρος, η συζήτηση διευρύνεται ώστε να συμπεριλάβει τον ψηφιακό έλεγχο, την οικονομική δύναμη, τον κοινωνικό μετασχηματισμό και τη δημογραφία. Οι πιο ριζοσπαστικές ερμηνείες —ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με την αποπληθυσμιακή μείωση, τα εμβόλια και την αποδυνάμωση του ανθρώπινου είδους— προέρχονται από την οπτική γωνία του συγγραφέα και αποτελούν το πιο αμφιλεγόμενο μέρος του δοκιμίου.
Το νήμα που κρατάει ενωμένο το κείμενο, ωστόσο, παραμένει ένα: η αμφιβολία ότι, στην προσπάθεια να διορθώνει συνεχώς την ανθρώπινη φύση, η σύγχρονη κοινωνία καταλήγει να χάνει κάτι ουσιώδες στον ίδιο τον άνθρωπο. Υλη
Ακόμα και τώρα, που όλοι χορεύουν γύρω από το τοτέμ της αιώνιας νεότητας, το τελευταίο θεατρικό πραξικόπημα που επινοήθηκε από την απόκρυφη αυτοκρατορία του κεφαλαίου, ο γενικός διευθυντής δεν σταματά να τροφοδοτεί τη λατρεία της και συνεχίζει να τείνει προς το ψηφιακό κληρονόμο που έχει μπολιαστεί με τους ανθρώπους και τον πολιτισμό. Τα λουλούδια και οι καρποί του βρώμικου ζευγαρώματος κατοικούν στους κήπους των σκέψεων των ανθρώπων. Με φθόνο για όσους δεν μπορούν και αισθάνονται αποκλεισμένοι από την κοινωνία που μετράει, και με αφοσίωση για όσους μπορούν, αντ' αυτού, να παραμείνουν πιστοί στην εκκλησία της βιο-προόδου.
Το έργο, το οποίο ξεκίνησε με τροποποίηση σώματος από σιλικόνη και αισθητική χειρουργική, βρίσκεται στη δεύτερη φάση του, αυτή της υγείας —ή της υποτιθέμενης υγείας— η οποία προηγείται της τρίτης και τελικής φάσης, αυτής της αθανασίας.
Έτσι, μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα: το μόσχευμα έχει ριζώσει. Η επαγόμενη επιθυμία να εξοριστεί το γήρας, να απορριφθεί ο ρόλος του, να μην απολαμβάνει την εμπειρική του αξία, αλλά να βλέπει μόνο ασθένειες και αποκλεισμούς, δεν είναι πλέον μια δυστοπία των θεωρητικών συνωμοσίας. Από το υπόγειο των θεωρητικών συνωμοσίας, το ζήτημα έχει αναδειχθεί σε θέμα. Εδώ και αρκετό καιρό, έχει γίνει μέρος της συνηθισμένης λαϊκής ζωής. Ένα σώμα πρόθυμο να ρουφήξει ό,τι βγαίνει από τη θηλή κάθε διαφήμισης - τηλεόραση, διαφημιστικές πινακίδες, ραδιόφωνο, τα κουρέλια της μόδας και των κουτσομπολιών, το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι βιτρίνες σε φαρμακεία και καταστήματα - με τα λόγια πολλών πραγματικών γιατρών, της νέας τους πηγής εισοδήματος, στα σαλόνια και στα γραφεία υποδοχής. Δεν αρκεί, δεν μπορούμε να αφήσουμε έξω από το κλουβί των εγκληματιών τρελών που επικεντρώνονται στην πρόοδο, ολόκληρη την άρχουσα τάξη και το πολιτικό της σύστημα ενωμένα κάτω από την ενιαία σημαία στο γήπεδο, την οποία μόνο οι πιο απλοϊκοί πιστεύουν ότι επαινεί τό Μιλάνο.
Μια τάξη που φουσκώνει από την αυτοπεποίθηση που της απονέμεται από την αιγίδα μιας «ιστορίας που προχωρά μόνη της», δηλαδή, άδεια από την επιθυμητή πολιτική, αλλά στη συνέχεια, αυθάδης ικανή να ορίσει «μια σπουδαία ομιλία» υπέρ της παρέμβασης του Πέδρο Σάντσες στον ΟΗΕ στις 23 Σεπτεμβρίου 2026 (1), πλήρως αφοσιωμένη στο να φέρει την ευθύνη της ιστορίας στις επιλογές των ανθρώπων.
Αυτές οι δύο αντιφατικές γραμμές περιέχουν την ουσία της ευθύτητας της φυλής που μας κυβερνά. Σαν τα κοινωνικά γεγονότα να μην ήταν τίποτα άλλο παρά ένας ζοφερός βόθρος διαθέσεων, όχι αχρείων επιλογών για τις οποίες πρέπει να αναλάβουμε τη βούληση και την ευθύνη. Μια τάξη που αποτελείται από λαμπρούς άντρες, καλλιτέχνες που ξεφεύγουν από τη σκηνή, πιστεύοντας ότι δεν τους βλέπουν, που ορμούν προς τις κοινωνικές φωτιές της κόλασης και γελούν και χορεύουν γύρω από τα νέα τοτέμ τεχνητής άνοιας, συμπεριλαμβανομένου αυτού που εδώ ονομάζεται Plastic People Band .
Η διατήρηση της νεότητας και της αθανασίας, η αποφυγή του μόχθου, της θυσίας και του πόνου, είναι ένα από τα άνθη ενός αφύσικου μοσχεύματος, ένα από τα πλοκάμια της τεχνολογίας και της βιοτεχνολογίας, της βιομηχανικής και της νανοτεχνολογίας. Ένα άνθισμα που σήμερα, δυστυχώς, φαίνεται μακρόβιο και με λαμπρό μέλλον, που πωλείται με χαμόγελα, αισθησιακά κλείσιμα ματιού και πειστικές φωνές. Αγοράζεται με ανυπομονησία από σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο μόλις έχει τα απαραίτητα χρήματα. Ναι, γιατί θα γίνει επιτυχία. Η Novella 2000, οι σαπουνόπερες, ο Big Brother και οι τηλεοπτικές σειρές αποτελούν πλήρη εγγύηση γι' αυτό. Σε εκείνο το σημείο το έργο του σκηνοθέτη θα μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένο. Και δεν θα αργήσει πολύ.
Πνεύμα
Αυτός, οι συνομήλικοί του και σταδιακά πολλοί άλλοι που βρίσκονται πιο κάτω στην πυραμίδα γνωρίζουν ότι στο τρέχον δημογραφικό μας σημείο, η αύξηση του πληθυσμού είναι, πάνω απ' όλα, μια φυσική πηγή προβλημάτων κοινωνικής διαχείρισης. Γνωρίζουν ότι όλα τα άλλα προγράμματα - κυρίως αυτό της ψηφιακής παρακολούθησης των ατόμων, της συλλογής δεδομένων σχετικά με τις τοποθεσίες, τις συνήθειες, τις σκέψεις, την υγεία και τα ενδιαφέροντά τους, και η ευρεία διανομή ειδήσεων, δεδομένων, μελετών και πληροφοριών που συνάδουν με την υποκείμενη πρόθεση - μπορεί να μην είναι αρκετά για να αποφύγουν ή να περιορίσουν τις εκρήξεις που μπορεί να εκφράσει λανθάνοντα το παγκόσμιο χωριό. Ανάμεσα στα οκτώ δισεκατομμύρια ψυχές του, ξεδιπλώνονται απρόβλεπτες, κβαντικές δυναμικές, αυτογενείς σε μεγάλους αριθμούς. Δισεκατομμύρια πιθανές, ευαίσθητες σπίθες, που πυροδοτούνται από τριβές και συσσωματώσεις τόσο αυθόρμητες, ασταθείς και τόσο γρήγορες όσο ο ιστός, που θεωρούνται, από τη στιγμή που θα συμβούν, ανεξέλεγκτες.
Οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι, όλοι απασχολούμενοι στην ακμάζουσα βιομηχανία αποβλήτων. Ένα αγαθό που πρέπει να περιοριστεί —και προσπαθούν κατηγορώντας μας ότι καταναλώνουμε τα πάντα απαραίτητα προϊόντα τους— να μειώσουν τον κίνδυνο να εκτοξευθούν σπινθήρες από τις αποθήκες αποθήκευσης και να βάλουν φωτιά στον κόσμο.
Έχουν επίγνωση της μείωσης των πρώτων υλών και των οροσειρών από οργανικά, αδρανή και τοξικά απόβλητα, επομένως το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εργαστούν σκληρά για να δημιουργήσουν έναν κόσμο και μια πραγματικότητα που έχουν την οικονομική και οργανωτική δύναμη να δημιουργήσουν.
Πρώτα αγόρασαν πολιτική και στη συνέχεια άρχισαν να υπονομεύουν πολιτισμούς και, επομένως, ταυτότητες, με πολλαπλούς τρόπους. Μεταξύ αυτών, η απερίσκεπτη μετανάστευση - ένας λαμπρός τρόπος για να μειωθεί το κόστος του δυτικού καπιταλισμού, ώστε να μην πνιγούν στη Θάλασσα της Κίνας - μια πυκνή ομίχλη απλώθηκε πάνω από την αυξανόμενη ανεργία, το κόστος ζωής και τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων. Μας κατηγόρησαν όλους για κάθε περιβαλλοντικό ζήτημα που κάποτε προκάλεσαν, διέδωσαν τον φόβο της πανδημίας, απλώς για να επαληθεύσουν τις επιπτώσεις και να εκμεταλλευτούν τις πληροφορίες που συλλέχθηκαν από αυτήν, εμπόδισαν τον προβληματισμό με βομβιστικές επιθέσεις διασποράς περισπασμών, που πουλήθηκαν ως πληροφορίες, αποσταθεροποίησαν τον δυτικό κόσμο και, ίσως, πέρα από αυτόν. Επομένως, φαίνεται λογικό να θεωρήσουμε την ώθηση και τη λατρεία του συγκροτήματος Plastic People ως μέρος του μεγάλου σχεδίου για την αναδιοργάνωση του κόσμου.
Ηθικός
Ο καπιταλισμός είναι μπροστά από τους επικριτές του. Οι εξουσίες ενεργούν, εμείς αντιδρούμε.
Είναι πλούσιοι σε χρήματα, επικοινωνία και δωρεάν απασχόληση, σε δωροδοκία και καθαρή, νομιμοποιημένη διαφθορά. Φαίνονται να στερούνται ηθικής, και πέρα από την ηθική, δεν υπάρχει ίση μάχη. Αλλά, στην πραγματικότητα, την έχουν! Είναι απλώς άλλη μια, επειδή κι αυτοί γελούν, αστειεύονται και ανησυχούν όπως εμείς. Αν μη τι άλλο, είναι τόσο μακριά από τη δική μας, που από ηθικολογία και αυτοϊκανοποίηση την απορρίπτουμε ως ανύπαρκτη. Αντίθετα, αναπτύσσεται γύρω από άλλα αλφάβητα, κατάλληλα για να περιγράψουν τοπία που δεν βλέπουμε, ενώ αυτοί, από την κορυφή της πυραμίδας, βλέπουν πολύ καλά τα μοντέλα μας, παρόμοια με αυτά των τρένων Merklin, στα οποία κυκλοφορούμε τα αβλαβή μηνύματά μας, από τα οποία -σαν να μην έφτανε αυτό- αντλούν τις πληροφορίες που χρειάζονται για να παραμένουν μπροστά από την καμπύλη.
Έτσι, οι κριτικοί φλυαρούν, αλλά πάντα παραμένουν με μια χούφτα ιδανικά στα χέρια τους, με έντονες αντιρρήσεις, αλλά αδύναμοι απέναντι στην πανοπλία του εχθρού και με έλλειψη σχεδιασμού που δεν είναι σπασμένη βιτρίνα ή ίσα-ίσα για να πάρουν ένα μικρό δώρο και να ξαναμπούν στο δρόμο, συχνά ικανοποιημένοι αφού έχουν μαζέψει τα ψίχουλα που έχουν πέσει από τα τραπέζια των διευθυντών. Οι τελευταίοι τους άφηναν να τσιμπολογούν, πεπεισμένοι ότι τελικά κανένας λαός δεν θα μπορέσει να ενωθεί και να οργανωθεί για να ξανασμίξει το τραπέζι και να τους αποσπάσει από την αποφασιστικότητα για Κατάποση και Καταβρόχθιση (2) με την οποία γλεντούν τον κόσμο.
Η ηθική είναι βαριά, σαν να μην αρκούσαμε εμείς που κατηγορούμε μόνοι μας για να έχουμε ζωή, σαν να μπορούσαμε να υπάρχουμε μόνο στη μακρά σκιά του άλλου μέρους που στοχεύουμε. Η πρόθεση
Η λατρεία της συνθετικής νεότητας ή της μόνιμης νεότητας συμβάλλει στον αποδεκατισμό, ή τουλάχιστον στη μείωση, του πληθυσμού στο όνομα της προστασίας του πλανήτη. Μια ευγενής πρόθεση, παρόμοια με αυτή που επιτελείται με την υπερβολική χρήση φαρμάκων και τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς που χορηγούνται σε όλους στο όνομα της υγείας . Ο τελευταίος, μια φόρμουλα που θα έπρεπε να εξοριστεί κατά την πλοήγηση στον ωκεανό της φαρμακοποιίας, να αντικατασταθεί από μια πιο κατάλληλη στο όνομα της ανακούφισης των συμπτωμάτων και, για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν, της αύξησης των παρενεργειών , ή μάλλον, της βιομηχανίας των ασθενειών η οποία, μαζί με τον πόλεμο και την (τοξική) διατροφή, πιστεύεται ότι είναι από τις πιο κερδοφόρες.
Ωστόσο, η καρδιά της «ευγενούς» πρόθεσης, όχι κόκκινη από τον Έρωτα, αλλά μαύρη από τον Θάνατο, χτυπά για να αποδυναμώσει την ανθρώπινη φυλή και έτσι να συμβάλει, μαζί με τους προοδευτικούς αδελφούς της, στη μεγάλη παγκόσμια επανεκκίνηση.
Τα επιφανειακά φάρμακα, ανίκανα να φτάσουν στους ανθρώπους ή στη ρίζα της νόσου, και τα εμβόλια τελευταίας γενιάς πιστεύεται ότι στοχεύουν στην αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος και στην πρόκληση ενός είδους γενετικής ενδογαμίας , θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την προσαρμοστικότητά του και μειώνοντας έτσι την υγεία της ανθρώπινης φυλής.
Αλλά η καταστολή των ασθενειών, η οποία είναι ο απαραίτητος ανεμοδείκτης που υποδεικνύει την κατάλληλη πορεία που πρέπει να ακολουθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα για να ενισχύσει την νοημοσύνη του, είναι μια συνειδητή επιλογή ακριβώς λόγω της καταστροφικής της δύναμης. Ασθένειες, παθήσεις και ασθένειες, τόσο παροδικές όσο και μόνιμες, είναι η αληθινή πανάκεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι μια μείωση της ενέργειας, μια ιδέα της φύσης χρήσιμης για τη συνείδηση της ζωής, η οποία σίγουρα ξέρει πώς να φροντίζει τον εαυτό της, ακριβώς λόγω μιας άλλης αμβλείας, απολυταρχικής ανθρώπινης λατρείας - αυτής του ορθολογισμού, ως ανώτερης τάξης γνώσης. Είναι ένας τρόπος παρακολούθησης και ενημέρωσης των προγραμμάτων DNA. Μπορούμε έτσι να εξηγήσουμε τις λίγες ασθένειες των ζώων; Μπορούμε να επικαλεστούμε τον ενάρετο τρόπο ζωής τους για ανθρώπινη χρήση; Μπορούμε έστω και να υπαινιχθεί κανείς πώς ο δικός μας τρόπος ζωής είναι εντελώς ακατάλληλος για την υγεία μας, μολυσμένος με νοθείες, υποστηριζόμενος σε μεγάλο βαθμό από τη δική μας εγωκεντρική και λάγνα προοπτική; Σε σημείο που να πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί για πρόοδο και, ως εκ τούτου, ανώτεροι από τα ζώα; Και σε σημείο που να σκεφτόμαστε ότι η τρομερή πρόβλεψη του χλευασμένου Μοντανιέ μετά τον εμβολιασμό ήταν προϊόν μιας αξιολύπητης σκέψης;
Είναι αποδεκτό να υποθέτουμε ότι η επιστήμη δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση; Ίσως ναι, δεδομένου ότι είναι απλώς ένας συλλέκτης δεδομένων και μια στατιστική αριθμομηχανή, καθώς και ένας μισθοφόρος στρατιώτης για ύποπτα και όχι τόσο ύποπτα λόμπι υπό την διοίκηση του μαέστρου της Plastic People Band .
1 --«Η ανθρωπότητα δεν είναι ούτε εγγενώς καλή ούτε εγγενώς κακή. Η ανθρωπότητα μπορεί να είναι και τα δύο. Και κάθε χρόνο, κάθε μέρα, σε κάθε κρίση, πρέπει να αποφασίζει πώς να ενεργήσει. […] --Θα μας ρωτήσουν, και δικαίως, τι κάναμε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κάνουν τα στραβά μάτια. Θα μας ρωτήσουν τι κάναμε όταν η υπεράσπιση αυτών που πιστεύαμε άρχισε να μας κοστίζει ακριβά. --Από την ομιλία του Pedro Sánchez στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, 23 Σεπτεμβρίου 2026. 2 --Από την ταινία του Μελ Μπρουκς «Η Τελευταία Τρέλα» , σε σκηνοθεσία Μελ Μπρουκς, του 1976.
Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ, ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ.
Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟ. ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ ΤΟ ΘΕΟ, ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΕΞΕΛΙΞΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ.
ΕΙΜΑΙ ΣΩΜΑ, ΣΥΝΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΛΟΓΙΚΗΣ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ.
Ο John J. Mearsheimer, πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ανήκει στη σχολή του ρεαλισμού, το δόγμα που εξετάζει τη διεθνή δυναμική με βάση την προβολή της κρατικής εξουσίας. Οι αναλύσεις του απέχουν πολύ από τον αφελή ιδεαλισμό. Θεωρούν δεδομένο τον κυνισμό της πολιτικής, μια έκφραση κυρίαρχων κρατών, τους Λεβιάθαν του Χομπς. Για αυτούς τους λόγους, η ακούραστη καταγγελία της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, η οποία συνεχίζεται ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης, με την ουσιαστική συνενοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΕ, και δεν αμφισβητείται ακόμη και από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτέρες, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή.
Σε πρόσφατη ομιλία του, υποστήριξε ότι, μετά τη συμμετοχή της σε αυτό το φρικτό έγκλημα, η Δύση έχει πλέον χάσει κάθε ηθική εξουσία. Η ιδεολογία της φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων, που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς μονοπολικής περιόδου και εξακολουθεί να ισχύει σήμερα, βασισμένη στην απίστευτη πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν έναν καλοπροαίρετο ηγεμόνα ικανό να υπερασπιστεί, ακόμη και με όπλα, τη δημοκρατία και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο, έχει χάσει οριστικά την αξιοπιστία του μετά τη γενοκτονία, ισχυρίζεται ο Mearsheimer. Πιστεύουμε ότι ο καθηγητής, ο οποίος αξίζει τον πλήρη σεβασμό μας για τη σαφήνεια, την ηθική ακεραιότητα και την πνευματική ειλικρίνεια των γραπτών του, κάνει λάθος και κινείται προς την πλευρά της αισιοδοξίας.
Παρακολουθούμε καθημερινά με αποτροπιασμό πώς οι υμνητές της “καλής” Δύσης εργαλειοποιούν την τραγωδία της Γάζας.. Ο πόνος των κατοίκων της Γάζας γίνεται θέαμα. Αυτοί που μέχρι χθες, και ίσως ακόμη και σήμερα, δεν μπορούσαν να προφέρουν τη λέξη γενοκτονία, μας τέρπουν με τα ποιήματα των άτυχων Παλαιστινίων, πληροφορώντας μας πώς σήμερα φοβούνται τη βροχή περισσότερο από τις βόμβες. Τα ιστορικά και πολιτικά αίτια αυτής της τραγωδίας σβήνονται. Χύνουμε δάκρυα για τον πόνο ενός λαού που φαίνεται να έχει πληγεί από μια φυσική καταστροφή. Όπως επισημαίνει ο Λουτσιάνο Κανφόρα, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, υπάρχει λιμός στη Γάζα, επιδημίες, όχι πολιτικές αποικιοκρατίας και επέκτασης της κυριαρχίας του Ισραήλ, ένα πιόνι του Ατλαντικού συστήματος, που τώρα έχουν οδηγήσει στην εξάλειψη ενός λαού. Διαβάζουμε με χαρά τα κύρια άρθρα, ακούμε τις απαγγελίες στην τηλεόραση, απολαμβάνουμε την ανθρώπινη συμπόνια των συντακτών των πιο πολυδιαβασμένων εφημερίδων που θα είναι έτοιμοι αύριο να υπερασπιστούν το δικαίωμα του Ισραήλ να αμυνθεί ενάντια στους ισλαμιστές τρομοκράτες. Έτσι, το ολιγαρχικό σύστημα στο οποίο ζούμε ανακτά οργουελιανά τον έλεγχο της αφήγησης. Ο Βελτρόνι και οι μαθητές του μπορούν να μας πουλήσουν το μεγαλείο της Αμερικής, τη Δημοκρατική επανάσταση που καταδεικνύει πώς η αμερικανική δημοκρατία, συγκρουσιακή και χαρακτηρισμένη από ελέγχους και ισορροπίες, αντέδρασε στον υφέρποντα αυταρχισμό του Τραμπ, επιδεικνύοντας τη ζωτικότητά της. Το αν ο Μπάιντεν και η Χάρις ήταν συνένοχοι στη γενοκτονία και τον νεοφιλελευθερισμό των ΗΠΑ, αν αύξησαν τη φτώχεια και κατέστρεψαν τα κοινά αγαθά, αν ο Ομπάμα και η Χάρις ξεπέρασαν τη σκληρότητα του Τραμπ στην απέλαση μεταναστών, αν η Χίλαρι Κλίντον συμμάχησε με τον τζιχάντ για να υποδαυλίσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και ήταν η πρωταγωνίστρια της λιβυκής καταστροφής - τι σημασία έχει; Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική, την απαραίτητη δύναμη. Η AIPAC, μια από τις μεγαλύτερες ενώσεις που χρησιμοποιεί το ισραηλινό λόμπι, ικανή να ξοδεύει 40 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για να τιθασεύει τον Τύπο και τα μέλη του Κογκρέσου, έχει καταρτίσει τον κατάλογο των Δημοκρατικών που εκλέγονται με δική της χρηματοδότηση. Δυστυχώς, όπως πάντα, όλα πρέπει να αλλάξουν για να παραμείνουν τα πάντα τα ίδια: η ισορροπία δυνάμεων εντός και μεταξύ των κρατών, οι ιεροί και αποικιακοί πόλεμοι και η ιδεολογία που τους υποστηρίζει.
[…] Ένας διπλωμάτης της ίδιας σειράς εισαγωγής με εμένα, ο οποίος κατείχε ισχυρές θέσεις στη Farnesina, έγραψε πρόσφατα ότι η Ρωσία θέλει να αποκαταστήσει μια ζώνη επιρροής στην Ευρώπη. Από σεβασμό για τη δικαιοσύνη, δεν μπορώ να κατονομάσω τον συνάδελφό μου, τον άσπονδο εχθρό μου, που κλήθηκε από το κόμμα « Repubblica » να καταθέσει εναντίον μου στη δίκη στην οποία είμαι η ζημιωθείσα πλευρά εξαιτίας της δυσφήμησης από τον Καπελίνι, ο οποίος με δυσφήμισε αποκαλώντας με «ψευτοπρώην πρέσβειρα» και «διπλωμάτη χαμηλής βαθμίδας», κατά τρόπο που αντιβαίνει στη διπλωματική επετηρίδα και τις δικές του ιεραρχίες. Πώς μπορεί αυτός ο διπλωμάτης να επιδείξει τέτοια άγνοια; Ο ΟΑΣΕ ορίζει ότι η ασφάλεια είναι αδιαίρετη. Η ελευθερία ενός κράτους να ενταχθεί σε μια πολιτικοστρατιωτική συμμαχία πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις θεμιτές ανησυχίες ασφαλείας άλλων κρατών (Συνθήκη της Βουδαπέστης, 1994). Οι ίδιες αρχές επιβεβαιώνονται στη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1999. Η Μόσχα δεν θέλει να δημιουργήσει μια ζώνη επιρροής, αλλά επικαλείται την ισορροπία δυνάμεων που εγγυάται ο ΟΑΣΕ και παραβιάζεται από τον επεκτατισμό του ΝΑΤΟ. Αλλά τι μας νοιάζει για τις συνθήκες; Ζήτω η προπαγάνδα! Στη Φαρνεζίνα, όπως γνωρίζουν ακόμη και οι πέτρες, φτάνει κανείς στον βαθμό του πρέσβη χάρη στην πολιτική συναλλαγή και την επιλογή μέσω πολιτικών διασυνδέσεων. Για ορισμένους, η ευθυγράμμιση με την εξουσία δεν τελειώνει με τη συνταξιοδότηση.
Ο νόμος κατά του αντισημιτισμού, που επιθυμεί και εγκρίνει η Τζόρτζια Μελόνι και η πλειοψηφία της (μαζί με τους Ρέντσι και Καλέντα), είναι ένας ακόμη επαίσχυντος νόμος που καταδικάζει την ελευθερία. Είναι το αντίστοιχο του νόμου Ζαν, αν και εδώ αλλάζει η μειονότητα στην οποία αναφέρεται. [Ο Νόμος Ζαν (ιταλ. Disegno di legge Zan ή DDL Zan) είναι το προτεινόμενο νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων και της ρητορικής μίσους στην Ιταλία, που πήρε το όνομά του από τον εισηγητή του, βουλευτή Αλεσάντρο Ζαν.] Θα έπρεπε να τον ονομάσουν νόμο Έπσταϊν. Μια κολοσσιαία, ακόμη μία, ξεπουλημένη εκδούλευση προς τη διεθνή εξουσία του χρήματος. Ας διευκρινίσουμε ένα σημείο αμέσως. Κάθε Εβραίος πολίτης, λόγω εθνικότητας ή θρησκείας, προστατεύεται ήδη διπλά στην Ιταλία. Διπλά, επειδή η προστασία που ήδη παρέχεται σε κάθε Ιταλό πολίτη από τους αστικούς και ποινικούς κώδικες συμπληρώνεται από την πρόσθετη (και ως εκ τούτου αμφισβητήσιμη) προστασία που παρέχει ο νόμος Μαντσίνο. Επομένως, ο νέος νόμος κατά του αντισημιτισμού δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό να προστατεύσει κανέναν πέρα από αυτό που ήδη προστατεύεται. Αντίθετα, χρησιμεύει στο να φιμώσει όποιον επικρίνει τις πολιτικές του Ισραήλ, εξισώνοντας ανέντιμα τον αντισημιτισμό με τον αντισιωνισμό. Και τελικά, μας κυβερνούν ανέντιμοι άνθρωποι, κόλακες (είναι νόμος για πληροφοριοδότες) και απατεώνες. Αυτός ο νόμος κατά της ελευθερίας θα ήταν ένα σοβαρό λάθος ακόμη και πριν από τον Έπσταϊν και τη Γάζα. Τώρα είναι μια πλήρης ντροπή. Σημαίνει, στην πραγματικότητα, να γίνει κανείς συνένοχος στο σύστημα Έπσταϊν και στις σφαγές του Νετανιάχου. Πράγματι, ακριβώς επειδή τα στοιχεία πίσω από το παιδεραστικό κύκλωμα του Τζέφρι Έπσταϊν και τις σφαγές γυναικών και παιδιών από τον Νετανιάχου (για να μην αναφέρουμε την επιθετικότητα στη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράν) ανοίγουν τα μάτια πολλών ανθρώπων στο πώς οι κληρονόμοι των χθεσινών θυμάτων μπορούν να γίνουν οι σημερινοί δήμιοι, η κεντροδεξιά των κατ’ επίφαση υπερασπιστών της εθνικής κυριαρχίας, που στην πραγματικότητα υπηρετεί την παγκοσμιοποιημένη πλουτοκρατία του Έπσταϊν, αναλαμβάνει δράση κατόπιν αιτήματος των πραγματικών της αφεντικών: αυτών του χρήματος. Η «Λαίδη Άσπεν» Τζόρτζια Μελόνι αποδεικνύεται η πραγματική κληρονόμος των χειρότερων του Τζανφράνκο Φίνι, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι οι πρώην φασίστες της Εθνικής Συμμαχίας έχουν την προδοσία στο αίμα τους, ακόμα και όταν αλλάζουν το όνομα του κόμματός τους. Η Μελόνι έχει φιλήσει το δαχτυλίδι και ακόμη και την παντόφλα των Μπάιντεν, Τραμπ, φον ντερ Λάιεν, Ζελένσκι και Νετανιάχου. Δεν υπάρχει καμία ισχυρή προσωπικότητα απέναντι στην οποία η κυρία από την Γκαρμπατέλα δεν έχει επιδείξει την πιο αηδιαστική «δυτική» δουλοπρέπεια. Είμαστε ένα κράτος με περιορισμένη κυριαρχία, σωστά λέγεται. Αλλά όσοι είναι υποδεέστεροι (υποτελείς) δεν χρειάζεται απαραίτητα να πουλήσουν την αξιοπρέπειά τους. Για να μην αναφέρουμε τον δυσανάλογο αριθμό μεταναστών που η Μελόνι, σε συμπαιγνία με την Confindustria, επέτρεψε να εισέλθουν στην Ιταλία, διαιωνίζοντας το χάος και αθετώντας όλες τις υποσχέσεις που έδωσε στο εκλογικό της σώμα εδώ και χρόνια. Και να αναφέρουμε τα φορτηγά με χρήματα που πήρε από τους Ιταλούς η Μελόνι και τα έστειλε στον Ζελένσκι για να κηρύξει πόλεμο; Και τον Σαλβίνι, τώρα μια καρικατούρα του εαυτού του, που κάθε φορά λέει ότι είναι εναντίον της μόνο και μόνο για να χάσει την υπόληψή του ψηφίζοντας υπέρ της. Γνωρίζω την αντίρρηση. Δηλαδή, είναι καλύτερη η αριστερά; Η φιλελεύθερη αριστερά, υπό την ηγεσία των ηλιθίων του Δημοκρατικού Κόμματος, είναι διαποτισμένη με μια τρομακτική μνησικακία για οτιδήποτε ευγενές και άξιο σεβασμού και αγάπης: οικογένεια, ζωή, Χριστιανισμός, φυσικός νόμος, πατρίδα, μικρή ή μεγάλη, πολιτισμός. Η φιλελεύθερη αριστερά είναι μέχρι στιγμής το υψηλότερο σημείο που έχει επιτευχθεί ποτέ στην ιστορία της ανατροπής, της διαστροφής και του μηδενισμού. Αλλά η δεξιά πτέρυγα, αυτοί που μαχαιρώνουν τους ανθρώπους και τον πολιτισμό πισώπλατα, είναι ακόμη χειρότεροι. Η αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος και οι όμοιοί του μισούν. Η δεξιά πτέρυγα των Αδελφών της Ιταλίας και οι όμοιοί τους δεν μισούν. Σέρνονται. Σε μαχαιρώνουν πισώπλατα όχι επειδή τους κινεί το μίσος, αλλά από δουλοπρέπεια, προδοσία, δειλία, απληστία, ατιμία. Το κέντρο των Ρέντσι, Καλέντα και Μαρατέν καταφέρνει να συνδυάσει τα χειρότερα και των δύο πλευρών. Είναι η τέλεια σύνθεση των δύο κακών. Όπως ο Μακρόν στη Γαλλία και ο Μερτς στη Γερμανία. Ποιο είναι χειρότερο, ο μηδενισμός της μνησικακίας στα αριστερά ή αυτός της προδοσίας στα δεξιά; Αυτός του μίσους στα αριστερά ή αυτός της ατιμίας στα δεξιά; Είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς. Ή μάλλον: είναι δυνατόν να απαντηθεί ότι η διχοτομία αριστεράς/δεξιάς είναι εντελώς παραλυτική, επειδή όποιος κερδίζει τις εκλογές, δεξιά ή αριστερά, κερδίζει μαζί του το δικέφαλο τέρας της πλουτοκρατίας και της διάλυσης. Η φιλελεύθερη δημοκρατία -και μάλιστα στην Ιταλία, με την κυριαρχία της να καταλαμβάνεται από τους Γιάνκηδες- είναι μια ολοκληρωτική απάτη. Στην τελική ευθεία της Δύσης, μόνο ο χρυσός βασιλεύει τώρα, μαζί με τα ψέματα.
Ας μιλήσουμε για το χρήμα, τις τράπεζες και την εξέλιξή τους. Εφόσον ο «Θεός του χρήματος» φαίνεται να έχει γίνει η μόνη μεταφυσική οντότητα που υπάρχει, στην πραγματικότητα, όπως βιώνουμε καθημερινά, είναι και υλική οντότητα.
Ας ξεκινήσουμε όμως με τις τράπεζες. Στην εποχή αυτού που γενικά ονομάζεται αρχαίος καπιταλισμός (τίποτα σαν τον σύγχρονο καπιταλισμό), οι τράπεζες είχαν την εξής λειτουργία: οι πολίτες κατέθεταν εκεί τα τιμαλφή τους - χρήματα, χρυσό και ασήμι, το νόμισμα των φτωχών - για να τους προστατεύουν από κλέφτες ή άλλους εγκληματίες. Αλλά οι τράπεζες σύντομα μετατράπηκαν σε «επιχειρηματικές τράπεζες», που σημαίνει ότι επένδυαν τα χρήματα που τους είχαν εμπιστευτεί οι πολίτες. Δηλαδή, έκαναν συναλλαγές με χρήματα που δεν ήταν δικά τους και τα δάνειζαν με τοκογλυφία στον ίδιο πολίτη. Ωστόσο, ο πολίτης αναγκαζόταν να κρατήσει ένα μέρος των χρημάτων για να καλύψει απρόβλεπτα γεγονότα. Δηλαδή, αποταμίευε, και ο αποταμιευτής είναι ο θεσμικός ανόητος του συστήματος. Επειδή το χρήμα χάνει συνεχώς την αξία του λόγω διαφόρων παραγόντων - πληθωρισμού, υποτίμησης κ.λπ. - βρίσκοντας έτσι τον εαυτό του εκτεθειμένο, ο πολίτης αναγκαζόταν να στραφεί στις τράπεζες για να καλύψει το χρέος του. Και οι τράπεζες το κάλυψαν πρόθυμα, αλλά με τοκογλυφικό τόκο. Πριν από λίγο καιρό, έπαιξα ένα παιχνίδι με έναν διευθυντή στην Banca Intesa: Προσποιήθηκα ότι ζήτησα στεγαστικό δάνειο, και ο διευθυντής μου το χορήγησε ευχαρίστως με επιτόκιο 6%. «Γιατί μου δίνεις απόδοση 2% στο βιβλιάριο επιταγών μου (οι επιταγές υπήρχαν ακόμα τότε) και μετά μου ζητάς 6% με τα δικά μου χρήματα;» Έμεινε άφωνος. Στη συνέχεια, τα χρήματα έχασαν κάθε φυσική τους υπόσταση, μετατρέποντας τα σε bitcoin, με την κερδοσκοπία πάνω στην κερδοσκοπία πάνω στην κερδοσκοπία.
Αλλά τα μεγάλα χρηματικά ποσά μπορούν να αποτελέσουν πρόβλημα ακόμη και για τους πλούσιους. Ο Σόρος, ο οποίος στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 θεωρούνταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο πιο επιδέξιος στο να κάνει τα χρήματα να αυξάνονται, έγραψε: «Το ταμείο μου, το Κβαντικό Ταμείο, συνέχισε να αυξάνεται, η περιουσία μου είχε γίνει ανυπολόγιστη, αλλά όσο περισσότερο μεγάλωνε το Κβαντικό Ταμείο, τόσο περισσότερο αυξάνονταν οι ανησυχίες μου, η δουλειά μου, το άγχος μου. Και τότε αναρωτήθηκα αν το Κβαντικό Ταμείο ήταν στην υπηρεσία μου ή εγώ ήμουν στην υπηρεσία του». Τελικά, έχοντας αποστασιοποιηθεί κάπως από το Κβαντικό Ταμείο, ο Σόρος, ο οποίος ήταν ο ηγέτης, έπεσε περίπου στην εκατοστή θέση.
Αν θεωρήσουμε όλα τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία του κόσμου - υλικά, άυλα, ομόλογα κ.λπ. - ως «ένα», ποιο είναι το υπόλοιπο 99%; Καθαρή ανυπαρξία. Ή μήπως έχουμε υποθηκεύσει χρήματα σε τόσο μακρινές εποχές που αργά ή γρήγορα, σε ένα νιτσεϊκό, υπαρξιακό κίνημα, θα πέσουν πάνω μας ως ένα δραματικό παρόν. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το μέλλον, πραγματικό ή φανταστικό, που έχει επεκταθεί σε τερατώδεις διαστάσεις από τη φαντασία και την τρέλα μας, θα πέσει μια μέρα πάνω μας. Εκείνη την ημέρα, τα χρήματα δεν θα υπάρχουν πια. Γιατί δεν θα έχουμε πια μέλλον, ούτε καν να φανταστούμε. Θα τα έχουμε καταβροχθίσει.
Ο αριθμός δεν έχει αλλάξει από τον Ψυχρό Πόλεμο: εξακολουθούν να υπάρχουν τρεις κόσμοι, εν μέρει κληρονομημένοι από την παλιά διαίρεση σε μπλοκ, αλλά με μια σημαντική μετατόπιση: από τη μία πλευρά, έχουμε τη Βόρεια Αμερική, με τον υπόλοιπο αγγλοσαξονικό κόσμο και το Ισραήλ, των οποίων οι άπληστες ολιγαρχίες θέλουν να αντισταθούν πάση θυσία στην αποτυχία του παγκοσμιισμού, ή μάλλον, στην ιδεολογία της κυριαρχίας τους. Από την άλλη, υπάρχει μια σειρά από χώρες που μπορούν περίπου να αποδοθούν στην ομάδα BRICS, αλλά των οποίων οι σημαιοφόροι είναι η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν. Αυτά τα δύο μπλοκ, σε ανοιχτό πόλεμο μεταξύ τους σε δύο τομείς, ανταγωνίζονται για αναπτυσσόμενες χώρες, κυρίως την Αφρική, στη συνέχεια τη Νότια Αμερική και τέλος μέρη της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Έπειτα, υπάρχει ο Τρίτος Κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη, η οποία κάποτε, αν και σε θέση υποταγής, ήταν μέρος του Πρώτου Κόσμου και μάλιστα πίστευε ότι ήταν το πιο κοινωνικά προηγμένο μέρος του. Αυτός ο ορισμός μπορεί να εκπλήξει ορισμένους, αλλά δεν βασίζεται πλέον σε απλές οικονομικές συνθήκες, οι οποίες βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, αλλά μάλλον στην ικανότητα να επηρεάζει την πλανητική λογική, εν ολίγοις να αποτελεί ένα μοντέλο και έναν πόλο έλξης.
Αυτή η ικανότητα έχει πλέον πρακτικά μειωθεί στο μηδέν: οι μεμονωμένες χώρες, πόσο μάλλον η ΕΕ, δεν έχουν τίποτα να διδάξουν σε κανέναν, εκτός από το να δώσουν το παράδειγμα που δεν πρέπει να μιμηθούν. Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη μπορεί να τραβήξει την προσοχή είναι να προσπαθήσει να σαμποτάρει τη συνάντηση στη Σεντζέν μεταξύ Τραμπ, Σι και Πούτιν. Το έκαναν οργανώνοντας τόσο μια επίθεση με drone στη Μόσχα, η οποία απέτυχε εντελώς, όσο και μια επίθεση στη Γέφυρα της Κριμαίας, η οποία υπέστη κάποιες ζημιές. Η σιδηροδρομική κυκλοφορία επανήλθε μετά από λίγες ώρες και η κυκλοφορία των αυτοκινήτων θα αποκατασταθεί σύντομα, δεδομένου ότι οι Ρώσοι έχουν προκατασκευασμένες κατασκευές για τα δύο κύρια ανοίγματα (από τα περισσότερα από διακόσια ανοίγματα της πολύ μεγάλης γέφυρας) ακριβώς εν αναμονή αυτών των επιθέσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε κατ' εντολή των προθυμων και χάρη στο προσωπικό, τα υλικά και την εφοδιαστική του ΝΑΤΟ - ή μάλλον, χάρη σε ένα συμμαχικό RC-135 που καθοδήγησε τα drone και δεν μπορούσε να καταρριφθεί χωρίς να διακινδυνεύσει να βάλει φωτιά στα πεδία ενός παγκόσμιου πολέμου. Μια δειλή επιχείρηση, όπως συνήθως: σε περίπτωση πολέμου, ολόκληρος αυτός ο στρατιωτικός μηχανισμός θα είχε μόνο λίγα λεπτά ζωής. Ο απώτερος στόχος θα πρέπει να είναι να πούμε στους Τρεις Μεγάλους: «Είμαστε κι εμείς εδώ, και αν δεν μας φέρετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, θα σας καταστρέψουμε το πάρτι». Αλλά η μέθοδος που επιλέχθηκε για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος είναι η πιο καταστροφική τόσο για τους Ουκρανούς όσο και για τους ίδιους τους Ευρωπαίους, οι οποίοι με τρελή πεισματικότητα θέλουν πάση θυσία να δημιουργήσουν τις συνθήκες για την οικονομική τους κατάρρευση, διακόπτοντας τους δεσμούς -είναι αλήθεια να λέμε- με τα ενεργειακά και ορυκτά αποθέματα της Ρωσίας, τα οποία βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι τους, και αναγκασμένοι να τα αγοράσουν από άμεσους ανταγωνιστές οι οποίοι, όπως και οι Αμερικανοί, χρεώνουν πολύ διαφορετικές τιμές για την εγχώρια αγορά και τις εξαγωγές τους.
«Είμαστε κι εμείς εδώ». Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι το ευρωπαϊκό πολιτικό περιβάλλον είναι εντελώς εκτός εαυτού. Οι ΗΠΑ είναι πολύ ευχαριστημένες με αυτές τις άσκοπες επιχειρήσεις, ελπίζοντας να απορροφήσουν όλη την ευρωπαϊκή βιομηχανία, η οποία πλέον είναι μη ανταγωνιστική και πολύ οπισθοδρομική σε ορισμένους τομείς όπως η ηλεκτρονική. Η Κίνα είναι χαρούμενη επειδή θα μπορέσει να αυξήσει το εμπορικό της αποτύπωμα στην Γηραιά Ήπειρο, δεδομένων των πλέον εκτός ελέγχου τιμών των τοπικών προϊόντων. Η Ρωσία έχει ήδη δημιουργήσει τη δική της εναλλακτική αγορά για τους πόρους της και δεν έχει ανάγκη την Ευρώπη, και μπορεί, όπως απέδειξε στο Κίεβο, να καταστρέψει όσες γέφυρες θέλει. Επιπλέον, αυτές οι επιχειρήσεις μπορεί να γίνουν πρωτοσέλιδα, μπορεί να αφυπνίσουν φιλοουκρανικά τρολ - ένα πραγματικά παράξενο φαινόμενο έμφυτης ηλιθιότητας - αλλά δεν έχουν καμία επιρροή στην έκβαση του πολέμου: απλώς θέτουν σε αμφισβήτηση την ύπαρξη της Ουκρανίας και, τελικά, την ύπαρξη της ίδιας της Ευρώπης. Για τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο, θα μπορούσε να είναι αυτή η τελευταία γέφυρα.
«Ας πιστέψουμε λοιπόν στην αστρική μας φιλία, ακόμη κι αν αναγκαστούμε να είμαστε επίγειοι εχθροί». —Friedrich Nietzsche, Η χαρούμενη επιστήμη ΟΣΑ ΜΕΛΛΟΥΝ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ: ΤΟ ΕΞΩΓΗΙΝΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ......Θα μπορούσε κάλλιστα σε έναν άλλο πλανήτη να υπάρχουν έλλογα όντα που δεν θα μπορούσαν να σκέφτονται παρά μόνο μεγαλόφωνα. Αυτά τα όντα δεν θα μπορούσαν να έχουν σκέψεις χωρίς ταυτόχρονα να τις εκφράζουν με τη φωνή τους, είτε ήταν ξύπνια είτε κοιμούνταν, είτε βρίσκονταν μαζί με άλλους είτε μόνα τους. Σε τι είδους διαφορετική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους θα οδηγούσε αυτό και τι είδους επίδραση θα είχε σε σύγκριση με το ανθρώπινο είδος μας; (AP, 250).....
Χρειάζεται να σταθούμε για μια στιγμή, αναβάλλοντας την αποκαλυπτικά προκαταβολική απάντηση του Kant στο ερώτημά του, ώστε να διερευνήσουμε τον ευρύ χώρο σκέψης που διανοίγει αυτό το υπερκαθορισμένο χωρίο. Εκείνο που θέλω να υποστηρίξω είναι ότι το παράξενο εξωγήινο όνειρο του Kant λειτουργεί ως ένα είδος φορτισμένου σημείου αναμετάδοσης, μέσα από το οποίο διέρχονται αλληλεπικαλυπτόμενες επιθυμίες, αγωνίες και παραδοχές σχετικά με την ομιλία, τη μυστικότητα και την κοινωνικότητα. Ας αρχίσουμε όμως με τα δύο ερωτήματα που θέτει ο Kant. Από κοινού προαναγγέλλουν την κατεξοχήν νεωτερική ανθρωπολογική χειρονομία: η σύλληψη της διαφοράς δεν διακρίνεται από την προσδοκία ότι θα μας δουν και θα μας κρίνουν από τη σκοπιά αυτής της διαφοράς. Όπως λέει ο Derrida, «ο Rousseau θα είχε διδάξει στον σύγχρονο ανθρωπολόγο αυτή την ταπεινότητα εκείνου που γνωρίζει ότι είναι “απαράδεκτος”, αυτή την τύψη που παράγει την ανθρωπολογία» (OG, 101). Ο Kant βλέπει τον άλλον ως παραίσθηση για να νουθετήσει το ίδιο του το «είδος» και, έτσι, να υποβάλει τον «άνθρωπο» είτε σε «καλοπροαίρετη γελοιοποίηση» είτε σε «περιφρόνηση» —τις δύο κριτικές στάσεις που προτείνει ο Kant στην επόμενη σελίδα, ανακαλώντας την προηγούμενη επιλογή του Μώμου και του Τίμωνα, αντίστοιχα— μέσω της παράκαμψης του εξωγήινου. Αυτή είναι τουλάχιστον η αμφίσημα αντιανθρωποκεντρική χειρονομία στην οποία θα προβεί τελικά ο Kant στον απόηχο του ονείρου του για τους εξωγήινους που δεν μπορούν να πουν ψέματα, μια χειρονομία με μακρά ιστορία στο έργο του.¹³ Οι εξωγήινοι, απλώς και μόνο χάρη στον εξωτισμό τους, στη φυσική και «πολιτισμική» απόστασή τους από τις μέριμνες της ανθρωπότητας, αναδεικνύουν τη σχετική (α)σημαντότητα αυτών των μεριμνών. Όποια κι αν είναι τα ελαττώματα που χαρακτηρίζουν τους εξωγήινους —και ο Kant δεν θα διστάσει, λίγο αργότερα, να τους καταδικάσει γι’ αυτά—, η απλή δυνατότητα ύπαρξης άλλων έλλογων πλασμάτων στο σύμπαν, πλασμάτων με ικανότητες και αδυναμίες απολύτως ιδιαίτερες σε αυτά, συμβάλλει στη διασαφήνιση εκείνου που καθιστά τον «άνθρωπο» μοναδικό, την ίδια στιγμή που τοποθετεί την ενασχόλησή του με αυτή τη μοναδικότητα —μια ενασχόληση που περιλαμβάνει, κατά τεκμήριο, και την ίδια την πραγματολογική ανθρωπολογία— σε μια ευρύτερη, κοσμολογική προοπτική, όπου οι άνθρωποι αποτελούν απλώς ένα είδος έλλογων πλασμάτων ανάμεσα σε πολλά. Πόσο διαφορετικό μοιάζει αυτό από όλες τις άλλες αναφορές της Ανθρωπολογίας στους άλλους, στις οποίες ο Kant δεν εκφράζει παρά απροκάλυπτη περιφρόνηση για τον ξένο: τους Εβραίους, τους «πρωτόγονους» πολιτισμούς, τις γυναίκες, την αριστοκρατία, όλα εκείνα τα όντα των οποίων αμφισβητείται τόσο η ελλογότητα όσο και η ανθρωπινότητα και τα οποία, με διαφορετικό τρόπο το καθένα, στοιχειώνουν τα περιθώρια της Ανθρωπολογίας ως ισάριθμες φασματικές απειλές. Από κοινού, αυτές οι αναφορές συγκροτούν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «μη νεωτερικό» ή αρχαϊκό νήμα της Ανθρωπολογίας, το απροκάλυπτα ανθρωποκεντρικό κείμενο που αντιπαρατίθεται στο περισσότερο «νεωτερικό» αντίστοιχό του, το ανθρωποκεντρικό κείμενο που σκέφτεται τον εαυτό του ως αντιανθρωποκεντρισμό (OG, 120), έστω και για μια στιγμή. Η ασυνήθιστη μορφή μιας εξωγήινης κοινότητας στην οποία η εξαπάτηση είναι αδύνατη συμβάλλει, χάρη στη θέση της μέσα στην αφήγηση του κειμένου, στην ώθηση του Kant προς την υπό όρους «παραδοχή ότι αυτή η φυλή των γήινων έλλογων όντων δεν αξίζει καμία τιμητική θέση ανάμεσα στα άλλα έλλογα όντα του σύμπαντος (που μας είναι άγνωστα)» (AP, 251). «Άγνωστα», ναι, όπως φροντίζει να επισημάνει η παρένθεση του Kant, αλλά άγνωστα με έναν τρόπο που διαχωρίζει αυτά τα «άλλα έλλογα όντα» από την ανθρωπότητα χωρίς να τα καθιστά απρόσιτα στο επικριτικό βλέμμα του ανθρωπολόγου. Η παρένθεση σηματοδοτεί την ασταθή γραμμή που χωρίζει την εμπειρική επιταγή του Kant να μιλά για ό,τι είναι γνωστό από την ονειροπόλα επιθυμία του να αξιοποιήσει αυτή την αδυναμία γνώσης, να μετατρέψει τους εξωγήινους σε ένα κενό σημείο στο οποίο θα μπορούσε να αποδοθεί οποιαδήποτε ανθρωποκεντρική σημασία. Εύλογα, η χειρονομία του Kant διατυπώνεται υποθετικά: η ανεξάλειπτα απατηλή φύση του «ανθρώπου» «θα οδηγούσε σε αυτή την παραδοχή», λέει, αναγνωρίζοντας εν μέρει τον φαντασιακό χαρακτήρα των εξωγήινών του και, εν μέρει, ανοίγοντας τον δρόμο για άλλες παραδοχές, και μάλιστα για τις πιο αισιόδοξες με τις οποίες τελικά ολοκληρώνεται η Ανθρωπολογία. Όταν ο Kant αναρωτιέται πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα σε έναν πλανήτη κατοικημένο από ριζικά ειλικρινείς εξωγήινους, διανοίγει τη θεωρητική δυνατότητα μιας συγκριτικής κρίσης για την ανθρωπότητα. Η ανθρωπολογική λογική αυτής της στιγμής του κειμένου είναι αναμφίβολα πειστική: αν όχι ο Τίμων ή ο Μώμος, τότε οι εξωγήινοι θα μπορούσαν να προσδιορίσουν την περιζήτητη σκοπιά από την οποία θα αξιολογούνταν οι αδυναμίες των γήινων ομολόγων τους μέσα στην τάξη των πραγμάτων. Ο εξωγήινος συνιστά τον «απόλυτο» ξένο, του οποίου το βλέμμα θα μπορούσε να μας αποκαλύψει ακαριαία την ψευδόμενη φύση μας. Με την εντιμότητά τους, οι εξωγήινοι θα φαίνονταν πράγματι να ενσαρκώνουν την καθαρότητα και την πληρότητα εκείνου που ο Kant ονομάζει αλλού «τέλεια φιλία» (MM, 262). Μια τέτοια αδελφοσύνη είναι τόσο σπάνια, ώστε μοιάζει να μην ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, τόσο σπάνια όσο οι «μαύροι κύκνοι» (MM, 263), για να θυμηθούμε την υπέροχη μεταφορά του φιλοσόφου, την οποία αντλεί από τον Juvenal. Αν η τελειοποιημένη φιλία παραμένει ως επί το πλείστον το «προσφιλές παιχνίδι των συγγραφέων μυθιστοριών» —στους οποίους, μπορούμε να υποθέσουμε, περιλαμβάνονται και οι συγγραφείς εκείνης της ιδιαίτερης μορφής μυθιστορίας που ονομάζεται επιστημονική φαντασία—, δεσμεύει εντούτοις τα έλλογα πλάσματα με την ισχύ νόμου.Ο Kant παραδέχεται πρόθυμα ότι τα έλλογα όντα υποχρεούνται να έχουν αισθήματα «συμπάθειας» και «επικοινωνίας». Όταν όμως ο Kant φαντάζεται μια ολόκληρη κοινωνία να πραγματώνει αυτό το ιδεώδες, όπως κάνει με τους εξωγήινους, οι μαύροι κύκνοι αποδεικνύονται ασχημόπαπα. Οι εξωγήινοι μιλούν με την απόλυτη ειλικρίνεια που ο Kant επιφυλάσσει για τους καλύτερους φίλους, κι όμως δεν είναι φίλοι· διότι αν δεν είναι όλοι τους τόσο αγνοί όσο οι άγγελοι, δεν μπορούμε να συλλάβουμε πώς θα μπορούσαν να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους, πώς θα μπορούσε ο καθένας να τρέφει οποιονδήποτε σεβασμό για οποιονδήποτε άλλον και πώς θα μπορούσαν να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. (AP, 250)
Στην επόμενη πρόταση ο Kant θα συνεχίσει λέγοντας ότι η φυσική ανθρώπινη ικανότητα να αποκρύπτει κανείς τις σκέψεις του οδηγεί αναπόφευκτα στην κακοήθεια του ψεύδους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μια κοινότητα θεμελιωμένη στην απόλυτη αποκάλυψη θα ήταν λιγότερο αυτοκαταστροφική. Στους εξωγήινους δεν επιτρέπεται, με τρόπο εμφατικό, να αποτελέσουν το ενάρετο κατοπτρικό είδωλο της ανθρωπότητας, πράγμα που μας υπενθυμίζει ότι για τον Kant η ορθή κοινωνικότητα δεν σημαίνει απλώς να ενεργούμε σύμφωνα με την παρόρμηση να αποκαλυπτόμαστε ο ένας στον άλλον, αλλά να διαχειριζόμαστε με ευσυνειδησία και σύνεση αυτή τη βούληση για αποκάλυψη. Οι εξωγήινοι δεν είναι τέλεια όντα και, εφόσον δεν είναι, η ανεξέλεγκτη βούλησή τους για αλήθεια και η αδυναμία τους να μένουν μόνοι με τις σκέψεις τους δεν θα μπορούσαν παρά να τους οδηγήσουν σε μπελάδες. Και όχι σε οποιουσδήποτε μπελάδες, αλλά ακριβώς στην ίδια ανοησία και κακοβουλία, στην ίδια έλλειψη σεβασμού που πλήττει τον «άνθρωπο» και καθιστά αναγκαία την «καταδικαστική κρίση» ενός Τίμωνα ή ενός Μώμου… ή, όπως θα μπορούσαμε να είχαμε σκεφτεί, κατά τον τρόπο της ανθρωπολογίας, ενός αφελώς έντιμου εξωγήινου. Είναι σαν, σε κάποιο φαντασιακό ακραίο σημείο, η αδυναμία του εξωγήινου να πει ψέματα και η αδυναμία του ανθρώπου να μην πει ψέματα να βρίσκουν ένα κοινό αυτοκαταστροφικό έδαφος. Πώς θα μπορούσε μια υπερβολή αληθολογίας να οδηγήσει στα ίδια προβλήματα με μια υπερβολή ψευδολογίας; Γιατί η ριζική ειλικρίνεια προεικονίζει έναν κόσμο στερημένο από σεβασμό; Η εξέταση της εξωγήινης κοινότητας από τον Kant είναι, βεβαίως, εξαιρετικά σύντομη, αλλά ανοίγει εντυπωσιακά πολλές προοπτικές σκέψης. Ας το επαναλάβουμε: οι εξωγήινοι, πρώτα απ’ όλα, δεν είναι άγγελοι. Ο Kant γνωρίζει πολύ καλά ότι στο ακροατήριό του υπάρχουν πνευματοσκόποι, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, για τους οποίους ένα μη γήινο έλλογο ον δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά άγγελος. Ο Kant αρνείται αυτή την ταύτιση ή ίσως καθιστά ρητή την άρνησή του, αφού η σιωπή του σχετικά με τους αγγέλους σε αντιδιαστολή προς τους εξωγήινους, μέχρι αυτό το σημείο της Ανθρωπολογίας, έχει στην πραγματικότητα ήδη πει πολλά.
Όπως είχε γράψει περισσότερο από σαράντα χρόνια νωρίτερα, οι άνθρωποι δεν έχουν κανέναν λόγο να «ζηλεύουν τους αγγέλους».¹⁴ Τα αμιγώς νοητά όντα, όπως οι άγγελοι, σηματοδοτούν το όριο της εμβέλειας της Ανθρωπολογίας —ή μάλλον ένα από τα όριά της—, καθώς, σε αντίθεση με άλλα έλλογα όντα στο σύμπαν του Kant, είναι στη φύση τους να μην έχουν υποσελήνιες επιθυμίες που θα μπορούσαν να συγκρουστούν με τον ηθικό νόμο. Όπως τα ζώα στον Kant, βρίσκονται πέραν του καλού και του κακού. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με όλες τις αποκηρύξεις του Kant, και αυτή πραγματοποιείται με αμφισημία, διότι οι άγγελοι λειτουργούν, ακόμη και κατά την απόρριψή τους, ως ο άλλος του εξωγήινου, περιβεβλημένος με εξωτισμό, ως το «ανθρωπολογικό» του φάντασμα, σε αντιπαραβολή με το οποίο η εξωγήινη κοινωνικότητα θα μετρηθεί και θα βρεθεί ελλιπής. Τι είναι λοιπόν αυτό που καθιστά αυτούς τους ριζικά ειλικρινείς εξωγήινους τόσο διαβολικά πολεμοχαρείς και ασεβείς… τόσο, ε, ανθρώπινους; Τι τους εμποδίζει να δημιουργήσουν εκείνο το είδος αστικής κοινωνίας που οι περιβόητες αυστηρές επιταγές του Kant σε άλλα σημεία υποδηλώνουν ότι θα έπρεπε να απορρέει φυσικά από το απαραβίαστο καθήκον των έλλογων όντων να μην προσποιούνται — από την υποχρέωσή τους, ακριβώς, να λένε ό,τι σκέφτονται; Η συνοπτική κρίση του Kant για τους εξωγήινους είναι ακόμη πιο απόλυτη και αυταρχική επειδή πρέπει να αποκρύψει διάφορες μορφές αμηχανίας. Ένα κλειδί για την αλλεργική αντίδραση του Kant είναι ο υπερβολικά επικοινωνιακός χαρακτήρας της μη γήινης κοινωνίας, μιας κοινωνίας που θα μπορούσε εύκολα να περιγραφεί ως τηλεπαθητική στη φύση της. Η die Telepathie δεν είναι λέξη που διαθέτει ακόμη ο Kant, όπως άλλωστε, αυστηρά μιλώντας, ούτε η die Gedankenübertragung («μεταβίβαση της σκέψης»), ο συγγενής όρος με τον οποίο θα παλέψει ο Freud κατά την αμφίσημη αποκήρυξη της τηλεπάθειας ως του εγγύτερου άλλου της ψυχανάλυσης.¹⁵ Ωστόσο, οι αρνητικές συνδηλώσεις αυτής της ακόμη ακατονόμαστης έννοιας για τον Kant είναι αρκετά σαφείς: μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν μπορεί να κρατήσει τις σκέψεις του για τον εαυτό του και στην οποία τα άτομα αναγκάζονται να εκφέρουν τις σκέψεις τους, ακόμη και όταν κοιμούνται, αποτελεί πρότυπο μιας υπερεπικοινωνιακής συλλογικότητας για την οποία ο φιλόσοφος δεν θα μπορούσε παρά να τρέφει την πιο ακραία περιφρόνηση. Στην Εικαζόμενη απαρχή της ανθρώπινης ιστορίας (1786), για παράδειγμα, ο Kant μιλά επικριτικά για μια έμφυτη «ορμή» να συνομιλεί κανείς και να επικοινωνεί με τους άλλους. Μολονότι πρόκειται για μια επιθυμία που εξηγεί την προέλευση της ανθρώπινης κοινωνικότητας, εξακολουθεί να επιβιώνει μέσα στην έλλογη κοινότητα που η ίδια θεμελίωσε ως αιτία και σύμπτωμα μιας ορισμένης απερισκεψίας:
Όσο ήταν ακόμη μόνος, ο άνθρωπος θα πρέπει να ωθήθηκε από την ορμή για επικοινωνία να γνωστοποιήσει την ύπαρξή του σε άλλα ζωντανά όντα, ιδίως σε εκείνα που παράγουν ήχους. Μπορούσε να μιμηθεί αυτούς τους ήχους, οι οποίοι θα μπορούσαν αργότερα να χρησιμεύσουν ως ονόματα. Μια παρόμοια επίδραση της παραπάνω ορμής μπορεί να παρατηρηθεί ακόμη και σήμερα. Τα παιδιά και οι απερίσκεπτοι άνθρωποι τείνουν να ενοχλούν το σκεπτόμενο μέρος της κοινότητας με κρότους, φωνές, σφυρίγματα, τραγούδια και άλλα είδη θορυβώδους διασκέδασης, συχνά επίσης με θρησκευτικές εκδηλώσεις ευλάβειας ανάλογου χαρακτήρα.¹⁶
Ο βιογράφος του Kant, Gulyga, αναφέρει την αποστροφή του Kant για τις θρησκευτικές δεήσεις που έψαλλαν οι κρατούμενοι της δημοτικής φυλακής δίπλα στο σπίτι του στο Königsberg. Επειδή αυτές οι προσευχές διέκοπταν «το σκεπτόμενο μέρος της κοινότητας» —δηλαδή το μέρος που εκπροσωπεί ο Kant—, υπέβαλε αίτημα στην αστυνομία να κλείσουν τα παράθυρα της φυλακής.¹⁷ Φαίνεται ότι ο Kant απαιτούσε πάντοτε από τις μυσταγωγικές συνάξεις —είτε αποτελούνταν από ξαφνικά προσηλυτισμένους κρατουμένους είτε από οπαδούς ονειροβλεπτών— να χαμηλώσουν τη φωνή τους, να κάνουν ησυχία. Και όταν το κάνει, η σκέψη να καλέσει την Polizei δεν βρίσκεται ποτέ μακριά. Μήπως οι θορυβώδεις εξωγήινοι ανακαλούν εκείνη την ομάδα ανθρώπων, καθώς και τη δυσφορία του Kant που αναγκαζόταν να τους ακούει τις καλοκαιρινές ημέρες; Μιλώντας ανεξέλεγκτα και ασυλλόγιστα, οι εξωγήινοι συμπεριφέρονται σαν τρελοί ή ευσεβείς εγκληματίες ή μωρά — ο νηπιασμός είναι, βεβαίως, το κυρίαρχο σχήμα λόγου στον Kant για την κοινωνική, πολιτική και διανοητική κατάσταση ανωριμότητας που υποτίθεται ότι ανατρέπεται από τον Διαφωτισμό. Σε ψυχολογικό επίπεδο, πάσχουν από αυτό που ο Kant, νωρίτερα στην Ανθρωπολογία, ονομάζει «φανατισμό», μια παθολογική κατάσταση «συγγενική προς την παραφροσύνη», στην οποία οι «κρίσεις και οι ενοράσεις» προκύπτουν «απευθείας από την εσωτερική αίσθηση, χωρίς τη μεσολάβηση της διάνοιας» (AP, 31). Μιλώντας αναμφίβολα μέσα από την αγωνία του ως μέλος του Weltbürgertum, ο Kant δίνει αμέσως σε αυτή την ασυγκράτητη ψυχολογική κατάσταση μια κοινωνική έκφραση, συγκρίνοντάς την με «τον συρφετό (ignobile vulgus)» και με «τον όχλο, καθώς δεν σκέφτεται» (AP, 29, 30). Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, και ο Freud θα συνδέσει τους «παθιασμένα διεγερμένους όχλους» με μια μορφή τηλεπαθητικής κοινωνικότητας, και μάλιστα θα υποστηρίξει ότι οι αρχαϊκές και οργανικές καταβολές της βρίσκονται στις «άμεσες ψυχικές μεταβιβάσεις» που χαρακτηρίζουν την επικοινωνία μέσα στις «μεγάλες κοινότητες των εντόμων».¹⁸ Συγκροτώντας μια αστόχαστη και αδιαμεσολάβητη πόλη, οι εξωγήινοι του Kant πράγματι συμπεριφέρονται σαν έντομα. Και μόλις μία σελίδα πριν από εκείνη στην οποία ο Kant επικρίνει τους εξωγήινους τηλεπαθητικούς, καλεί τα γήινα έλλογα όντα να πάρουν ως πρότυπό τους τον κόσμο των εντόμων: «Ο άνθρωπος δεν προοριζόταν να ανήκει σε μια αγέλη, όπως τα εξημερωμένα ζώα, αλλά μάλλον, όπως η μέλισσα, να ανήκει στην κοινότητα της κυψέλης. Είναι αναγκαίο γι’ αυτόν να είναι πάντοτε μέλος κάποιας αστικής κοινωνίας» (AP, 247). Όσο κι αν ο Kant —όπως και ο Schelling— έλκεται από την ευταξία, την ισότητα και την ακατάπαυστη δραστηριότητα της οργάνωσης των εντόμων, είναι σαφές από τη σύντομη περιγραφή των εξωγήινων ότι δεν είναι όλες οι κυψέλες ίδιες. Από τη μη γήινη φωλιά λείπει η πολιτισμένη συμπεριφορά: οι κάτοικοί της είναι μέλισσες-δολοφόνοι, killer Bienen. Ωστόσο, σε τόσο στενή γειτνίαση με την ανεπιφύλακτη επιδοκιμασία της ζωής στην κυψέλη από τον Kant, η εξωγήινη κοινωνικότητα εμφανίζεται λιγότερο ως το αντίθετο της ανθρώπινης πολιτισμένης συμπεριφοράς και περισσότερο ως το πιο ανησυχητικό σημάδι ότι αυτή η πολιτισμένη συμπεριφορά υποκρύπτει μέσα της μια βαθιά απολιτισιά. Ποιες είναι οι καταβολές και η σημασία αυτής της ασέβειας; Λέγοντας ακριβώς ό,τι σκέφτονται, οι εξωγήινοι αναμειγνύουν ανεξέλεγκτα την ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα της ύπαρξής τους μέσα σε μια έκσταση επικοινωνησιμότητας. Κυριευμένοι από έναν ακατανίκητο καταναγκασμό να εκφέρουν τις σκέψεις τους και ταυτόχρονα αναγκασμένοι να ακούν τις σκέψεις όλων των άλλων, κινδυνεύουν να διαλυθούν μέσα στον μηχανισμό της σχεσιακότητάς τους. Με άλλα λόγια, οι εξωγήινοι δεν είναι παρά επιφαινόμενα της σημείωσης που τους διασπείρει μέσα στο κοινωνικό όλο, από το οποίο ταυτόχρονα δεσμεύονται αμετάκλητα. Περιορισμένοι σε κόμβους αναμετάδοσης μέσα σε μια πόλη που —θεωρητικά τουλάχιστον— δεν διακρίνεται από ένα απολύτως αποτελεσματικό τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, οι εξωγήινοι συγκροτούν μια αναλλοίωτη μνήμη του εαυτού τους. Είναι, θα μπορούσε να πει κανείς, ανοίκειοι πρόδρομοι αυτού που ο Henri Lefebvre ονομάζει «κυβερνοάνθρωπο», του (αρνητικού) ιδεώδους του «ανθρώπου» που αποτελεί το όνειρο των επιστημών του ανθρώπου: εξίσου διαφανή στον εαυτό τους όσο και το ένα στο άλλο, τα πλάσματα του Kant πραγματώνουν με παρόμοιο τρόπο τον θρίαμβο της γνώσης του «ανθρώπου» για τον «άνθρωπο», την ολοκληρωτική διείσδυση του «τεχνικοπρακτικού λόγου» (AP, 179) στις υποθέσεις των αισθανόμενων όντων.¹⁹ Υπό τέτοιες εξαιρετικές συνθήκες, πώς θα μπορούσε κανείς να διακρίνει με ουσιαστικό τρόπο τους «δικούς του» διαλογισμούς από εκείνους κάποιου άλλου; Η μετάδοση σκέψεων με εξαιρετικά μέσα· η υπαγωγή των ατόμων σε έναν νόμο επικοινωνίας που δεν επιδέχεται υποκειμενοποίηση ή βρίσκεται πέρα από αυτήν —η επιταγή να μιλά κανείς υπερβαίνει πάντοτε την επιθυμία οποιουδήποτε συγκεκριμένου εξωγήινου να μιλήσει—· η μηχανικού τύπου αυτοματοποίηση της κοινωνικής συναναστροφής: όπως έχει υποστηρίξει ο Redfield, αυτά είναι τρία μόνο από τα χαρακτηριστικά των τηλεφαινομένων που αντιβαίνουν στη διαίσθηση και θα αποτελέσουν αντικείμενο ολοένα μεγαλύτερης γοητείας κατά τον δέκατο ένατο αιώνα. Για τον Kant πρόκειται για μια παρωδιακή εικόνα της κοινωνικότητας, από την οποία ο φιλόσοφος οπισθοχωρεί με επίγνωση του κινδύνου, ανησυχία και περιφρόνηση.