Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι
ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΤΟΥ ΝΤΑΒΟΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΩΝ ΤΟΥ.
Σήμερα
, 19 Ιανουαρίου 2026, ξεκινά στο Νταβός η ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ: όπως πάντα, χωρίς το ενδιαφέρον του κοινού και, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς τη γνώση του.
Ωστόσο, θα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι θα ειπωθεί ανάμεσα στις γραμμές της διπλωματικής γλώσσας κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ημερών. Το κύριο σημείο ενδιαφέροντος, φυσικά, αφορά την άμεση συμμετοχή του Ντόναλντ Τραμπ σε ένα φόρουμ του οποίου, θεωρητικά, είναι πολιτικός αντίπαλος.
Ας προχωρήσουμε όμως με μια σύντομη περίληψη των πρόσφατων γεγονότων.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υπάρχει από το 1971, αλλά ιδιαίτερα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ο ρόλος του έχει αυξηθεί, όπως και η ικανότητά του να γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Τα τελευταία χρόνια, έχει ασκήσει μια πραγματική δύναμη πολιτικής κατεύθυνσης.
Όπως γνωρίζουν καλά όσοι αντιτάχθηκαν στις πολιτικές έκτακτης ανάγκης για την πανδημία - και όπως αρνούνται κατηγορηματικά όσοι υποστήριξαν τέτοιες πολιτικές - με την πανδημία του 2020-2021, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ βρίσκεται να επηρεάζει τις αποφάσεις των περισσότερων εθνών σε όλο τον κόσμο, με την πρόθεση - που έχει δηλωθεί δημόσια και γραπτώς - να θέσει τα θεμέλια για μια μόνιμη παγκόσμια διακυβέρνηση.
Τα εργαλεία με τα οποία το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στοχεύει στην υλοποίηση αυτού του οράματος συνίστανται στον αποκτημένο έλεγχο - πλήρη ή μερικό - τριών θεσμών: του ΠΟΥ, του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
.
Το έργο ενός νέου, υπερ-παγκοσμιοποιημένου κόσμου - που συνέλαβε ο Κλάους Σβαμπ, ο Μπιλ Γκέιτς και άλλοι εκπρόσωποι της «αριστερής» πτέρυγας της υπερεθνικής ελίτ - προβλέπει, μεταξύ άλλων:
α) την παγκόσμια πολιτική δύναμη των ιδιωτικών εταιρειών εις βάρος των εθνών-κρατών, ένα όραμα που παρουσιάζεται υπό την ετικέτα της «διακυβέρνησης ενδιαφερομένων μερών»·
β) μια γενική αναδιάρθρωση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, και ειδικότερα, το τέλος της εκτεταμένης, τριτογενούς παραγωγής που δημιουργήθηκε στην μετα-φορντιστική εποχή και την συγκέντρωση του οικονομικού συστήματος γύρω από μερικές μεγάλες εταιρείες Big Tech·
γ) ο αποκλεισμός τουλάχιστον του ενός τρίτου της ανθρωπότητας από το σύστημα παραγωγής και, επομένως, από την εργασία·
δ) ο πλήρης έλεγχος της κοινωνίας και των ανθρώπων, με στόχο τον περιορισμό της ικανότητάς τους να ταξιδεύουν και να αλληλεπιδρούν σωματικά· επιπλέον, η δυνατότητα καταναγκαστικού επηρεασμού των σκέψεων και των συμπεριφορών τους μέσω ενός συστήματος κοινωνικής πίστωσης·
ε) ο κεντρικός έλεγχος των επισιτιστικών πόρων, με στόχο την αύξηση της σπανιότητας μέσω της δραστικής μείωσης της κλίμακας της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.
Αυτό
το εξελισσόμενο σενάριο υπέστη μια πρώτη οπισθοδρόμηση στις αρχές του 2022: με την γεωπολιτική ένταση που πυροδότησε η σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας, ήταν αναπόφευκτο οποιαδήποτε διαδικασία παγκόσμιας διακυβέρνησης να επιβραδυνθεί ή ακόμη και να σταματήσει.
Αλλά τα προβλήματα για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν προέρχονταν μόνο από το συνεχιζόμενο γεωπολιτικό χάος: τον Ιανουάριο του 2024, ξεκινώντας από τους British Times και εξαπλώνοντας σε όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ξεκίνησε μια εκστρατεία σκανδαλολογίας για την αποκάλυψη του μαζικού κυκλώματος πορνείας που κοσμούσε τις βραδιές των καλεσμένων και των συνέδρων στο Φόρουμ του Νταβός.
Ίσως συμπτωματικά ή όχι, τέσσερις μήνες αργότερα, ο ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ Κλάους Σβαμπ παραιτήθηκε από τη θέση του Εκτελεστικού Προέδρου. Τέλος, τον Απρίλιο του 2025, παραιτήθηκε επίσης από την τιμητική θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος.
Με
την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο —και την επακόλουθη αύξηση της επιρροής της «δεξιάς» της υπερεθνικής ελίτ, που εκπροσωπείται από τους άνδρες της «Paypal Mafia» και του Palantir, καθώς και από τους θεωρητικούς του Σκοτεινού Διαφωτισμού— οι προοπτικές του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δέχτηκαν τα βαρύτερα πλήγματα.
Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στην πραγματικότητα, σχεδιάζει δυνητικά καταστροφικές ενέργειες για το υπερ-παγκοσμιοποιημένο σχέδιο του Νταβός:
α) την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τον ΠΟΥ και τα σχέδια της Πράσινης Συμφωνίας·
β) την ώθηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του θεσμού που, τα τελευταία χρόνια, έχει παράγει ψηφίσματα και κανονισμούς ουσιαστικά αντιγράφοντας και επικολλώντας έγγραφα από το Φόρουμ του Νταβός, στην άβυσσο της γεωπολιτικής ασχετοσύνης·
γ) καθιστώντας κάθε είδους παγκόσμια διακυβέρνηση που είναι προς το παρόν αδύνατη, προκαλώντας στρατιωτικές συγκρούσεις σε κάθε γωνιά του κόσμου, με τη δηλωμένη πρόθεση να εγκαθιδρύσει την άτυπη υπεροχή της βίας έναντι του τυποποιημένου κράτους δικαίου στη διεθνή σκηνή.
Με βάση
τα όσα προκύπτουν από τα προπαρασκευαστικά έγγραφα, το Φόρουμ του Νταβός φαίνεται να μειώνει τους στόχους του για το 2026, πράγμα που σημαίνει ότι οι υποστηρικτές του αναγνωρίζουν το αδιέξοδο - και την πιθανή αποτυχία - που αντιμετωπίζει το εγχείρημα της παγκοσμιοποίησης.
Η λέξη-κλειδί για τη συνάντηση που ξεκινά σήμερα είναι η «συνεργασία»: το Φόρουμ σκοπεύει να διερευνήσει ποιες μορφές παγκόσμιας συνεργασίας είναι δυνατές σε έναν κόσμο που, τουλάχιστον προς το παρόν, βρίσκεται σε φάση αποπαγκοσμιοποίησης.
Μεταφρασμένο από διπλωματική ορολογία: οι υπερ-παγκοσμιοποιητές σκοπεύουν να συζητήσουν τη στρατηγική για να κρατήσουν μυστικό το σχέδιο της παγκόσμιας κυβέρνησης - αλλά να το επανεκκινήσουν το συντομότερο δυνατό
.
Με βάση τα όσα έχουν ειπωθεί, το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ο Τραμπ αποφάσισε να παραστεί στο Φόρουμ.
Η πιθανότητα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών να μπει στον κόπο να ταξιδέψει στην Ελβετία απλώς για να επιτεθεί λεκτικά στο Φόρουμ - κατά το πρότυπο αυτού που ο Αργεντινός ομόλογός του Χαβιέρ Μιλέι διοργάνωσε το 2024 - είναι, κατά τη γνώμη μου, απίθανη.
Πιο αξιόπιστη, ωστόσο, είναι η υπόθεση ότι ο Τραμπ χρησιμοποιεί την απήχηση του Νταβός (σχεδόν ανύπαρκτη στο ευρύ κοινό, αλλά σίγουρα διαδεδομένη μεταξύ των πολιτικών και οικονομικών ελίτ) για να διχάσει το κοινό, συσπειρούμενος γύρω από το δικό του εθνικο-ιμπεριαλιστικό όραμα, μια εναλλακτική λύση σε αυτό που προωθείται μέχρι στιγμής από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: ένα όραμα όχι ενός υπερ-παγκοσμιοποιημένου κόσμου που κυβερνάται από μια εταιρική παγκόσμια κυβέρνηση, αλλά μάλλον ενός κόσμου που εξακολουθεί να αποτελείται από έθνη, όλα αυτά, σε διαφορετικό βαθμό, υποταγμένα στο αμερικανικό έθνος (και τις εταιρείες του).
Είναι αυτονόητο ότι μόνο όσοι αισθάνονται προδιατεθειμένοι για υποταγή μπορούν να υποστηρίξουν οποιαδήποτε από αυτές τις προοπτικές, οι οποίες συνδυάζουν τον πολιτικό απολυταρχισμό και τον οικονομικό φιλελευθερισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου